IV SA/Wa 1764/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj,, sędzia WSA Katarzyna Golat, Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Tomiło-Nawrocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Międzyzakładowej Spółdzielni [...] na uchwałę Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oddala skargę Międzyzakładowa Spółdzielnia Mieszkaniowa S. z siedzibą w W. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniosła skargę ma uchwałę z dnia [...] lipca 2008 r. Rady W. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. ( Dz. Urz. Woj. Maz. Nr [...] poz. [...]), po uprzednim bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] czerwca 2014 r., doręczonym Radzie W. w dniu [...] czerwca 2014 r. Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) poprzez przyjęcie w planie na jednym terenie dwóch funkcji podstawowych, wzajemnie się wykluczających oraz wadliwych rozwiązań komunikacyjnych; 2. art. 1 ust.1 pkt 1, 2, 3, 6 i 7 oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 i 3 u.p.z.p. poprzez nieuwzględnienie w planie: a) ochrony prawa własności spółdzielni, a tym samym naruszenie władztwa planistycznego, b) wymagań ładu przestrzennego, w tym urbanistyki i architektury, a także walorów architektonicznych i krajobrazowych; 3. art. 15 ust. 2 pkt 3 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. poprzez naruszenie zasady ochrony środowiska, w tym braku odpowiednich zapisów w planie dotyczących ograniczenia hałasu oraz wadliwych zapisów planu, które sprzyjają pogorszeniu warunków akustycznych na terenach mieszkaniowych; 4. art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. poprzez błędną definicję powierzchni biologicznie czynnej; 5. art. 20 ust.1 w zw. z art. 9 ust. 4 i art. 15 ust.1 u.p.z.p. poprzez uchwalenie planu niezgodnego ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W. przyjętego uchwała nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2006 r. w zakresie zapisów dotyczących lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych, funkcji przewidzianych dla strefy miejskiej. współczynników powierzchni biologicznie czynnej; 6. art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak korelacji tekstu uchwały z rysunkiem planu zakresie ustaleń odnoszących się do dominanty wysokościowej. Pełnomocnik skarżącej Spółdzielni wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 4 ust.1 pkt 2 i ust. 3; § 10 pkt 11 lit. a), c), d) i e); § 12 ust.1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1; § 13; § 31; § 32 ust. 4 pkt 2 w zakresie działek ew. nr [...], [...], [...] i [...] z obrębu [...], oznaczonych symbolem 14 U( UC)(KDs) oraz odcinka [...] sąsiadującego z ww. terenem, oznaczonym symbolem 40.9 KDL oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skarżąca Spółdzielnia wskazała, iż jej interes prawny wynika z praw właścicielskich do nieruchomości położonych na obszarze objętym planem: działki o nr [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz położonych bezpośrednio w sąsiedztwie planu: działki o nr [...], [...], [...] z obrębu nr [...] działki nr [...] i [...] z obrębu [...] – jako nieruchomości najbardziej narażonych na wprowadzane zapisy planu. Tereny te w planie oznaczone są symbolami: 10 MW, 11 MW, 16 MW, 19 MW i 23 MW. Wskazano, iż w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości skarżącej, w odległości od 30 do 300 m w zależności od której działki, znajduje się teren obecnego T., oznaczony w planie symbolem 14 U(UXC)(KDs), dla którego plan przewiduje rozbudowę w centrum handlowe o znacznie powiększonej kubaturze. Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż nieruchomości Spółdzielni znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie terenów oznaczonych w planie symbolami 15 ZPc-j, 14U(UC)(KDs), 16 MW, 23 MW, 25 UOP oraz trenów oznaczonych symbolami 40.10 KDL, 40.16 KDD i 40.23 KDD. Kwestionowane zapisy planu odnoszące się do powyższych terenów bezpośrednio oddziaływują na nieruchomości Spółdzielni, ograniczając jej uprawnienia do korzystania z nich, naruszając tym samym jej interes prawny wynikający z prawa własności. Zaskarżony plan zdaniem pełnomocnika narusza art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., skoro w § 31 ust. 1 ustalono jako podstawowe przeznaczenie terenu jako tereny usług i urządzeń komunikacyjnych, w tym : obiekty handlowe, parking "parkuj i jedź", pętlę autobusową, natomiast w § 4 ust. 3 wskazano, że tereny oznaczone na rysunku planu symbolem 14 (UC)( KDs), 40.9 KDL przeznaczone pod parking "parking i jedź" i pętlę autobusową są terenami przeznaczonymi pod inwestycję celu