II OZ 570/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Maria Czapska - Górnikiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. J. na zarządzenie sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Gd 819/14 o pozostawieniu wniosku skarżącego o sporządzenie i doręczenie kopii dokumentów z akt sprawy bez rozpoznania w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym zarządzeniem sędziego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 marca 2016 r. pozostawiono wniosek skarżącego J. J. o sporządzenie i doręczenie kopii dokumentów z akt sprawy bez rozpoznania. Jak wskazano w uzasadnieniu zarządzenia, w toku postępowania skarżący wnosił o sporządzenie i doręczenie kserokopii dokumentów z akt sprawy. Ostatni z wniosków potraktowano jako wniosek obejmujący swą treścią wszystkie wcześniejsze wnioski dotyczące sporządzenia kserokopii dokumentów – czyli jako wniosek o sporządzenie kserokopii dokumentów z całego dotychczasowego postępowania. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 30 października 2015 r. skarżący został wezwany do uiszczenia - w terminie 7 dni - opłaty kancelaryjnej w wysokości 592 zł od wniosku z dnia 14 października 2015 r. o sporządzenie kserokopii dokumentów z akt sprawy, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Wezwanie to doręczono skarżącemu w dniu 9 listopada 2015 r. W toku postępowania skarżący składał wnioski o przyznanie mu prawa pomocy, które nie zostały uwzględnione. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 marca 2015 r. sygn. akt II OZ 177/15 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2015 r. odmawiające przyznania mu prawa pomocy. Następnie postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. sygn. akt II OZ 985/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2015 r. odmawiające przyznania mu prawa pomocy, a kolejnym postanowieniem z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt II OZ 202/16 oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie z dnia 26 stycznia 2016 r. również odmawiające przyznania mu prawa pomocy. W świetle powyższego skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Nie został on zwolniony od kosztów sądowych, został natomiast wezwany do ich uiszczenia w następstwie zarządzenia z dnia 3 listopada 2015 r. Wydanie zarządzenia determinowała z kolei treść § 1 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych (Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Przedmiotowa opłata kancelaryjna nie została przez skarżącego, mimo wezwania, uiszczona. Z przedstawionych wyżej przyczyn na podstawie art. 220 § 1 in fine ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej P.p.s.a. ) zarządzono jak na wstępie. Zażalenie na powyższe zarządzenie złożył J. J. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest niezasadne. Zgodnie z art. 220 § 1 P.p.s.a. "Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania". Ponieważ w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, pomimo wezwania skarżącego ze stosownym pouczeniem, nie uiścił on należnej opłaty od wniosku o wykonanie i doręczenie kserokopii akt sprawy, zaś postępowanie wszczęte na skutek kolejnego wniosku o przyznanie mu prawa pomocy nie doprowadziło do jego przyznania, tym samym uzasadnione było zastosowanie sankcji pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Mając powyższe względy na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji