VI SA/Wa 1642/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej K. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2013 r. Urząd Patentowy RP, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. wniosku K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. przeciwko I. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w L., o unieważnienie patentu nr [...] udzielonego na wynalazek pt. "Maszyna do zagęszczania odpadów w pojemniku", na podstawie art. art. 25 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. Nr 49 z 2001 r., poz. 508 ze zm.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy P.w.p. orzekł o oddaleniu wniosku i kosztach postępowania. Organ wyjaśnił, że K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. wniosła w dniu [...] lipca 2008 r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego, wniosek o unieważnienie patentu nr [...] udzielonego na wynalazek pt. "Maszyna do zagęszczania odpadów w pojemniku" na rzecz I. Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w L. Interes prawny o którym jest mowa w art. 89 ust. 1 ustawy Prawo własności przemysłowej wnioskodawca wywiódł z faktu, że uprawniony z prawa ochronnego złożył w Sądzie Okręgowym w G. pozew o zapłatę i zaniechanie naruszenia praw autorskich, czym ogranicza w istotny sposób jego działalność gospodarczą. Zdaniem wnioskodawcy patent został udzielony z naruszeniem art. 24 powołanej ustawy P.w.p., ponieważ nie spełniał w dacie zgłoszenia wymogu nowości oraz z naruszeniem art. 11 ust. 3 w/w ustawy, ponieważ został udzielony na rzecz niewłaściwego podmiotu, zaś w dacie zgłoszenia zgłaszający nie miał podstawy prawnej do uzyskania patentu. Jako dowody na uzasadnienie wniosku wnioskodawca przedstawił: - pozew uprawnionego do Sądu Okręgowego w G., - akt notarialny z dnia [...] listopada 2001 r. str. 1 i str. 3 protokołu Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki "I", oraz w nadesłanym w dniu [...] lipca 2013 r. uzupełnieniu wniosku dalsze dowody w postaci: - umowy z dnia [...] czerwca 1998 r. zawartej pomiędzy uprawnionym a firmą K., - ustalenia podjętego na spotkaniu w dniu [...] czerwca 2000 r., - zdjęcie z wystawy [...] w M. w dniach [...]-[...] maja 2001 r., - stronę tytułową katalogu z tej wystawy oraz listę wystawców z wymienioną nazwą wnioskodawcy. Uprawniony z patentu nie zgodził się z zarzutami wnioskodawcy, oświadczając, że żaden z nich nie został udowodniony, ani nawet uprawdopodobniony. Wnioskodawca nie przedstawił bowiem żadnego rozwiązania, będącego tożsamym ze spornym wynalazkiem, mogącym świadczyć o braku nowości. Urząd Patentowy RP rozpoznając niniejszą sprawę na wstępie przytoczył treść przepisów art. 315 ust. 3, art. 89 ust. 1 oraz art. 24 i art. 25 p.w.p., które stanowią w niniejszej sprawie podstawę dokonania oceny ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu. Stwierdził, że przepisy ustawy p.w.p. nie definiują na własny użytek pojęcia interesu prawnego i dlatego w postępowaniu spornym dotyczącym unieważnienia patentu w tym zakresie ma zastosowanie przepisu art. 28 kpa, zgodnie z ogólną regułą zawartą w przepisie art. 256 ust.1 ustawy p.w.p., że w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem Kolegium Orzekającego wnioskodawca wykazał posiadanie interesu prawnego, bowiem jest konkurentem uprawnionego. Ponadto uprawniony wystąpił przeciwko wnioskodawcy z powództwem o ochronę spornego patentu i zakazanie nieuczciwej konkurencji. W związku z tym wnioskodawca ma prawo żądać ustalenia czy sporny patent został udzielony z zachowaniem ustawowych warunków ochrony. Kolegium zważyło, że kwestia komu przysługuje prawo do patentu podlega ustaleniu w trybie postępowania cywilnego a zatem zarzut z art. 11 ust. 3 p.w.p. nie należy do kategorii ustawowych warunków udzielenia ochrony i jako taki nie może stanowić skutecznej podstawy unieważnienia patentu. Niezależnie od tego wnioskodawca nie wykazał, iż sporny patent został udzielony na rzecz podmiotu nieuprawnionego. Jakkolwiek wnioskodawca wystąpił w dniu [...] sierpnia 2009 r. z powództwem o ustalenie uprawnionego do patentu objętego ochroną, prawomocnym wyrokiem z dnia [...] września 2011 r. Sąd Okręgowy w G. [...] Wydz. Cywilny oddalił powództwo. Kolegium