publicznego. Nie jest dopuszczalne łączenie alternatywne funkcji usługowej z celem publicznym ( parkingi, przystanki), gdyż stwarza to niepewność co do przeznaczenia terenu, narusza standardy określenia przeznaczenia w sposób jasny i przejrzysty. Nie da się także zlokalizować parkingu P+R bez zajęcia przynajmniej w części, nieruchomości T.. Stwarza to ryzyko powstania parkingu P+R, który będzie obsługiwał centrum handlowe ( prywatny podmiot) a nie metro ( cel publiczny), jak również przebudowy [...] oraz przesunięcia zjazdu do pętli autobusowej w kierunku Lasu K., w konsekwencji czego wpłynie to negatywnie na obsługę komunikacyjną budynków mieszkalnych położonych po drugiej stronie [...], mimo że znajdują się one poza granicami zaskarżonego planu. Zdaniem autora skargi występuje wewnętrzna sprzeczność w § 31 uchwały między ust. 1 a ust. 2 pkt 12, bowiem w ust. 1 w ramach podstawowego przeznaczenia wymienia się pętlę autobusową, gdy tymczasem ust. 2 pkt 12 dopuszcza się utrzymanie pętli autobusowej w miejscu wskazanym na rysunku panu, co budzi wątpliwości czy pętla autobusowa to przeznaczenie podstawowe, czy dopuszczalne. W planie występuje niejednoznaczność zapisów uchwały, np. § 10 pkt 10 w odniesieniu do § 10 pkt 10 lit. a) i b) polegająca na scedowaniu uprawnień do wykonywania pomiarów promieniowania elektromagnetycznego przez bliżej nieokreślony podmiot; przyjęcie na terenie 14U(UC)(KDs) intensywności zabudowy znacznie przekraczającej intensywność zabudowy na sąsiednich terenach; brak wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. W § 32 ust. 4 pkt 2 planu jest mowa o ciągu pieszo-rowerowym, a raz o ciągu pieszo-jezdnym. Występuje niezgodność pomiędzy tekstem a rysunkiem planu, gdyż na rysunku nie został wskazany ciąg pieszo-jezdny, co narusza treść art. 15 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Zdaniem autora skargi w zapisach panu doszło do naruszenia interesów Spółdzielni, polegającego na nadmiernym ograniczeniu jej prawa własności terenów oznaczonych symbolami 10 MW, 11 MW, 16 MW, 19 MW i 23 MW poprzez intensyfikację usług na działkach należących do tzw. nieruchomości T. ( działki nr [...], [...], [...], [...]), obręb [...], przy [...], oznaczonych w panie symbolem 14U (UC)(KDs). Przyjęte w planie założenia co do rozbudowy T., a w istocie skala tej rozbudowy, faworyzują jednego właściciela realizującego funkcję usługową, kosztem Spółdzielni realizującą funkcję mieszkaniową, w tym zakresie stanowią przejaw przekroczenia władztwa planistycznego. Funkcje te mogą stanowić wzajemne uzupełnienie, jednakże pod warunkiem zachowania stosownych proporcji w zabudowie na działce T.. Wskazane naruszenie będzie miało wpływ na wzmożenie ruchu komunikacyjnego, zwiększenie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia środowiska i znaczne utrudnienie bytowania dla mieszkańców z najbliższej okolicy. Plan pozwala na realizację obiektu handlowego o charakterze ponadlokalnym, mimo że obszar objęty planem stanowi teren graniczny miasta, położony w sąsiedztwie Lasu K.. To wszystko sprawia, że dopuszczalna w planie rozbudowa inwestycji pn. T. wydaje się nadmierna i aby mogła być zaakceptowana pod względem normatywnych wyznaczników zrównoważonego rozwoju i ładu przestrzennego ( podstawowe współczynniki dotyczące zabudowy, powierzchni biologicznie czynnej, ilości dopuszczalnych kondygnacji) winna być mniejsza. Ewentualnie normatyw dotyczący minimalnej powierzchni działki inwestycyjnej powinien być zwiększony. Zaskarżony pan w sposób nieuzasadniony dopuszcza taką komasację zabudowy handlowo-usługowej, która drastycznie zaburzy relację z otoczeniem oraz nadmiernie - w sposób rażący - naruszy proporcje architektoniczne w stosunku do zabudowy mieszkaniowej. Dalej na str. 13 skargi jej autor wywodzi, że zaskarżona uchwała narusza zasady ochrony środowiska – art. 15 ust. 2 pkt 3 u.p.z.p. – w tym brak odpowiednich zapisów dotyczących ograniczenia hałasu oraz wadliwe zapisy planu, które sprzyjają pogorszeniu warunków akustycznych na terenach mieszkaniowych. Na etapie planu zgodnie z art. 144 ust. 2 Prawa ochrony środowiska powinny znaleźć się odpowiednie zapisy dotyczące instancji, o których mowa w tym przepisie. Tymczasem plan nie wprowadza nakazów co do budowy urządzeń wentylacyjnych, które zmniejszałyby emisję hałasów, również sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko nie zawiera wymagań odnoszących się do oddziaływania panu, w tym dopuszczonej w planie rozbudowy T. – na środowisko, w tym okoliczne tereny oraz Las K.. W pLanie nie zawarto żadnego zapisu dotyczącego obowiązku stosowania rozwiązań