I SA/Po 923/14

Dnia 18 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna-Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi Ł. D. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej w podatku od towarów i usług oddala skargę I SA/Po 923/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] 2014 r., Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. na podstawie art. 239b § 1 pkt 1, pkt 2, § 2, § 3, art. 216 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej: "O.p." nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] 2014 r., nr [...], określającej dla Ł. z tytułu podatku od towarów i usług : - nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za styczeń 2011 r., w kwocie [...] zł oraz za [...] 2011 r., w kwocie [...] zł, - zobowiązanie podatkowe za miesiące od marca do grudnia 2011 r. oraz od stycznia do sierpnia 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł. W złożonym zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie następujących przepisów: - art. 239 b § 2 w związku z art. 239 b § 1 O.p., poprzez nadanie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji gdy nie uprawdopodobniono, że zobowiązanie z niej wynikające nie zostanie wykonane, - art. 239a O.p., poprzez odstąpienie od wyrażonej w tym przepisie zasady, zgodnie z którą decyzja nieostateczna nie podlega wykonaniu, w konsekwencji czego podstawą nadania rygoru natychmiastowej wykonalności uczyniono fakt złożenia przez stronę odwołania od decyzji organu I instancji. Strona podkreśliła, że zasada wyrażona w art. 239 a O.p. sama w sobie nie może stanowić przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, - art. 121 w związku z art. 127 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, co przejawiało się w uznaniu, że skorzystanie przez stronę z prawa do złożenia odwołania stanowi podstawę do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Postanowieniem z dnia [...] 2014 r., Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w P. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że organ podatkowy I instancji przy nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazał na wystąpienie przesłanek wynikających z art. 239 b § 1 pkt 1 i 2 O.p., gdzie decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że : - wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych, - strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Dyrektor Izby Skarbowej w P. zaznaczył, że wobec Ł. prowadzone jest postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych wobec następujących wierzycieli: - Izby Celnej w B. z tytułu kar pieniężnych w transporcie za miesiąc [...],[...],[...] 2013 r. w łącznej kwocie [...] zł, - Miasta P. z tytułu opłat drogowych za niezapłacony parking za 2008 i 2009 rok w kwocie należności głównej [...] zł, - Urzędu Skarbowego w L. z tytułu pobranego a niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych od wypłaconych wynagrodzeń za miesiące od [...] do [...] 2013 r. (PIT-4R) w kwocie należności głównej [...] zł, - Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w Ł. z tytułu kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym za [...] 2013 r. w kwocie należności głównej [...] zł. Łączna kwota zaległości wobec ww. wierzycieli wynosi [...] zł. Ponadto na podstawie wydruków formularzy z podsystemu KONTROLA zeznań o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) PIT-36 w latach 2009-2013 ustalono, że Ł. w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej : - w roku 2009 osiągnął dochód w wysokości [...] zł, - w roku 2010 osiągnął dochód w wysokości [...] zł, - w roku 2011 poniósł stratę w wysokości [...] zł, - w roku 2012 poniósł stratę w wysokości [...] zł, - w roku 2013 osiągnął dochód w wysokości [...] zł. Zatem z powyższych ustaleń wynika, że z prowadzonej działalności gospodarczej osiągał dochody w latach 2009, 2010 oraz 2013 r., których łączna wysokość to kwota [...] zł. Natomiast w roku 2011 i 2012 poniósł stratę w łącznej kwocie [...] zł. Ponadto na podstawie pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. z dnia [...] 2014r. ustalono, że w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym wobec Ł.: - w dniu [...] 2014r. dokonano zajęcia konta w: [...] (brak środków na rachunku), [...] (zbieg egzekucji z [...] - Komornikiem Sądowym), [...] (zbieg egzekucji z [...] - Komornikiem Sądowym), - w dniu [...] 2014r. wystąpiono do Sądu Rejonowego w L. z wnioskiem o wyjawienie majątku przez zobowiązanego, - wysokość przedmiotowej zaległości zmniejszyła się do kwoty [...] zł za miesiąc marzec 2011 r., w związku z przeksięgowaniem nadwyżki w VAT za miesiąc [...] 2014 r., - zobowiązany nie dokonał żadnych dobrowolnych wpłat na poczet przedmiotowych zaległości, Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia organ odwoławczy podkreślił, że zbieg egzekucji z dwoma różnymi Komornikami Sądowymi jednoznacznie wskazuje, że stronę obciążają oprócz zobowiązań podatkowych także różne zobowiązania cywilnoprawne. Jednocześnie wskazał, że strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...], nr [...] określającej z tytułu podatku od towarów i usług między innymi zobowiązanie podatkowe za miesiące od [...] do [...] 2011 r. oraz od [...] do [...] 2012 r. w łącznej wysokości [...] zł należności głównej. Przy czym strona jest jedynie współwłaścicielem samochodu osobowego marki [...], rok produkcji [...] oraz samochodu ciężarowego marki [...], rok produkcji [...], a także właścicielem samochodu ciężarowego marki [...], rok produkcji [...] i samochodu ciężarowego marki [...], rok produkcji [...], których wartości rynkowe są zbyt niskie aby stanowić przedmiot zastawu skarbowego. Poza tym strona nie posiada majątku nieruchomego o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że sytuacja finansowa oraz majątkowa zobowiązanego wskazują, że istnieje uzasadniona obawa niewykonania dobrowolnie zobowiązania określonego w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia 18 lutego 2014 r., nr [...]