VII SA/Wa 1443/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. R. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego J. R. K. kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygnatura akt VII SA/Wa 1443/14 UZASADNIENIE Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 61a § 1 oraz art. 157 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 zm.), po rozpatrzeniu wniosku J. R.K., o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Grupie Producentów [...] pozwolenia na budowę budynku przechowalni owoców i sortowni z częścią socjalną i biurową, placu manewrowego, doku załadowczo-wyładowczego, wagi samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, kategoria obiektu [...], o pow. zab. 3297,65 m2, pow. użytk. 3266,26 m2, kub. 31785,25 m3, zbiornika szczelnego bezodpływowego V 10,00 m3, podziemnych zbiorników oleju opałowego 2x1500 l., na działce położonej w m. [...], gm. [...], o nr geod. [...], sprostowanej postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] lutego 2013 r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że z akt sprawy Starosty [...] wynika, że wnioskujący o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], J.R. K. nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem ww. decyzji. W rozstrzygnięciu tym wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmuje nieruchomość o nr geod. [...], czyli tylko teren inwestycji. Wnioskodawca przedłożył odpis Księgi Wieczystej oraz mapy, z których wynika, iż jego działka nr [...]położona jest w sąsiedztwie działki nr [...]. Organ wskazał jednak, że sam fakt położenia działki w sąsiedztwie z nieruchomością, na której przewidziano realizację danego obiektu, czy też na terenie jednej miejscowości, nie przesądza o przyznaniu statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę. Organ wskazał, że rozpatrywane zamierzenie budowlane jest dopuszczalnym sposobem zagospodarowania terenu w świetle ustaleń decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...], o warunkach zabudowy. Decyzja ta wskazuje na możliwość realizacji na działce nr [...] zabudowy usługowo-magazynowej w zakresie obsługi sadownictwa. Natomiast sprawa funkcjonowania powstałego obiektu w kontekście poziomu hałasu przenikającego do środowiska będzie przedmiotem kontroli innego organu tj. [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, co wynika z treści decyzji z dnia [...] listopada 2013 r. Przywołana w piśmie J. R. K. z dnia [...] stycznia 2014 r. decyzja Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, została uwzględniona przez Starostę [...]w trakcie postępowania w przedmiocie zmiany na wniosek inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...] sierpnia 2012 r. W dniu [...] sierpnia 2013 r. Starosta [...] wydał w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego decyzję znak: [...] o zmianie własnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2012 r. znak: [...], powołując się na ww. decyzję Burmistrza Miasta [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Analiza akt spraw nie wykazała, aby istniały przepisy prawa materialnego, które mogłyby stanowić podstawę do uznania legitymacji J.R. K.. Zatem skoro w rozpatrywanym przypadku wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji został wniesiony przez osobę nie mogącą być uznaną za posiadającą przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., organ postanowił odmówić wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej w oparciu o przepis art. 61a § 1 k.p.a. Zażalenie na ww. postanowienie złożył J. R.K.. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r. znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że jak wynika z decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], sporne przedsięwzięcie obejmuje budowę przechowalni owoców i sortowni z częścią socjalną i biurową, placu manewrowego, doku załadowczo-wyładowczego, wagi samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, zbiornika szczelnego bezodpływowego, podziemnych zbiorników oleju opałowego, na działce nr ew. [...] położonej w m. [...], gm. [...]. Wnioskodawca – J. R. K. nie brał udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem kwestionowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...]. Z uwagi jednak na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności jest nowym postępowaniem, obowiązkiem organu jest na nowo ustalić krąg jego stron. Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu posiadania prawa własności działki nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...]