technologicznych i technicznych minimalizujących wartości podstawowych uciążliwości dla ludzi i środowiska w tym przede wszystkim minimalizujących hałas. Rada W. uchwalając plan nie podjęła działań poprzez stosowne zapisy do zmniejszenia tej uciążliwości. W zaskarżonym planie zabrakło zapisów takich jak np. tzw. pasa wolnej przestrzeni, lokacji brył w sposób optymalny dla odbicia i ugięcia fal dźwiękowych, za wyjątkiem zapisu dotyczącego ogrodzenia § 31 ust. 1 pkt 24 uchwały, który jednak ze względu na wysokość ogrodzenia 2,5 m jest niewystarczający. W planie zabrakło zapisu co do pozostawienia wolnej przestrzeni, co zmniejszałoby poziom hałasu w obszarze mieszkaniowym. Funkcji tej nie spełnia z pewnością teren oznaczony w planie symbolem 15 ZPc-j, tj. ciąg pieszo-jezdny – oddzielający teren obecnej i planowanej inwestycji od nieruchomości należącej do Spółdzielni. Powyższe ewidentnie wskazuje na naruszenie interesu prawnego w tym z przepisami prawo ochrony środowiska. Zaskarżony plan narusza art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., gdyż błędnie definiuje powierzchnię biologicznie czynną. Zawarta w § 2 pkt 9 uchwały definicja narusza rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz. U. nr 75, poz. 690) poprzez dokonanie modyfikacji przyjętej w nim pojęcia "powierzchni biologicznie czynnej". W planie przyjęto dwie różne definicje powierzchni biologicznie czynnej ( § 2 pkt 9 oraz § 10 pkt 14 uchwały), co prowadzi do zróżnicowania sytuacji prawnej osób posiadających prawa do nieruchomości na obszarze objętym planem. Powyższe wady planu dyskwalifikują go w całości i winny stanowić o jego unieważnieniu. Pełnomocnik skarżącej zarzucił zaskarżonej uchwale niezgodność ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego W., przyjętego uchwałą nr [...] Rady W. z dnia [...] października 2006 r. w zakresie zapisów dotyczących: lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych; funkcji przewidzianych dla strefy miejskiej; powierzchni biologicznie czynnej. Zapisy części II Studium dla terenu oznaczonego jako UH.20 przewidują przeznaczenie w postaci usług handlu wielkopowierzchniowego, na których ustala się priorytet lokalizacji wielofunkcyjnych obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży powyżej 2000 m2. Natomiast w planie dla terenu oznaczonego symbolem 14 U(UC)(KDs) przewidziano podstawowe znaczenie w postaci m.in.: terenu usług komunikacyjnych-w tym: obiekty handlowe o powierzchni sprzedaży powyżej 400 m2. Z wypisu ze studium z dnia [...] maja 2014 r. wynika, że obszar obejmujący nieruchomości skarżącej oraz nieruchomości użytkowanej przez T. leży w strefie określanej jako "strefa miejska". Zapisy planu w szczególności jego § 31 nie realizują wskazanych w studium elementów dot. m. in. tworzenia nowych obszarów ogólnodostępnej zieleni urządzonej, parków, skwerów, a także wykształcenia układu przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym. Zatem plan nie odpowiada w tym zakresie zapisom studium. W studium ustalono wiążący wskaźnik powierzchni czynnej 25-40 %,natomiast w zaskarżonym planie w par. 31 ust. 2 pkt 1), 2), 3), 9), 10) i 11) dla terenu 14U(UC)(KDs) wskaźnik minimalnej powierzchni biologicznie czynnej określono w wysokości 7%. Zaskarżony plan, zdaniem pełnomocnika skarżącej, narusza art. 15 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak korelacji tekstu planu z rysunkiem w zakresie pojęcia dominanta wysokościowa / dominanta wysokościowo-przestrzenna. W § 31 ust. 2 pkt 10 planu dopuszczono jedynie realizację dominanty wysokościowej, gdy tymczasem na rysunku planu wskazana jest dominanta wysokościowa i przestrzenna. Z definicji zawartej w § 2 pkt 18 i 19 wynika, że nie są to tożsame dominanty. Nieścisłości występują także w § 32 ust.4 pkt 2 planu, w którym raz jest mowa o ciągu pieszo-rowerowym, a raz o ciągu pieszo-jezdnym. Na rysunku planu nie został wskazany ciąg pieszo-rowerowy. Ranga wskazanych w pkt 7 i 8 uchybień planu jest na tyle istotna, że daje podstawę do stwierdzenia nieważności w całości zaskarżonej uchwały. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady W. wnosząc o jej oddalenie, wyjaśnił, iż na terenie oznaczonym w planie symbolem 14 U(UC)(KDs) obecnie zlokalizowany jest budynek hipermarketu T. z placem rozładunkowym znajdującym się od strony południowo-wschodniej naprzeciwko terenu 19 MW oraz parkingiem otwartym zlokalizowanym w narożniku ulic: [...] i [...] przy wyjściu ze stacji metra [...]