I SA/Wa 2450/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Marciniak Sędziowie: WSA Piotr Przybysz (spr.) WSA Joanna Skiba Protokolant starszy referent Tomasz Noske po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. N. na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę I SA/Wa 2450/14 UZASADNIENIE Pismem z dnia 3 lipca 2014 r. J. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r., [...], utrzymujące w mocy postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] sierpnia 2014 r., [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. Zaskarżone postanowienie zapadło w oparciu o następujący stan faktyczny sprawy: Wydział Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. orzeczeniem z dnia [...] czerwca 1972 r., nr [...], orzekł o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości o pow. [...], położonej w O. przy ul. [...], stanowiącej współwłasność A. N. i J. N., które zostało uchylone i przekazane do ponownego rozpoznania decyzją z dnia [...] czerwca 1973 r., nr [...], Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z powodu możliwości powiększenia części gruntów nieobjętych wywłaszczeniem o około [...], o co wnosił J. N.. Następnie orzeczeniem z dnia [...] października 1973 r. Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. wywłaszczono za odszkodowaniem nieruchomość o pow. [...], położonej w O. przy ul. [...], stanowiącej współwłasność A. N. i J. N. Pismem z dnia 7 października 2003 r. J. N. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. orzeczenia z dnia [...] października 1973 r. podnosząc, iż wywłaszczona nieruchomość stanowiła gospodarstwo rolne o pow. [...], za które powinna być przyznana nieruchomość zamienna. Wnioskodawca wskazał, że faktycznie wywłaszczono [...], a nie jak podano w decyzji [...]. Minister Budownictwa decyzją z dnia [...] maja 2007 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] października 1973 r. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpił J. N. zarzucając, że "część gospodarstwa o nowym numerze [...] zginęła wg. sfałszowanej dokumentacji wywłaszczeniowej". Minister Infrastruktury decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. po rozpatrzeniu wniosku J. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] maja 2007 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności orzeczenia Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] października 1973 r., nr [...] o wywłaszczeniu za odszkodowaniem nieruchomości o pow. [...], położonej w O. przy ul. [...], stanowiącej współwłasność A. N. i J. N. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż brak jest podstaw do zmiany rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji podnosząc, iż zostały spełnione materialnoprawne przesłanki dopuszczalności wywłaszczenia z ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. Nr 18, poz. 94), której przepisy mają zastosowanie. Przedmiotowa nieruchomość została wywłaszczona w celu wybudowania szkoły podstawowej, a więc na cel użyteczności publicznej. Niezbędność wywłaszczenia nieruchomości na ten cel potwierdza decyzja o lokalizacji szczegółowej z dnia [...] września 1971 r., nr [...], wydana przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Organ wskazał, iż nieruchomość będąca własnością A. N. i J. N. stanowiła grunt budowlany o pow. [...] zabudowany budynkiem mieszkalnym. Część podlegająca wywłaszczeniu miała powierzchnię najpierw [...], a następnie zmniejszono ją do [....]. Nie było zatem podstaw prawnych do przyznania nieruchomości zamiennej za wywłaszczoną część nieruchomości stanowiącą grunt budowlany, skoro niewywłaszczona część nieruchomości miała powierzchnię [...] i była większa, niż wielkość działki normatywnej. Zdaniem organu orzeczenie z dnia [...] października 1973 r. spełniało również warunki określone w art. 22 ustawy z dnia 12 marca 1958 r., gdyż wskazano, że wywłaszczeniu podlegała część nieruchomości o pow. [...], zaś wnioskodawcą wywłaszczenia była Okręgowa Dyrekcja Inwestycji Miejskich w O. Wywłaszczona nieruchomość oznaczona była wówczas jako działka nr [...]. W orzeczeniu ustalono wysokość odszkodowania, terminy zapłaty oraz wskazano osoby uprawnione do otrzymania odszkodowania. Orzeczenie toi zawiera również uzasadnienie faktyczne i prawne oraz pouczenie o środkach odwoławczych. Minister Infrastruktury podkreślił ponadto, że zakres oceny w przedmiotowej sprawie ograniczony jest do orzeczenia z dnia [...] października 1973 r. o wywłaszczeniu nieruchomości o pow. [...]