IV SA/Gl 339/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D.G. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej uchyla zaskarżoną decyzję. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r. Nr 212, poz. 1263 ze zm.), odmówił stwierdzenia u D. G. choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli, które spowodowało trwałe upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, wywołanego narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń, wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). Organ stwierdził, że D. G. był badany w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy Poradni Chorób Zawodowych w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...]) i w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego Klinika w S. (orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...]). W tym ostatnim orzeczeniu stwierdzono, że w trakcie obserwacji w badaniu fizykalnym stwierdzono nad polami płucnymi prawidłowy szmer pęcherzykowy. W badaniach gazów krwi kapilarnej arterializowanej w spoczynku nie wykryto cech niewydolności oddechowej. Badanie spirometryczne wykazało zaburzenia wentylacji typu obturacji umiarkowanego stopnia (FEV 1 w kolejnych badaniach wyniosło 52%, 56% i 57% wartości należnej). Ujemnie wypadły próby rozkurczowe: z Berotekiem FEV1 po rozkurczeniu wynosiło 60% wartości należnej, a z Antroventem 62%. Podobnie w badaniach przeprowadzonych w jednostce I stopnia nie wykazano upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem FEV1 poniżej 60% (wyniki badań w okresie czerwiec – sierpień 2013r. 58%, 61%, 62% i 64%). Z wywiadu w sprawie przebiegu i warunków pracy wynikało, że D. G. pracując w KWK "A" w latach [...] - [...] na stanowisku robotnik niewykwalifikowany, młodszy górnik i górnik pod ziemią, był narażony na działanie pyłu węgla kamiennego o poziomie pyłu respirabilnego od 4 do 5 mg/m3 przy zawartości wolnej Si02 od 4 do 5%. Zdaniem organu brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej nie uzasadnia rozpoznania przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. D. G. wniósł odwołanie, w którym zakwestionował decyzję organu I Instancji. Podniósł, że codziennie przyjmuje leki wziewne. Jednocześnie w Instytucie Medycyny Pracy w S. przeprowadzono próby rozkurczowe z lekiem Berotec, jednakże zastosowana dawka w ilości 400 mcq była zbyt wysoka i miała na celu rozszerzenie oskrzeli. W związku z tym FEV-1 wynosiło powyżej 60% wartości należnej. Zdaniem odwołującego definicja choroby zawodowej wymienionej w poz. 5 wykazu chorób nie zawiera wymogu, aby wskaźnik FEV-1 miał wynosić poniżej 60% wartości po zastosowaniu leków wziewnych oraz próbach rozkurczowych z dużymi dawkami leków rozkurczowych w postaci Berotecu o dawce 400 mcq i Atroventu o dawce 40 mcq. Takie dawki leków czterokrotnie przewyższają stosowane przez odwołującego. Wobec powyższego D. G. wniósł o ponowne przeprowadzenie badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. [...]Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...]r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 235¹ K.p., § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013, poz. 1367), utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazanej decyzji organ powołał się na definicję choroby zawodowej, określoną w art. 2351 K.p. oraz przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny. Przyznał, że zgromadzona dokumentacja pozwalała traktować pracę wykonywaną przez odwołującego w latach [...] – [...] jako pracę w warunkach narażenia na działanie pyłu węgla kamiennego. Biorąc jednak pod uwagę treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskiego uznał stanowisko organu I instancji za zasadne. W tym zakresie wskazał między innymi, że w trakcie badania w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K.(orzeczenie lekarskie z dnia [...]r. nr [...]), lekarze orzecznicy rozpoznali u D. G. przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli z obniżeniem FEV1 do 64% wartości należnej (po podaniu leku bronchitacyjnego). W ocenie lekarzy brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc, prowadzącego do obniżenia FEV1 poniżej 60% wartości należnej, uniemożliwia rozpoznanie przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego. Inspektor zauważył, że odwołujący został poinformowany pismem z dnia [...]r. o prawie zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy i w dniu [...]r. powiadomił organ telefonicznie, że podtrzymuje zarzuty odwołania oraz nie posiada nowych dowodów w sprawie. Zdaniem Inspektora brak trwałego upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc wyrażającego się obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej, nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Inspektor stwierdził, że nie ma podstaw do kwestionowania wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich, bowiem oparto je na przeprowadzonych specjalistycznych badaniach lekarskich zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie procedurami diagnostyczno-orzeczniczymi. Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, iż został wyczerpany dwustopniowy tryb diagnostyczno-orzeczniczy przewidziany w przepisach rozporządzenia z 30 czerwca 2009 r. w związku z czym nie jest możliwe przeprowadzenie badań lekarskich odwołującego w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. W ocenie Inspektora zakres rozpoznania sprawy o stwierdzenie choroby zawodowej, regulowanym powołanym rozporządzeniem został zachowany i brak jest podstaw do stwierdzenia u D. G. choroby zawodowej wymienionej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach D. G. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych poprzez uznanie, że nie istnieją podstawy do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej w postaci przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli. Ponadto zarzucił naruszenie art. 78 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie wniosku dowodowego o dokonanie czynności mającej istotne znaczenie dla sprawy. Na tej podstawie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości bądź jej zmianę i uznanie, że istnieją podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem skarżącego organ naruszył przepisy postępowania, bowiem uniemożliwił przeprowadzenie badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł., o które wnioskował w odwołaniu. Jednocześnie podtrzymał zarzuty odwołania. Powtórzył, że podawanie wysokich dawek leków wziewnych (tak w skardze: Bertohec 400 Mcg i Atroyent 400 Mcg) mogło spowodować przekroczenie wartości spirometrycznej FEV1 powyżej 60%. Skarżący poinformował lekarzy orzeczników o codziennym stosowaniu leków wziewnych. Pomimo tego w trakcie badania w Instytucie Pracy w S. poddano go próbom rozkurczowym o wysokim stężeniu tych leków, co w jego ocenie mogło narazić go na przedawkowanie leków i utratę zdrowia. Jednocześnie skarżący powołał się na długoletnie zatrudnienie w warunkach narażenia zawodowego. Zdaniem skarżącego organ zastosował próby rozkurczowe z wysokimi stężeniami leków, aby doprowadzić doi uzyskania wyników spirometrycznych FEV1 powyżej 60%, co uniemożliwiło stwierdzenie choroby zawodowej. W związku z tymi nieprawidłowościami skarżący wniósł o dopuszczenie przez Sąd dowodu z opinii lekarzy Instytutu Medycyny Pracy w Ł. W ocenie strony oddalenie tego wniosku przez organ było bezpodstawne, bowiem orzeczenia lekarskie nie są wystarczająco przekonujące i zostały wydane na podstawie nieprawidłowo przeprowadzonych badań. Do skargi dołączył kserokopie z wynikami badań z zastosowaniem leków Berotec i Atrovent. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kserokopii badań przedłożonych wraz ze skargą wskazał, że zostały one uwzględnione w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. z 2012r. poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Odnosząc się w tym miejscu do wniosków zawartych w skardze wskazać trzeba, że sądom administracyjnym nie przyznano uprawnień do orzekania o prawach i obowiązkach stron postępowania, a także prowadzenia postępowania dowodowego, zatem ani wniosek skarżącego o zmianę treści zaskarżonej decyzji ani też wniosek o przeprowadzenie na etapie postępowania sądowoadministracyjnego badań w Instytucie Medycyny Pracy w Ł. nie znajdował oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Kontrolując natomiast zaskarżoną decyzję pod względem jej zgodności z obowiązującym prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za zasadną. Zgodnie z definicją legalną choroby zawodowej, o której mowa w treści art. 235¹ Kodeksu pracy (dalej – "K.p.") za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Wykaz chorób zawodowych zamieszczono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009r. w sprawie chorób zawodowych. Mając na względzie przytoczoną definicję legalną Sąd podziela stanowisko judykatury co do tego, że uznanie określonego schorzenia za chorobę zawodową nie zostało pozostawione ani swobodnemu uznaniu organu orzekającego w sprawie, ani nie odbywa się na zasadzie słuszności, czy na zasadzie sprawiedliwości społecznej. Jest to materia uregulowana normatywnie i tylko taka jednostka chorobowa może zostać uznana za zawodową, jeżeli została za taką uznana przez prawodawcę w stosownym akcie prawnym (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2012r. sygn. akt II OSK 699/12 publ. CBOSA). Obok upoważnienia Rady Ministrów do określenia w akcie wykonawczym wykazu chorób zawodowych ustawodawca upoważnił także ministra właściwego do spraw zdrowia do uregulowania w sposób normatywny wytycznych diagnostyczno-orzeczniczych i kryteriów rozpoznawania chorób zawodowych, a więc do określenia rodzaju czynności i badań jakie należy wykonać w przypadku podejrzenia choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Zgodnie bowiem z treścią § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych wydanym na mocy delegacji zawartej w art. 237 § 1 K.p. ocenę medyczną stanu zdrowia pracownika przeprowadza się min. na podstawie właściwych badań lekarskich i pomocniczych. Wymagane jest zatem rozróżnienie treść upoważnienia ustawowego zawartego w art. 237 § 1 K.p. od treści upoważnienia, o którym mowa w art. 237 § 4 K.p., gdyż prowadzą one do wydania aktów wykonawczych w odmiennej materii. Tymczasem prezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko pozwala Sądowi stwierdzić, że organ traktuje rozporządzenie w sprawie chorób zawodowych zawierające wykaz chorób zawodowych jako akt normatywny zawierający jednocześnie wytyczne diagnostyczno-orzecznicze. Prowadzi to w konsekwencji do uchybień odpowiadających treści art. 145 § 1 pkt 1 lit.c P.p.s.a. Zgodnie z procedurą wymaganą w sprawach stwierdzenia chorób zawodowych, o której mowa w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych właściwymi do rozpoznania kryteriów medycznych wymaganych dla choroby zawodowej zamieszczonej w wykazie są spełniający wymagania kwalifikacyjne lekarze zatrudnieni w jednej z jednostek orzeczniczych wymienionych w § 5 tego aktu wykonawczego. Lekarze ci zobowiązani są do stosowania właściwych metod diagnostycznych. Organy inspekcji sanitarnej upoważnione do stwierdzenia choroby zawodowej nie mogą natomiast rozstrzygać o jej istnieniu wbrew lub niezgodnie z orzeczeniem lekarskim, gdyż zostały pozbawione uprawnienia do samodzielnego prowadzenia postępowania w celu zmierzającego do zdiagnozowania stanu zdrowia pracownika. Ingerencja organu w treść orzeczenia lekarskiego ograniczona została tylko do możliwości żądania od lekarza, który wydał orzeczenie, dodatkowego uzasadnienia lub wydania uzupełniającej opinii lub dodatkowej konsultacji. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził jednak, że ocena medyczna stanu zdrowia skarżącego dokonana została zgodnie z przyjętymi kryteriami diagnostyczno – orzeczniczymi. Nie ma więc podstaw, by orzeczenia te kwestionować. Zważyć przyjdzie jednak, że do dnia dzisiejszego nie został wydany akt wykonawczy zawierający wskazania, jakie procedury diagnostyczno-orzecznicze powinny być stosowane w przypadku podejrzenia choroby zawodowej określonej w poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Nie ma zatem przepisów powszechnie obowiązujących, które usprawiedliwiają tak stanowcze stwierdzenie. W takim przypadku, gdy pracownik (były pracownik) występuje o wyjaśnienie metody badań zastosowanej w stosunku do niego, ograniczenie się do stwierdzenia, że metody te były prawidłowe nie jest wystarczające. W orzeczeniu z [...]r. nr [...] wydanym przez lekarzy Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. stwierdza się, że badanie spirometryczne wykonane u D. G. wykazało zaburzenia wentylacji typu obturacji umiarkowanego stopnia, a FEV1 w kolejnych badaniach wyniosło 52%, 56% i 57% wartości należnej. Jak wynika z opisu poz. 5 wykazu chorób zawodowych przewlekłe obturacyjne zapalenie oskrzeli pochodzenia zawodowego charakteryzuje się trwałym upośledzeniem sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej. Przedstawione wyniki badania skarżącego odpowiadały więc opisowi choroby zawodowej, w którym brak jest warunku, by upośledzenie wentylacji płuc poniżej FEV1 występowało po zastosowaniu środków rozkurczowych. Próby rozkurczowe wykonane z zastosowaniem określonych leków należą natomiast do czynności, które określić można jako rodzaj czynności i badań, jakie należy wykonać w przypadku podejrzenia choroby opisanej pod poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Te metody diagnostyczno-orzecznicze nie wynikają z aktu normatywnego, gdyż akt taki nie został wydany. W przypadku, gdy organ opiera swoje rozstrzygnięcie na wynikach prób rozkurczowych przedstawionych w orzeczeniach placówek medycznych, które stanowią jedną z metod diagnostyki, powinien wyjaśnić skarżącemu (zwłaszcza, gdy tego domagał się w treści odwołania), z jakiego powodu metodę tę zastosowano i czy zmienia ona obraz chorobowy czy też właśnie pozwala obraz ten w sposób prawidłowy odtworzyć. Niezaprzeczalnym obowiązkiem organu odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy, a w tym odniesienie się do zarzutów odwołania. Ocenę tych zarzutów i wskazanie argumentów, które przesądziły o ich uwzględnieniu lub braku ich zasadności należy zawrzeć w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego. Zgodnie bowiem z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Braki w tym zakresie stanowią o wadliwości tego aktu nie tylko dlatego, że uniemożliwiają skuteczną kontrolę sądom administracyjnym ale także dlatego, że naruszają obowiązki organu wynikające z treści art. 8 k.p.a. i uprawnienia strony postępowania wynikające z treści art. 9 k.p.a. Stosownie do art. 8 k.p.a. organy administracji państwowej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Z realizacji zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa wynika, iż obywatel ma prawo do tego, by jego oparte na prawie materialnym roszczenia i wnioski były rozpatrywane w ramach przewidzianej prawem procedury i w określonych przez prawo formach. Nie jest natomiast zgodne z zasadami konstytucyjnymi takie postępowanie organów administracji, w którym wnioski obywateli załatwiane są poza taką procedurą, powoduje to bowiem stan niepewności prawnej i ogranicza prawa obywateli do ochrony swych uprawnień przed organami administracji publicznej i przed sądami. Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem – zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracji a jednocześnie stanowi o wypełnieniu zasady przekonywania uregulowanej w treści art. 11 k.p.a. Wyjaśnienie stronie zasadności decyzji może sprzyjać powstaniu u niej przekonania, że decyzja, chociaż niekorzystna dla niej, jest zasadna, co ma ogromny wpływ na efektywność działań organów (por. S. Rozmaryn – O zasadach ogólnych kodeksu postępowania administracyjnego. PiP1961 Nr 12, czy W. Dawidowicz. Postępowanie Administracyjne Zarys Wykładu Warszawa 1983). Konkludując przypomnieć należy, że decyzję w przedmiocie choroby zawodowej wydaje właściwy państwowy inspektor sanitarny na podstawie całości zgromadzonego materiału dowodowego, a w tym orzeczeń uprawnionych placówek diagnostycznych. Obowiązkiem państwowego inspektora sanitarnego jest więc ocena tych dowodów. Tymczasem, jak wynika z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego, [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny bez jakiejkolwiek własnej oceny przytoczył wyłącznie treść wydanych orzeczeń nie podejmując próby ustosunkowania sie do kwestii podnoszonych w odwołaniu. Nie wywiązał się z ciążacych na nim obowiazków. W ponownym postępowaniu rzeczą organu będzie wyjaśnić, czy zastosowanie leków o nazwach Berotec (dawka 400 mcg) i Atrovent (40 mcg) było konieczne w badaniu skarżącego oraz czy mogło przyczynić się do podwyższenia wskaźnika FEV1 powyżej 60% wartości należnej. Wreszcie, czy przeprowadzenie badań bez tych leków pozwoliłoby uzyskać inne wyniki. Odpowiedź na powyższe pytania uzyskać powinien organ po wystąpieniu do placówki medycznej o uzupełnienie wydanego orzeczenia w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. W wystąpieniu o wydanie orzeczenia uzupełniającego organ powinien zauważyć, że przeprowadzane badania spirometryczne wskazywały na różniące się wartości. Jak wynika z orzeczenia lekarskiego Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z dnia [...]r. nr [...], badanie spirometryczne wykazało FEV1 w kolejnych badaniach 52%, 56% i 57% wartości należnej. W tym ostatnim orzeczeniu także odwołano się do wyników badań w jednostce orzeczniczej I stopnia z okresu czerwiec – sierpień 2013r, które wykazały wyniki FEV1 58%, 61%, 62% i 64% wartości należnej. Przedstawione wyniki pozwalają zauważyć, że rezultaty badań wahają się pomiędzy wartościami poniżej i minimalnie powyżej parametru wymaganego dla choroby zawodowej opisanej pod poz. 5 wykazu chorób zawodowych. Kwestia ta również wymaga ustosunkowania się. Brak odniesienia się przez organ odwoławczy do podnoszonych zarzutów w odwołaniu oraz nie wyjaśnienie wszystkich wątpliwości stanowi naruszenie art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Z tych przyczyn, jak wyżej wspomniano, organ w trybie § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych zwróci się do Instytutu Medycyny Pracy – jednostki orzeczniczej II stopnia o wydanie opinii uzupełniającej. Po uzyskaniu tego dowodu oceni ponownie zgromadzony w sprawie materiał i wyda stosowne do tych ustaleń rozstrzygnięcie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa jednocześnie, że dla zdiagnozowania choroby zawodowej, której stwierdzenia domagał się skarżący wymagane jest nie tylko, by wystąpiło upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc z obniżeniem natężonej objętości wydechowej pierwszosekundowej (FEV1) poniżej 60% wartości należnej. Wymaga się dodatkowo, by upośledzenie sprawności wentylacyjnej płuc wywołane zostało narażeniem na pyły lub gazy drażniące, jeżeli w ostatnich 10 latach pracy zawodowej co najmniej w 30% przypadków stwierdzono na stanowisku pracy przekroczenia najwyższych dopuszczalnych stężeń, a także, by wystąpienie udokumnetowanych objawów chorobowych upoważniajacych do rozpoznania choroby zawodwej nastąpiło w ciagu 1 roku od zakończenia pracy w warunkach narażenia zawodowego. W uzasadnieniach obu wydanych decyzji nie odniesiono sie w sposób wymagany w treści art. 107 § 3 k.p.a. do dwóch z wymienionych przesłanek ograniczając się wyłącznie do oceny stopnia upośledzenia sprawności wentylacyjnej płuc byłego pracownika. Wymaga to zatem uzupełnienia w ponownie wydanym rozstrzygnięciu. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji, po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a.