. Wzdłuż [...] od strony zachodniej znajduje się pętla autobusowa. Teren z trzech stron otoczony jest urządzonymi terenami publicznymi - [...], ul. [...] i terenem tzw. "parku l." – ciągiem pieszo-rowerowym z zielenią oznaczony w planie symbolem 15 ZPc-j. Od strony południowej tereny nie są jeszcze zabudowane. Istniejąca zabudowa mieszkaniowa wokół ma w przewadze wysokość 7 kondygnacji (ok.24 m). Budynki wyższe, wskazane w planie dominanty wysokości od 9 do 12 kondygnacji (do ok. 40 m) są zlokalizowane w narożnikach skrzyżowania [...] z ul. [...] i skrzyżowania ul. [...] z ciągiem ul. [...] i [....]. Zapisy planu ustalono biorąc pod uwagę następujące czynniki ładu przestrzennego: 1) odpowiednie rozmieszczenie przestrzenne funkcji ( właściwe funkcje w optymalnych miejscach) – teren 14 U(UC)(KDs) jest zlokalizowany w narożniku głównych ulic, przy pętli autobusowej, stacji końcowej metra, w punkcie eksponowanym i łatwo dostępnym, w zgodzie z już istniejącym zagospodarowaniem terenu, 2) odpowiednie sąsiedztwo funkcji ( bezkonfliktowe i dające najwięcej korzyści) – zgodnie planem teren 14 U(UC)(KDs) jest otoczony buforem przestrzeni publicznych – ulic i terenu zieleni 15 ZPc-j, a dodatkowo zlokalizowany jest w miejscach najbardziej eksponowanymi najlepiej dostępnym komunikacyjnie, a także komunikacją publiczną, 3) odpowiednia struktura pionowa ( zachowanie proporcji wysokości, występowanie dominanty ) – wysokości minimalne i maksymalne są adekwatne do istniejących w sąsiedztwie, dominanta zlokalizowana jest w narożniku al. [...] i ul. [...] jako kontynuacja istniejącego zagospodarowania zgodnie z opisem powyżej oraz zgodnie ze studium wyznaczającym w tym miejscu główną przestrzeń o charakterze reprezentacyjnym, 4) odpowiednia struktura pozioma ( harmonijna struktura użytkowa i władania, odpowiedni kształt i wielkość działek, odpowiednie oddalenie podmiotów gospodarczych. Gmina realizując zadania własne w granicach wynikających z u.p.z.p., w tym art. 15 ust. 2 pkt 1, może w tym samym terenie realizować różne zadania pod warunkiem, że nie są one wzajemnie sprzeczne. W § 31 planu dla terenu oznaczonego symbolem 14 U(UC)(KDs) ustalono funkcję usługową i urządzeń komunikacyjnych ( w tym parking strategiczny i pętla autobusowa). Każda z tych funkcji może, ale nie musi być realizowana. Plan dopuszcza przeniesienie istniejącej pętli autobusowej i realizację w tym miejscu zabudowy handlowo-usługowej zgodnie z wyrysowanymi na rysunku planu nieprzekraczalnymi liniami zabudowy oraz nieprzekraczalnymi liniami zabudowy dla nadwieszeń i podcieni. Rozwiązanie takie da możliwość wytworzenia spójnej pierzei al. [..] poprzez kontynuację linii zabudowy przyjętej na południe od tego terenu, a tym samym wytworzenie głównej przestrzeni o charakterze reprezentacyjnym zgodnie ze Studium W.. Na rysunku planu wskazano informacyjnie potencjalną strefę oddziaływania linii energetycznej 110 Kv. Kwestionowany zapis § 10 pkt 10 jest zapisem wynikającym z przepisów odrębnych, użytym w celu poinformowania przyszłych inwestorów o możliwości ograniczenia tej strefy do wielkości obliczonej z wartości pomiaru w konkretnym miejscu na etapie pozwolenia na budowę. Nie jest zadaniem planu określanie faktycznej szerokości takiej strefy, tym bardziej wskazywanie kto ma dokonywać pomiaru. Brak wskaźnika minimalnej intensywności zabudowy zgodnie z art.15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wynika z faktu, iż zmiana ustawy wprowadzająca ten wskaźnik nastąpiła w 2010 r. ( Dz. U 2010 r., nr 130, poz. 871), tymczasem skarżony plan został uchwalony w 2008 r. Wbrew skarżącej dla terenu U(UC)(KDs) przyjęto wskaźnik niższy i wynosi 1,5 podczas gdy na terenach zawierających działki skarżącej wskaźnik ten wynosi: dla terenu 16 MW – 2,0; dla terenu 17 MW – 2,5; dla terenu 22 MW -2,5. W odniesieniu do kwestii ciągu pieszo-rowerowego ‘pełnomocnik organu wskazał, iż w § 32 wyraźnie ustalono teren ciągu pieszo-rowerowego, jako 30 metrowy istniejący ciąg z zielenią, stanowiący odgrodzenie terenów mieszkaniowych, w tym działki nr [...] stanowiącej własność skarżącej od terenu marketu T.. W ust. 4 określono szczególne warunki zagospodarowania terenu, w tym utrzymanie istniejące dojazdu m.in. do budynku skarżącej. Teren 15 ZPc-j jest ciągiem istniejącym, przy czym na pewnym odcinku funkcjonuje jak ciąg pieszo-jezdny. Odnosząc się do kwestii definicji powierzchni biologicznie czynnej, pełnomocnik organu stwierdził, że definicje w rozporządzeniu i w planie są tożsame. Druga część definicji zawartej w słowniczku odnosi się do terenów znajdujących się w zasięgu Systemu Przyrodniczego W. (SPW), dla których studium ustala, że do powierzchni biologicznie czynnej nie wlicza się sumy powierzchni tarasów i stropodachów urządzonych jako stałe trawniki lub kwietniki ( rozdz. XIII pkt A ). Odnośnie zarzutów dot. parametrów obiektów wielkopowierzchniowych organ wskazał, że zgodnie z poprzednim brzmieniem art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w studium określa się obszary dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu na podstawie odrębnych przepisów, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, obszary rozmieszczenia obiektów handlowych o pow. sprzedaży powyżej 2000 m2 oraz obszary przestrzeni publicznej. Zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 4 u.p.z.p. w planie określa się granice terenów pod budowę obiektów handlowych, o których mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. Treść powołanych przepisów została zmieniona na mocy art. 12 ustawy z dnia 17 maja 2007 r. tworzeniu i działaniu wielkopowierzchniowych obiektów handlowych ( Dz. U. nr 127, poz. 880), która weszła w życie 18 września 2007 r. Dlatego argumentacja skarżącej jest niezrozumiała skoro studium z 2006 roku dopuszcza obiekty handlowe powyżej 2000 m2 , to tym samym plan miejscowy może przewidywać obiekt powyżej 400 m2 . Niezasadny jest zarzut dotyczący strefy miejskiej, gdyż zgodnie z ustaleniami studium nie odnosi się tylko do terenu (UH 20), ale obejmuje większy obszarowo teren, którym jest cały U. wielorodzinny, do ul. [...] do ul. [...] i od D. po Las K.. W odniesieniu do zarzutu dot. wskaźnika minimalnej powierzchni biologicznie czynnej dla terenu T. 14 U(UC)(KDs) – 7 % - doszło do niezgodności ze studium określającym ten wskaźnik w przedziale 25-40% pełnomocnik wyjaśnił, że studium w rodz. XIII, pkt A1. zawiera zalecenie aby wskaźnik PBC kształtował się ww. przedziale na terenach zabudowy mieszkaniowej. Dla innych funkcji, poza funkcją zieleni i zabudowy mieszkaniowej studium nie ustala minimalnego wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. Pełnomocnik organu odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi wskazał, iż zgodnie z art. 113 ust.1 Prawa ochrony środowiska na podstawie rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w planie ustalono obowiązek ochrony przed hałasem i zapewnienie standardu akustycznego poprzez wskazanie terenów dla których obowiązują dopuszczenie poziomy hałasu w środowisku. Zgodnie z tym rozporządzeniem dopuszczalne poziomy hałasu określone wskaźnikami są takie same dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową – m.in. tereny oznaczone w planie symbolem MW, przeznaczonych na cele rekreacyjno -wypoczynkowe – m.in. tereny oznaczone w planie symbolem ZPc-j, przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe – teren oznaczony w planie symbolem 14 U (UC)(KDs). Wobec tego na wszystkich tych terenach poziomy hałasu uwzględniające rodzaj obiektu lub działalności będącej źródłem hałasu mają określone jednakowe granice. Oznacza to, że nowopowstałe obiekty powinny spełniać normy określone ww. rozporządzeniu. Odnośnie zapisów dot. stosowania ogrodzeń pełnych na terenie oznaczonym symbolem 14 U(UC)(KDs) określonych w § 31 ust. 2 pkt 24 planu wyjaśniono, że są one wynikiem ustaleń z § 6 pkt 4 planu i związane są z istniejącym zagospodarowaniem terenu. Dopuszczenie pełnych ogrodzeń o wys. 2,5 m nie oznacza, że będzie to jedna i konieczna forma zabezpieczenia przed hałasem. Organ stwierdził, że maksymalne i minimalne wskaźniki wyznaczają ramy dla inwestycji, która może tam powstać w przyszłości. Oznacza to, że inwestycja realizowana na podstawie pozwolenia na budowę i decyzji środowiskowej będzie musiała uwzględniać zapisy planu. Pełnomocnik organu powołując się na treść art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny, stwierdził, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały w całości, nie wykazała bowiem w jaki sposób, każdy z zapisów tej uchwały bezprawnie ingeruje w przysługujące jej prawo do lokalu, którego jest właścicielem. Nie ma bezpośredniego związku pomiędzy zapisami planu dopuszczającymi rozbudowę T. z możliwością korzystania z nieruchomości należących do Spółdzielni. Realizacja tej inwestycji będzie musiała spełniać parametry określone przepisami szczególnymi. Uciążliwości takie jak hałas, zapach i.t.p., na które wskazuje skarżąca w żadnym razie nie wynikają z zapisów planu miejscowego, ale ewentualnie z niewłaściwej organizacji i eksploatacji obiektu, a której plan nie reguluje. Kwestie ewentualnych nadmiernych immisji nie mogą leżeć u podstaw interesu prawnego w tym postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podlegają one badaniu w innym postępowaniu, czy to cywilnym czy administracyjnym, jeśli