II SA/Wa 796/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2014 r. sprawy ze skargi W.P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Komendant Wojewódzki Policji w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 k.p.a. oraz art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 roku Nr 287, poz. 1687) oraz § 9 ust. 1 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze. zm.), odmówił W. P. przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu podał, że wymieniona jest funkcjonariuszką Komendy Wojewódzkiej Policji w B. w służbie stałej od dnia [...] listopada 2003 r. i oświadczeniem mieszkaniowym za brak lokalu mieszkalnego z dnia [...] grudnia 2013 r., wystąpiła o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres od dnia [...] stycznia 2013 r. Z oświadczenia wynika, że skarżąca posiada rodzinę w rozumieniu art. 89 ustawy o Policji, tj. męża R. G. który zamieszkuje od dnia [...] stycznia 2007 r. w domu znajdującym się w miejscowości L. ul. [...] powiat [...] (miejscowość dalsza do miejsca pełnienia służby przez funkcjonariuszkę w KWP w B.) oraz syna R. G. (ur. [...] listopada 1993 r.) który zamieszkuje od [...] grudnia 2009 r. w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w B. do którego tytuł prawny posiada matka funkcjonariuszki, B. P. Ponadto z dołączonych dokumentów wynika, iż funkcjonariuszka zamieszkiwała w spółdzielczym własnościowym lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w B. do którego posiadała tytuł prawny na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. i lokal ten zbyła aktem notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] maja 2012 roku. Powyższy lokal mieszkalny posiadał powierzchnię użytkową [...] m2, oraz powierzchnię mieszkalną wynoszącą [...] m2. Ponadto skarżąca od dnia 1 lutego 2011 r. posiada 9 grupę uposażenia zasadniczego, czyli uprawnienia do 2 norm zaludnienia. Z uwagi na fakt, że członkowie rodziny funkcjonariuszki nie zamieszkiwali z nią razem w wymienionym lokalu, zajmowany przez nią lokal mieszkalny odpowiadał przysługującym jej więc 2 normom zaludnienia, tj. powierzchni mieszkalnej wynoszącej od 14 do 20 m2. Ponadto decyzjami [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, skarżąca otrzymywała od 2008 do 2012 roku równoważnik pieniężny za remont powyższego lokalu mieszkalnego. W myśl art. 88 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Natomiast zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu, mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Zatem równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego może być przyznany tylko policjantowi nie posiadającemu mieszkania. Z kolei z treści § 1 ust. 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia wynika, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej on sam lub członkowie jego rodziny o których mowa w art. 89 ustawy o Policji nie posiadają spółdzielczego lokalu mieszkalnego, w tym lokatorskiego lub własnościowego, oraz spółdzielczego zajmowanego na podstawie umowy najmu. Natomiast według § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o którym mowa w ust. 1. Fakt, iż policjant lub członkowie jego rodziny, o których mowa w art. 89 ustawy, posiadali w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej jakikolwiek bez względu na metraż lokal mieszkalny lub dom jednorodzinny (udział w domu), wyłącza możliwość przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu przy zachowaniu prawa policjanta do przydziału prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uzależnione jest od faktu nieposiadania przez policjanta lub członków jego rodziny lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej i przepis ten nie wprowadza wymogu, aby był to lokal odpowiadający co najmniej przysługującej policjantowi powierzchni mieszkalnej. Równoważnik ten ma bowiem charakter ekwiwalentu za ponoszone przez policjanta koszty wynajmu lokalu, nie stanowi jednak świadczenia, którego otrzymywanie skutkuje utratą prawa do przydziału lokalu mieszkalnego, tj. w sytuacjach wymienionych w art. 95 ust. 1 ustawy o Policji, tak jak ma to miejsce w przypadku pomocy finansowej, której przyznanie zwalnia organy Policji od przydzielenia policjantowi lokalu mieszkalnego. Reasumując, skarżąca posiadała spółdzielczy własnościowy lokal mieszkalny nr [...] położony w B. przy ul. [...] o pow. mieszkalnej wynoszącej [...] m2, który zbyła aktem notarialnym na rzecz małżonków E. Z. i S. K. i w związku z tym nie można przyznać zainteresowanej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W odwołaniu z dnia [...] stycznia 2014 r. do Komendanta Głównego Policji skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, tj. § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że nie przysługuje jej sporny równoważnik, ponieważ zrzekła się prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w B. przy ul. [...] w sytuacji, gdy lokal ten nie odpowiadał normom powierzchniowym, II. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, a mianowicie niewłaściwe ustalenie, że norma mieszkaniowa, która jej dotyczy wynosi 2 normy, podczas gdy należy ją określić na 4 normy, III. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: 1. niewskazanie w zaskarżonej decyzji podstawy prawnej rozstrzygnięcia w zakresie w jakim organ pierwszej instancji nie przychylił się do jej żądania, a brak ten stanowił podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a mianowicie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia, 2. niewskazanie w uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji na jakim rozporządzeniu organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. W uzasadnieniu – powołując się na argumentację organu pierwszej instancji – podał, że równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest pochodną prawa do lokalu mieszkalnego i ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie policjantowi potrzeb mieszkaniowych w drodze przydziału z zasobów Policji lokalu mieszkalnego. Jednakże pojęcie lokalu mieszkalnego jest inne, gdy mowa jest o przydziale funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego. Wówczas, zgodnie z treścią art. 88 ustawy o Policji, lokalem mieszkalnym jest lokal położony w miejscowości, w której policjant pełni służbę lub położony w miejscowości pobliskiej, a nadto wielkość tego lokalu musi w odpowiedni sposób uwzględniać członków rodziny policjanta i inne uprawnienia do zwiększonej powierzchni. Inne zaś jest pojęcie lokalu mieszkalnego, gdy sprawa dotyczy przyznania policjantowi równoważnika pieniężnego związanego z brakiem lokalu mieszkalnego i wówczas to, zgodnie z treścią art. 92 ust.1 ustawy, pod pojęciem lokalu mieszkalnego rozumie się każdy lokal mieszkalny (niezależnie od jego wielkości) znajdujący się w posiadaniu policjanta lub członków jego rodziny. Stanowisko w tej kwestii zajął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale Składu Siedmiu Sędziów z dnia 21 kwietnia 2008 roku, sygn. akt I OPS 3/08, gdzie w uzasadnieniu zwrócił uwagę, że "przepis art. 92 ust.1 ustawy o Policji wyraźnie wiąże uprawnienie policjanta do równoważnika pieniężnego z tym, że policjant lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, a nie z tym, że nie posiadają lokalu o powierzchni odpowiadającej normom zaludnienia lokali mieszkalnych, przeznaczonych na lokale mieszkalne dla policjantów, o których mowa w art. 90 ustawy." Zatem istota zagadnienia prawnego tkwi w tym, iż prawo policjanta do przydziału lokalu mieszkalnego zostało określone jako prawo do lokalu o określonej powierzchni, natomiast prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu zostało związane z tym, że policjant nie posiada lokalu mieszkalnego, a nie z tym, jaka jest powierzchnia posiadanego lokalu. Stąd też nie ma znaczenia, że zajmowany przez skarżącą lokal, a następnie sprzedany przez nią, był niezgodny z przysługującymi wymienionej normami zaludnienia, gdyż – jak wyjaśniono wyżej – prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu nie zostało powiązane z powierzchnią posiadanego przez funkcjonariusza lokalu, ale z rzeczywistym jego brakiem. Dlatego też skarżąca przez kilka lat pobierała równoważnik pieniężny za remont, a nie za brak lokalu. Natomiast gdyby założyć, że policjantowi korzystającemu z prawa do równoważnika za remont lokalu, przysługuje równoważnik pieniężny za brak odpowiedniego lokalu, to wówczas korzystałby on jednocześnie z prawa do kilku świadczeń z rozdziału 8 ustawy o Policji, przy czym równoważnik pieniężny za brak lokalu – wobec prawnej niemożliwości jego zróżnicowania – byłby mu wypłacany (oprócz wypłaty równoważnika za remont) w takiej samej wysokości, jak funkcjonariuszowi, który nie posiada żadnego lokalu i tym samym również nie wypłaca mu się równoważnika za remont lokalu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca W. P. wniosła o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji zarzucając obrazę prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skarżącej nie przysługuje równoważnik za brak lokalu mieszkalnego, gdyż zrzekła się prawa do lokalu mieszkalnego nr [...] położonego w B. przy ul. [...] w sytuacji, gdy lokal ten nie odpowiadał przysługującym jej normom powierzchniowym. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podała, że z § 1 ust. 2 pkt 1 cytowanego już wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie wynika, aby mógł on mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy przydzielony lokal odpowiada normom, bowiem rozporządzenie to stanowi kompletną regulację w kwestii przyznawania równoważnika i nie ma potrzeby odwoływania się do norm dotyczących zasad przydziału lokali. Przepis ten nie obejmuje sytuacji zrzeczenia się lub utraty praw do lokalu mieszkalnego niespełniającego norm zaludnienia i powołała się w tym miejscu na stanowisko judykatury. Zatem gdy zajmowane przez nią mieszkanie nie pochodziło z zasobów mieszkaniowych Policji, czyli prawo do lokalu nie zostało zrealizowane, a zbycie lokalu związane było z faktem, iż posiadał powierzchnię mniejszą od przysługującej, przysługuje jej równoważnik za brak lokalu. Jest to bowiem zastępcza forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, gdy w stosunku do skarżącej nie zrealizowano uprawnienia podstawowego. Można się zgodzić ze stanowiskiem organu, że nie można zaakceptować sytuacji, iż policjantowi korzystającemu z prawa do równoważnika za remont lokalu, przysługuje równoważnik pieniężny za brak odpowiedniego lokalu, jednak nie dotyczy ono jej sytuacji. Pobierała ona bowiem równoważnik za remont lokalu do roku 2012. Pomimo, iż jeszcze w roku 2013 posiadała lokal mieszkalny, nie składała już wniosku o przyznanie równoważnika pieniężnego za remont lokalu oraz go nie otrzymywała i wobec powyższego nie sposób uznać, że korzystała z kilku świadczeń. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjantowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Na podstawie art. 89 pkt 1) i 2) ustawy, członkami rodziny policjanta, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, są pozostający z policjantem we wspólnym gospodarstwie domowym małżonek oraz dzieci (własne lub małżonka, przysposobione lub przyjęte na wychowanie w ramach rodziny zastępczej) pozostające na jego utrzymaniu, nie dłużej jednak niż do ukończenia przez nie 25 lat życia. Zauważyć w tym miejscu należy, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, o czym stanowi art. 90 ustawy. Natomiast na podstawie art. 95 ust. 1 ustawy, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się policjantowi: 1) w razie skorzystania z pomocy finansowej, o której mowa w art. 94; 2) posiadającemu w miejscowości, w której pełni służbę, lub w miejscowości pobliskiej lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej albo dom jednorodzinny lub dom mieszkalno-pensjonatowy; 3) którego małżonek posiada lokal mieszkalny lub dom określony w pkt 2; 4) w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo dom, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 96 ust. 3. Z kolei według art. 92 ust. 1 ustawy, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Analizując w dalszym ciągu stan prawny stwierdzić należy, że zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (tekst jedn. z 2013 r. poz. 1170) lokal mieszkalny, o którym mowa w art. 90 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, przydziela się policjantowi w razie braku mieszkania albo zajmowania lokalu niezgodnego z przysługującymi policjantowi oraz członkom jego rodziny wymienionymi w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji normami zaludnienia (...), a według § 2, lokal mieszkalny przydziela się policjantowi według norm zaludnienia: dla policjanta posiadającego rodzinę – po jednej normie zaludnienia dla policjanta i każdego członka jego rodziny, o którym mowa w art. 89 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, z zastrzeżeniem pkt 3 i 4 (pkt 1), dla policjanta powołanego lub mianowanego na stanowisko służbowe zaszeregowane w grupie od 9 do 13a – dwie normy zaludnienia (pkt 4), przy czym w myśl § 3, norma zaludnienia przysługująca policjantowi wynosi od 7 do 10 m2 powierzchni mieszkalnej, którą stanowi powierzchnia pokoi znajdujących się w lokalu mieszkalnym. Ponadto w § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 ze. zm.) stanowi się, że równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli utracił lub zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu mieszkalnego lub domu, o których mowa w ust. 1, tj. spółdzielczego lokalu mieszkalnego własnościowego (pkt 2). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca będąc funkcjonariuszem Policji, nie otrzymała lokalu mieszkalnego z zasobu mieszkaniowego Policji. Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżąca z uwagi na 9 grupę uposażenia zasadniczego posiada 2 normy zaludnienia, a razem z uprawnionymi mężem R. G. i synem R. G., posiada łącznie 4 normy zaludnienia (od 28 m2 do 40 m2). Nie budzi również wątpliwości fakt, że skarżąca zamieszkiwała w spółdzielczym własnościowym lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w B. do którego posiadała tytuł prawny na podstawie aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. i lokal ten zbyła aktem notarialnym rep. A nr [...] z dnia [...] maja 2012 roku, zaś jego powierzchnia mieszkaniowa mieszkalna wynosiła [...] m2. Spór zatem w niniejszej sprawie sprowadza się ustalenia, czy funkcjonariuszowi Policji, któremu nie przydzielono lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji, a który posiadał własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni mieszkalnej mniejszej niż przewidują to przepisy określające normy zaludnienia dla policjantów, przysługuje równoważnik za brak lokalu, w sytuacji gdy zbył on ten lokal. Na tak postawione pytanie, odpowiedź – zdaniem Sądu – jest pozytywna, bowiem i stanowisko judykatury w tym względzie jest już od dawna ustalone. W tym miejscu wskazać chociażby należy na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1146/11 w którym stwierdzono, że policjantowi służy równoważnik za brak lokalu. Jest to bowiem zastępcza forma realizacji prawa do lokalu mieszkalnego, gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego (lokalu mieszkalnego w drodze decyzji), to należy mu przyznać i wypłacać określoną sumę pieniędzy na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. W wyroku tym podkreślono również, że przepisu art. 92 ust. 1 ustawy o Policji nie można interpretować w oderwaniu od pozostałych unormowań tej ustawy dotyczących mieszkań funkcjonariuszy Policji, a w szczególności regulacji zawartej w rozdziale 8 ustawy. Podstawową zasadą wykładni jest zasada wykładni normy prawnej w kontekście całej ustawy, a to oznacza, że wykładnia literalna przepisu powinna być uzupełniona, jak powyżej, wykładnią systemową i celowościową. Zatem przesłanka nieposiadania lokalu mieszkalnego z art. 92 ust. 1 ustawy, warunkująca przyznanie równoważnika pieniężnego, winna być odnoszona, zgodnie z regułami wykładni systemowej i celowościowej przepisu, do pojęcia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 88 i 89 ustawy, czyli lokalu spełniającego wymogi określone w przepisach, a dotyczące norm zaludnienia. W takiej sytuacji, gdy policjant jest uprawniony do otrzymania lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji o przydziale, a tego lokalu z zasobów mieszkaniowych Policji mu nie przydzielono, to nie można odmówić mu równoważnika za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli posiadane przez niego lub jego małżonka mieszkanie nie zapewnia przysługujących im norm zaludnienia. Posiadanie bowiem lokalu nieodpowiadającego przysługującym policjantowi i jego rodzinie normom zaludnienia wyklucza prawo do równoważnika jedynie wówczas, gdy policjantowi przydzielono już lokal mieszkalny z zasobu mieszkaniowego Policji. W tym miejscu zauważyć należy, że wskazana przez organ uchwała Składu Siedmiu Sędziów z dnia 21 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OPS 3/08, dotyczyła właśnie takiej jedynie sytuacji faktycznej, a nie analogicznej do skarżącej, bowiem sprowadzała się do tezy, że policjantowi, który posiada lokal mieszkalny przyznany na podstawie art. 88 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r., Nr 7, poz. 58 ze zm.), z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych, nie przysługuje równoważnik pieniężny, o którym mowa w art. 92 tej ustawy, mimo że posiadany lokal przestał odpowiadać normom. Natomiast Sąd w niniejszym składzie w pełni utożsamia się ze stanowiskiem zawartym we wskazanym już wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 1146/11. Reasumując, zajmowanie mieszkania i następnie jego zbycie, ale niezgodnego z przysługującymi normami zaludnienia, nie wyklucza prawa policjanta do administracyjnego przydziału mieszkania z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji, a w konsekwencji nie pozbawia też funkcjonariusza prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu, przewidzianego w art. 92 ust. 1 powołanej ustawy. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.