II SA/Op 33/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia NSA Jerzy Krupiński Protokolant St. insp. sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 21 listopada 2013 r., nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez A. B. jest decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 21 listopada 2013 r., nr [...], uchylająca decyzję Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 maja 2012 r. o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Szkole Wyższej im. [...], Wydział Zamiejscowy w [...], pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie i adaptacji budynku na cele edukacyjne, położonego przy ul. [...] nr [...] w [...], na działce oznaczonej w operacie ewidencji gruntów i budynków numerem [...] k.m. [...], oraz zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na wnioskowaną inwestycję. Wydanie zaskarżonej decyzji poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu: Wnioskiem z dnia 31 października 2011 r. Szkoła Wyższa im. [...], Wydział Zamiejscowy w [...] (zwana dalej w skrócie także Szkołą Wyższą), wystąpiła o pozwolenie na budowę inwestycji polegającej na przebudowie, remoncie, adaptacji zabytkowego budynku, położonego przy ul. [...] nr [...] w [..., z przeznaczeniem na cele edukacyjne (szkolnictwo wyższe). Do wniosku dołączono cztery egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na żądanie organu inwestor dołączył do wniosku postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 15 grudnia 2011 r., w którym wyrażono zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w sposób inny niż podany w § 271 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75, poz. 690, z późn. zm. - zwane dalej także rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych), z uwzględnieniem wskazań wynikających z przedłożonej przez inwestora ekspertyzy technicznej. Kolejne postanowienie tego organu, dotyczące zgody na odstępstwo od warunków wynikających z § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, zostało wydane w dniu 3 stycznia 2012 r. Po wszczęciu postępowania w sprawie ww. wniosku, Prezydent Miasta Opola decyzją nr [...] z dnia 5 stycznia 2012 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Szkole Wyższej żądanego pozwolenia na budowę. Uchylając to rozstrzygnięcie (decyzja z dnia 29 lutego 2012 r.), Wojewoda Opolski zarzucił: nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania w zakresie zapewnienia stronom czynnego udział w postępowaniu; brak wezwania do uzupełnienia wniosku o pełnomocnictwa osób reprezentujących inwestora; brak sprawdzenia spełnienia warunków technicznych w zakresie odległości inwestycji od granicy z sąsiednią działką budowlaną nr [...], w związku z zaprojektowaniem otworów okiennych od strony tej działki; brak wyjaśnienia kwestii dotyczącej zaprojektowanej instalacji klimatyzacji i poziomu hałasu urządzeń wentylacyjnych. W toku dalszego postępowania inwestor przedłożył dwa egzemplarze projektu budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, złożone przez osobę reprezentującą inwestora oraz dokumenty wskazujące sposób reprezentowania Szkoły Wyższej. Inwestor spełnił też wynikający z postanowienia z dnia 2 kwietnia 2012 r. obowiązek usunięcia szeregu nieprawidłowości i braków wniosku oraz projektu budowlanego w zakresie: doprowadzenia złożonych projektów budowlanych do wzajemnej zgodności przedstawionych rozwiązań projektowych; doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności ze złożonym wnioskiem o pozwolenie na budowę odnośnie obszaru prowadzenia inwestycji; przedłożenia aktualnych zaświadczeń projektantów i osób sprawdzających o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego; przedłożenia aktualnej, właściwej mapy, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu; potwierdzenia za zgodność z oryginałem kopii dokumentów załączonych do projektu budowlanego; oprawienia projektu budowlanego w sposób uniemożliwiający jego zdekompletowanie; przedstawienia dokumentacji projektowej (część graficzna) uzgodnionej z Opolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków. Prezydent Miasta Opola decyzją z dnia 14 maja 2012 r., nr [...], działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. nr 243, poz. 1623, z późn. zm. - zwana dalej Prawem budowlanym), odmówił Szkole Wyższej im. [...], Wydział Zamiejscowy w [...], zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę. Uzasadniając decyzję stwierdził, że braki wskazane w postanowieniu z dnia 2 kwietnia 2012 r. zostały uzupełnione, jednak założona przez inwestora funkcja obiektu nie odpowiada przeznaczeniu budynku, ustalonemu w przepisach miejscowych. Jest to istotna wada projektu budowlanego. Teren, na którym znajduje się inwestycja objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście III" w [...] - uchwała