. Jeżeli zaś strona uważa, że zajęto większą powierzchnię, niż to wskazano w orzeczeniu o wywłaszczeniu, to może wystąpić do sądu powszechnego z właściwym powództwem. Wywłaszczona część nieruchomości stanowi obecnie działki nr [...] i nr [...]. Wywłaszczeniem nie objęto zaś działek oznaczonych obecnie nr [...] i nr [...]. Dodatkowo z akt sprawy wynika, że działka oznaczona nr [...] stała się własnością Miasta O. z dniem 1 stycznia 1999 r. na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.). Potwierdza to umowa z dnia [...] lutego 2001 r., na podstawie której Skarb Państwa przyznał J. N. odszkodowanie w wysokości [...] zł tytułem nabycia prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Natomiast działka o pow. [...] przez cały czas stanowiła własność J. N. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podkreślono, że organ administracji państwowej świadomie – w celu uniknięcia wykonania ciążącego na nim obowiązku w postaci przyznania nieruchomości zamiennej, zmienił status wywłaszczanej nieruchomości z gospodarstwa rolnego na grunt budowlany. Zdaniem skarżącego, wywłaszczona nieruchomość w istocie stanowiła gospodarstwo rolne o powierzchni [...]. W wyniku wywłaszczenia zostało ono podzielone na cztery działki, tj. działkę nr [...], która została wykorzystana zgodnie z aktem wywłaszczeniowym pod budowę szkoły, działkę nr [...], na której wybudowano ul. [...], działkę nr [...], która również została przeznaczona pod ul. [...], została ona zajęta, a następnie zabrana w momencie wywłaszczenia bez żadnego tytułu prawnego, i działkę nr [...], która została pozostawiona skarżącemu. Skarżący podkreślił, że od chwili wywłaszczenia w 1973 r. do 1999 r. starał się o powiększenie zostawionej mu działki o grunt, który został zagarnięty w procesie wywłaszczenia bez tytułu prawnego i bez żadnego ekwiwalentu. W ocenie skarżącego organy rozpoznające sprawę błędnie przyjęły, że działka nr [...] nigdy nie została mu odebrana oraz że jego posesja miała [...], a nie [...]. Bezzasadne są także twierdzenia organów, że pozostawiona część gospodarstwa spełniała kryteria działki normatywnej [...] oraz że jego gospodarstwo nie spełniało kryteriów gospodarstwa rolnego. Zdaniem skarżącego orzeczenie z dnia [...] października 1973 r. rażąco narusza prawo i wydane w sprawie decyzje organów obu instancji powinny zostać przez Sąd uchylone. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 2 października 2008 r., I SA/Wa 616/08, skargę oddalił, uznając, iż nie jest zasadna, gdyż zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Ministra Budownictwa są zgodne z prawem, a akta postępowania administracyjnego i treść uzasadnień zaskarżonych decyzji wskazują, że organ nadzoru wyjaśnił należycie istotne okoliczności sprawy zarówno pod względem procesowym, jak i materialnym. Wojewódzki Sąd stwierdził, iż z ustaleń organu wynika, co też jest przyznawane przez skarżącego, że nieruchomość stanowiąca w dacie wszczęcia postępowania wywłaszczeniowego współwłasność skarżącego i jego matki A. N. posiadała powierzchnię całkowitą [...]. Początkowo wywłaszczeniem objęto z tej nieruchomości grunt o powierzchni [...], co wynika z decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...] grudnia 1972 r., nr [....], uchylonej następnie, w części dotyczącej gruntów stanowiących współwłasność A. N. i J. N., decyzją Komisji Odwoławczej do Spraw Wywłaszczenia przy Ministrze Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z [...] czerwca 1973 r. nr [...]. Z uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika, że zalecono organowi I instancji uwzględnienie wniosku J. N. o powiększenie części gruntów nieobjętych wywłaszczeniem o około [...]. W konsekwencji tego ostatecznym orzeczeniem z [...] października 1973 r. wywłaszczono część nieruchomości o powierzchni [....]. W uzasadnieniu decyzji wywłaszczeniowej wskazano, że nieruchomość ta jest niezbędna pod budowę szkoły podstawowej zgodnie z decyzją o lokalizacji szczegółowej nr [.;..] wydanej [...] września 1971 r., która to inwestycja, jak wynika z bezspornych w tym zakresie stanowisk stron, została zrealizowana. Istota natomiast kwestionowania w postępowaniu nadzorczym przez J. N. orzeczenia wywłaszczeniowego sprowadza się do twierdzenia, że faktycznie w wyniku wywłaszczenia została zajęta nieruchomość o powierzchni [...]. Nieruchomość ta stanowiła więc gospodarstwo rolne i winien mieć zastosowanie przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (tekst jedn. Dz.U. z 1961 r. Nr 18, poz. 94 ze zm.) regulujący kwestię wywłaszczenia nieruchomości stanowiącej gospodarstwo rolne, hodowlane lub ogrodnicze. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku wniesioną przez J. N. Pismem z dnia 29 grudnia 2012 r., sprecyzowanym pismem z dnia 11 stycznia 2013 r., J. N. wystąpił do Wojewody [...] o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 K.p.a. postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. W uzasadnieniu wniosku J. N. wskazał, że doszło do sfałszowania dokumentacji wywłaszczeniowej, między innymi został sfałszowany operat pomiarowy, zmieniono granice gospodarstwa stanowiącego przedmiot współwłasności A. N. i J. N. oraz spreparowano plan sytuacyjny, zmieniono powierzchnię wywłaszczanego gospodarstwa – podano [...] zamiast [...]. Wnioskodawca nie podał daty, kiedy dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organ właściwy w sprawie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., [...], odmówił wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że J. N. uchybił terminowi złożenia wniosku, bo fakt sfałszowania dowodów podnosił już we wniosku z dnia 7 października 2003 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia z 1973 r. oraz na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] października 2005 r. W ocenie organu oznacza to, że wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 K.p.a. Pismem z dnia 24 sierpnia 2013 r. J. N. wystąpił o ponowne rozpatrzenie sprawy. Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., [...], utrzymał w mocy ww. postanowienie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...] sierpnia 2014 r. W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że J. N. nie podał daty, w której dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ przyjął, że był to 7 październik 2003 r., to jest data sporządzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] października 1973 r. J. N. pismem z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. postanowienie Ministra Infrastruktury i Rozwoju. W skardze stwierdzono, że J. N. występując w 2003 r. o stwierdzenie nieważności decyzji wywłaszczeniowej nie widział dowodu przestępstwa. Dowód taki znalazł on w aktach administracyjnych znajdujących się w Ministerstwie Budownictwa podczas przeglądania ich w 2006 r. Stwierdził on wówczas, że doszło do sfałszowania dokumentacji wywłaszczeniowej. Swoje spostrzeżenia J. N. przedstawił w piśmie z dnia 7 grudnia 2006 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi stwierdzając, że nie zawiera ona nowych okoliczności, które nie byłyby uwzględnione w postępowaniu nadzorczym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd nie może spełnić oczekiwania J. N. wyrażonego w zakończeniu skargi i nie jest władny zwrócić działki nr [...] oraz wypłacić należności za staw rybny, który znajdował się na wywłaszczonej nieruchomości. Należy podkreślić, że zadaniem sądów administracyjnych nie jest załatwianie spraw administracyjnych. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Należy również wyjaśnić, że pismo J. N. z dnia 29 grudnia 2012 r., sprecyzowane pismem z dnia 11 stycznia 2013 r., zawierało podanie o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej z 1973 r. Z kolei w skardze do sądu administracyjnego pismo z dnia 29 grudnia 2012 r. jest określane jako "ponowna prośba o unieważnienie orzeczenia Prezydium WRN w W. z [...].10.1973 r." Należy w tym miejscu podkreślić, że J. N. precyzując w piśmie z dnia 11 stycznia 2013 r. swoje żądanie wskazał jednoznacznie na chęć doprowadzenia do wznowienia postępowania nadzorczego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. Zadaniem Sądu jest zatem zbadanie, czy organy administracji postąpiły zgodnie z prawem odmawiając wznowienia postępowania nadzorczego zakończonego ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. Przechodząc do istoty sporu, wskazać należy, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy mają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące terminu, w jakim powinien być złożony wniosek o wznowienie postępowania. Zgodnie z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Oznacza to, że termin ten – w przypadku żądania wznowienia postępowania ze względu na sfałszowanie dowodów – powinien być liczony bądź od dnia uzyskania przez stronę wiedzy o prawomocnym orzeczeniu stwierdzającym sfałszowanie dowodu, bądź od dnia uzyskania przez stronę wiedzy o sfałszowania dowodu. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjęto, że fakt sfałszowania dowodu jako przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego musi być potwierdzony orzeczeniem sądu lub innego organu. Przez termin "inny organ" rozumie się w szczególności Trybunał Stanu, sądy dyscyplinarne, a także jakikolwiek inny organ, któremu akty prawne powierzają wykonanie funkcji orzeczniczych w powyższym zakresie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16 października 1991 r., II SA 640/91, ONSA 1992, nr 3-4, poz. 66, s. 140). Oznacza to, że strona, która domaga się wznowienia postępowania na tej podstawie, że dowód okazał się fałszywy, musi przedłożyć właściwemu organowi dowód w postaci orzeczenia sądowego stwierdzającego, że dokument był sfałszowany. Należy podkreślić, że nie jest rzeczą organu administracji przeprowadzanie takiego dowodu we własnym zakresie (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 2 czerwca 2000 r., I SA 1123/99, LEX nr 55743). Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują jednakże możliwość odstąpienia od wymogu przedstawienia przez stronę orzeczenia właściwego organu potwierdzającego sfałszowanie dowodu. Mianowicie postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa orzeczeniem sądu lub innego organu, jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (art. 145 § 2 K.p.a.). Ponadto, zgodnie z art. 145 § 2 K.p.a. postępowanie może być wznowione z powodu sfałszowania dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, także w przypadku, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem w sprawie stwierdzenia sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że J. N. wnosząc podanie o wznowienie postępowania ze względu na sfałszowanie dowodów nie przywołał jakiegokolwiek orzeczenia sądu lub innego właściwego organu potwierdzającego sfałszowanie dowodów w przedmiotowej sprawie, jak również nie wskazał daty, w której dowiedział się o sfałszowaniu dowodów. Nie zwalnia to jednakże organu administracji od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia, że podanie o wznowienie wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym strona dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (zob. wyrok NSA z dnia 21 marca 2012 r., I OSK 463/11, LEX nr 1145113). Organy obu instancji przyjęły, że datą tą jest 7 październik 2003 r., to jest data sporządzenia wniosku o stwierdzenie nieważności orzeczenia z [...] października 1973 r., ponieważ jest to pierwsze pismo w sprawie, w którym J. N. powołuje się na sfałszowanie dowodów w sprawie wywłaszczeniowej. Przyjęcie późniejszej daty jako daty uzyskania przez J. N. wiedzy o sfałszowaniu dowodów byłoby możliwe jedynie w przypadku, gdyby J. N. po dniu [...] października 2003 r. dowiedział się o orzeczeniu sądu lub innego właściwego organu potwierdzającego sfałszowanie dowodów. Należy mianowicie przyjąć założenie, że jeżeli sąd lub właściwy organ potwierdził sfałszowanie dowodów, to dopiero datę uzyskania przez stronę wiedzy o orzeczeniu sądu lub właściwego organu należy uznać za datę uzyskania przez stronę wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Wcześniejsze wypowiedzi strony na temat sfałszowania dowodów nie mogą być wówczas miarodajne dla ustalenia daty, w której strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. J. N. w skardze do sądu administracyjnego wskazuje, że potwierdzenie sfałszowania dowodów znalazł w aktach administracyjnych znajdujących się w Ministerstwie Budownictwa podczas przeglądania ich w 2006 r. Stwierdził on wówczas między innymi, że znajdujący się w aktach sprawy plan pomiarowy przedstawia zmienione granice gospodarstwa oraz zawiera inne odstępstwa od stanu rzeczywistego. Swoje spostrzeżenia J. N. przedstawił organowi w piśmie z dnia 7 grudnia 2006 r. i pismo to, jak wynika z treści skargi do sądu administracyjnego, skarżący uznaje za realizujące obowiązek przedstawienia organowi przesłanek wznowienia postępowania. Odnosząc się do tego stwierdzenia należy zauważyć, że zakwestionowane przez J. N. dokumenty nie stanowią orzeczenia sądu lub innego właściwego organu stwierdzającego sfałszowanie dowodów w sprawie. Ponadto należy zauważyć, że pismo z dnia 7 grudnia 2006 r. nie może zostać uznane za wniosek o wznowienie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wywłaszczeniowej z 1973 r., bowiem postępowanie to jeszcze toczyło się i zostało zakończone ostateczną decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych istnieje zaś utrwalony pogląd, że podanie o wznowienie postępowania może być skutecznie wniesione najwcześniej w pierwszym dniu po dniu, w którym decyzja stała się ostateczna. Bieg terminu określonego w art. 148 § 1 nie może się bowiem rozpocząć przed zakończeniem zwykłego postępowania administracyjnego decyzją ostateczną (zob. np. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2011 r., II OSK 1113/10, ONSAiWSA 2011, nr 6, poz. 131). Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa i dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.