I SA/Wa 444/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Piotr Przybysz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi R. K. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. I SA/Wa 444/14 UZASADNIENIE Pismem z dnia 17 stycznia 2014 r. R. K., reprezentowana przez r.pr. K. M. (dalej "Skarżąca"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] grudnia 2013 r. [...], którą Minister po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z [...] grudnia 2012 r. [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik Gminy w N, decyzją z dnia [...] grudnia 1975 r. Nr [...] orzekł o przejęciu na własność Państwa stanowiącego własność B. K. gospodarstwa rolnego o powierzchni [...] ha, położonego na terenie wsi [...]. Gospodarstwo przejęto z powodu podeszłego wieku właścicielki (ukończone 79 lat) oraz niskiego poziomu produkcji rolnej ("gospodarstwo jest całkowicie zaniedbane i nie rokuje żadnych nadziej w rozwinięciu produkcji rolnej"). Z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r. wystąpiła R. K. – następca prawny B. K., zarzucając, że stan prawny powstały w wyniku przejęcia gospodarstwa rolnego stanowiącego własność B. K. jest "sprzeczny z porządkiem prawnym i moralnym". Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. działając na wniosek Skarżącej odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że nie stwierdzono wad decyzji uzasadniających stwierdzenie jej nieważności z powodu rażącego naruszenia prawa. Nie stwierdzono też innych podstaw do stwierdzenia nieważności ww. decyzji. Według organu brak pewności co do rażącej wadliwości kontrolowanej decyzji z 1975 r., bowiem nie zachowała się całość akt archiwalnych związanych z przejęciem gospodarstwa B. K. na własność Państwa. Z zeznań świadków [...] (złożonych w dniu [...] listopada 2012 r.) wynika, że od śmierci K. K. w 1970 r. do daty przejęcia gospodarstwa, to jest do dnia [...] grudnia 1975 r., B. K. wyprzedawała zwierzęta i maszyny, część gruntów była uprawiana przez okolicznych rolników, a część odłogowana. W ocenie Ministra przemawia to za stwierdzeniem że w przedmiotowej sprawie mogła zostać spełniona przesłanka określona w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz.U. Nr 11, poz. 58), to jest niewykorzystywanie rolnicze wszystkich gruntów ornych. Pismem z dnia 9 stycznia 2013 r. Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca podniosła następujące zarzuty wskazujące na zasadność stwierdzenie nieważności decyzji Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r.: - zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania decyzji Naczelnika Gminy w N., to jest przepisów dotyczących przekazywania gospodarstw rolnych na własność państwa za rentę i spłaty pieniężne – art. 9 ust. 2 i art. 31 ustawy z dnia 9 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 118); - zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj.: art. 6, 7, 8, 19, 77 w zw. z art. 78, art. 80 i art. 107 § 3 Kpa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucono pominięcie wnioskowanych przez Skarżącą dowodów z dokumentów, między innymi z oświadczenia rolników ze wsi [...] z dnia [...] sierpnia 1980 r. – na okoliczność, że gospodarstwo B. K. do chwili jego przejęcia było prowadzone w należytym porządku. Skarżąca wskazała również na osobiste zainteresowanie wynikiem postępowania nieważnościowego ze strony świadków [...]. Świadkowie ci mieli również podpisać w 1980 r. oświadczenia o treści odmiennej od treści współcześnie składanych zeznań. Skarżąca zakwestionowała również: bezstronność T. Z. i wiarygodność jej oświadczenia w sprawie niewpłynięcia do Urzędu Gminy w N. odwołania B. K. oraz bezstronność L. M. – inspektora Urzędu Gminy w N. Skarżąca podniosła, że przedłożono do akt sprawy kopię dwóch wykazów ubezpieczenia budynków wystawionych przez P. o treści przeciwstawnej do treści oświadczeń świadków o stanie budynków gospodarczych. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi przywołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z [...] grudnia 2012 r. nie znajdując podstaw do jej uchylenia. W ocenie Ministra brak zachowania stosownej dokumentacji nie pozwala domniemywać braku legalizmu w działaniu organu administracji, tym bardziej jeżeli stwierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r. wskazują, że istniały przesłanki do przejęcia omawianego gospodarstwa z urzędu w zamian za rentę. Minister przywołał zeznania ówczesnego instruktora rolnego – T. Z., złożone na rozprawie przed Sądem Wojewódzkim w S. w sprawie o sygnaturze [...], w których to zeznaniach zostało potwierdzone, że przedmiotowe gospodarstwo cechowało się niskim poziomem produkcji rolnej, zaś bezpośrednią przyczyną takiego