nr LXII/641/10 z dnia 28 stycznia 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Opolskiego nr 26, poz. 393). Teren ten oznaczono na rysunku planu symbolem "1U", przeznaczonym na usługi. W przeznaczeniu podstawowym dopuszcza się również usługi turystyki i mieszkania towarzyszące. Wnioskowana funkcja obiektu podlegającego przebudowie, czyli cele edukacyjne - szkoła wyższa, odpowiada według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kategorii usługi oświaty, która dla tej lokalizacji nie jest przewidziana, zatem planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Składając odwołanie od tej decyzji, Szkoła Wyższa, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie negatywnego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, zarzucając: naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego oraz art. art. 8, 9, i 10 § 1 K.p.a. przez wydanie decyzji odmownej z powodu nieprawidłowości, o której wcześniej inwestor nie został poinformowany, ani też nie został wzywany do jej usunięcia; naruszenie art. 6 i art. 7 K.p.a. w związku z art. 138 § 2 K.p.a. przez nieuwzględnienie przy wydaniu decyzji okoliczności, które organ pierwszej instancji był zobowiązany wziąć po uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy; naruszenie art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez wydanie decyzji niezgodnej z zasadami określającymi jej budowę i podstawowe elementy, a także podanie jako podstawy prawnej decyzji takiego przepisu, który - zważywszy na okoliczności - nie mógł mieć zastosowania. W uzasadnieniu odwołania argumentowano, że w razie stwierdzenia nieprawidłowości projektu budowlanego, w myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, należało zastosować ust. 3 tego artykułu, a więc nałożyć na inwestora obowiązek usunięcia dostrzeżonego naruszenia w określonym terminie. Brak wydania w tym zakresie stosownego postanowienia wyłączył prawo organu do późniejszego wydania decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu i wydania pozwolenia na budowę. Prawidłowo poinformowany inwestor mógł m.in. dokonać niezbędnych zmian w przedłożonym projekcie budowlanym, a także mógł przykładowo żądać zawieszenia postępowania i dążyć do spowodowania zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla przedmiotowego terenu. Ponadto, w treści decyzji Prezydent Miasta Opola pominął okoliczności, które organ odwoławczy nakazał wziąć pod uwagę i rozpatrzyć przy ponownym wydawaniu decyzji. Natomiast oparł się na okoliczności, którą wykrył w trakcie ponownego rozpatrzenia sprawy. Takie działanie świadczy o braku wyjaśnienia sprawy i zaniechaniu przeprowadzenia całego postępowania zgodnie z zasadami obowiązującymi przy jego prowadzeniu. W odwołaniu podniesiono również, że w skarżonej decyzji nie oznaczono stron postępowania, a o spełnieniu tego obowiązku nie świadczy wskazanie podmiotów, które otrzymują decyzję. Decyzja zawiera też wadliwą podstawę prawną, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, z uwagi na podniesioną wcześniej nieprawidłowość czynności podjętych przez organ pierwszej instancji. Poza tym organ był zobowiązany do zawarcia w wydanej decyzji uzasadnienia wyjaśniającego zastosowanie określonej podstawy prawnej, czego nie uczynił. Zdaniem pełnomocnika, kolejna wadliwość polega na pominięciu w uzasadnieniu stanu faktycznego sprawy, co wynika w głównej mierze z zaniechania przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego zgodnie przepisami K.p.a. Ponadto organ nie wytłumaczył inwestorowi powodów pominięcia dowodów zgromadzonych w sprawie, jak i przyczyn, dla których nie przeprowadził całego postępowania w sposób wyczerpujący. Poza podanymi zarzutami wskazano na wątpliwości związane z prawidłowym oznaczeniem adresata decyzji oraz konieczność rozważenia potrzeby zawieszenia niniejszego postępowania i wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, doprowadzając go do zgodności z treścią rejestru gruntów, gdzie przewidziano przeznaczenie przedmiotowej działki na cele oświatowe. Należało również rozważyć, czy uwzględniając wskazany zapis w rejestrze gruntów, decyzja z tej tylko przyczyny nie powinna być pozytywna. W wyniku rozpatrzenia odwołania, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 13 sierpnia 2012 r. uchylił kwestionowaną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Na wskazaną decyzję A. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, który wyrokiem z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 514/12, uchylił zaskarżoną decyzję z uwagi na brak podstaw do wydania decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Jednocześnie Sąd nakazał Wojewodzie Opolskiemu dokonanie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokonanie ustaleń co do sposobu użytkowania obiektu w oparciu o zgromadzony lub uzupełniony w postępowaniu odwoławczym materiał dowodowy. Jeszcze przed rozstrzygnięciem przez Sąd skargi na decyzję kasacyjną Wojewody Opolskiego z dnia 13 sierpnia 2012 r., Prezydent Miasta Opola wydał w dniu 16 października 2012 r. decyzję, którą ponownie odmówił Szkole Wyższej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę, remont i adaptację przedmiotowego budynku na cele edukacyjne, uznając inwestycję za sprzeczną z planem. Uwzględniając odwołanie od tej decyzji, w związku z wyrokiem WSA w Opolu z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II SA/Op 514/12, Wojewoda Opolski decyzją z dnia 5 kwietnia 2013 r. uchylił kwestionowaną decyzję i umorzył postępowanie Prezydenta Miasta Opola w części dotyczącej ponownego rozpatrywania sprawy przez ten organ, prowadzonego na skutek decyzji Wojewody Opolskiego z dnia 13 sierpnia 2012 r., wyeliminowanej z obrotu prawnego przez Sąd (decyzja z 5 kwietnia 2013 r. w aktach sądowych). Po otrzymaniu prawomocnego wyroku Sądu, Wojewoda Opolski prowadził dalsze postępowanie wyjaśniające, m.in. w sprawie toczącego się postępowania dotyczącego samowolnej zmiany przez Szkołę Wyższą sposobu użytkowania pomieszczeń biurowych na cele dydaktyczne. W związku z tym zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania przed organami nadzoru budowlanego. Po otrzymaniu ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia 27 września 2013 r. o umorzeniu postępowania w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku położonego przy ul. [...] nr [...] w [...], Wojewoda Opolski podjął zawieszone postępowanie w sprawie odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 14 maja 2012 r. i poinformował strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów. Wskazaną na wstępie decyzją, zaskarżoną do tut. Sądu, Wojewoda Opolski - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 2 i 4 oraz art. 36 Prawa budowlanego, uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji oraz zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił wnioskowanego przez inwestora pozwolenia na budowę. W osnowie decyzji określono "szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych", nakazując prowadzenie robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, stanowiącym załącznik nr 1 do decyzji, stosowanie obowiązujących przepisów i norm zapewniających bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz przestrzeganie przepisów Prawa budowlanego, warunków technicznych, bhp i p.poż., a także nałożono na inwestora obowiązek zawiadomienia właściwego organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, zaś kierownika budowy zobowiązano do prowadzenia dziennika budowy oraz zamieszczenia na budowie informacji zawierających dane dotyczące bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Jednocześnie określono, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomości oznaczone numerem ewidencyjnym gruntów [...], [...], [...], [...] k.m. [...] obręb [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy argumentował, powołując się na brzmienie art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego, że w sytuacji, gdy przedłożony projekt budowlany jest kompletny i posiada wszystkie niezbędne uzgodnienia oraz opinie wymagane przepisami prawa, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Wojewody Opolskiego, z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ponieważ realizując nałożone postanowieniem z dnia 2 kwietnia 2012 r. zobowiązanie, inwestor przedłożył nowe 4 egzemplarze projektu budowlanego, które zostały oprawione w sposób uniemożliwiający ich zdekompletowanie. Ponadto przedłożono zaświadczenia projektantów i osób sprawdzających o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego, aktualne na dzień sporządzenia projektu zagospodarowania terenu; aktualną mapę zasadniczą, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu; pozwolenie Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 18 października 2011 r. na prowadzenie robót budowlanych; decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia 13 kwietnia 2012 r. zmieniającą ww. pozwolenie w części dotyczącej innego kształtu i położenia gzymsu oraz rynny w przebudowywanej części budynku; zapewnienie przez A dostawy energii cieplnej dla budynku z dnia 10 października 2011 r. oraz warunki techniczne przyłączenia węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej; zapewnienie dostawy wody, odbioru ścieków bytowych, opadowych i roztopowych; warunki przyłączenia do energetycznej sieci rozdzielczej dla obiektu; decyzje Opolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17, 29 i 30 listopada 2011 r. wyrażające zgodę na odstępstwo od spełnienia wymagań warunków technicznych w zakresie poziomu podłogi pomieszczeń piwnicznych, oświetlenia światłem dziennym pomieszczeń i minimalnej wysokości w świetle pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; postanowienie Prezydenta Miasta Opola z dnia 16 listopada 2011 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji; oraz trzy postanowienia Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu, którymi organ ten wyraził zgodę na proponowane w ekspertyzie technicznej: nachylenie podłoża jezdni dojazdu, szerokość i lokalizację dojazdu pożarowego (z dnia 15 grudnia 2011 r.); spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, tj. usytuowanie budynku szkoły w stosunku do obiektów sąsiadujących w sposób inny niż w § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (z dnia 15 grudnia 2011 r.); spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w odniesieniu do odległości od granicy z sąsiednią działką, tj. w sposób inny niż przewidziany w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (z dnia 3 stycznia 2012 r.). Z kolei, odnośnie wymogu zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego) organ odwoławczy wyjaśnił, że w dacie wydania decyzji z dnia 14 maja 2012 r. obowiązywał plan z 28 stycznia 2010 r., który nie dopuszczał możliwości lokalizacji planowanej inwestycji na terenie oznaczonym symbolem "1U". Jednak w dniu 15 lipca 2013 r. został uchwalony nowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego plac [...] - ulica [...] w [...] (uchwała nr XLV/699/13 Rady Miasta Opola - opublikowana w Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2013 r., poz. 1769), obejmujący działkę nr [...] k.m. [...] w [...], którego zapisy są obowiązujące przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy. Z obowiązującego planu wynika, że ww. działka znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "1U", którego podstawowe przeznaczenie - zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 planu - to usługi, usługi administracji, usługi oświaty i usługi nauki. Inwestor uzyskał 18 października 2011 r. od Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Opolu pozwolenie, zmienione następnie w dniu 13 kwietnia 2012 r., na przebudowę, remont i adaptację przedmiotowego budynku z przeznaczeniem na cele edukacyjne (szkolnictwo wyższe), zatem planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Odnosząc się do zgłoszonych w postępowaniu przez A. B. zarzutów dotyczących niespełnienia przez inwestycję warunków określonych w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, organ wskazał, że Szkoła Wyższa posiada postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 3 stycznia 2012 r., wydane na podstawie § 2 ust. 3a rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, wyrażające zgodę na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określony w § 12 omawianego rozporządzenia. Co do zarzutu dotyczącego hałasu powstałego w wyniku wykonania planowanej inwestycji organ podał, że mogą wystąpić dwa źródła hałasu: z centralnych wentylacji i agregatów wody lodowej. Jak wynika z części opisowej do projektu architektoniczno-budowlanego (str. 32, pkt 9.5), zlokalizowane w zamkniętej kubaturze poddasza centrale wentylacyjne nie będą swym zasięgiem powodować przekroczenia dopuszczalnych norm emisji hałasu poza granice działki inwestora. Natomiast umieszczone na terenie otwartym agregaty wody lodowej będą osłonięte krzewami w narożniku nieruchomości, z całkowitą eliminacją emisji hałasu. Uwzględniając poziom głośności urządzeń, zgodnie z danymi producenta, należy przyjąć według organu, że sumaryczny poziom dźwięku na granicy działki (punkt obserwacyjny na granicy działki położony najbliżej urządzeń usytuowanych na terenie inwestycji) wynosić będzie 46,5 dB, podczas gdy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. z 2007 r. nr 120, poz. 826, z późn. zm.), dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez grupy źródeł hałasu dla dnia, dla terenów w strefie śródmiejskiej miast powyżej 100.000 mieszkańców, wynosi 55 dB. Ponadto, w związku z zarzutem dotyczącym zastosowania klimatyzatorów freonowych, organ wyjaśnił, że z opisu do projektu architektoniczno-budowlanego (str. 18) wynika, iż użyty zostanie czynnik chłodzący R410A, który nie zawiera chloru i nie powoduje zubożenia warstwy ozonowej, a poza tym został dopuszczony do stosowania w urządzeniach chłodniczych. W kwestii procesowej, związanej z argumentacją A. B. dotyczącą konieczności podjęcia kasacyjnego rozstrzygnięcia, organ stanął na stanowisku, że niezasadne jest domaganie się przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na uchwalenie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, skoro inwestycja jest zgodna z tym planem, a organ odwoławczy ma obowiązek orzekać na podstawie obowiązującego stanu prawnego. Natomiast zarzuty dotyczące wprowadzania w