II GSK 2147/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia del. WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Krajowej Izby [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3248/14 w sprawie ze skargi Krajowej Izby [...] z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r., nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę kasacyjną. II GSK 2147/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3248/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę Krajowej Izby Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej zawiadomił T. w W. (obecnie O. SA z siedzibą w W. - dalej "T." lub "O."), K. I. [...] w W. (dalej "KI"), P. I. [...] w W. (dalej "PI") oraz P. K. w W. (dalej PK) o wszczęciu z urzędu postępowania o sygn. [...], w przedmiocie ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej ustalonych w oparciu o koszty ponoszone T (dalej "Rynek 3"). Postanowieniem z dnia 16 maja 2012 r., 28 maja 2012 r. oraz 1 czerwca 2012 r. Prezes UKE - na podstawie art. 31 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) dalej: "k.p.a." - dopuścił KI, PI oraz PK do udziału w postępowaniu w charakterze podmiotu na prawach strony. Pismem z dnia 7 czerwca 2013 r., Prezes UKE w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał T do przedstawienia wyjaśnień w przedmiotowej sprawie m.in. w zakresie: zasadności dokonywania aktualizacji wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w świetle obowiązku ustalania opłat w oparciu o koszty ponoszone wynikające z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. nr 171, poz. 1800 ze zm. - dalej: "Pt"), sposobu ustalenia wartości poszczególnych wskaźników udziału modelowych elementów sieci w świadczeniu poszczególnych usług cyklicznych i jednorazowych świadczonych na Rynku 3 wraz z ich interpretacją oraz sposobu ustalenia wartości wykorzystania poszczególnych modelowych elementów sieci biorących udział w świadczeniu danej usługi wraz z ich interpretacją. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. T przedstawiła odpowiedzi na wezwanie Prezesa UKE z dnia 7 czerwca 2013 r., opatrując jednocześnie informacje zawarte w tym piśmie klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa T - na podstawie art. 9 Pt oraz art. 207 ust. 1 Pt. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r., Prezes UKE w trybie art. 50 § 1 k.p.a. wezwał T do przedstawienia uzasadnienia wysokości opłat za usługi świadczone na Rynku 3 w oparciu o koszty ponoszone (art. 40 ust. 1 Pt), na podstawie aktualnych danych finansowych. Pismem z dnia 7 sierpnia 2013 r., Prezes UKE wezwał T do przedstawienia wersji jawnej pisma z dnia [...] lipca 2013 r., a także do uzasadnienia wartości gospodarczej utajnionych informacji. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., T przedstawiła wersję jawną pisma z dnia [...] lipca 2013 r. wraz z obszernym uzasadnieniem wartości gospodarczej informacji opatrzonych klauzulą tajemnica T. Pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r., w odpowiedzi na wezwanie Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2013 r., T przedstawiła uzasadnienie wysokości opłat za usługi świadczone na Rynku 3 w oparciu o koszty ponoszone za zamknięty rok obrotowy 2012 (dalej "Uzasadnienie opłat Rynek 3 - 2012"), opatrując przy tym informacje klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa T oraz argumentując, że dane zawarte w niniejszym piśmie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz.1503, ze zm.) - dalej "ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji". Pismem z dnia 22 sierpnia 2013 r., T przedstawiła wersję jawną pisma z dnia [...] sierpnia 2013 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. Prezes UKE, na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne ograniczył KI, PI oraz PK prawo wglądu do informacji przekazanych przez T w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., które T objęła klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa T, w części, w której informacje te nie zostały ujawnione w wersji jawnej pisma T z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. W wyniku analizy dokumentów przedstawionych przez T, Prezes UKE stwierdził, iż w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012, T przedstawiła dane dotyczące przedsiębiorstwa prowadzonego przez T, które wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji gdyż: 1/ są one ściśle związane z prowadzoną przez T działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą. Pismo z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Uzasadnienie opłat Rynek 3 - 2012 zawierają informacje m.in. na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w T, danych technicznych i technologicznych dotyczących układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej T. Dokument ten dotyczy jednak głównie informacji finansowych mających strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez T. Pozyskanie przez konkurentów T informacji, przekazanych Prezesowi UKE w treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Uzasadnienia Opłat Rynek 3 - 2012 mogłoby umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty T, na poziomie znacznie poniżej kosztów T. Ponadto, umożliwienie konkurentom T dostępu do informacji organizacyjnych i technologicznych oznaczałoby umożliwienie im wdrożenia rozwiązań dedykowanych dotychczas tylko dla T, oraz nieuprawnione wykorzystanie informacji o dostawcach i kosztach sprzętu z którego korzysta T. Wykorzystanie przez konkurentów T informacji zawartych w treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012 przysporzyłoby im korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków. Za w pełni uzasadnioną organ uznał również opinię T, wskazującą, że informacje zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012, dałyby także wiedzę na temat organizacji sposobów funkcjonowania przedsiębiorstwa T, także w zakresie wykorzystywanych technologii. W efekcie, wszystkie ww. elementy mogłyby doprowadzić do zmniejszenia przychodów T oraz zmniejszenia liczby klientów, co w bezpośredni sposób doprowadziłoby do zmniejszenia zysków przedsiębiorstwa. Ponadto, ujawnienie informacji zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012 (m.in. o strukturze sieci T, długości linii i ilości oraz rodzaju urządzeń posiadanych przez T), umożliwiłoby operatorom alternatywnym wykonanie dokładnej i bezpłatnej analizy własnej działalności, wskazującej na elementy, w których T w sposób bardziej efektywny wykonuje działalność biznesową co w sposób bezpośredni umożliwiłoby uniknięcie wydatków ha niezbędne analizy, a po wprowadzeniu zmian organizacyjnych w prowadzonej działalności dałoby możliwość zwiększenia zysków, kosztem udziałów rynkowych T. Dodatkowo, wyliczenia przedstawione przez T w treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012 dla nowych usług opierają się o pewne prognozowane założenia marketingowe (niepublikowane) dla danej usługi, czy to w zakresie ilości abonentów czy to ilości prognozowanego ruchu. Znaczenie gospodarcze tych informacji polega, zdaniem Prezesa UKE, przede wszystkim na tym, że operatorzy alternatywni znający założenia marketingowe T mogą przeprowadzić agresywną akcję marketingową celem uniemożliwienia T zrealizowania założeń wdrożeniowych (w tym, celów związanych z osiągnięciem pewnego poziomu przychodu z danej usługi); 2/ informacje zawarte w treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012 nie są znane ogółowi oraz nie można dowiedzieć się o nich zwyczajową drogą, na co T wskazała w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., zatem nie zostały one ujawnione do wiadomości publicznej; 3/ podjęto w stosunku do ww. informacji niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Podjęcie przez T działań niezbędnych w celu zachowania poufności ww. informacji potwierdza fakt, iż w treści pisma z dnia [...] lipca 2013 r. oraz Uzasadnienia opłat Rynek 3 - 2012 T złożyła wniosek o ograniczenie prawa wglądu dla pozostałych stron postępowania do istotnych informacji zawartych ww. dokumencie, a także opatrzyła przedmiotowy dokument klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T". A zatem, w ocenie organu, T podjęła działania zabezpieczające wgląd do informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa T. Wskazując na powyższe Prezes UKE stwierdził, że informacje zawarte w Uzasadnieniu opłat Rynek 3-2012 i przekazane organowi przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz informacje zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., objęte klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T", spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a także stwierdzenia, iż udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym-udział w postępowaniu administracyjnym (tj. KI, PI oraz PK) groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T. KI (dalej: "skarżąca") w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., zarzuciła Prezesowi UKE brak wszechstronnego rozważenia okoliczności uzasadniających ograniczenia jej wglądu do akt, a nadto niewyjaśnienie motywów rozstrzygnięcia w treści zaskarżonego postanowienia. Zdaniem skarżącej dokumenty zastrzeżone przez T jako "tajemnica przedsiębiorstwa T" nie zawierały tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Pismem z [...] stycznia 2013 r. (data wpływu do sądu: [...] stycznia 2014 r.), O. SA (dawniej T) poinformowała, że z dniem 31 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy dla W.XII Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego dokonał wpisu o połączeniu T (jako spółki przejmującej) i P. C. p. z o.o. oraz O. sp. z o.o. (jako spółek przejmowanych) do rejestru przedsiębiorców. Z dniem [...] grudnia 2013 r. T jako spółka przejmująca, wstąpiła we wszystkie prawa i obowiązki spółek przejmowanych i przyjęła firmę O. SA. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z [...] kwietnia 2014 r. (sygn. akt VI SA/Wa 3052/13) odrzucił skargę jako niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.". Postanowienie to zostało uchylone przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II GSK 1820/14). Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. ponownie orzekając w sprawie, zaskarżonym wyrokiem z dnia 27 listopada 2014 r. oddalił skargę KIGEIT na postanowienie Prezesa UKE z dnia [...] września 2013 r. w zakresie ograniczenia dostępu do materiału dowodowego. Oddalając skargę Sąd I instancji stwierdził, że organ prawidłowo uznał, iż informacje, o których zastrzeżenie wniosła spółka T są informacjami, które mieszczą się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez spółkę T (obecnie Orange) działalnością gospodarczą i mają dla niej wartość gospodarczą oraz podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Ponadto powyższe informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, są one bowiem nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć drogą "zwykłą i dozwoloną", w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych źródeł. Sąd podniósł, że w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz z dnia [...] lipca 2013 r. T S.A. wykazała, iż dane dotyczące kosztów prowadzenia działalności gospodarczej na konkurencyjnym rynku są informacjami o istotnej wartości gospodarczej. Dane kosztowe, co do zasady stanowią punkt wyjścia do kalkulacji cen za świadczone przez przedsiębiorstwa produkty i usługi. Dokładna kalkulacja kosztów, zawarta w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz z dnia [...] lipca 2013 r. stanowi podstawę do budowy biznesplanów. T wskazała, iż przyjęty poziom kosztów prowadzonej działalności wpływa na poziom wielu mierników ekonomicznych efektywności działalności. W związku z tym zdobycie przez konkurentów wiedzy na temat poszczególnych składników kalkulacji spowodowałoby zdobycie znacznej i nieuzasadnionej przewagi przez konkurencję, co mogłoby trwale naruszyć stabilność prowadzenia działalności gospodarczej przez T. Informacje zawarte w ww. pismach dałyby także wiedzę na temat organizacji i sposobów funkcjonowania przedsiębiorstwa T, także w zakresie wykorzystywanych technologii. Wszystkie te elementy mogłyby doprowadzić w efekcie do zmniejszenia przychodów T oraz zmniejszenia liczby klientów, co w bezpośredni sposób doprowadziłoby do utraty zysków przedsiębiorstwa. Ponadto, T zamieściła także zastrzeżenie wskazujące, iż "T zastrzega treść składanych dokumentów na podstawie art. 9 i art. 207 Pt." oraz sporządziła i przedstawiła Prezesowi UKE także wersję jawną pisma z dnia z dnia [...] sierpnia 2013 r., oraz pisma z dnia [...] lipca 2013 r. WSA zaznaczył, iż z treści pism z dnia [...] sierpnia 2013 r. i z dnia [...] lipca 2013 r., Prezes UKE uzyskał m.in. wiedzę na temat wartości szczegółowych kategorii kosztowych i sposobie ustalania kosztów całkowitych przy zastosowaniu wskaźników zaangażowania poszczególnych kategorii kosztowych w świadczeniu danej usługi. Ponadto, w przypadku usług o charakterze jednorazowym Prezes UKE uzyskał wiedzę o szczegółowych czynnościach wchodzących w skład procesu realizacji tych usług, czasie wykonywanej czynności, stawce roboczogodzinowej zarówno pracowników zatrudnionych w T S.A. jak i pracowników firm zewnętrznych, z którymi T współpracuje. Nie ulega wątpliwości, iż udostępnienie tych informacji umożliwiłoby przedsiębiorcom telekomunikacyjnym konkurującym z T dokonanie analizy prowadzącej do pozyskania informacji o podwykonawcach T w zakresie realizacji usług jednorazowych na Rynku 3, co naruszałoby zasady uczciwej konkurencji prowadząc tym samym do szkody T o konkretnych wymiarach finansowych. Pozyskanie tych informacji przez konkurencję może spowodować, że firmy konkurencyjne postarają się pozyskać wskazanych podwykonawców dla realizacji własnych świadczeń i w ten sposób uniemożliwić przystępującemu wykorzystanie uzyskanych przez niego potencjałów. W tym kontekście, zdaniem Sądu I instancji, niewątpliwie są to informacje mające znaczenie - wartość gospodarczą, gdyż ich utrata może oznaczać konieczność poszukiwania innych podwykonawców, a w konsekwencji pozyskanie potrzebnych świadczeń drożej lub później, a zarówno czas, jak i pieniądz to wartości gospodarcze. Mając na uwadze przedstawione powyżej rozważania, za