I SA/Wr 2145/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Sędziowie: sędzia WSA Anetta Chołuj, sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014 r. oddala skargę. Przystępując do rozstrzygania, Sąd przyjął stan faktyczny i prawny sprawy jn. Przedmiotem skargi J. K. (dalej: strona, podatnik, skarżący) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. (dalej: Kolegium, SKO) z [...] czerwca 2014 r. (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy K. (dalej: Wójt Gminy) z [...] lutego 2014 r. (nr [...]) ustalającą podatek od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Z akt sprawy wynika, że - ww. decyzją - Wójt Gminy ustalił podatnikowi podatek od nieruchomości za 2014 r. Uzasadniał, że podatek został naliczony od gruntów pozostałych, o powierzchni [...] m², położonych w miejscowości K. Wyjaśnił, że - przy ustalaniu podatku - bazowano na informacji o posiadanych przez podatnika nieruchomościach, danych z ewidencji gruntów i uwzględniono stawki podatku od nieruchomości, przewidziane w stosownej uchwale gminnej rady. W odwołaniu - wnosząc o zmianę wymiaru podatku - podatnik stwierdził, że od ww. gruntów nie powinien być naliczany podatek od nieruchomości jak od użytków kopalnych lecz według stawek przewidzianych dla nieużytków. Informował, że decyzją administracyjną potwierdzono obowiązek rekultywacji tych gruntów, ciążący na A S.A., która nie wykonała tego obowiązku. Wskazał, że na gruncie tym nie może być prowadzona działalność eksploatacyjna, gdyż decyzją Marszałka Województwa D. orzeczono o cofnięciu koncesji na wydobycie piasku ze złoża K. Podał, że - w zaistniałej sytuacji - nie może czerpać pożytków z należącej do niego nieruchomości, która - do czasu przeprowadzenia rekultywacji - stanowi nieużytek. Po rozpatrzeniu sprawy w trybie odwoławczym, zaskarżoną decyzją, SKO utrzymało decyzję Wójta Gminy w mocy. W uzasadnieniu Kolegium zauważyło, że - dokonując wymiaru podatku - organ I instancji przyjął dane, tj. wielkość i rodzaj nieruchomości, figurujące w ewidencji gruntów i budynków, do czego był zobligowany przez regulację art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287 ze zm. - dalej: p.g.k.). Wskazało, że w ewidencji tej - należąca do podatnika - nieruchomość ujęta jest jako użytki kopalne (o symbolu K). Stwierdziło, że - w świetle powyższych ustaleń - uznać należy, że nieruchomość, której właścicielem jest podatnik, sklasyfikowana jako użytek kopalny, podlega podatkowi od nieruchomości, na zasadach określonych w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm. - dalej: u.p.o.l.), według stawek jak dla gruntów pozostałych. Zwróciło uwagę, że w orzecznictwie sądowym oraz doktrynie przyjmuje się, że podatek od nieruchomości jest daniną publiczną, której wymiar uwarunkowany jest faktem posiadania nieruchomości przez adresata tego wymiaru i że dla owego wymiaru nie ma znaczenia, czy dana nieruchomość przynosi podatnikowi korzyść ekonomiczną. W skardze, wnosząc o uchylenie ww. decyzji, skarżący zarzucił: 1) błędne ustalenie, że sporna nieruchomość podlega opodatkowaniu jako grunty pozostałe (użytki kopalne), w sytuacji, kiedy są to grunty zadrzewione i zakrzewione, a ponadto, położone na użytkach rolnych zwolnionych od podatku od nieruchomości; 2) naruszenie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że od ww. nieruchomości należny jest podatek od nieruchomości. Uzasadniając, skarżący zarzucił profiskalną wykładnię przepisów prawa oraz pominięcie kwestii faktycznego wykorzystania nieruchomości. Podniósł, że podjął próbę zmiany kwalifikacji przedmiotowej nieruchomości w ewidencji gruntów, lecz - do czasu zakończenia procesu rekultywacji - taka zmiana nie jest możliwa. Wskazał, że jego działania nie mogą doprowadzić do zmiany - określonego w ewidencji gruntów - rodzaju nieruchomości. Podał, że organy mają pełną świadomość, że sporna nieruchomość jest de facto nieużytkiem rolnym i że nie jest tam prowadzona żadna działalność związana z eksploatacją złoża, a koncesja górnicza na ten teren została cofnięta po jego nabyciu przez skarżącego w drodze licytacji komorniczej w 2010 r. Uznał, że - tym samym - nie można traktować tej nieruchomości jako wykorzystywanej na potrzeby eksploatacji górniczej i kwalifikować jako inne grunty oraz naliczać i wymierzać od niej podatku od nieruchomości jak dla takich gruntów. W odpowiedzi na skargę, SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Sądy administracyjne, zgodnie z art. 1 § 2 ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola wojewódzkiego sądu administracyjnego obejmuje kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu podatkowym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zaskarżonej normy prawnej, czy normę tę właściwe zinterpretował i czy nie naruszył zasad ustalenia określonych faktów za udowodnione. Konsekwencją takiego unormowania jest konstatacja, że uchylenie decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika jednoznacznie z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2000 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: u.p.p.s.a.). Kognicję Sądu doprecyzowuje art. 134 § 1 u.p.p.s.a., zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji - pod względem jej zgodności z prawem - Sąd uznał, że skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem decyzja ta nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że w sprawie dokonano prawidłowego ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości za 2014 r. w kwocie [...] zł. Dokonując tego wymiaru, zasadnie przyjęto kwalifikację - będącej własnością skarżącego - nieruchomości na podstawie zapisów w ewidencji gruntów i budynków (użytek kopalny o symbolu K; z ewidencji tej przyjęto także jej powierzchnię, zgodną ze złożoną przez skarżącego informacją o posiadanych nieruchomościach). Celem ustalenia podatku, zastosowano właściwe stawki podatku od nieruchomości, określone w uchwale Rady Gminy K. z 30 października 2013 r., przewidziane dla gruntów pozostałych. Dodać trzeba, że - wymierzając podatek - nie uznano gruntów (słusznie zdaniem Sądu) za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powyższe potwierdza, że - w niniejszej sprawie - uczyniono zadość regulacjom art. 2 ust. 1 pkt 1 i ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. Spór w sprawie dotyczył zakwalifikowania należących do skarżącego gruntów, na podstawie dokumentu urzędowego w postaci ewidencji gruntów i budynków, do kategorii użytków kopalnych (o symbolu K) i ustalenia podatku w stawce przewidzianej w uchwale gminnej rady dla gruntów pozostałych (jak chce organ) lub sklasyfikowania tychże gruntów nie na podstawie urzędowej ewidencji, lecz zgodnie z podawanym przez skarżącego stanem faktycznym, jako nieużytków i ustalenia stawki podatkowej w innej (niższej) wysokości (jak chce tego skarżący). Sąd podziela pogląd przedstawiony w zaskarżonej decyzji, że organy podatkowe nie są kompetentne do określania rodzaju gruntów i mają prawny obowiązek przyjmować dane pochodzące z ewidencji gruntów i budynków. W kwestii znaczenia ewidencji gruntów i budynków w sprawach wymiaru podatku od nieruchomości, w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest już pogląd, który Sąd - w składzie rozpatrującym niniejszą sprawę - akceptuje i przyjmuje za własny. Zgodnie z art. 21 ust. 1 p.g.k., podstawę wymiaru podatków (...) stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. W ocenie Sądu, brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, że - przy dokonywaniu wymiaru podatku od nieruchomości - dla organów podatkowych wiążące są dane wynikające z powołanej ewidencji. Ustalając wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości, organy podatkowe nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane ujawnione w ww. ewidencji i nie mogą dokonywać w tej mierze samodzielnych ustaleń. Od podanej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki. Zatem, organy podatkowe - ustalające wysokość zobowiązań podatkowych - nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku (por. wyroki NSA: z 5 listopada 2009 r., II FSK 836/08; z 15 kwietnia 2008 r., II FSK 372/07; z 12 marca 2009 r., II FSK 49/08; z 2 kwietnia 2009 r., II FSK 1949/07, opubl. w CBOSA). W rozpatrywanej sprawie, zgodnie z danymi figurującymi w omawianej ewidencji, należące do skarżącego grunty są sklasyfikowane jako użytki kopalne (o symbolu K), co nie jest kwestionowane przez skarżącego. Stąd uznać trzeba, że organy podatkowe prawidłowo dokonały określenia ich rodzaju. Wskazać należy, że ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 p.g.k.). Jeżeli zatem, w postępowaniu administracyjnym przed właściwym starostą, skarżący przeprowadzi skuteczny przeciwdowód przeciwko treści dokumentu urzędowego, jakim jest ewidencja gruntów i budynków, to wówczas pojawi się możliwość zmiany - ze skutkiem na przyszłość - opodatkowania należącej do niego nieruchomości (por. wyrok NSA z 13 lutego 2014 r., II FSK 311/12, opubl. w CBOSA). Podnoszona przez skarżącego kwestia rekultywacji gruntów nie ma znaczenia w postępowaniu podatkowym, a jedynie w postępowaniu prowadzonym przez starostę, w związku ze zmianą klasyfikacji gruntów. Jednocześnie, ponieważ ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości dokonuje się na podstawie aktualnej klasyfikacji w ewidencji gruntów, to ewentualna opieszałość postępowania o zmianę tych danych nie może stanowić przesłanki do samodzielnego ustalenia tej klasyfikacji przez organy podatkowe. Powyższe potwierdza, że chybione są zarzuty dotyczące błędnej kwalifikacji - dla celów podatku od nieruchomości - spornej nieruchomości a w konsekwencji naruszenia przez orzekające w sprawie organy podatkowe art. 2 ust. 2 u.p.o.l. Z tych względów, Sąd - działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a. - skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.