błąd Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz ocena jego działania nie należą, zdaniem Wojewody Opolskiego, do kompetencji organów administracji architektoniczno-budowlanej. Z powyższą decyzją nie zgodził się A. B., który w skardze skierowanej do tut. Sądu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie przez organ odwoławczy § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Skarżący argumentował, że w kwestionowanej decyzji potwierdzono niedochowanie wymogów wynikających z tego przepisu, a dotyczących odpowiednich odległości ścian z otworami okiennymi od granic z sąsiednią działką. W tej sytuacji, w ocenie skarżącego, jakakolwiek opinia rzeczoznawcy przeciwpożarowego, nawet zatwierdzona przez Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej, jest bez znaczenia. Wskazany organ nie jest bowiem uprawniony do orzekania w sprawie usytuowania budynku w sposób niezgodny z przepisami przedmiotowego rozporządzenia. Ponadto w orzecznictwie sądowym potwierdzono, że postanowienie organu uzgadniającego nie wiąże organu administracji przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę. Końcowo skarżący podkreślił, że naruszenie przez organ odwoławczy bezwzględnie obowiązującego przepisu § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jest dostatecznym i koniecznym powodem żądania uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Opolski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że w świetle przepisu § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych możliwe jest zaprojektowanie rozbudowy i przebudowy budynku w sposób inny niż tego wymaga § 12 ww. rozporządzenia. W piśmie procesowym z dnia 6 marca 2014 r. A. B. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, że istnieje prawdopodobieństwo jej uchylenia, ponieważ wystąpiły przesłanki wskazane w art. 156 § 1 K.p.a. Na rozprawie pełnomocnik Wojewody Opolskiego podtrzymał żądanie oddalenia skargi, powołując się na argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie - uwzględniając skargę - może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 P.p.s.a., skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Ze względu na wskazaną na wstępie zasadę oraz treść art. 134 § 1 P.p.s.a., wedle którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, Sąd zobligowany był do przeprowadzenia pełnej kontroli zarówno procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji, jak i kontroli prawidłowości wykładni przepisów prawa materialnego i ich subsumcji do ustalonego stanu faktycznego. Osobnym obowiązkiem Sądu było odniesienie się do zarzutów skargi. Jak wskazano na wstępie, przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Wojewody Opolskiego z dnia 21 listopada 2013 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego inwestycji zgłoszonej do realizacji przez Szkołę Wyższą im. [...], Wydział Zamiejscowy w [...] i udzielenia pozwolenia na przebudowę, remont i adaptację budynku na cele edukacyjne. Materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji stanowiły przepisy cyt. wyżej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, zwanej w dalszym ciągu w skrócie Prawem budowlanym. W następstwie rozpoznania skargi wniesionej w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w zaskarżonej decyzji takich naruszeń prawa, które skutkują koniecznością wyeliminowania jej z porządku prawnego. Sąd stwierdził, że orzekające organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, procedowały w zgodzie z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawidłowo powołały się i zastosowały przepisy Prawa budowlanego. Stąd, zarzuty skargi należało uznać za nieusprawiedliwione. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Ponadto, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w zacytowanym ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (ust. 3). Natomiast, co istotne, po myśli ust. 4 art. 35 Prawa budowlanego, w sytuacji spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do powołanych przepisów, w toku przedmiotowego postępowania sprawdzeniu przez organ administracji podlegał projekt budowlany, przy czym zakres tego sprawdzenia obejmował zgodność inwestycji z obowiązującym planem miejscowym, kompletność projektu oraz wykonanie go przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane. Badanie przez organ projektu nie obejmowało oceny jego zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, ponieważ odpowiedzialność za prawidłowość tych elementów projektu architektoniczno-budowlanego spoczywa na projektancie. Zgodnie z art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego, projektant ma obowiązek zapewnić sprawdzenie projektu architektoniczno-budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego, zaś ust. 4 art. 20 Prawa budowlanego przewiduje, że projektant, a