niezasadny WSA uznał zarzut KI, iż Prezes UKE bez merytorycznego rozpatrzenia zastrzeżenia T, ograniczył KI dostęp do akt postępowania nie uzasadnił w sposób wyczerpujący podstaw zastrzeżenia oraz, że nie zbadał wszystkich okoliczności mających znaczenie dla sprawy. Sąd doszedł do przekonania, że Prezes UKE dokonał wszechstronnej i całościowej analizy informacji zawartych w pismach z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz z dnia [...] lipca 2013 r. Analiza polegała na zbadaniu, czy zostały spełnione jednocześnie trzy przesłanki wynikające z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, których zaistnienie stanowi wystarczający argument do tego aby informacje zawarte w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r., Prezes UKE potraktował jako poufne. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Krajowa Izba Gospodarcza Elektroniki i Telekomunikacji wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: 1/ naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi podczas gdy Prezes UKE nie dokonał wszechstronnej oceny i analizy treści informacji przekazanych przez spółkę O. i przyjął za własną ocenę dokonaną przez spółkę, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego ograniczenia wglądu do materiału dowodowego; - art. 141 § 4 p.p.s.a. przez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie zarzutów i argumentacji przytoczonej w skardze; 2/ naruszenie prawa materialnego; - art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że zastrzeżone przez T informacje, w szczególności informacje o udziale wskaźnika modelowych elementów sieci stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że Sąd I instancji w żaden sposób nie odniósł się do zarzutu Izby, wskazującej, iż Prezes UKE w istocie nie przeprowadził żadnej analizy w zakresie kwalifikacji informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa, poprzestając na powtórzeniu stanowiska i argumentacji spółki. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd I instancji nie uwzględnił w żadnym stopniu specyfiki rynku telekomunikacyjnego i regulowanego charakteru działalności spółki. Odwoływanie się do orzecznictwa, wskazującego na to, iż co do zasady dane kosztowe stanowić będą wartość gospodarczą, jest oderwane od realiów rynku telekomunikacyjnego i reżimu regulacyjnego, w jakim działa albo powinna działać spółka. O ile bowiem w realiach wolnego rynku rzeczywiście można twierdzić, że informacja o koszcie danej usługi jest tajemnicą przedsiębiorstwa, to w sytuacji, w której na mocy ciążących na spółce obowiązków regulacyjnych (art. 39 i 40 u.p.t.) spółka musi świadczyć usługi według stawek kalkulowanych w oparciu o ponoszone koszty, to z racji samej tej regulacji dane o koszcie nie mogą być uznane za tajemnicę (podmioty korzystające z usług znają stawki za usługi, które stanowią, albo stanowić powinny sumę kosztów ponoszonych przez spółkę w związku ze świadczeniem danej usługi). Prezes UKE, wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, nie dokonał żadnej analizy charakteru nieudostępnionych informacji, a jedynie przyjął za własne twierdzenia spółki. Tym samym, z uwagi na zasadność zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. Sąd I instancji powinien był zaskarżone postanowienie uchylić. Zdaniem strony wnoszącej skargę kasacyjną zastrzeżone informacje nie spełniają przesłanki posiadania wartości gospodarczej. Organ nie skorzystał z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Z postawionych w niej zarzutów wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem postanowienia Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie ograniczenia Krajowej Izbie Gospodarczej Elektroniki i Telekomunikacji z siedzibą w W. prawa wglądu do informacji przekazanych przez T w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz z dnia [...] sierpnia 2013 r., które T objęła klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa T, w części, w jakiej informacje te nie zostały ujawnione w wersji jawnej pisma T z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz w piśmie z dnia 22 sierpnia 2013 r., stwierdził, że postanowienie to prawa nie narusza. Istota tego sporu prawnego odnosi się do kwestii wymagającej odpowiedzi na następujące pytania, a mianowicie, czy zasadnie i zgodnie z przepisami obowiązującego prawa organ administracji uznał, że dane zawarte w zastrzeżonej części dokumentów, tj. w zakresie: - zasadności dokonywania aktualizacji wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w świetle obowiązku ustalania opłat w oparciu o koszty ponoszone wynikające z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne; - sposobu ustalenia wartości poszczególnych wskaźników udziału modelowych elementów sieci w