. Jednocześnie organ podkreślił, że przeprowadzone postępowanie odwoławcze potwierdziło wypełnienie się przesłanek wynikających z art. 239 b § 1 pkt 1 i 2 O.p., a także ryzyka związanego z możliwością niezapłacenia określonego w nieostatecznej decyzji zobowiązania podatkowego w kwocie łącznej [...] zł plus odsetki. Organ podatkowy pierwszej instancji, mając na uwadze art. 239b § 2 O.p. uprawdopodobnił także, że zobowiązanie wynikające z przedmiotowej decyzji nie zostanie wykonane i w takiej sytuacji przepis art. 239b § 1 O.p. mógł być zastosowany. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w P. i poprzedzającego je postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. i umorzenie postępowania w sprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów: 1. art. 239 b § 1 i § 2 w związku z art. 239 a O.p., poprzez uznanie, że w przedmiotowej sprawie zostały spełnione przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] 2014 r., Nr [...],  2. art. 187 O.p., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego przejawiające się w nieustaleniu, jaki dokładnie majątek znajduje się w posiadaniu skarżącego, 3. art. 121 O.p., poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych przejawiające się w wydaniu niekorzystnego rozstrzygnięcia dla skarżącego, pomimo że w odwołaniu zostały podniesione argumenty uzasadniające uchylenie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. nadającego rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. W uzasadnieniu podkreślono, że organ podatkowy wskazał wyłącznie na istnienie przesłanek z art. 239 b § 1 pkt 1 oraz pkt 2 O.p. i fakt istnienia tych przesłanek uznał za uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem strony skoro nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności stanowi wyjątek od zasady to zaistnienie przesłanek określonych w art. 239 b § 1 O.p. daje organowi prawo, ale nie obowiązek nadania rygoru wykonalności decyzji nieostatecznej, a uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania podatkowego powinno być wykazane na podstawie innych okoliczności. Ponadto, zdaniem skarżącego Dyrektor Izby Skarbowej w P. nie zebrał w sprawie całego materiału dowodowego, naruszając art. 187 O.p. W zaskarżonym rozstrzygnięciu w sposób nieuprawniony stwierdzono, że skarżący nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zobowiązania określonego w ww. decyzji, na którym można by ustanowić zastaw skarbowy, który korzystałby z pierwszeństwa zaspokojenia. Organ naruszył także zasadę wyrażoną w art. 121 O.p., ponieważ nie rozważył korzystnych dla skarżącego okoliczności jakie mogą mieć wpływ na wynik tego postępowania. Jedną z takich okoliczności jest osiąganie nadwyżek podatku naliczonego nad należnym, wskazując, że nadwyżka powstała w podatku od towarów i usług za [...] 2014 r. i została zaksięgowana na poczet zaległości określonej w ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. Zdaniem skarżącego istnieją zatem możliwości wykonania zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od [...] 2011 r. do [...] 2012 r., gdy decyzja ta będzie już decyzją ostateczną. Strona wyjaśniła, że nie uiszcza dobrowolnie zobowiązania wynikającego z decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za okres od [...] 2011 r do [...] 2012 r. ponieważ decyzję tę kwestionuje. W odpowiedzi na powyższą skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl natomiast art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej ustawa p.p.s.a.] Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem sporu pomiędzy stronami w niniejszym postępowaniu jest to, czy w sprawie zachodziły przesłanki do nadania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] 2014 r., określającej Ł. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za [...] 2011 r. w kwocie [...] zł i za [...] 2011 r. w kwocie [...] zł oraz zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od [...] do [...] 2011 r. w łącznej kwocie [...] zł, rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Sądu stanowisko organów podatkowych należy uznać za właściwe. Stosownie do art. 239a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) [dalej: Ordynacja podatkowa], decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Z kolei zgodnie z art. 239b § 1 tej ustawy, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Natomiast wedle § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Z przywołanych przepisów wynika zatem, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Użycie przez ustawodawcę w powołanym przepisie, przy okazji enumeracji tych czterech okoliczności pozwalających na zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności, spójnika "lub", wyrażającego zgodnie z zasadami poprawnej legislacji tzw. alternatywę nierozłączną, oznacza, że stwierdzenie w stanie faktycznym sprawy podatnika już jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania wspomnianego rygoru (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1440/09). Oceniając zaskarżone postanowienie na tle wyżej określonego unormowania, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. Z akt administracyjnych sprawy bezspornie wynika bowiem, że wobec skarżącego toczą się postępowania egzekucyjne w zakresie należności pieniężnych z innych tytułów. Posiadanie przez organ wiedzy o prowadzeniu wobec skarżącego egzekucji z tytułu należności pieniężnej stanowiło - zdaniem Sądu - ziszczenie się przesłanki określonej w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Uznać bowiem należało, że skoro skarżący nie reguluje innych należności, to istnieje duże prawdopodobieństwo, iż nie uiści także znacznie wyższych należności wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w P. z dnia [...] 2014 r. Zauważyć przy tym należy, iż co do zasady przepis art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej nie mówi co prawda nic o wysokości należności pieniężnej, w stosunku do której prowadzone jest postępowanie egzekucyjne, kładąc nacisk jedynie na okoliczność toczenia się tegoż postępowania. Podkreślić jednak należy, iż przesłanka unormowana w art. 239b § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, opiera się na założeniu, że skoro w zakresie innych wierzytelności (publicznoprawnych lub cywilnoprawnych) zostały wyczerpane wszelkie możliwości doprowadzenia do wykonania tych wierzytelności w sposób dobrowolny, to należy przypuszczać, że strona konsekwentnie i w tym przypadku nie będzie wyrażać woli wykonania zobowiązania wynikającego z decyzji albo nie będzie w stanie tego zobowiązania wykonać z uwagi na zastosowane środki egzekucyjne w zakresie innych egzekwowanych wierzytelności. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu, że Dyrektor Izby Skarbowej w P. stwierdził istnienie przesłanki nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności określonej w art. 239b§1pkt 2) op pomimo, że nie dokonał ustalenia, jaki majątek znajduje się w posiadaniu skarżącego, stwierdzić należy, że jest on bezpodstawny. Organ przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie majątku skarżącego. W jego wyniku ustalono, że że Ł. nie jest właścicielem nieruchomości ani wartościowych ruchomości, na których można ustanowić zastaw skarbowy Przechodząc z kolei do oceny zaistnienia w sprawie przesłanki określonej w art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej, Sąd stwierdził, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązanie, wynikające z przedmiotowej decyzji, nie zostanie wykonane. Przede wszystkim należy wziąć pod uwagę wysokość egzekwowanej należności podatkowej w tym postępowaniu, która wynosi ponad [...] zł, co niewątpliwie może oddziaływać w sposób negatywny na możliwość wykonania decyzji podatkowej. Wskazać w tym zakresie należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II FSK 1910/12 jednoznacznie stwierdził, że "w przypadku zaistnienia przesłanek z art. 239b § 1 pkt 1 i 4 ord. pod. rozmiar powstałych zaległości podatkowych był wystarczającą okolicznością uprawdopodabniająca, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane". Uprawdopodobnienie wystąpienia danej okoliczności oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo - graniczące z pewnością - zmaterializowania się jej. Przyjęcie w treści § 2 art. 239b Ordynacji podatkowej pojęcia "uprawdopodobnienie" znajduje również przełożenie na zasady dowodzenia ziszczenia się wskazanej w tym przepisie przesłanki, tj. możliwości niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. W związku bowiem z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów, a rygory uznania jego twierdzeń są złagodzone i odformalizowane (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1313/10). Uprawdopodobnienie określonych okoliczności faktycznych jest surogatem dowodu i nie oznacza konieczności bezpośredniego udowodnienia danej okoliczności. Uprawdopodobnienie nie daje bowiem pewności lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) istnienia jakiegoś faktu. Jest zatem środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem niedającym pewności lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie. Chodzi więc nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie tego faktu. Uprawdopodobnienie sprowadza się do uzyskania przekonania o istnieniu określonych okoliczności faktycznych w nieskrępowanym regułami dowodowymi procesie myślowym, a taki - w ocenie Sądu – przeprowadził w niniejszym postępowaniu organ podatkowy. Organy podatkowe nie były przy tym zobowiązane do analizowania kwestii zdolności podatnika do wykonania obowiązku nałożonego w decyzji jak również analizowania niemożliwości późniejszego wyegzekwowania zobowiązania . Z kolei zarzuty naruszenia przez organ podatkowy art. 120, art. 121, art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Organy orzekające w sprawie działały na podstawie przepisów prawa, które zostały powołane w decyzjach obu instancji. Nie sposób także zarzucić organom brak merytorycznej poprawności i staranności działań w toku postępowania dowodowego, czy też naruszenie zasady równego traktowania interesów Skarbu Państwa i podatników. Zebrały pełen materiał dowodowy, którego ocena znalazła odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia. Uwzględniając wszystkie powyższe stwierdzenia Sąd doszedł do przekonania, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły w sprawie wystąpienie przesłanek pozwalających na nadanie decyzji z dnia[...] 2014 r. rygoru natychmiastowej wykonalności. Przedstawienie na rozprawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] 2014 r. nie wpłynęło na rozstrzygnięcie, które odnosiło się do zaskarżonej decyzji przy uwzględnieniu okoliczności występujących w chwili jej podjęcia – zgodnie z wynikająca z art. 134 §1 p.p.s.a. zasadą związania granicami sprawy – jak wskazano w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96, ONSA 1997, nr 3, poz. 104,w postępowaniu sądowoadministracyjnym wprawdzie obowiązuje zasada niezwiązania sądu granicami skargi (art. 51 ustawy o NSA), jednakże nie oznacza ona, że sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowane przez uprawniony podmiot". W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż organy podatkowe prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przywołanych w skardze przepisów. Zatem, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.