także sprawdzający, do projektu budowlanego dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, biorąc tym samym za to odpowiedzialność. Takie właśnie oświadczenia zostały załączone do projektu budowlanego. Dokonując wykładni przytoczonych rozwiązań prawnych, trafnie argumentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 maja 2012 r. (sygn. akt II OSK 345/11 - LEX nr 1219136), że właściwy organ administracji nie może ingerować w zawartość merytoryczną projektu budowlanego, a jego ocenie podlega jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem. Ocena organu jest bowiem ściśle limitowana przepisami Prawa budowlanego, dopuszczalne jest więc jedynie sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Z nadesłanych akt sprawy wynika, że po złożeniu wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, organ pierwszej instancji kilkakrotnie zobowiązywał inwestora do uzupełnienia wniosku i projektu budowlanego o stosowne dokumenty. Stwierdzone przez organ braki zostały uzupełnione, gdyż inwestor dostarczył m.in. cztery nowe, odpowiednio oprawione egzemplarze projektu budowlanego; aktualne zaświadczenia projektantów i osób sprawdzających o przynależności do właściwych izb samorządu zawodowego; aktualną mapę zasadniczą, na której sporządzono projekt zagospodarowania terenu; pozwolenie Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych; zapewnienie dostawy energii cieplnej oraz warunki techniczne przyłączenia węzła cieplnego do sieci ciepłowniczej; zapewnienie dostawy wody, odbioru ścieków bytowych, opadowych i roztopowych; warunki przyłączenia do energetycznej sieci rozdzielczej dla obiektu; zgodę na odstępstwo od spełnienia wymagań warunków technicznych w zakresie poziomu podłogi pomieszczeń piwnicznych, oświetlenia światłem dziennym pomieszczeń i minimalnej wysokości w świetle pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; postanowienie Prezydenta Miasta Opola o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej; a także trzy postanowienia Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu, którymi organ ten wyraził zgodę na proponowane w ekspertyzie technicznej: nachylenie podłoża jezdni dojazdu, szerokość i lokalizację dojazdu pożarowego, spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego, tj. usytuowanie budynku szkoły w stosunku do obiektów sąsiadujących w sposób inny niż w § 271 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w odniesieniu do odległości od granicy z sąsiednią działką, tj. w sposób inny niż w § 12 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Złożone przez inwestora dokumenty czyniły zadość wezwaniu organu, uzupełniając wniosek we właściwym kierunku. W tych okolicznościach zgodzić się trzeba z oceną Wojewody Opolskiego - wyrażoną po dołączeniu przez osobę reprezentującą inwestora także oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i dokumentów wskazujących sposób reprezentowania Szkoły Wyższej - o przedłożeniu przez inwestora kompletnego wniosku wraz z załącznikami. Wniosek i dołączona do niego dokumentacja zawiera wszystkie niezbędne elementy, uzgodnienia, pozwolenia i opinie (art. 33 ust. 2 i art. 34 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego). W tym miejscu odnotowania wymaga, że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie stwierdzono potrzeby uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie budzi również zastrzeżeń Sądu zakres przeprowadzonej przez organy architektoniczno-budowlane kontroli przedłożonej dokumentacji, ani ocena końcowa Wojewody Opolskiego, prowadząca do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W szczególności Sąd nie stwierdził, by organ odwoławczy dokonał wadliwej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W tym zakresie A. B. szeroko eksponował w skardze okoliczność niedochowania wymogów wynikających z § 12 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia. Zgodnie z tą regulacją, jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy. W sprawie nie ma wątpliwości, że w przypadku planowanej inwestycji warunek ten nie zostanie zachowany, jednak w ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącego, istnieje prawna możliwość dokonania odstępstw od wskazanej minimalnej odległości od nieruchomości sąsiedniej. Na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego w inny sposób niż określony w § 12 omawianego rozporządzenia wyraźnie wskazuje przepis § 2 ust. 2 pkt 2 tego aktu. Po myśli ostatnio wskazanego przepisu, przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m², o których mowa w art. 5 ust. 7 pkt 1-4 i 6 Prawa budowlanego (m.in. podlegających ochronie na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami), wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy. Objęty pozwoleniem na budowę budynek przy ul. [...] nr [...] w [...] jest obiektem zabytkowym, wpisanym do rejestru zabytków, o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m². Nadesłany Sądowi materiał dokumentacyjny potwierdza, że Szkoła Wyższa uzyskała postanowienie Opolskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Opolu z dnia 3 stycznia 2012 r., wyrażające zgodę na odstępstwo od obowiązujących odległości od granicy z działką sąsiednią, i w zastępstwie tego na spełnienie wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego zgodnie z propozycją podaną w aneksie do ekspertyzy technicznej, tj. przez zaprojektowanie w budynku szkoły pełnego systemu sygnalizacji pożaru, z monitoringiem do PSP. Uprawniony organ badał więc projektowaną inwestycję pod kątem ochrony przeciwpożarowej i uznał, że spełnia ona wymagania bezpieczeństwa pożarowego, a stanowisko to jest w przekonaniu Sądu prawidłowe. Ponadto odnotować trzeba, że wspomniana ekspertyza została sporządzona przez odpowiednie osoby, czyli rzeczoznawcę budowlanego - D. B. oraz rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych - J. Z. Powiedziane dotąd oznacza, że spełnione zostały przesłanki, o jakich mowa w § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Wprawdzie w kwestii komentowanego odstępstwa organ błędnie powołał w zaskarżonej decyzji § 2 ust. 3a, zaś w odpowiedzi na skargę - § 2 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, jednak uchybienie to nie miało wpływu na sposób załatwienia sprawy, skoro z innego przepisu wynika taka możliwość. Dokonaną przez Sąd wykładnię wskazanych powyżej przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych potwierdza orzecznictwo sądowoadministracyjne, w którym podkreślono, że przebudowa obiektu i zmiana sposobu użytkowania jest możliwa w stosunku do budynków już istniejących, pobudowanych zgodnie z prawem, ale aktualnie już nie spełniających wymogów prawa budowlanego i przepisów wykonawczych, nawet jeżeli nie jest możliwe jego dostosowanie do aktualnych wymogów, chociażby dlatego, że § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych na to zezwala. W przepisie tym ustawodawca zezwolił na spełnienie wymagań, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 12 kwietnia 2002 r. w inny sposób aniżeli wskazany w tym rozporządzeniu, stosowanie do wskazań ekspertyz właściwych jednostek lub rzeczoznawców (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 112/10 i z dnia 13 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1485/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 101/11; dostępne na stronie internetowej - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wyrażonego stanowiska nie mogą natomiast zmienić przywołane w skardze orzeczenia, które w większości nie odnoszą się do istoty omawianego problemu. Wyroki te zapadły w sprawach o innym stanie faktycznym i uznano w nich m.in., że do nieotwieralnych przeszkleń czy luksferów (tzw. naświetli, przegród szklanych) należy stosować generalne zasady dotyczące odległości inwestycji od granicy z sąsiednią działką, natomiast nie zajmowano się odstępstwami od tych zasad (wskazane w skardze wyroki: WSA w Gdańsku z 13 marca 2013 r., II SA/Gd 728/12; NSA z 8 grudnia 2008 r., II OSK 1544/07). W tym miejscu dodać jeszcze trzeba, że inwestor uzyskał pozwolenie Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na prowadzenie robót budowlanych zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a więc z uwzględnieniem odstępstw od ogólnych zasad wynikających z przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ odwoławczy badał również zgłoszone w toku postępowania zarzuty odnośnie hałasu powstałego w wyniku planowanej inwestycji, trafnie wskazując na wynikające z dokumentacji obliczenia, zgodnie z którymi sumaryczny poziom dźwięku na granicy działki, przy uwzględnieniu danych producenta urządzeń emitujących hałas, będzie wynosił 46,5 dB, podczas gdy na terenach w strefie śródmiejskiej miasta powyżej 100 tys. mieszkańców, dopuszczalny poziom hałasu w środowisku powodowany przez poszczególne grupy źródeł hałasu, określony dla 8 najmniej korzystnych godzin dnia kolejno po sobie następujących, to 55 dB. Z uwagi na powyższe na aprobatę zasługuje stanowisko organu, że poziom hałasu emitowany przez projektowane urządzenia nie przekracza dopuszczalnych standardów akustycznych, przewidzianych w cyt. wyżej rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. W świetle danych zawartych w projekcie architektoniczno-budowlanym, zgodzić się także należy ze stanowiskiem Wojewody Opolskiego o braku podstaw do podważenia rozwiązania polegającego na zastosowaniu klimatyzatorów freonowych. Z projektu istotnie wynika, że użyty w nich czynnik chłodzący (R410A) nie powoduje zubożenia warstwy ozonowej, a poza tym został on dopuszczony do stosowania w urządzeniach