III SA/Wa 1754/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz (sprawozdawca), sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę 1. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. określił M. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej jako "Strona", "Spółka" lub "Skarżąca") kwotę nieprzekazanej wierzytelności pieniężnej D. D., należnej organowi egzekucyjnemu na podstawie zajęcia wierzytelności zawiadomieniem z dnia 1 marca 2011 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone ww. podmiotowi w dniu 24 listopada 2011 r., co wynikało ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. 2. Spółka pismem z dnia 2 grudnia 2011 r. wniosła zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w S., żądając zmiany zaskarżonego postanowienia w całości poprzez określenie prawidłowej kwoty zajętej wierzytelności przysługującej D. D. od Spółki oraz ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Do zażalenia załączone zostało porozumienie zawarte w S. z dnia 31 lipca 2011 r. pomiędzy D. D. a Spółką. Przedmiotowe zażalenie zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 2 grudnia 2011 r. 3. Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r., stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. Przedmiotowe postanowienie zostało doręczone Spółce w dniu 5 stycznia 2012 r. oraz D. D. w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) – dalej jako "K.p.a." 4. Skarżąca wnioskiem z dnia 12 stycznia 2012 r. wystąpiła do Dyrektora Izby Skarbowej w S. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wraz z zażaleniem na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r., wskazując, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. 5. Dyrektor Izby Skarbowej w S. postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. Powyższe postanowienie zostało doręczone Spółce w dniu 13 lutego 2012 r. 6. Skarżąca nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem zażaleniem z dnia 20 lutego 2012 r., zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie zostały spełnione ustawowe przesłanki określone w tym przepisie, a w konsekwencji bezzasadne stwierdzenie, że brak jest podstaw do przywrócenia jej terminu do złożenia zażalenia. Wobec powyższego Spółka wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia w całości poprzez przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. i rozpoznanie zażalenia oraz ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazała, że Dyrektor Izby Skarbowej w S. bezzasadnie uznał, że jej wina polega na nienależytej organizacji biurowo - administracyjnej, pomijając, że w ramach organizacji biurowej zdarzają się sytuacje, podczas których następuje chwilowa nieobecność pracownika do obowiązków, którego należy odbiór i rejestracja korespondencji. W przekonaniu Skarżącej jej działanie nie może zostać ocenione jako zawinione w sytuacji, gdy przeszkolony pracownik zobowiązuje innego do zastąpienia go pod jego nieobecność. Tym samym uznała, że nie można przyjąć, że w zachowaniu pracownika, który odebrał od magazyniera oświadczenie o terminie odbioru korespondencji, a tym samym Spółki istnieją elementy zaniedbania. Ponadto stwierdziła, że nie można w tej sytuacji czynić jej zarzutu, albowiem osoba zastępująca nie była w stanie przedstawić żadnego dowodu odbioru korespondencji w określonym dniu poza własnym oświadczeniem. W tej sytuacji uznała jako niemożliwy do wychwycenia błąd ludzki polegający na podaniu niewłaściwej daty. W związku z powyższym Strona stanęła na stanowisku, że dołożyła należytej staranności, albowiem odebrała oświadczenie od zastępcy pracownika i taka data zgodna z oświadczeniem została przyjęta za datę doręczenia. Stwierdzając, że nie można jej czynić zarzutu, że pracownik, do którego obowiązków należał odbiór i rejestracja korespondencji opuścił stanowisko pracy, podniosła, iż nie ma obowiązku oczekiwania na doręczenie korespondencji z urzędu. Ponadto zarzuciła Dyrektorowi Izby Skarbowej w S. nieuwzględnienie, iż Spółka nie może zakładać, że osoba, która zastępowała pracownika do odbioru i wpisywania korespondencji działała z zamiarem wyrządzenia jej szkody. Tym samym uznała, że ograniczenie postępowania do odbioru oświadczenia od osoby zastępującej było całkowicie prawidłowe i z zachowaniem należytej staranności. W dalszej części uzasadnienia powołując się na orzecznictwo sądowe stwierdziła, że nie ma obowiązku nieprzerwanego oczekiwania w miejscu zamieszkania na doręczenie jej pisma przez prowadzący to postępowanie organ. Jednocześnie zakwestionowała stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej w S. dotyczące zastosowania tzw. obiektywnego miernika staranności. Za niewystarczające uznała przy tym ogólnikowe powoływanie się przez organ na tezy z orzeczeń sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny bez bliższej analizy stanu faktycznego, jakiego one dotyczyły. Według Spółki w tym kontekście rozważyć należało przede wszystkim szczególny charakter i wymogi formalne czynności procesowej, której strony dokonały z uchybieniem terminu - relatywnie krótki termin do dokonania czynności przez stronę oraz fakt, że przekroczenie terminu było nieznaczne, bo wynosiło jeden dzień. 7. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2012 r. Stojąc na stanowisku, że dla uprawdopodobnienia braku winy wymaga się, udowodnienia, iż mimo zachowania należytej staranności Strona nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia, zgodziła się z organem pierwszej instancji, iż Spółka nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. W ocenie organu odwoławczego Skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących o tym, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Tym samym za trudne do przyjęcia uznał, iż okoliczność wprowadzenia Spółki w błąd przez swojego pracownika, co do daty odbioru korespondencji od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S., stanowiło o przeszkodzie od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Opierając się na wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 września 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 1145/11 zauważył, że sama Spółka w przedmiotowym zażaleniu stwierdziła, że osoba odbierająca korespondencję dopuściła się rażącego naruszenia obowiązków, nie przekazując jej rzetelnej informacji, co do prawidłowego terminu doręczenia korespondencji. W związku z tym za zasadne uznał przyjęcie, że do braku winy po stronie Skarżącej nie można zaliczyć przesłanki wyznaczenia w zastępstwie pracownika, który dopuścił się zaniedbania w wykonywaniu nałożonych obowiązków i zarejestrował korespondencję z jednodniowym opóźnieniem. W ocenie organu nienależyta organizacja biurowo - administracyjna firmy nie stanowi przesłanki stanowiącej o dochowaniu przez Spółkę należytej staranności. Odnosząc się natomiast do zawartego w przedmiotowym zażaleniu stanowiska Spółki dotyczącego tego, że ocena zastosowania tzw. obiektywnego miernika staranności winna być uzależniona od tego czy strona sama wniosła wniosek, czy też zrobił to ustanowiony przez nią profesjonalny pełnomocnik wskazał, że nie znajduje odzwierciedlenia zarówno w treści wyżej cytowanego art. 58 K.p.a., jak również w obowiązującym orzecznictwie sądów administracyjnych. Zdaniem organu odwoławczego posiłkowanie się orzecznictwem sądowym w wydawanych rozstrzygnięciach stanowi jedynie rolę uzupełniającą w stosunku do przepisów prawa i w takim stopniu może być przez organy administracji publicznej wykorzystywane. 8. Skarżąca niezgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skargą z dnia 31 marca 2014 r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania w zakresie mającym wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia tj. art. 58 § 1 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że nie wykazała okoliczności świadczących o tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, a w konsekwencji bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2012 r. w sytuacji, w której zostały spełnione wszystkie przesłanki uzasadniające przywrócenie terminu, a także art. 7 K.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia nie uwzględniającego całokształtu okoliczności sprawy oraz słusznego interesu strony. Uzasadniając skargę podniosła, że Minister Finansów wadliwie uznał, że podniesione przez nią okoliczności nie świadczą o tym, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy. Zarzucając organowi ograniczenie się w swojej ocenie do przytoczenia orzecznictwa, które nie powinno znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie wskazała, iż nie wziął pod uwagę całokształtu okoliczności sprawy oraz jej słusznego interesu. Ponadto zwróciła uwagę, że postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. zostało odebrane przez osobę świadczącą na rzecz spółki usługi w charakterze magazyniera. Osoba ta została poproszona do odbierania korespondencji przez wyszkolonego do tego pracownika bez wiedzy i woli osób kierujących spółką. Następnie uprawniony do odbioru korespondencji pracownik zaznaczył na ww. postanowieniu datę wpływu na podstawie błędnego oświadczenia magazyniera. Zdaniem Skarżącej doprowadziło to do wprowadzenia w błąd spółki co do momentu, w którym rozpoczął swój bieg termin do wniesienia zażalenia na to postanowienie. W związku z powyższym Spółka stanęła na stanowisku, że nie można od niej wymagać by w ramach należytej staranności kontrolowała rzetelność informacji przekazanej jej przez osobę, która bez wiedzy i upoważnienia wykonywała faktycznie czynność odbioru korespondencji. W przekonaniu Strony interpretacja art. 58 K.p.a. przyjęta przez Ministra Finansów jest interpretacją nadmiernie surową i prowadzi do nieuzasadnionego zamknięcia jej drogi do obrony jej praw. Zwracając uwagę na nadmierną surowość zaskarżonego postanowienia podniosła, że miała relatywnie krótki termin do wykonania czynności procesowej skomplikowanej pod względem merytorycznym i formalnym, oraz że przekroczyła ten termin jedynie o jeden dzień. 9. Minister Finansów w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. 10. Na wstępnie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 przytoczonego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "P.p.s.a") wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przenosząc określone w przepisach P.p.s.a. kryteria oceny zaskarżonego aktu administracyjnego na grunt przedmiotowej sprawy, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia - nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jego uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. Sąd nie dopatrzył się również w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz naruszeń prawa powodujących obowiązek stwierdzenia nieważności zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do uzasadnienia skargi i podnoszonych w niej zarzutów Sąd wskazuje, iż stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, w rozpoznawanej sprawie postanowienia Ministra Finansów zbadał przedmiotową sprawę z punktu widzenia zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego. Sąd po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego uznał, iż postępowanie organów administracyjnych i wydane w sprawie postanowienia w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia były zgodne z przepisami prawa. 11. Na wstępie wskazania wymaga, że sporne postanowienie Ministra Finansów nie narusza przepisów K.p.a., w tym przede wszystkim art. 58 i art. 59 K.p.a., a ponadto unormowań wskazanych w art. 7 K.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić należy, iż tryb składania zażalenia na postanowienie wydane przez organ egzekucyjny regulują przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej zwana "u.p.e.a.") jednocześnie na podstawie art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy tej ustawy nie stanowią inaczej w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy K.p.a. W tej sytuacji Sąd uznał, że rozpatrując wniosek skarżącej Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia w postaci zażalenia, organ ten prawidłowo zastosował przepis art. 58 K.p.a. Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 K.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. W świetle przepisu art. 58 § 2 K.p.a. prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Mając na względzie powołane przepisy uznać trzeba, iż organ administracji publicznej jest obowiązany przywrócić termin, gdy zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony, b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu, c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu. 12. Zdaniem Sądu wstępnym zadaniem organu jest zbadanie, czy strona wnioskująca o przywrócenie terminu zachowała siedmiodniowy termin, o którym mowa w art. 58 § 2 K.p.a. Dopiero po jednoznacznym ustaleniu zachowania powyższego terminu, organ winien przejść do oceny pozostałych dwóch przesłanek koniecznych do przywrócenia terminu, a więc przesłanki braku winy oraz dopełnienia stosownej czynności wraz z wnioskiem. Z akt sprawy wynika, iż strona skarżąca wskazała, iż dopiero w dniu 5 stycznia 2012 r., w którym to otrzymała odpis postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r., dowiedziała się, że powyższe postanowienie zostało doręczone za pośrednictwem poczty w dniu 24 listopada 2011 r. Z tej przyczyny należy uznać, iż skarżąca Spółka, wnosząc w dniu 12 stycznia 2012 r., wniosek o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia, uprawdopodobniła, że zachowała siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem siedmiodniowy termin do złożenia przedmiotowego wniosku winien być liczony dopiero od daty powzięcia wiadomości o uchybieniu terminu, np. terminu do złożenia danego środka zaskarżenia. Ponadto należy zauważyć, iż strona skarżąca dopełniła kolejny warunek konieczny do przywrócenia spornego terminu, albowiem wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu dopełniła czynności, dla której określony był dany termin. 