. Powyższa nieruchomość nie graniczy bezpośrednio z działką inwestycyjną. Od nieruchomości skarżącego oddziela ją działka nr ew. [...] (droga powiatowa nr [...]). W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, obszar oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, mając na uwadze w szczególności jej przedmiot, nie obejmuje swym zakresem działki wnioskodawcy. Położenie działki J. R. K. względem działki nr ew. [...] w m. [...], gm. [...], wyklucza uznanie, iż sporna inwestycja niesie ze sobą jakiekolwiek ograniczenia w swobodnym zagospodarowaniu jego nieruchomości, które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa, w tym rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze. zm.). W szczególności działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczących odległości budynku ma działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12) i odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie pomieszczeń (§ 13). Odległość projektowanego budynku przechowalni owoców i sortowni, o wysokości w kalenicy 11 m do granicy działki, wynosi 10 m. Ponadto, co wskazano już wyżej, powyższe działki oddziela droga powiatowa nr [...] o szerokości 6 m. Ponadto działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 23 (usytuowanie miejsc na pojemniki i kontenery) i § 36 (usytuowanie zbiorników bezodpływowych) ww. rozporządzenia. Jak wynika z akt sprawy, odległość dzieląca miejsce przeznaczone na gromadzenie odpadów stałych od granicy działki skarżącego wynosi ok. 20 m, a miejsce przeznaczone na zbiornik na nieczystości ciekłe ponad 63 m. Działka skarżącego nie znajduje się również w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 273 ww. rozporządzenia (odległości od zbiorników gazu lub oleju). Jak wynika z analizy projektu budowlanego, odległość zbiorników oleju opałowego od granicy działki skarżącego wynosi ponad 26 m. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 323 ust. 1 i 326 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące ochrony budynku przed hałasem i drganiami (§ 323 ust. 1) oraz ochrony akustycznej (§ 326 ust. 2), poprzez ich nieuwzględnienie przy ustalaniu obszaru oddziaływania, organ wskazał, że z analizy akt sprawy nie wynika, by sporna inwestycja wywoływała ponadnormatywne uciążliwości, w tym hałas. Ponadto wyjaśnił, mając na uwadze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 12/08, że fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego. Z definicji "obszaru oddziaływania obiektu" wynika bowiem, że chodzi o takie ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiadującego z obiektem terenu, które są skutkiem obowiązywania odrębnych przepisów. Ewentualne przekroczenie poziomu immisji pośrednich rodzi natomiast wyłącznie określone roszczenie o charakterze cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony w rozumieniu unormowań Prawa budowlanego. Ponadto wskazał, iż również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 904/08, wyjaśnił iż "nawet pewne ustalenia dotyczące uciążliwości związanych z działalnością powstających obiektów np. w postaci zwiększonego hałasu lub ruchu samochodowego nie należy utożsamiać z oceną obszaru oddziaływania realizowanych obiektów budowlanych na tereny sąsiadujące w rozumieniu cytowanych przepisów. Nie ulega wątpliwości, że organ prowadząc postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę powinien bardzo często uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, z drugiej zaś osób, których prawa mogą zostać poprzez realizację inwestycji naruszone. Czym innym jednak jest interes prawny, którego granice zakreślają powołane wyżej przepisy Prawa budowlanego, a czym innym postulaty, oczekiwania i życzenia obywateli dotyczące prowadzenia określonej polityki planowania przestrzennego i realizowanych inwestycji.  Podkreślił, że praktycznie każda inwestycja powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów, co jednakże nie jest równoznaczne z przyznaniem tym osobom przymiotu strony zainteresowanej w administracyjnym rozstrzygnięciu dopuszczalności realizacji określonej inwestycji. Argumenty podnoszone przez skarżącego należy zatem rozpatrywać w kontekście przedstawionego wyżej interesu faktycznego (...). Interes faktyczny zaś, pomimo, iż istotny dla zainteresowanych nie daje podstaw do uznania za stronę postępowania zarówno w świetle art. 28 Kpa, jak i art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego" (por. też wyr. WSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1454/05). Jednocześnie podkreślił, że obowiązek organu zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie oznacza przerzucenia na niego całego ciężaru dowodzenia w sprawie. To na podmiocie żądającym wszczęcia postępowania spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację formalno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, zaś organ właściwy w sprawie zobowiązany jest do podjęcia odpowiednich czynności kontrolnych. Reasumując, J.R.K. nie wykazał, natomiast Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie dopatrzył się, aby skarżący miał interes prawny w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...]