chłodniczych. Dodać można, co sygnalizowano już wcześniej, że projektant i sprawdzający biorą odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Ponadto Sąd zgodził się z zaprezentowanym w zaskarżonej decyzji stanowiskiem organu odwoławczego co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie szczegółowo wyjaśniono w treści decyzji, że w dniu podjęcia decyzji przez organ odwoławczy nie obowiązywał już miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Śródmieście III" w [...], przyjęty uchwałą Nr LXII/641/10 Rady Miasta Opola z dnia 28 stycznia 2010 r., a który to plan stał się powodem odmownego załatwienia wniosku przez organ pierwszej instancji. Zdaniem organów obu instancji, plan z 2010 r. nie pozwalał na uznanie zgodności projektu budowlanego z jego postanowieniami, lecz ocena przez Sąd prawidłowości tego stanowiska schodzi na plan dalszy, ponieważ w dacie orzekania przez Wojewodę Opolskiego obowiązywał nowy, uchwalony w dniu 15 lipca 2013 r. miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego plac [...] - ulica [...] w [...] (uchwała Rady Miasta Opola Nr XLV/699/13, opubl. w Dz. Urz. Woj. Opolskiego z 2013 r., poz. 1769), obejmujący działkę nr [...] k.m. [...] w [...]. Słusznie wywodził Wojewoda Opolski, opierając się na wynikającej z art. 6 K.p.a. zasadzie legalizmu, że zobowiązany był do uwzględnienia zmiany stanu prawnego i wydania decyzji przy zastosowaniu postanowień nowego planu miejscowego. Zgodnie z tym planem, działka zainwestowania znajduje się na terenie oznaczonym symbolem "1U", którego przeznaczenie - stosownie do § 5 ust. 1 pkt 3 - to m.in. usługi nauki, przez które należy rozumieć uczelnie wyższe (§ 3 ust. 2 pkt 5 planu). W tych okolicznościach nie może być wątpliwości, że projekt budowlany zakładający przebudowę, remont i adaptację przedmiotowego budynku na cele edukacyjne (szkolnictwo wyższe), jest zgodny z ustaleniami obecnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Spełniona zatem została przesłanka, o jakiej mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Podsumowując, powtórzyć przyjdzie, że wedle przepisu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli zostały spełnione wskazane wyżej wymagania oraz wówczas, gdy inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego). W rozpoznawanej sprawie Wojewoda Opolski, kierując się dyspozycją zawartą na wskazanym przepisie, uznał, że brak jest podstaw do nieuwzględnienia wniosku inwestora i - zdaniem Sądu - ocena ta jest prawidłowa. Przede wszystkim należy stwierdzić, że załączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę projekt budowlany, po jego uzupełnieniu, jest kompletny, zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz sprawdzenia, a nadto jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie doszło również do naruszenia przepisów techniczno- budowlanych. W takim przypadku za niezasadne należy uznać zgłoszone w toku postępowania żądanie wydania decyzji kasacyjnej z powodu zmiany planu miejscowego. Słusznie wskazywał organ odwoławczy na spoczywający na nim obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w jej całokształcie, przy uwzględnieniu stanu prawnego obowiązującego w dacie orzekania, a Sąd uznał, że z obowiązków tych organ wywiązał się należycie. Zgodzić się trzeba również ze stanowiskiem Wojewody Opolskiego, że nie posiada kompetencji do oceny działań Opolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i do prowadzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie zarzucanego przez stronę wprowadzania tego organu w błąd. Ponadto Sąd nie stwierdził, by w toku prowadzonego postępowania doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które powodowałoby konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu tym zapewniono stronom możliwość udziału, a z prawa tego skarżący regularnie korzystał. Poza tym zaskarżona decyzja została sporządzona w sposób prawidłowy, zgodny z wymogami Prawa budowlanego i z art. 107 K.p.a. Wojewoda Opolski odniósł się również do podnoszonych przez stronę zarzutów. W tym stanie rzeczy, wobec braku stwierdzenia przez Sąd uchybień prawnych pozwalających na uwzględnienie skargi, należało uznać, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, a zatem skarga winna zostać oddalona. Z tych względów orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., po myśli którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Końcowo, wyjaśnienia jeszcze wymaga, że Sąd, kierując się zasadą szybkości oraz sprawności postępowania sądowego, a także uwzględniając zasadę ekonomiki procesowej, nie rozpatrywał wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż termin wyznaczonej rozprawy nie był odległy, natomiast - po myśli art. 61 § 6 P.p.s.a. - wstrzymanie wykonania decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji