VII SA/Wa 1257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant st. sekr. sąd. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skarg M. S. oraz B. J. i S. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargi oddala Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań B. J. i S. J. oraz M. S., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., nakładającą na M. S. obowiązek: - rozbiórki części budynku przy ul. [...][...] w [...], w której znajdują się pomieszczenia określone w inwentaryzacji budowlanej z dnia [...] lutego 2007 r. autorstwa arch. M. G: - nr 8 pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 12,8 m2, - nr 9 pralnia o powierzchni użytkowej 10,2 m2, - nr 10 pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 20,9 m2 (łączna suma powierzchni użytkowej pomieszczeń przeznaczonej do rozbiórki - 43,9 m2, co daje powierzchnię zabudowy ze ścianami 53,79 m2), - wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku usytuowanej w odległości ok. 3,0 m od strony granicy z działką budowlaną B. i S. J. (położoną przy ul. [...][...]). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że sprawa zgodności z przepisami Prawa budowlanego budowy budynku gospodarczego przy ul. [...][...] w [...] była już przedmiotem postępowania toczącego się przed tym organem. Podniósł, że decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. utrzymał w mocy decyzję PINB w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., nakładającą na M. S. obowiązek wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku gospodarczego usytuowanej w odległości ok. 3,0 m od strony granicy z działką budowlaną położoną przy ul. [...][...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1852/12 uchylił ww. decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Zdaniem organu II instancji, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], po ponownym rozpoznaniu sprawy decyzją z dnia [...] marca 2014 r. dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy. Organ odwoławczy podniósł, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest zgodność budynku gospodarczego przy ul. [...][...] w [...] z przepisami prawa. Budynek ten został wybudowany na podstawie decyzji ostatecznej Naczelnika Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] maja 1980 r. zezwalającej S. i M. S. na budowę warsztatu - wyroby z tworzyw sztucznych na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...][...] w [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2004 r. znak: [...] Wojewoda [...] stwierdził nieważność ww. decyzji. W takiej sytuacji konieczne jest wdrożenie postępowania naprawczego uregulowanego w art. 51 Prawa budowlanego. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że organ powiatowy prowadząc postępowanie naprawcze zasadnie odniósł się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Strefy Ochrony Konserwatorskiej w [...], zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 1998 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr 64, poz. 300 z 28 października 1998 r. Odnosząc się do zarzutu M. S. organ wskazał, że postępowanie naprawcze prowadzone w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego zmierza do doprowadzenia robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem obowiązującym w dacie orzekania, a nie z przepisami prawa miejscowego, które zostały uchylone wiele lat wcześniej. Organ przytoczył przepisy planu zagospodarowania przestrzennego dla strefy II, na której leży działka nr ew. [...] obr. [...] przy ul. [...], tj. § 9, zgodnie z którym "na działce budowlanej dopuszcza się sytuowanie jednego budynku mieszkalnego i jednego budynku towarzyszącego (garaż, altana, budynek gospodarczy), nawiązującego architektonicznie do charakteru otoczenia" oraz § 12 wskazujący, iż maksymalny wskaźnik zabudowy to 15 % powierzchni działki. Podniósł, iż w toku postępowania przed organami nadzoru budowlanego I i II instancji bezspornie ustalono, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z budynkiem gospodarczym. Powyższe potwierdził wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1852/12, bezcelowe, zdaniem organu, wydają się zatem powtórne rozważania w przedmiocie ustalenia charakteru budynku w kontekście planu zagospodarowania przestrzennego. Organ wskazał, że z § 12 planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wynika, że maksymalny wskaźnik zabudowy to 15 % powierzchni działki. Organ powiatowy ponownie rozpoznając sprawę, w celu zweryfikowania powyższej przesłanki, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. wezwał M. S. do uzupełnienia dostarczonej ekspertyzy technicznej dotyczącej spornego budynku. W dniu [...] stycznia 2014 r. M. G. przedłożył "Ekspertyzę techniczną dotyczącą budynku gospodarczego i zachowania procentowego wskaźnika zabudowy wg zapisu w obowiązującym mpzp Miasta [...]". Przedłożona ekspertyza zawiera analizę powierzchni zabudowy na działce nr ew. [...] przy ul. [...][...] w [...] oraz jednoznacznie wskazuje, że "istniejąca powierzchnia zabudowy przekracza dopuszczalną o 2,84 % co stanowi powierzchnię równą 46,02 m2 (Razem powierzchnia zabudowy wynosi 290,07 m2 - 17,84 %, na którą składa się powierzchnia zabudowy budynkiem mieszkalnym 139,80 m2 - 8,60 % oraz powierzchnia zabudowy budynkiem gospodarczym 150,27 m2 - 9,24 %)." Jednocześnie w ww. opracowaniu wskazano na części budynku gospodarczego, których rozbiórka pozwoli na doprowadzenie powierzchni obiektu do wielkości, która nie będzie naruszać § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasadnie zatem organ powiatowy nałożył na M. S. obowiązek rozbiórki części budynku gospodarczego przy ul. [...][...] w [...], w której znajdują się pomieszczenia określone w inwentaryzacji budowlanej z dnia [...] lutego 2007 r. autorstwa arch. M. G.: nr 8 pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 12,8 m2, nr 9 pralnia o powierzchni użytkowej 10,2 m2, nr 10 pomieszczenie gospodarcze o powierzchni użytkowej 20,9 m2 (łączna suma powierzchni użytkowej pomieszczeń przeznaczonej do rozbiórki - 43,9 m2, co daje powierzchnię zabudowy ze ścianami 53,79 m2). Odnosząc się do zarzutu B. i S. J. organ wskazał, że ekspertyza techniczna określając powierzchnię zabudowy działki nr ew. [...] przy ul. [...][...] w [...] nie mogła uwzględniać powierzchni zabudowy budynku gospodarczo - garażowego zlokalizowanego w północnej części działki, skoro decyzją Nr [...] z dnia[...] października 2013 r. PINB w Powiecie [...] nakazał jego rozbiórkę. Organ nie zgodził się również z B. i S. J., którzy zarzucają niewskazanie przez PINB w Powiecie [...], "jaka powierzchnia będzie po rozbiórce budynków wymienionych w zaskarżonej decyzji". [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że powierzchnię działki nr ew. [...] po rozbiórce części budynku można wywieść z uzasadnienia zaskarżonej decyzji poprzez dokonanie nieskomplikowanych czynności matematycznych, ponadto w uzasadnieniu decyzji organ powiatowy wielokrotnie odsyła do ekspertyzy technicznej, która nie pozostawia wątpliwości i wskazuje, że "po wykonaniu przedmiotowej rozbiórki powierzchnia zabudowy na działce wyniesie: 17,84% - 3,31% = 14,53%". Z tego względu zdaniem organu II instancji słusznie PINB w Powiecie [...] uznał, że wykonane roboty rozbiórkowe doprowadzą powierzchnię zabudowy do zgodności z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, tj. z § 12 planu, który wyznacza maksymalny wskaźnik zabudowy - 15 % powierzchni działki. W ocenie organu brak jest ponadto podstaw do kwestionowania treści przedłożonej przez inwestora dokumentacji technicznej sporządzonej przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i posiadającej stosowne uprawnienia budowlane. Odnosząc się do zarzutu M. S. wskazującego, że "decyzja nakazuje rozbiórkę powierzchni zabudowy 53,79 m2 stanowiącej 3,31 % budynku" organ podniósł, że w przedmiotowej sprawie nie było technicznych możliwości, aby nakazać rozbiórkę części budynku gospodarczego odpowiadającą 2,84 % powierzchni działki nr ew. [...]. Nakazanie rozbiórki części budynku gospodarczego mniejszej niż 3,31% sprzecznie z zaleceniami ekspertyzy technicznej nie doprowadziłoby budynku do stanu zgodnego z prawem, tj. z § 12 planu. Organ podniósł też, iż usytuowanie budynku ścianą z otworami okiennymi w odległości mniejszej niż 4 m od granicy narusza przepis § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie organu odwoławczego słusznie zatem PINB w Powiecie [...] zobowiązał inwestora również do wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku gospodarczego usytuowanej w odległości ok. 3,0 m od strony granicy z działką budowlaną B. i S. J. (położoną przy ul. [...][...]). Na powyższą konieczność wskazał również WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 marca 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1852/12. Organ podniósł, że organ I instancji ponownie wadliwie w tym kontekście przytoczył przepis § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, jednakże ta nieprawidłowość nie może mieć wpływu na stanowisko organu II instancji wobec zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów B. i S. J. organ wskazał też, że ściana z otworami okiennymi wypełnionymi luksferami jest traktowana jako ściana pełna. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. M. S. złożył skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w części nakazującej rozbiórkę części budynku, w której znajdują się pomieszczenia określone w inwentaryzacji budowlanej z 26 lutego 2007 r.: nr 8 - pomieszczenie gospodarcze o pow. 12,8 m2, nr 9 - pralnia o pow. 10,2 m2, nr 10 - pomieszczenie gospodarcze o pow. 20,09 m2, łącznej powierzchni użytkowej - zabudowa ze ścianami - 53,79 m2. Skarżący podniósł, że w odwołaniu od decyzji organu I instancji wskazał, że wydana decyzja jest dla niego krzywdząca, bowiem na podstawie ekspertyzy rzeczoznawcy stwierdzone zostało, że maksymalny wskaźnik zabudowy działki przekroczony został o 2,84% powierzchni działki, czyli o 46,2 m2. Zaskarżoną decyzją organ nakazał natomiast rozbiórkę powierzchni zabudowy w wymiarze 53,79 m2 stanowiącej 3.31 % powierzchni, tłumacząc to układem konstrukcyjnym budynku oraz wielkością pomieszczeń przeznaczonych do rozbiórki. Zdaniem skarżącego w niniejszej sprawie, przy tak przyjętej podstawie faktycznej wydanej decyzji, zachodzi ewidentna kolizja interesu społecznego ze słusznym interesem obywatela, którego pozbawia się znacznej, ponadnormatywnej (nad wyliczoną do rozbiórki) części budynku. Skarżący podkreślił, iż w odwołaniu podniósł, że działając w powyższy sposób organ naruszył przepis art. 7 kpa, przeciwstawiając interes społeczny interesowi strony – z pokrzywdzeniem tej ostatniej. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego do tak postawionego zarzutu odniósł się marginalnie, stwierdzając, że nie było technicznych możliwości, aby nakazać rozbiórkę części budynku gospodarczego odpowiadającą 2,84% powierzchni działki z uwagi na układ konstrukcyjny budynku. Skarżący wskazał, że okoliczność ta nigdy nie była przez niego kwestionowana, problem zaś, do którego organ administracyjny się nie odniósł, sprowadza się do kwestii zasadniczej: tj. czy w sytuacji, kiedy powierzchnia budynku, która ma ulec rozbiórce, przekracza o blisko 8 metrów kwadratowych powierzchnię uzasadnioną do rozbiórki wg wyliczenia rzeczoznawcy, należy nadal dążyć do rozbiórki istniejącej od 20 lat części budynku z ewidentnym naruszeniem uzasadnionego interesu obywatela. W ocenie skarżącego organ nie przeprowadził jakichkolwiek czynności analitycznych pozwalających na wyważenie i porównanie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela, nie miał zatem podstaw do wydania zaskarżonej decyzji, co uzasadnia skargę. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) zw. dalej p.p.s.a. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2014 r., nakazująca skarżącemu rozbiórkę części budynku oraz wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany budynku. Należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana po stwierdzeniu nieważności decyzji zezwalającej S. i M. S. budowę warsztatu na terenie nieruchomości we wskazanej wcześniej lokalizacji oraz po ponownym rozpatrzeniu sprawy budynku gospodarczego, po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1852/12 decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2012 r. oraz decyzji organu pierwszej instancji wydanych w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu do ww. wyroku z dnia 14 marca 2013 r., Sąd podzielił dokonaną przez organy ocenę, że funkcja gospodarcza jaką budynek gospodarczy obecnie pełni, jest dopuszczalna w obowiązującym miejscowym oraz zgodził się ze stanowiskiem organów, że z uwagi na sposób usytuowania obiektu (ścianą z otworami) względem granicy z sąsiednią działką, konieczne jest nałożenie obowiązku w oparciu o ww. art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w sposób, jaki wskazał organ pierwszej instancji, tj. wypełnienia luksferami otworów okiennych ściany przedmiotowego budynku. Niemniej uchylił dwie decyzje, które właśnie dotyczyły nałożenia obowiązku wypełnienia luksferami otworów okiennych stwierdzając, że zapadły one z istotnym naruszeniem przepisów procesowych. Powołując się na wcześniejsze wyroki WSA, w tym wyrok z dnia 2 grudnia 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1082/08 uznał, że prowadząc postępowania naprawcze przewidziane w art. 51 Prawa budowlanego, organ winien dokonać wyczerpującej oceny pod katem zgodności budynku z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. (opublikowanego w Dz. Urz. Województwa [...] Nr 64, poz. 300, z 28 października 1998 r.) wynika, iż przedmiotowy budynek znajduje się na terenie, na którym plan przewiduje nie tylko ograniczenia co do ilości i funkcji budynków, ale też ustala m. in. maksymalny wskaźnik zabudowy wynoszący 15% powierzchni działki. Wskaźnik ten nie jest zachowany, jest przekroczony o co najmniej 10%. Sąd wskazał, że analiza ustaleń planu miejscowego winna dotyczyć wszystkich tych aspektów, na które wskazuje plan kształtując sposób zagospodarowania. Nie może więc ograniczać się jedynie do funkcji/przeznaczenia dopuszczalnego w planie dla działki, na które znajduje się sporna zabudowa. Zarzucił organom, że nie przeanalizowały wykonanych robót w kontekście zapisu odnoszącego się do wskaźnika powierzchni zabudowy działki. Przy czym, Sąd podkreślił, iż ocena taka nie może mieć miejsca na podstawie wypisu z planu. Organ winien dysponować pełnym planem, w tym częścią ogólną i graficzną planu, bo dopiero zapoznanie się z pełnym planem pozwala na prawidłową jego interpretację i zastosowanie. Stosownie do art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Uwzględniając powyższe, Sąd kontrolując zaskarżoną decyzję, nie mógł dokonać jej oceny z pominięciem oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 marca 2013 r., bowiem zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. W orzecznictwie i literaturze jednolicie przyjmuje się, iż związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu cyt. wyżej przepisu, oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem - lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (Komentarz - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi J.P. Tarno, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 219-225). Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie administracji oraz sądzie, może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku. W doktrynie przyjmuje się, że ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w sprawie ten sąd oraz organ administracji publicznej w przyszłości, ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem rozpoznania przez ten sąd i organ, jeżeli ocena prawna wyrażona w tym orzeczeniu nie zostanie uchylona w prawem określonym trybie i jeżeli nie uległy zmianie przepisy prawne stanowiące podstawę oceny w danej sprawie (Tadeusz Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, s. 477). Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że orzekając ponownie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...], w sposób prawidłowy zastosował się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku z dnia 14 marca 2013 r. Uzupełnił postępowanie dowodowe, m.in. przesłuchał w charakterze świadka autora inwentaryzacji budowlanej z dnia [...] lutego 2007 r. oraz wezwał skarżącego do uzupełnienia dostarczonej ekspertyzy technicznej dotyczącej spornego budynku. W oparciu o treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. przeprowadził analizę dokonanej zabudowy w kontekście zapisu odnoszącego się do wskaźnika powierzchni zabudowy działki. Prawidłowo uznał, w oparciu o treść § 12 planu zagospodarowania przestrzennego, z którego jednoznacznie wynikało, że maksymalny wskaźnik zabudowy wynosi 15 % powierzchni działki, że wskaźnik ten został przekroczony o 2,84%. Zasadnie zatem organ powiatowy nałożył na skarżącego obowiązek rozbiórki części budynku gospodarczego w której znajdują się wskazane pomieszczenia. Sąd zauważa, że w przedłożonej przez skarżącego "Ekspertyzy technicznej dotyczącej budynku gospodarczego i zachowania procentowego wskaźnika zabudowy wg zapisu w obowiązującym mpzp Miasta [...]", wskazano na części budynku gospodarczego, których rozbiórka pozwoli na doprowadzenie powierzchni obiektu do wielkości nienaruszających § 12 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Użyte w decyzji nazwy pomieszczeń są określeń zawartych w inwentaryzacji budowlanej z dnia [...] lutego 2007 r. autorstwa arch. M. G. We wnioskach ww. opracowania wskazano również, iż "Z uwagi na układ konstrukcyjny budynku oraz wielkość pomieszczeń przeznaczonych do rozbiórki projektuje się rozebranie części o powierzchni zabudowy = 53,79 m2 co stanowi 3,31 % powierzchni całej działki". Zatem wbrew twierdzeniu skarżącego sposób dostosowania budynku gospodarczego do zapisów mpzp został przedstawiony w ekspertyzie technicznej i organ słusznie uznał, że nie ma technicznych możliwości, aby nakazać rozbiórkę części budynku odpowiadającą równo 2,84% powierzchni działki. Ekspertyza techniczna została sporządzona przez osobę o odpowiednim przygotowaniu zawodowym i posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Należy zatem powtórzyć za organem, że jeżeli strona postępowania nie zgadzała się ze stwierdzeniami zawartymi z załączonej do akt dokumentacji, winna zwrócić się do właściwego organu samorządu zawodowego o przeprowadzenie odpowiedniego postępowania administracyjnego, lub też zlecić opracowanie dokumentacji, która podważyłaby stwierdzenia zawarte w przedłożonej w toku postępowania ekspertyzy technicznej. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zatem przyjąć, że organy rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełniły obowiązków przewidzianych w art. 7 k.p.a., poprzez niewyważenie interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. Skarżący stawiając ten zarzut uważa, że organ winien odstąpić od działań, do podjęcia których organy nadzoru budowlanego są zobowiązane na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlanego. Postępowanie prowadzone w trybie określonym w art. 51 Prawa budowlanego nakazuje doprowadzenie robót budowlanych do zgodności z prawem i nie pozostawia organowi swobody i zalegalizowania wykonanych robót budowlanych pomimo ich oczywistej niezgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 sierpnia 2013 r. (sygn. akt II OSK 1754/13), kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. W przedmiotowej sprawie organ uzasadnił, dlaczego nakazał rozbiórkę wskazanych pomieszczeń, powołał się na zgromadzony materiał dowodowy, który nie był kwestionowany przez skarżącego. Nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.