stanu rzeczy był podeszły wiek i stan zdrowia ówczesnej właścicielki gospodarstwa. T. Z. zeznała również, że ziemia wchodząca w skład gospodarstwa była wykorzystywana przez innych rolników, ponieważ B. K. jej nie uprawiała. Minister przywołał także zeznania [...], jak również zeznania [...] (zeznania złożone we wrześniu 2013 r.), z których to zeznań wynika, że przedmiotowe gospodarstwo rolne było zaniedbanie i podupadało. [...] zeznali, że dzierżawiona była jedynie część nieruchomości wchodzących w skład przedmiotowego gospodarstwa – pozostała część leżała odłogiem. Minister w uzasadnieniu decyzji wskazał, że nie uznał powołanego przez Skarżącą oświadczenia grupy rolników z dnia [...] sierpnia 1980 r. za wiarygodne, ponieważ z jego treści nie wynika, których nieruchomości ono dotyczy, to jest czy dotyczy wszystkich gruntów wchodzących w skład gospodarstwa B. K., czy jedynie ich części. Nie sposób również określić okresu, którego ono dotyczy. Minister powołał się również na to, że zarzuty podnoszone przez Skarżącą w skargach do organów państwowych oraz do telewizji wnoszonych pod koniec lat 70-tych XX w. nie zostały wówczas potwierdzone. Odnosząc się do zarzutu braku rozpatrzenia odwołania od decyzji z 1975 r. Minister wskazał, że zostało ono wniesione po terminie, co wynika z wyroku Sądu Wojewódzkiego [...] oraz wyroku Sądu Najwyższego z dnia [...]. Minister zgodził się ze Skarżącą, że w toku postępowania w sprawie przejęcia gospodarstwa rolnego B. K. na własność Państwa mogło dojść do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczania gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalania wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz.U. Nr 11, poz. 58). Stwierdzenie istnienia takich uchybień nie pozwala jednak na przypisanie im cech kwalifikowanej wadliwości, ponieważ rozporządzenie to było stosowane w sprawach tego rodzaju wyłącznie pomocniczo. W skardze do sądu administracyjnego powtórzono argumenty przywołane we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniesiono zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 9 ust. 2 i art. 31 ustawy z 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz.U. Nr 21, poz. 118) oraz naruszenia przepisów postępowania, to jest art. 6, 7, 8, 10, 75, 80 oraz art. 156 i nast. K.p.a. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w odpowiedzi na skargę obszernie ustosunkował się do zarzutów skargi, wskazując na ich bezzasadność oraz podtrzymał stanowisko w sprawie wyrażone w zaskarżonych decyzjach Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2014, poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności czy zgodności z zasadami współżycia społecznego. Skarga rozpoznana w świetle przywołanych wyżej kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W pierwszej kolejności należy wskazać na to, że przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa: "(...) rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym przepisami prawa procesowego (...) zgodnego z przepisami, głównie materialnego prawa administracyjnego, rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej materialnej, (...) jej prawidłowości, pod kątem kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie zwykłe lub nadzwyczajne. W postępowaniu tym organ nie może jednak przejść do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej. W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego postępowania został ograniczony wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy procesowej" (B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, PiP 2001, z. 8, s. 31). Zadaniem organu prowadzącego postępowanie nieważnościowe jest zatem dokonanie oceny prawidłowości kontrolowanego rozstrzygnięcia wydanego w sprawie materialnej pod kątem wad prawnych wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a. Z uwagi na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych z art. 16 § 1 K.p.a., może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., I SA/Wa 1361/12, LEX nr 1314579: "Stwierdzenie nieważności decyzji musi być poprzedzone niewątpliwym ustaleniem, że kwestionowane decyzje naruszają rażąco prawo w stopniu uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a ustalenia te oparte są na zebranym materiale dowodowym, który to w sposób oczywisty potwierdza"; zob. także wyrok NSA w Warszawie z dnia 19 maja 1989 r., IV SA 90/89, PiŻ 1989, nr 35: "Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, jako wyjątek od określonej w art. 16 § 1 k.p.a. ogólnej zasady stabilności decyzji administracyjnych, następuje tylko wtedy, gdy bezspornie ustalone zostało istnienie przyczyny nieważności określonej w art. 156 § 1 k.p.a."). Mówiąc inaczej, organ prowadzący postępowanie nieważnościowe nie może stwierdzić nieważności decyzji wskazując na prawdopodobieństwo istnienia wad wskazanych w art. 156 § 1 K.p.a., ale musi stwierdzić, że z dowodów zebranych w sprawie wynika niezbicie, że decyzja jest obarczona wadami uzasadniającymi stwierdzenie jej nieważności. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie niewaznościowe w przypadku wątpliwości co do wystąpienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji powinien odmówić stwierdzenia nieważności decyzji. Dopuszczalność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie zapewnia trwałość tych decyzji i przyczynia się do gwarantowania pewności obrotu prawnego. W nowszym orzecznictwie sądowym wskazuje się na konieczność szczególnie ostrożnego korzystania z tej instytucji i ograniczenie jej stosowania tylko do sytuacji wyjątkowych i w szczególnie uzasadnionych przypadkach (np. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., II GSK 902/09, LEX nr 746320; wyrok NSA z dnia 9 września 2010 r., I OSK 372/10, LEX nr 745225). Rażące naruszenie prawa, będące ciężką wadliwością decyzji, która obarcza decyzję od dnia jej wydania, stwierdzone być może jedynie wówczas, gdy w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wykazane zostanie, że decyzja jest obarczona wadą o szczególnym ciężarze gatunkowym, a w wyniku stwierdzonego naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymogów praworządności. Sąd orzekający w tym składzie podziela w pełni stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 21 października 2010 r. I OSK 28/10, CBOSA, że skoro art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne dopuszczał możliwość przejęcia gospodarstwa rolnego na własność Państwa za rentę z urzędu, "jeżeli wykazuje ono niski poziom produkcji rolnej", zaś brak w ustawie definicji tego pojęcia powodował posiłkowanie się definicją zawartą w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalenia wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz. U. Nr 11, poz. 58), to nie może być mowy o oczywistości ewentualnego naruszenia przepisu ustawy w omawianym zakresie. Okoliczność, iż obecnie brak jest akt postępowania administracyjnego zakończonego kwestionowaną decyzją, nie upoważnia do twierdzenia, że pewne czynności nie zostały w tym postępowaniu przeprowadzone albo że zostały one przeprowadzone nieprawidłowo. Wadliwość decyzji nie może być domniemana. Mając na uwadze, iż rażącej wadliwości decyzji nie można domniemywać, podstawą ustaleń w kontekście ewentualnego oczywistego naruszenia przepisów może być wyłącznie kopia orzeczenia oraz inne zachowane dokumenty związane ze sprawą. W szczególności nie mogą mieć przesądzającego znaczenia oświadczenia zainteresowanych (czy też świadków), gdyż z uwagi na upływ czasu ustalenia oparte na tego rodzaju dowodach nie mogą być uznane za pewne, w konfrontacji z opisem stanu faktycznego zawartym w orzeczeniu administracyjnym. Przedmiotem postępowania nieważnościowego dotyczącego decyzji o przejęciu gospodarstwa rolnego na własność Państwa nie jest ustalanie, czy zachodziły przesłanki przejęcia gospodarstwa (w takim przypadku wszelkie przesłanki dla dowiedzenia okoliczności byłyby dopuszczalne), lecz ocena, czy ówczesne ustalenia organu administracji były oczywiście wadliwe (wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2009 r. IV SA/Wa 838/09, CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że istnieją wątpliwości co do istnienia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r. Należy podkreślić – jak wskazuje Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w uzasadnieniach decyzji wydanych w przedmiotowej sprawie, że dokumentacja przejęcia na własność Skarbu Państwa gospodarstwa rolnego stanowiącego własność B. K. nie jest kompletna – nie zachowała się z uwagi na upływ czasu większość akt z prowadzonego ówcześnie postępowania. Również Skarżąca w skardze do sądu administracyjnego stwierdza, że brakuje w dużej części zgromadzonej dokumentacji archiwalnej, a ta uzyskana obecnie jest ze sobą sprzeczna i nie zasługuje na uwzględnienie. Tym niemniej w ocenie Sądu zebrany materiał dowodowy daje wystarczające podstawy do dokonania oceny wydanej przez Naczelnika Gminy w N. decyzji z dnia [...] grudnia 1975 r. pod kątem istnienia wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności. Podstawę prawną orzekania Naczelnika Gminy w N. w sprawie przejęcia na własność Państwa stanowiącego własność B. K. gospodarstwa rolnego stanowiły przepisy ustawy z dnia z dnia 29 maja 1974 r. o przekazywaniu gospodarstw rolnych na własność Państwa za rentę i spłaty pieniężne (Dz. U. Nr 21, poz. 118). Prawidłowe ustalenie przesłanki "niskiego poziomu produkcji rolnej" miało znaczenie decydujące dla przejęcia gospodarstwa rolnego z urzędu na podstawie art. 9 ust. 2 przywołanej ustawy i cechował je element cenności (wyrok WSA w Warszawie z 2 lutego 2012 r. IV SA/Wa 2058/11 – LEX nr 1114282). O ile bowiem kwestia wieku rolnika była okolicznością bezsporną do ustalenia w toku postępowania o wywłaszczenie, o tyle wykazanie niskiego poziomu było uzależnione od szeregu czynności dowodowych. Dokumentacja owych czynności dowodowych przeprowadzonych w przedmiotowej sprawie nie zachowała się. Skarżąca formułuje w skardze do sądu administracyjnego pogląd: "w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji nie można naprawiać braków i naruszeń, wskutek których decyzja została wydana". Sąd podziela ten pogląd. Podkreślić jednak należy w tym miejscu, iż prowadzone współcześnie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi postępowanie nie dotyczy ustalenia, czy gospodarstwo B. K. powinno zostać przejęte na własność Państwa, lecz czy podjęta prawie 40 lat temu decyzja w tym przedmiocie nie jest dotknięta wadą nieważności - nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W prowadzonym postępowaniu nadzorczym organ nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Zaistnienie przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważności aktu, a zatem organ nie mógł w prowadzonym postępowaniu samodzielnie dokonywać ustaleń faktycznych, albowiem nie rozpoznawał sprawy po raz kolejny, a jedynie dokonywał oceny decyzji Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r. z punktu widzenia przesłanek stwierdzenia nieważności. Zeznania świadków przesłuchanych na tym etapie postępowania, podobnie jak zeznania T. Z. złożone przed Sądem Wojewódzkim w S. oraz dokumenty z końca lat 70-tych XX w., w tym i dokumenty pochodzące od organów państwowych, a dotyczące przedmiotowej sprawy, mogły mieć jedynie charakter pomocniczy. Minister prawidłowo ocenił zgromadzony materiał o charakterze archiwalnym wskazując, iż nie wyklucza on wystąpienia przesłanek przejęcia gospodarstwa na rzecz Państwa, co ma podstawowe znaczenie w sprawie. Minister stwierdził również, że w toku prowadzonego przez Naczelnika Gminy w N. postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 1975 r. mogło dojść do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa z dnia 26 marca 1968 r. w sprawie zaliczenia gospodarstw rolnych do kategorii wykazujących niski poziom produkcji wskutek zaniedbania i w sprawie ustalenia wysokości nakładów niezbędnych do przywrócenia żyzności gruntów (Dz. U. Nr 11, poz. 58). Naruszenie przepisów tego rozporządzenia nie może jednakże być oceniane jako stanowiące rażące naruszenie prawa. Skarżąca podnosi, że B. K. w dniu 10 stycznia 1976 r. złożyła odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 1975 r. o przejęciu jej gospodarstwa na własność Państwa, które nie zostało rozpatrzone przez organy administracji, czego nie uwzględnił Minister w postępowaniu nieważnościowym. Należy zauważyć, że Minister w zaskarżonej decyzji ustosunkował się do tego zarzutu przywołując wyroki Sądu Wojewódzkiego w S. oraz Sądu Najwyższego (s. 9-10 uzasadnienia decyzji). Sprawa wniesienia odwołania była również przedmiotem rozpatrzenia przez organy administracji – w związku z wnioskiem Skarżącej z dnia 19 października 1978 r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Naczelnika Gminy w N. z dnia [...] grudnia 1975 r. Skoro nie ma pewności, że kontrolowana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, to Minister postąpił prawidłowo odmawiając stwierdzenia nieważności decyzji. Skarżąca kwestionuje w skardze wiarygodność niektórych świadków i wskazuje, że zeznania określonych świadków składane współcześnie nie są spójne z ich oświadczeniami z przełomu lat 70-tych i 80-tych XX w. Sąd zauważa, nie dokonując oceny prawdziwości zeznań, że skoro świadkowie ci zostali przez złożeniem zeznań pouczeni o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1-3 kodeksu karnego grożącej za składanie fałszywych zeznań lub zatajenie prawdy, zaś Skarżąca uważa, że określony świadek złożył fałszywe zeznania, to Skarżąca powinna podjąć działania w celu pociągnięcia takiego świadka do odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1-3 kodeksu karnego. Strona, na której wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wydana została zaskarżona decyzja i której tę decyzję doręczono, mogłaby skutecznie podnosić zarzut naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., gdyby wykazała, że doszło w sprawie do takich naruszeń zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego w sprawie niniejszej nie uczyniono. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.