przekroczono dopuszczalne normy określone przepisami ochrony środowiska. W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik skarżącej Spółdzielni odnosząc się do odpowiedzi na skargę podniósł, że nie neguje prawidłowości rozmieszczenia funkcji na obszarze 14 U(UC)(KDs), że występują dwie równorzędne funkcje dominujące, to jednak nie jest dopuszczalne łączenie funkcji usługowej z celem publicznym ( parkingi i przystanki). Nie jest wiadome czy w obecnym miejscu pętli autobusowej będzie realizowana funkcja komunikacyjna, usługowa, czy też mieszkaniowa. W odniesieniu do współczynnika zabudowy pełnomocnik wskazał, że Spółdzielnia nie neguje zasadności przeznaczenia usługowego, ani pętli autobusowej i innych celów publicznych, które są wskazane w planie. Chodzi jedynie aby centrum handlowe było rozbudowane z pewnym umiarem i aby w swych wielkościach poszanowało inne wartości planistyczne chronione związane ze zrównoważonym rozwojem oraz dobre sąsiedztwo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotowa skarga złożona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.), według którego każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy zbadać, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie wskazane wymogi zostały spełnione, bowiem wezwanie do usunięcia skarżąca skierowała w piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r., które pozostało bez odpowiedzi Rady W.. Skargę złożono zatem z zachowaniem terminu określonego w art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.). Do ustalenia pozostaje zatem, czy zaskarżona uchwała nr [...] Rady W. z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru U. dotyczy interesu prawnego skarżącej, a jeżeli tak, to czy narusza ten interes prawny. Skarżąca wywodzi swój interes prawny z prawa własności do nieruchomości położonych na obszarze objętym planem oznaczonych jako działki o nr [...], [...], [...] z obrębu [...] oraz do nieruchomości położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planu oznaczonych jako działki o nr [...], [...], [...] z obrębu [...] i działki nr [...] i [...] z obrębu [...], jako najbardziej narażone na wprowadzone zapisy planu, w szczególności tych, które przewidują rozbudowę istniejącego na terenie oznaczonym symbolem 14 U (UC)(KDs) obiektu handlowego T. w centrum handlowe, położonego w bezpośrednim sąsiedztwie ww. nieruchomości Spółdzielni. Z treści przytoczonego powyżej art. 101 ustawy o samorządzie gminny wynika, iż skargę w trybie tego przepisu może wnieść skutecznie tylko ten, kto wykaże się naruszeniem przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia. Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy nie tylko niezgodna z prawem, ale i jednocześnie godząca w sferę prawną podmiotu, który wnosi skargę - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne np. zniesienia, ograniczenia, czy też uniemożliwienia realizacji jego uprawnienia lub interesu prawnego. Składając skargę, musi on zatem wykazać naruszenie własnego interesu prawnego, polegające na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a własną, indywidualną i prawnie chronioną sytuacją. Dla uznania legitymacji skargowej podmiotu nie jest zatem wystarczające wykazanie, że uchwała podjęta przez organ gminy narusza jego pojmowany w sposób subiektywny interes faktyczny. Ponieważ do wniesienia skargi nie legitymuje stan jedynie zagrożenia naruszeniem, dlatego w skardze należy wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego interesu lub uprawnienia podmiotu wnoszącego skargę. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (wyroki NSA : z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04; z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1563/04; z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004, dostępne w CBOSA). W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (wyrok NSA z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt li SA 2637/02, Lex nr 80699). O naruszeniu interesu prawnego można mówić wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego lub procesowego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem na skarżącym spoczywa obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi, nie zaś w przyszłości, naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia. Wnoszący skargę w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2003 r., III RN 42/02, publ.: OSNP z 2004 r., nr 7, poz. 114). Obowiązek uwzględnienia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego (normy prawa materialnego). Wówczas, mimo że naruszony zostaje prawem chroniony interes skarżącego, w