podniosło, że nie analizowało materiałów powoływanych na okoliczność naruszenia art. 11 ust. 3 p.w.p. albowiem na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. wnioskodawca oświadczył, że nie będzie występował o zawieszenie postępowania w sprawie, jak również nie będzie występował do sądu cywilnego w celu ustalenia kto jest uprawniony do spornego patentu. Natomiast rozpatrując merytoryczne podstawy wniosku, tj. brak nowości patentu 195268 w świetle przeciwstawionych dowodów, Kolegium Orzekające doszło do wniosku, że sporny patent został udzielony zgodnie z wymogami art. 24 i w art. 25 ustawy P.w.p. Jako dowód na brak nowości spornego patentu wnioskodawca przedstawił jedynie cytat akapitu z pozwu do Sądu Okręgowego w G., który brzmi: "należy dodatkowo wskazać, że urządzenia objęte petitum pozwu są produkowane przez powoda i sprzedawane w wielu krajach Europy od lat 90 i jak dotychczas powód nigdy nie spotkał się z zarzutami naruszenia praw intelektualnych". Zdaniem Kolegium stwierdzenie to nie może w żadnym wypadku świadczyć o braku nowości patentu [...], albowiem jest zredagowane bardzo ogólnikowo, nie precyzuje jakie urządzenia i kiedy zostały wprowadzone do obrotu. Ponadto wnioskodawca nie dołączył do w/w stwierdzenia żadnego dokumentu (faktury BTR, itp.) świadczącego, że patent przed dniem [...] października 2001 r., tj. datą pierwszeństwa, był wprowadzony do obrotu. Kolegium powołało się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 11 lipca 2006 r. sygn. akt II GSK 82/06) zgodnie z którym osoba żądająca unieważnienia prawa ochronnego winna wskazać jakie warunki do uzyskania prawa nie zostały spełnione, wyznaczając w ten sposób granice badania sprawy przez Urząd Patentowy, a także to na tej osobie spoczywa ciężar udowodnienia, że wskazane okoliczności istotnie zachodzą. Kolegium stwierdziło, że katalog z wystawy [...] w dniach [...]-[...] maja 2001 r. w D. zawiera wyłącznie spis wystawców, łącznie z nazwą firm wnioskodawcy, w związku z powyższym nie może być dowodem na brak nowości, natomiast zdjęcie stanowiska wystawowego wnioskodawcy przedstawia kilka maszyn, w bardzo niewyraźnym ujęciu, bez zamieszczonej (tj. nieudokumentowanej na nim daty). Na arkuszu zawierającym w/w zdjęcie jest podana data i nazwy urządzeń, lecz jak przyznaje wnioskodawca, dopisane ręcznie. Złożone na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. pismo podtrzymujące stanowisko wnioskodawcy, zawiera cennik urządzeń produkowanych przez firmę K. wraz ze zdjęciami tych urządzeń. Zdjęcia te są także niewyraźne i przedstawiają wyłącznie kontury i widok zewnętrzny urządzenia. Kolegium podniosło, że brak nowości musi dotyczyć całego rozwiązania. Nie jest wystarczające wskazanie, że niektóre spośród elementów rozwiązania są znane w stanie techniki. O nowości wynalazku stanowią te jego cechy, które ujawniono i zastrzeżono w części znamiennej zastrzeżeń patentowych. Nie mogą świadczyć o nowości cechy ujawnione w części przedznamiennej zastrzeżenia, w opisie lub tytule wynalazku (Dec. KOOP z 5 października 1965 r. Odw. 1756/65, WOP 1967 Nr 2). Zdaniem Kolegium wnioskodawca nie przedstawił we wniosku jak i w toku postępowania spornego, żadnych dokumentów mogących podważyć nowość rozwiązania ze spornego patentu . W żadnym bowiem dokumencie nie przedstawiono ani jednego rozwiązania zastrzeganego w patencie [...], tzn. że maszyna do zagęszczania odpadów, znamienna tym, że posiada wózek 3, do którego z jednej strony zamocowane jest ramię 5, połączone pod kątem z płytą prasującą 6, a z drugiej strony zamocowany jest siłownik hydrauliczny 7, który w dolnej części połączony jest z ruchomą płytą podporową 9, przy czym wózek 3 osadzony jest przesuwnie w prowadnicach 2, a ruchoma płyta podporowa 9, połączona przegubowo z siłownikiem 7 i osadzona na sworzniu 8 tworzy układ dźwigni jednoramiennej. Kolegium Orzekające zważyło więc, że sporny patent nr [...] jest nowym rozwiązaniem, zgodnym z art. 24 i art. 25 ustawy Prawo własności przemysłowej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. sp. z o.o., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia: -art. 7, 77 § 1 Kpa w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., polegające na niewyczerpującym i nie wszechstronnym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i nie podjęciu wszystkich niezbędnych kroków mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez pominięcie następujących dowodów i okoliczności z nich wynikających: (i) złożonych przez skarżącego wraz z pismem procesowym z dnia [...] lipca 2013 r.: umowy zawartej w dniu [...].06.1998 r. w G. pomiędzy firmą K. Ltd, A., Wielka Brytania a uczestnikiem postępowania, w której zostały uregulowane kwestie praw własności przemysłowej w tym patentów; protokołu z zebrania w dniu [...].03.2000 r. pomiędzy reprezentantami K. sp. z o.o. oraz I. sp. z o.o. (załącznik numer 2 do pisma); pisma K. z dnia [...] kwietnia 2001 r. (załącznik numer 3); pism z dnia [...] kwietnia 2001 r. do J. K. (załącznik numer 4 i 5); pism z dnia [...] maja 2001 r. (załącznik numer 6) oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. (załącznik numer 7); (ii) złożonego na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. odpisu pozwu z dnia [...] grudnia 2001 r. - co miało istotne znaczenie w zakresie poczynionych ustaleń faktycznych odnoszących się do zarzutu braku nowości. -art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 255(8) ust. 1 pkt 8 P.w.p. i art. 8 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń i nie wskazanie przyczyn, z powodu których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej przedstawionym przez skarżącego w punkcie a) powyżej dowodom i twierdzeniom, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, -art. 80 Kpa, poprzez zastosowanie przez organ dowolnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu, że na brak nowości wnioskodawca przedstawił jedynie cytat akapitu z pozwu do Sądu Okręgowego w G., podczas gdy w toku postępowania skarżący złożył szereg innych dokumentów podważających nowość wynalazku, w tym dokumenty wskazane w punkcie a) powyżej oraz materiały ocenione w tym zakresie przez organ, -art. 80 Kpa, poprzez zastosowanie przez organ dowolnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu, że złożony wraz z wnioskiem odpis pozwu do Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2007 r. jest zredagowany bardzo ogólnikowo i nie precyzuje jakie urządzenia i kiedy zostały wprowadzone do obrotu, a w konsekwencji nie może służyć do podważenia nowości wynalazku, w sytuacji gdy dokładna analiza jego treści potwierdza stanowisko przeciwne, -art. 7, 75 § 1, 77 § 1 i 86 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu całego materiału dowodowego i nie podjęciu wszystkich niezbędnych kroków mających na celu wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, przez nie przesłuchanie uprawnionego jako strony postępowania, w sytuacji gdy w opinii organu pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, odnoszące się do treści odpisu pozwu do Sądu Okręgowego z dnia [...] października 2007 r., obejmującego oświadczenie uprawnionego, iż "urządzenia objęte petitum pozwu są produkowane przez powoda i sprzedawane w wielu krajach Europy od początku lat 90 ", -art. 80 Kpa, poprzez zastosowanie przez organ dowolnej oceny dowodów, polegające na przyjęciu, że cenniki urządzeń produkowanych przez firmę K. wraz ze zdjęciami tych urządzeń nie mogą służyć jako dowody podważające nowość spornego wynalazku, w sytuacji gdy dokumenty te w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym, mogą potwierdzać okoliczność, iż wynalazek nie był nowy w dacie zgłoszenia, -art. 100 § 1 kpa w zw. z art. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 256 ust. 1 ustawy P.w.p. poprzez zaniechanie ponownego wezwania wnioskodawcy do wystąpienia w oznaczonym terminie do sądu powszechnego z powództwem o ustalenie prawa do przedmiotowego wynalazku, a w konsekwencji uniemożliwienie rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, -art. 9 kpa w związku z art. 256 ust. 1 P.w.p., poprzez brak informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, dotyczących postawionego przez skarżącego zarzutu o braku po stronie uczestnika postępowania uprawnień do uzyskania patentu. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął i uzasadnił podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Urząd Patentowy RP wydając zaskarżoną decyzję administracyjną oddalającą wniosek o unieważnienie patentu był związany rygorami procedury administracyjnej, określającej jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy (vide: art. 256 ust. 1 P.w.p.). Stosownie bowiem do art. 256 ust. 1 p.w.p. do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, iż w sprawie znajdują zastosowanie przepisy odnoszące się do postępowania dowodowego, których naruszenie zarzuca skarżący, z tym jednak zastrzeżeniem, iż odpowiedniość ich stosowania wiąże się ze specyfiką postępowania spornego, którego kontradyktoryjność winna być przy ustalaniu zakresu stosowania tych przepisów uwzględniona, zwłaszcza co do inicjatywy dowodowej i obowiązków organu w tym względzie. Wskazać należy, iż naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej. Została ona wyrażona w art. 7 kpa. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak, więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (v. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Jak stanowi bowiem art. 80 kpa organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ może odmówić wiary określonym dowodom, jednakże dopiero po wszechstronnym ich rozpatrzeniu, wyjaśniając przyczyny takiej ich oceny, co winno mieć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. W sytuacji, gdy wyniki postępowania dowodowego zawierają sprzeczne ustalenia, organ ma obowiązek ustosunkować się do tych sprzeczności przez wskazanie dowodów, które przyjął jako podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, oraz uzasadnienie, dlaczego innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Ponadto w ocenie Sądu spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 kpa wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Możliwość dokonania oceny legalności decyzji warunkowana jest spełnieniem wymogów formalnych określonych w art. 107 § 1 k.p.a. Uzasadnienie decyzji ma, bowiem na celu wykazanie procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia Pamiętać należy, że uzasadnienie (faktyczne i prawne) stanowi integralną część decyzji. A zatem ocenie Sądu nie podlega jedynie jej osnowa, ale decyzja jako całość, łącznie z uzasadnieniem. Tym samym, więc uzasadnienie, którego treść nie pozwala na poznanie motywów, którymi organ kierował się przy załatwianiu sprawy skutkuje wadliwością uzasadniającą uchylenie decyzji z tego powodu, że nie poddaje się kontroli i ocena jej legalności nie jest możliwa (por. wyrok NSA z 28 października 1998 r., sygn. akt I SA/Gd 1651/96; wyrok NSA z 14 grudnia 1998 r., sygn. akt II SA 1756/99). Taki stan rzeczy zachodzi w rozpoznawanej sprawie, przy czym podkreślić należy, iż sąd administracyjny kontrolując legalność zaskarżonej decyzji nie dokonuje własnych ustaleń faktycznych. Wnioskodawca wniosek o unieważnienie patentu oparł na zarzucie braku nowości wskazując jako podstawę prawną swojego żądania art. 24 p.w.p. Urząd Patentowy, będąc związany wnioskiem w powyższym zakresie był zobligowany do dokonania oceny zdolności do udzielenia ochrony na przedmiotowy wynalazek z punktu widzenia powołanego przepisu. Art. 24 w/w ustawy stanowi, że patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Zgodnie z art. 25 ust. 1 wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. W myśl art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p. przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, a nadto za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie. Niewątpliwie przesłanką zdolności ochronnej wzoru użytkowego jest więc cecha nowości wynalazku. W celu oceny nowości spornego wynalazku należy zgodnie z art. 25 p.w.p. dokonać badania, czy nie jest on częścią stanu techniki poprzez porównanie przedstawionego w zastrzeżeniu patentowym zespołu cech osobno z każdym z przedstawionych w sprawie przez wnioskodawcę dowodów, które przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu dotyczyły powszechnych ujawnień zespołów cech przeciwstawionych rozwiązań. Zgodnie z art. 63 omawianej ustawy zakres przedmiotowy patentu określają zastrzeżenia patentowe zawarte w opisie patentowym. Opis wynalazku i rysunki mogą służyć do wykładni zastrzeżeń patentowych. Zakres przedmiotowy patentu może być określony przez kilka zastrzeżeń patentowych, wtedy tworzą one układ zastrzeżeń. Przy czym w układzie zastrzeżeń pierwsze zastrzeżenie jest zastrzeżeniem niezależnym, a pozostałe zastrzeżeniami zależnymi. Zastrzeżenie niezależne określa główny zespół cech wynalazku (określony w art. 33 ust. 4 p.w.p. jako "ogół cech zgłaszanego wynalazku"), stanowiąc tym samym rozwiązanie podstawowe. Natomiast zastrzeżenia zależne, zawierając wszystkie cechy zastrzeżenia niezależnego i dodatkowo cechy dodane, jedynie doprecyzowują cechy rozwiązania podstawowego lub służą do chronienia wariantów wynalazku będących dla rozwiązania podstawowego rozwiązaniami dodatkowymi. Wymaga podkreślenia, że zasadnicze znaczenie dla unieważnienia przedmiotowego patentu mają ustalenia faktyczne wynikające z porównania przedmiotowego patentu z dowodami przedstawionymi przez skarżącego. Ocena nowości wynalazku, czyli jednej z zasadniczych przesłanek zdolności patentowej przewidziana w przepisach art. 24 p.w.p. należy niewątpliwie do organu Urzędu Patentowego, a sąd administracyjny kontroluje ją pod względem zgodności z prawem, a to zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i przepisami postępowania administracyjnego. Brak nowości spornego wynalazku może być podstawą unieważnienia patentu przez Urząd Patentowy, jeżeli wnioskujący wykaże, że przedmiotowe rozwiązanie w dacie jego pierwszeństwa nie było nowe. A zatem zarzut i wskazana podstawa prawna zakreśliły ramy postępowania przed Urzędem Patentowym, który w oparciu o dowody przedstawione przez strony winien wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Rzeczą organu była więc ocena wskazanych przez wnioskującego dowodów zgodnie z omówionymi wyżej regułami procedury. Sąd uznał za słuszny zarzut skarżącego dotyczący naruszenia zasad postępowania poprzez pominięcie i nierozpoznanie wszystkich dowodów zgłoszonych w toku postępowania przed Kolegium Orzekającym, albowiem orzekając o oddaleniu wniosku organ nie odniósł się w żaden sposób do złożonych przez skarżącego wraz z pismem procesowym z dnia [...] lipca 2013 r. takich dokumentów jak: umowa zawarta w dniu [...] czerwva1998 r. w G. pomiędzy firmą K. Ltd, A., Wielka Brytania a uczestnikiem postępowania, protokołu z zebrania w dniu [...] marca 2000 r. pomiędzy reprezentantami K. sp. z o.o. oraz I. sp. z o.o., pisma K. z dnia [...] kwietnia 2001 r., pism z dnia [...] kwietnia 2001 r. do J.K., pism z dnia [...] maja 2001 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2013 r. a także złożonego na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. odpisu pozwu z dnia [...] grudnia 2001 r. Reasumując stwierdzić należy, że organ w żaden sposób się nie ustosunkował do wskazanych dokumentów, które w ocenie skarżącego potwierdzały zarzut braku nowości spornego wynalazku. W tej sytuacji przesłanki oddalenia wniosku o unieważnienie spornego patentu nie zostały w sposób dostateczny zindywidualizowane, a zatem Sąd nie miał możliwości zbadania, czy ocena dokonana przez organ jest prawidłowa. Jak już wskazano wyżej, zgodnie z utrwalonymi poglądami doktryny i orzecznictwem sądów uzasadnienie decyzji ma na celu wykazanie prawidłowości procesu myślowego, który doprowadził do ustalenia treści rozstrzygnięcia. Ma ono objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania w sprawie danego przepisu prawnego oraz umożliwić ocenę prawidłowości wydanej decyzji. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby organ dokonał dokładnej analizy wszystkich przedstawionych przez skarżącego dowodów i w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnił zasadność przesłanek, jakimi się kierował przy wydawaniu rozstrzygnięcia. Reasumując należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, oraz art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji przeprowadzi postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kpa, odniesie się do wszystkich argumentów podniesionych przez wnioskującego o unieważnienie prawa ochronnego na sporny patent, dokona pogłębionej i kompleksowej analizy przedstawionego przez stronę materiału dowodowego by następnie podjąć decyzję administracyjną prawidłowo uzasadnioną o przekonywującej treści. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.