świadczeniu poszczególnych usług cyklicznych i jednorazowych świadczonych na Rynku 3 wraz z ich interpretacją; - sposobu ustalenia wartości wykorzystania poszczególnych modelowych elementów sieci biorących udział w świadczeniu danej usługi wraz z ich interpretacją zawierają informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, a tym samym czy informacja ta mogła podlegać zastrzeżeniu przez spółkę, a w konsekwencji, czy organ miał prawo ograniczyć pozostałym stronom postępowania prawo do wglądu do materiału dowodowego w tej (zastrzeżonej przez spółkę) części. Z powyższego wynika, że w rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie miało więc to, czy jasna i jednoznaczna treść przywołanych powyżej dokumentów w zakresie odnoszącym się do objęcia zawartej w nich informacji zastrzeżeniem wyłączającym ich jawność, stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, czy też nie. Skoro więc sporne w rozpatrywanej sprawie zagadnienie sprowadzało się do kwestii prawnej oceny charakteru zastrzeżonych informacji, które zawarte zostały w przywołanych powyżej dokumentach, a więc tym samym możliwości kwalifikowania ich, jako tajemnicy przedsiębiorstwa, o jakiej mowa w art. 207 w związku z art. 9 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, to uznać należy, że zarzut z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej, zważywszy na sposób, w jaki został on skonstruowany i uzasadniony, nie mógł być uznany za usprawiedliwiony. Zmierzał on bowiem do wykazania, że okoliczności stanu faktycznego, które przyjęte zostały za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie – zastrzeżenie przez O. S.A. poufności informacji zawartych w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. – nie dawały podstaw do kwalifikowania treści informacji zastrzeżonych przez spółkę, jako stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa. Omawiany zarzut nie może być uznany za skuteczny z tego powodu, że nie można i nie należy mylić ustaleń faktycznych z prawną ich oceną, a taka właśnie sytuacja ma miejsce w odniesieniu do omawianego zarzutu kasacyjnego. W świetle treści przytoczonych przez stronę zastrzeżeń stan faktyczny nie budził wątpliwości. Istota rzeczy nie dotyczyła kwestii niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, lecz jego prawnej oceny. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a. należało uznać za nietrafny. Nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., przez sporządzenie przez Sąd I instancji uzasadnienia nieodpowiadającego wymaganiom wskazanym w tym przepisie, w szczególności przez niedokonanie analizy przedmiotu zastrzeżonych informacji i pominięcie zarzutów i argumentacji przytoczonej w skardze. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy sposób realizuje funkcję perswazyjną – w tej mierze zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku – jak również i funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co nie pozbawia Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwości skontrolowania zaskarżonego wyroku w granicach, które wyznaczone zostały podstawami wniesionego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu każdego wyroku, szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności działalności administracji publicznej, uzasadnienie wyroku powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego działania/zaniechania organu administracji, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia wyznaczenia ram materialnoprawnych i przepisów postępowania, które miały lub powinny mieć zastosowanie w danej sprawie. Z uwagi, na wynikający z art. 141 § 4 p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, sąd administracyjny nie może więc oddalając skargę poprzestać na wskazaniu jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia kontroli ich subsumcji (zastosowania) przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego w sytuacji, gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia" nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji perswazyjnej. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej sprawie. Uwzględniając dotychczas przedstawione uwagi i odnosząc je do wniosków formułowanych na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji – kontrola legalności postanowienia o ograniczeniu prawa wglądu do materiału dowodowego – stwierdzić należy, że WSA w W. nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej. Sąd I instancji ustosunkował się do argumentacji zawartej w skardze w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś odstąpienie od dokonania szczegółowej analizy przedmiotu zaskarżonych informacji nie oznacza, że doszło do naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Należy bowiem zauważyć, że taka analiza prowadziłaby w istocie rzeczy do ujawnienia zastrzeżonych informacji, a zatem te zastrzeżenia straciłyby rację bytu. Przechodząc do oceny zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że dane dotyczące ustalenia prawidłowej wysokości opłat za usługi wchodzące w zakres rynku zakańczania połączeń w stacjonarnej publicznej sieci telefonicznej ustalonych w oparciu o koszty ponoszone T (dalej "Rynek 3") stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wskazać należy, że poza sporem jest, iż pojęcie "tajemnicy przedsiębiorstwa", o której mowa w art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, rozumieć należy tak, jak pojęcie to definiuje art. 11 ust. 4 u.z.n.k., a mianowicie, że tajemnicę tę stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powyższego wynika, że zastrzeżenie poufności informacji może być uznane za usprawiedliwione wówczas, gdy łącznie spełnione zostaną warunki, o których mowa w tym przepisie, a mianowicie, że informacja ma charakter techniczny, technologiczny, organizacyjny lub jest inną informacją przedstawiającą wartość gospodarczą - co w tym zakresie odwołuje się do komercyjnego aspektu tajemnicy przedsiębiorstwa i oznacza, że chodzi o taką informację (o co najmniej minimalnej lub potencjalnej wartości), której wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski – nie została ujawniona do wiadomości publicznej i podjęte zostały w stosunku do niej przez przedsiębiorcę działania zmierzające do zachowania jej poufności. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji w pełni zasadnie przyjął, że Prezes UKE bez naruszenia art. 11 ust. 4 u.z.n.k., stwierdził, że zastrzeżenie przez O. S.A. informacji zawartych w Uzasadnieniu opłat Rynek 3 - 2012 przekazane organowi przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz informacje zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. spełniają wszystkie przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa, a także stwierdzenia, iż udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu administracyjnym (tj. KI, PI oraz PK) groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T. Konsekwentnie należy uznać, że zaszły wszystkie przesłanki ograniczenia stronom wglądu do opisanego wyżej materiału dowodowego, zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, gdyż poufności informacji dotyczących zasadności dokonywania przez T aktualizacji wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w świetle obowiązku ustalania opłat w oparciu o koszty ponoszone wynikające z art. 40 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, sposobu ustalenia wartości poszczególnych wskaźników udziału modelowych elementów sieci w świadczeniu poszczególnych usług cyklicznych i jednorazowych świadczonych na Rynku 3 wraz z ich interpretacją oraz sposobu ustalenia wartości wykorzystania poszczególnych modelowych elementów sieci biorących udział w świadczeniu danej usługi wraz z ich interpretacją, ma walor tajemnicy przedsiębiorstwa w rozumieniu przywołanego przepisu. Z punktu widzenia bowiem tej cechy tajemnicy przedsiębiorstwa, którą jest jej wartość gospodarcza, nie może budzić żadnych wątpliwości, że określoną i wymierną wartość (gospodarczą) posiadają ze swej istoty właśnie informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Taki zaś charakter mają niewątpliwie dane, w odniesieniu do których, w rozpatrywanej sprawie, spółka zastrzegła w przywoływanych powyżej dokumentach ich poufność, czyli dane dotyczące rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w O. S.A., dane techniczne i technologiczne dot. układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej O. S.A. oraz informacje finansowe. Poza sporem jest również, że te informacje mają charakter poufny. Nie są udostępnione do wiadomości powszechnej i zostały opatrzone przez spółkę klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa". W świetle powyższego, za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw uznać należało zarzut z pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzut naruszenia art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Jak powyżej to wykazano, wymieniony przepis został w rozpatrywanej sprawie właściwie zastosowany przez Sąd I instancji, jako wzorzec kontroli zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia. Zastrzeżenia O. S.A. zawarte w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. oraz w piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r., które T objęła klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa, dotyczyły takich danych i informacji, które posiadały wymierną wartość gospodarczą, podlegającą ochronie w ramach tajemnicy przedsiębiorstwa. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.