szczególności wynikający z uprawnień właścicielskich, nie ma obowiązku uwzględnienia skargi. Naruszenia prawa przez kwestionowaną uchwałę nie można zatem upatrywać np. w tym, że inny podmiot korzystając z zapisów planu zagospodarowania przestrzennego realizuje plany inwestycyjne, które nie odpowiadają skarżącemu. Własny interes prawny - jak wskazuje się w piśmiennictwie- oznacza, że nie można go opierać wyłącznie na sytuacji prawnej innego podmiotu, nawet jeżeli w konkretnej sprawie charakter związków tych podmiotów byłby nie tylko faktyczny, ale i prawny ( vide – Komentarz do ustaw o samorządzie gminnym pod red. prof. R. Hausera, wyd. C.H. Beck, 2011 r. str. 810 ). Przechodząc do oceny czy interes prawny skarżącej Spółdzielni został kwestionowaną uchwałą naruszony, Sąd na podstawie całokształtu okoliczności sprawy, a zwłaszcza na podstawie analizy przedstawionych akt planistycznych w odniesieniu do kwestionowanych w skardze zapisów zarzutów planu, doszedł do negatywnych wniosków. Sam fakt bycia właścicielem działek położonych na terenie objętym planem, czy też działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie planu, nie wystarcza do uznania naruszenia jego interesu prawnego przez plan. Skarżąca powinna wykazać, że kwestionowane przez nią rozwiązania planu w jakikolwiek sposób ograniczyły sposób korzystania z przysługującego jej prawa własności do ww. nieruchomości w chwili wniesienia skargi. Dopiero wykazanie takiego naruszenia umożliwia zgodnie z wolą ustawodawcy skuteczne zaskarżenie uchwały. Skarżąca Spółdzielnia zarzuca, że zawarte w § 31 uchwały ustalenia dotyczące terenu 14 U(UC)(KDs) naruszają jej interes prawny, gdyż dopuszczenie realizacji obiektów handlowych o powierzchni sprzedaży do 3000 m2 w formie dominanty wysokościowej liczącej od 28 do 35 m spowoduje, że spotęgowanie fal dźwiękowych emitowanych przez centrum handlowe ( T.), także przez parking ( P+R) oddziaływujących na terenach mieszkaniowych. W planie nie poczyniono, żadnych w tym zakresie ustaleń, nie przewidziano żadnych rozwiązań ochronnych. W tym kontekście rozważenia wymagało, czy wskazana uciążliwość wynikająca ze sposobu zagospodarowania terenu 14U(UC)(KDs) czy wskazana przez Spółdzielnię uciążliwość polegająca na emisji hałasu może stanowić o legitymacji do skutecznego kwestionowania planu. W ocenie Sądu, skarżąca w niniejszej sprawie nie wykazała, że określony w § 31 zaskarżonej uchwały sposób zagospodarowania terenu 14U(UC)(KDs) będzie wywierał wpływ na jej uprawnienia lub obowiązki wynikające z tytułu własności do nieruchomości objętych planem, jak i tych położonych poza planem. Żadna z nieruchomości należących do skarżącej nie podlega ograniczonym przewidzianym w zaskarżonej uchwale. Jak już wspomniano wyżej naruszenia własnego interesu prawnego, nie można upatrywać w tym, że inny podmiot zgodnie z przyjętymi w planie ustaleniami dotyczącymi jego nieruchomości może realizować zamierzoną inwestycję, a z którą nie godzi się strona skarżąca. Zaskarżona uchwała zgodnie z wymogiem wynikającym z art. 114 ust. 1 ustawy – Prawo ochrony środowiska w § 10 zawiera ustalenia określające zasady ochrony środowiska i krajobrazu, w tym dotyczące hałasu. Z treści pkt 11 tego paragrafu wynika obowiązek ochrony przed hałasem i zapewnienie standardu akustycznego dla trenów, w rozumieniu przepisów Prawa ochrony środowiska, poprzez wskazanie terenów, które należy traktować jako oznaczone na rysunku planu symbolami literowymi: MW, UO/U-Ks, UOp, U-Ks, ZP(US), ZP(U), ZP, ZPj, ZPc-j, ZL, U(UC)(KDs), U, MW/MN , MN. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 14 sierpnia 2007 r. w sprawie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku ( Dz. U. nr 120 poz. 826) w załączniku wskaźniki hałasu dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, rekreacyjno- wypoczynkowe, mieszkaniowo-usługowe określa jednakowo. Wynika z tego, że na wszystkich terenach wskazanych w pkt 11 § 10 uchwały obowiązują te same normy dopuszczalnego hałasu. Oznacza to, jak słusznie podniósł pełnomocnik organu, że przyszłe rozwiązania techniczne nowo powstających obiektów muszą spełniać normy określone w tym rozporządzeniu. Wobec tego obawy strony skarżącej, że realizacja rozwiązań planistycznych przyjętych w § 31 zaskarżonej uchwały spowoduje ponadnormatywny hałasu, zakłócając spokojne zamieszkiwanie w zasobach mieszkaniowych Spółdzielni, nie mogą stanowić legitymacji do skutecznego jego zakwestionowania. Sposób zabezpieczenia nieruchomości przed nadmiernym hałasem określa się na etapie postępowania inwestycyjnego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skargi, nie