. Tym samym utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył J.R. K. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, majce wpływ na wynik sprawy, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że stroną postępowania może być właściciel (użytkownik wieczysty) nieruchomości lub jej bezpośredni sąsiad, podczas gdy interes prawny definiujący stronę postępowania należy rozumieć szeroko i badać go przy zastosowaniu kryterium faktycznego oddziaływania na nieruchomość, II. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 i 80 kpa w związku z art. 78 § 1 kpa, poprzez nieuchylenie postanowienia organu I instancji w sytuacji, gdy organ ten nie przeprowadził dowodów wnioskowanych przez skarżącego, a więc i nie zgromadził całego materiału dowodowego, podczas gdy dowody te miały kluczowe znaczenie z punktu widzenia istoty sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do uznania, że nieruchomość skarżącego nie znajduje się w strefie oddziaływania inwestycji. W uzasadnieniu wskazał, że organ I instancji naruszył art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, odmawiając uznania skarżącego za stronę postępowania. Ugruntowane orzecznictwo dowodzi, że w niniejszej sprawie skarżącemu przysługuje przymiot strony postępowania. Nadto, organ odwoławczy nie odniósł się do braku przeprowadzenia postępowania dowodowego przez organ I instancji. Nie wziął tym samym pod uwagę całokształtu materiału dowodowego i nie ustalił obszaru faktycznego oddziaływania nieruchomości. Uwzględnienie złożonych wniosków dowodowych stanowiłoby dopełnienie zebranego materiału dowodowego potrzebnego do ustalenia wskazanej wyżej okoliczności. Dowody te w sposób oczywisty miały kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Zaniechanie przez organ podjęcia czynności zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego było uchybieniem przepisom skutkującym wadliwością decyzji. Dopiero kompletny materiał dowodowy zebrany i oceniony w sposób określony w art. 7, 77 i 80 kpa mógł stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy organowi II instancji do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy ustalenie przez organ administracji, że wnoszący o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma przymiotu strony powinno nastąpić jeszcze przed wszczęciem postępowania, czy też w realiach sprawy ustaleń takich można było dokonać jedynie po wszczęciu postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, a w przypadku ewentualnego ustalenia braku przymiotu strony wnioskodawcy w toku postępowania, wszczęte postępowanie powinno zostać umorzone na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. Będąca przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej sprawa dotyczyła wniosku skarżącego J. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Grupie Producentów [...]pozwolenia na budowę budynku przechowalni owoców i sortowni z częścią socjalną i biurową, placu manewrowego, doku załadowczo-wyładowczego, wagi samochodowej wraz z infrastrukturą techniczną, o pow. zab. 3297,65 m2, pow. użytk. 3266,26 m2, kub. 31785,25 m3, zbiornika szczelnego bezodpływowego 10,00 m3, podziemnych zbiorników oleju opałowego 2x1500 l., na działce nr geod. [...] położonej w m. [...], gm. [...]. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 61a K.p.a., gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę nie będącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. Złożenie zatem żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie powoduje automatycznie skutku jego wszczęcia. Na wstępnym etapie rozpoznania sprawy, organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność. Utrwalony jest pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn przedmiotowych i podmiotowych tj. np. gdy podmiot żądający wszczęcia nie ma legitymacji strony. Pamiętać jednak należy, że w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stroną postępowania jest nie tylko strona postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji. Przystępując do rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej organ administracji miał obowiązek ustalić w pierwszej kolejności czy wniosek ten został złożony przez uprawniony podmiot. W przypadku ustalenia, że został on złożony przez podmiot, który nie posiada interesu prawnego, miał obowiązek odmówić wszczęcia postępowania, nie odnosząc się do istoty sprawy rozstrzygniętej w kwestionowanej w trybie nadzwyczajnym decyzji. Jednakże odmowa wszczęcia postępowania na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. może nastąpić tylko w przypadku, gdy oczywistym jest, że osoba wnioskująca o stwierdzenie nieważności decyzji nie ma przymiotu strony w tym postępowaniu. Odmowa wszczęcia postępowania nie jest zatem możliwa w okolicznościach kiedy, to czy podmiot ma przymiot strony wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym przedmiocie. W takich przypadkach postępowanie nieważnościowe powinno być wszczęte, zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a., co stwarza możliwość rzetelnego badania interesu prawnego wnioskodawcy (por. wyrok NSA z 11.4.2014, II OSK 2773/12, wyrok NSA z 25.2.2014 r., II OSK 2271/12, CBOSA). Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż brak przymiotu strony J. K. - wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji pozwalającej na budowę inwestycji tego rodzaju nie był oczywisty. Organy dokonując wykładni art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazały, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są podmioty wymienione w dyspozycji tego przepisu, których nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. Dalej zastosowały wykładnię przepisu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego dotyczącego obszaru oddziaływania obiektu i stąd wywiodły, że mimo znajdowania się działek skarżącego w bliskim, acz nie bezpośrednim sąsiedztwie działek inwestycyjnych, inwestycja nie wprowadza żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącego, w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. W konsekwencji organ uznał, że skarżący nie zdołał wykazać żadnej normy prawa materialnego, która pozostawałaby w związku z badaną decyzją. Stanowisko organów jest niewłaściwe, z pewnością przedwczesne. Dokonały bowiem oceny przymiotu strony na etapie, który takiego badania nie przewiduje. Skarżący w żądaniu wszczęcia postępowania powoływał się na przysługujący mu interes prawny, jako właściciel działki nr ew. [...]. Organ dokonał analizy obszaru oddziaływania inwestycji i stwierdził, m.in., że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 12 i § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), dotyczących odległości budynku ma działce budowlanej od granicy z sąsiednią działką budowlaną (§ 12) i odległości budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów, umożliwiającej naturalne oświetlenie pomieszczeń (§ 13). Odległość projektowanego budynku przechowalni owoców i sortowni, o wysokości w kalenicy 11 m do granicy działki, wynosi 10 m. Ponadto, działki inwestycyjne oddzielone są od działki skarżącego drogą powiatową nr [...] o szerokości 6 m. Ponadto organ ustalił, że działka skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o przepis § 23 (usytuowanie miejsc na pojemniki i kontenery) i § 36 (usytuowanie zbiorników bezodpływowych) ww. rozporządzenia. Odległość dzieląca miejsce przeznaczone na gromadzenie odpadów stałych od granicy działki skarżącego wynosi ok. 20 m, a miejsce przeznaczone na zbiornik na nieczystości ciekłe ponad 63 m. Odległość zbiorników oleju opałowego od granicy działki skarżącego wynosi ponad 26 m. Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z § 323 ust. 1 i 326 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące ochrony budynku przed hałasem i drganiami (§ 323 ust. 1) oraz ochrony akustycznej (§ 326 ust. 2), poprzez ich nieuwzględnienie przy ustalaniu obszaru oddziaływania, organ wskazał, że z analizy akt sprawy nie wynika, by sporna inwestycja wywoływała ponadnormatywne uciążliwości, w tym hałas. Badanie to odbyło się jednak na niewłaściwym etapie postępowania - porównaj wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2014r. II OSK 250/13 (internetowa baza orzeczeń NSA). Podkreślić bowiem należy, że dokonanie niezbędnych ocen w zakresie treści prawa materialnego, odnoszących się do praw podmiotu wnoszącego żądanie mogło nastąpić tylko po wszczęciu postępowania i w jego toku. Tym samym niezasadnie organ odmówił wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie takie wymagało bowiem obszernej analizy materialnoprawnych przesłanek, co nie było możliwe bez wszczęcia postępowania. Sama ocena zasadności żądania skarżącego, po wszczęciu postępowania, może być dokonana wyłącznie w formach procesowych. Stwierdzenie przez organ, że wnioskodawca nie posiada interesu prawnego po przeprowadzeniu w toku postępowania rozpoznawczego ustaleń jest podstawą zakończenia postępowania decyzją umarzającą postępowanie w sprawie (wyroki NSA: z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 734/11 i z dnia 25 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05). W tej sytuacji przyjąć należało, że co najmniej przedwcześnie orzeczono, że żądający stwierdzenia nieważności nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt. 20 Prawa budowlanego Błędne było stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i organu I pierwszej instancji, że należało odmówić wszczęcia postępowania z powodu braku interesu prawnego skarżącego. Takim działaniem organy naruszyły przepis art. 61a § 1 k.p.a. - w stopniu mającym istotny wpływ na wydane postanowienie. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, 152 , 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.