II OSK 301/15

II OSK 301/15 POSTANOWIENIE Dnia 20 lutego 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] Spółki z o. o. w P. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 28 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Sz 1083/14 odrzucające skargę [...] Spółki z o. o. w P. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie w całości. II OSK 301/15 UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 listopada 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę [...] Sp. z o. o. w P. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, zarządzeniem z dnia 4 listopada 2014 r. zobowiązano, działającego w imieniu skarżącej, adwokata do usunięcia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych skargi przez nadesłanie pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania strony skarżącej przed sądami administracyjnymi lub sądem administracyjnym z pouczeniem, że nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie. Powyższe zarządzenie zostało doręczone pełnomocnikowi na podany adres w dniu 12 listopada 2014 r. W zakreślonym terminie ani do dnia wydania powyższego postanowienia pełnomocnictwo nie zostało nadesłane do Sądu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 37 § 1, art. 46 § 1, art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- zwanej dalej P.p.s.a.) orzekł, jak na wstępie. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożyła Spółka [...], zaskarżając je w całości i zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec nieusunięcia jej braków w terminie mimo, iż w rzeczywistości skarga nie miała braków formalnych; b. art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec nieusunięcia jej braków w terminie pomimo, że pełnomocnik skarżącej nie został skutecznie wezwany do usunięcia braków formalnych skargi z dnia 30.09.2014 r.; c. art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 3 P.p.s.a. polegające na przyjęciu, że w przedmiotowej sprawie powstał obowiązek przedłożenia wraz ze skargą pełnomocnictwa pomimo faktu wcześniejszego złożenia pełnomocnictwa do akt sprawy administracyjnej; d. art. 37 § 1 P.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż przekazanie Sądowi przez organ administracji publicznej pełnomocnictwa wraz z aktami sprawy nie wyczerpuje dyspozycji przepisu; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady równości wobec prawa, prawa do jednakowego rozpoznania identycznych spraw, tj. w niniejszej sprawie odmiennych rozstrzygnięć wojewódzkich sądów administracyjnych w podobnych sprawach. Wskazując na powyższe zarzuty, skarżąca Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie sformułowane w niej zarzuty podlegały uwzględnieniu. I tak, oceniając niniejszą skargę kasacyjną w granicach określonych art. 183 § 1 P.p.s.a., za chybiony należało uznać zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 P.p.s.a. (powyżej oznaczony jako zarzut 1.b. kasacji). W okolicznościach niniejszej sprawy nie budziło wątpliwości ani to, iż reprezentujący skarżącą Spółkę adwokat nie załączył do skargi stosownego pełnomocnictwa, ani to, iż zarządzeniem wezwano pełnomocnika do jego przedłożenia. Pełnomocnik został zatem skutecznie wezwany do usunięcia powyżej ujawnionych braków formalnych skargi, czemu bez wątpienia uchybił. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru stosowne wezwanie, przesłane na adres kancelarii adwokackiej podany w skardze, zostało odebrane w dnu 12 listopada 2014 r. i nie zostało wykonane do dnia wydania zaskarżonego postanowienia. Sąd rozpoznający przedmiotową skargę kasacyjną nie dopatrzył się również uchybienia w niniejszej sprawie normie art. 32 Konstytucji RP, szczególnie że strona skarżąca zdaje się odnosić jej uchybienie jedynie do występujących w orzecznictwie rozbieżności z pominięciem okoliczności rozpoznawanej sprawy. Brak jednak jakichkolwiek rozważań na tym tle uniemożliwiał przeprowadzenie kontroli kasacyjnej w tym zakresie. Przechodząc do drugiego zagadnienia ujawnionego na tle niniejszej sprawy, to jest dopuszczalności powołania się przez pełnomocnika na dokument pełnomocnictwa złożony w postępowaniu administracyjnym, zauważyć trzeba, iż ocena dopuszczalności powołania się na pełnomocnictwo złożone wcześniej do akt administracyjnych była przedmiotem licznych i rozbieżnych orzeczeń sądów administracyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną podziela jednak pogląd, zgodnie z którym pełnomocnik może skutecznie powołać się na pełnomocnictwo złożone wcześniej w aktach administracyjnych nadesłanych wraz ze skargą na akt (działanie, bezczynność) organu, o ile treść tego pełnomocnictwa nie budzi wątpliwości co do jego zakresu i w sposób wyraźny obejmuje występowanie przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z art. 46 § 3 P.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Złożenie pełnomocnictwa do wniesienia skargi "przedtem" w rozumieniu art. 46 § 3 P.p.s.a. oznacza również złożenie takiego pełnomocnictwa w toku postępowania administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 czerwca 2014 r. sygn. akt I OSK 1190/14, nie publ.). Nie ulega wątpliwości, że celem złożenia pełnomocnictwa jest udokumentowanie, że pełnomocnik rzeczywiście reprezentuje stronę. Dla osiągnięcia tego celu jest wystarczające powołanie się na pełnomocnictwo złożone wcześniej w postępowaniu administracyjnym będącym przedmiotem oceny wojewódzkiego sądu administracyjnego na skutek skargi wniesionej na akt je kończący (lub odpowiednio bezczynność lub przewlekłość). Przeciwna koncepcja, nakazująca w każdym przypadku składanie nowego pełnomocnictwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nawet jeżeli nie budzi żadnych wątpliwości, że pełnomocnik ustanowiony w postępowaniu administracyjnym jest również upoważniony do złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego i występowania w postępowaniu wszczętym na jej skutek, jest wyrazem nadmiernego formalizmu i nie znajduje uzasadnienia w wykładni celowościowej i systemowej art. 37 § 1 i art. 46 § 3 P.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 1636/14- orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym: orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy w aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą Spółkę adwokatowi (autorowi skargi do Sądu pierwszej instancji), z którego jasno wynika, iż jest on umocowany również do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Na pełnomocnictwo to powołano się również na wstępie skargi. Z tych też przyczyn należało podzielić wyrażony w rozpoznawanej kasacji pogląd, iż wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga nie miała takich braków formalnych, które uniemożliwiały jej rozpoznanie. Z tych też przyczyn jej odrzucenie było błędne, a co z kolei czyniło zasadnymi podniesione w kasacji zarzuty naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 w związku z art. 49 § 1 (zarzut 1.a. kasacji), art. 57 § 1 w związku z art. 46 § 3 P.p.s.a. (zarzut 1.c.) i art. art. 37 § 1 P.p.s.a. (zarzut 1.d.). Mając powyższe okoliczności na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 P.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego, wskazać należało, iż przepisy art. 203 i 204 P.p.s.a. nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07, ONSAiWSA 2008 r., nr 2, poz. 23).