naruszają interesu prawnego Spółdzielni ustalenia planu odnoszące się do terenu oznaczonego symbolem 15 ZPc-j zawarte w § 32 ust. 4 pkt 2 zaskarżonej uchwały. Podstawowym przeznaczeniem obszaru oznaczonego jako 15 ZPc-j są tereny ciągów pieszo-rowerowych w zieleni urządzonej. Ciąg pieszo-rowerowy jest celem publicznym albowiem służy ogółowi społeczeństwa i jest ogólnodostępny. Zauważyć jednak należy, że określenie celów publicznych w art. 6 pkt 1-10 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami wymaga sięgnięcia w niektórych przypadkach do przepisów innych ustaw, w tym przypadku ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19 , poz. 115 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) - pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. W myśl art. 4 pkt 2 cytowanej ustawy, droga jest to budowla wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiąca całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowana w pasie drogowym. Zgodnie natomiast z art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 ze zm.) drogę w rozumieniu przepisów niniejszej ustawy stanowi wydzielony pas terenu składający się z jezdni, pobocza, chodnika, drogi dla pieszych lub drogi dla rowerów, łącznie z torowiskiem dla pojazdów szynowych, znajdującym się w obrębie tego pasa, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów, ruchu pieszych, jazdy wierzchem lub pędzenia zwierząt. Z kolei pkt 5 tego przepisu wskazuje, iż droga dla rowerów to droga lub jej część przeznaczona do ruchu rowerów, oznaczona odpowiednimi znakami drogowymi; droga dla rowerów jest oddzielona od innych dróg lub jezdni tej samej drogi konstrukcyjnie lub za pomocą urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego. Interpretacja treści art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych w związku z art. 2 pkt 1 i art. 2 pkt 5 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wskazuje zatem, iż ścieżka przeznaczona do ruchu rowerowego stanowi element drogi, a więc można w tym przypadku mówić o inwestycji celu publicznego ( tak - NSA w wyroku z dnia 6 czerwca 2012 r. , sygn. akt II OSK 750/12). Pełnomocnik skarżącej nie wykazał aby w wyniku tego ustalenia doszło do naruszenia jej prawa własności do nieruchomości objętych planem, w szczególności działki nr [...] położonej w bezpośrednim sąsiedztwie ciągu pieszo-rowerowego, a który, jak wskazał organ, ma odgradzać tereny mieszkaniowe od terenu marketu T.. Natomiast ust. 4 pkt 2 § 10 uchwały zapewnia utrzymanie istniejącego dojazdu m.in. do budynku Spółdzielni, gdyż na pewnym odcinku funkcjonuje jako ciąg pieszo-jezdny. Za niezasadne należy uznać podniesione w skardze zarzuty naruszenia § 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, § 10 pkt 10 lit.a, c, d i e, § 12 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1 i § 13, albowiem pełnomocnik skarżącej nie wskazał aby zawarte w nich ogólne ustalenia planu w odniesieniu do działek będących własnością Spółdzielni naruszały jej interes prawny. Powoływane przez pełnomocnika skarżącej regulacje prawne w żadnej mierze nie dowodzą, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sferę prawnomaterialną, pozbawiając Spółdzielnię przykładowo pewnych uprawnień lub uniemożliwia ich realizację. Uchwalony plan miejscowy nie pozbawia bowiem skarżącej z możliwości korzystania ze swoich nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem i przeznaczeniem zawartym w aktualnym planie miejscowym, nie pozbawia jej również możliwości rozporządzania swoją nieruchomością (art. 140 k.c.). Tym bardziej w żaden sposób normy planistyczne uchwalonego planu nie powodują same w sobie immisji, o których mowa w skardze (art. 144 k.c.). Trudno bowiem przyjąć, iż kwestionowane przez skarżącą zapisy uchwały planistycznej ograniczają przysługujące jej prawo własności do jej nieruchomości objętych zaskarżonym planem, czy też poza nim położonych. W ocenie Sądu pełnomocnik skarżącej Spółdzielni nie wykazał zaistnienia w dacie wnoszenia skargi naruszenia jej interesu prawnego lub uprawnienia zaskarżoną uchwałą polegającego na zaistnieniu związku między tą uchwałą a własną, indywidualną, aktualnie istniejącą sytuacją prawną. Taki związek musi istnieć już obecnie, a nie w przyszłości, a nadto powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków (wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., sygn. akt II SA 1410/01). Zatem, skoro skarżąca Spółdzielnia nie wykazała aby podjęcie zaskarżonej uchwały nastąpiło z naruszeniem jej interesu prawnego, to wniesioną skargę jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.