13. Przechodząc do oceny przesłanki braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia należy stwierdzić, iż Minister Finansów zasadnie przyjął w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lutego 2014 r., że okoliczności podnoszone przez stronę skarżącą w żadnym przypadku nie mogą zostać potraktowane, jako niezawinione przez Spółkę uchybienie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r. W konsekwencji uznać trzeba, iż zaskarżone rozstrzygnięcie Ministra Finansów prawidłowo utrzymuje w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] lutego 2012 r. odmawiające stronie przywrócenia uchybionego terminu na podstawie art. 59 § 1 K.p.a. w zw. z art. 58 § 1 K.p.a. W doktrynie uznaje się zgodnie, że kryterium braku winy, jako przesłanka uzasadniająca wniosek o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu danej czynności. Przywrócenie nie jest więc dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (vide: B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328; tak również: m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, Zakamycze, 2005 r., s. 398-399 i cyt. tam literatura i orzecznictwo; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1257/11, publ. http//orzeczenia.nsa.gov.pl). Przywrócenie terminu może więc mieć miejsce wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największej staranności. Przywrócenie terminu nie jest natomiast możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Obowiązkiem wnoszącego prośbę o przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie okoliczności, które spowodowały niemożność dokonania czynności w terminie. Strona powinna zatem uprawdopodobnić, że mimo zachowania należytej staranności nie mogła dokonać czynności w terminie z powodu istnienia przeszkody od niej niezależnej, trudnej w danych warunkach do przezwyciężenia. Uprawdopodobnienie, o którym mowa w art. 58 § 1 K.p.a. jest środkiem zastępczym dowodu nie dającym pewności, lecz jedynie czyniącym wiarygodne twierdzenia o danym fakcie, który wskazuje na niemożliwość dokonania danej czynności z powodu przeszkód niemożliwych do przezwyciężenia. Uprawdopodobniając brak winy w uchybieniu terminu, Skarżąca powinna stosowną argumentacją uwiarygodnić swoją staranność oraz fakt, że przeszkoda w dokonaniu czynności była od niej niezależna. 14. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy organ drugoinstancyjny prawidłowo uznał, że strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, że strona skarżąca zażalenie datowane na dzień 2 grudnia 2011 r. (nadane w tym samym dniu), na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. – odebrane przez pracownika spółki w dniu 24 listopada 2014 r. zostało wniesione z uchybieniem przewidzianego terminu. Spółka wniosek o przywrócenie uchybionego terminu złożyła pismem z dnia 12 stycznia 2012 r. wyjaśniając, że wiadomość o uchybieniu terminu powzięła w dniu 5 stycznia 2012 r. to jest w dniu doręczenia jej postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] stycznia 2012 r. stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia zażalenia z dnia 2 grudnia 2011 r. W treści wniosku zwróciła uwagę, że była przekonana, iż doręczenie powyższego postanowienia nastąpiło w dniu 25 listopada 2011 r. Po przeprowadzeniu w spółce postępowania wyjaśniającego ustalono, że osoba pełniąca funkcję magazyniera w spółce poproszona przez pracownika sekretariatu na czas jej nieobecności w dniu 24 listopada 2011 r. o odbiór korespondencji doręczonej w tym dniu do siedziby Spółki, przekazując jej w dniu następnym (25 listopada 2011 r.) korespondencję od Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. mylnie poinformowała ją o dacie odbioru przesyłki w dniu 25 listopada 2011 r. Tym samym Spółka uznała, że uchybienie terminu do złożenia zażalenia nastąpiło bez jej winy. 15. W ocenie Sądu, wskazana przez Spółkę przyczyna nie może uzasadniać przywrócenia terminu. Ewentualny błąd pracownika skarżącej Spółki odbierającego korespondencję zaadresowaną do Niej nie może być rozpatrywany w kategorii braku winy Strony, jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu. W takiej sytuacji orzecznictwo sądowe powszechnie przyjmuje, że w żadnym razie o braku winy w dopełnieniu wymogów procesowych nie mogą stanowić nieprawidłowości organizacyjne jednostki oraz zaniedbania jej pracowników. Zaniedbania pracownika w zakresie powierzonych temu pracownikowi zadań obciążają podmiot zatrudniający tegoż pracownika, a uchybienie przez nią terminowi do dokonania czynności procesowej, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika (pracownika), w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej (por. wyrok NSA z 20 września 2001r., IV SA 1340/99, LEX nr 54141 czy wyrok NSA z dnia 9 marca 2000, I SA/Gd 1288/99, Lex nr 44331 czy wyrok NSA z dnia 18 lipca 2001r., I SA 431/00, LEX nr 54736). Tym samym przyznać należy rację organowi, iż zaniedbanie pracownika odpowiedzialnego za sprawy wpływającej korespondencji pomimo powierzenia ciążącego na nim obowiązku innemu pracownikowi Spółki, obciążają osobę prawną, czyli pracodawcę zatrudniającego wspomnianych pracowników. Sąd podziela przy tym pogląd wyrażony w wyroku NSA z 15 stycznia 1998 r. o sygn. akt SA/Sz 191/97, w którym stwierdził, że "w przypadku strony będącej od strony formalno – prawnej spółką prawa handlowego, wyposażoną w osobowość prawną i posiadającą reprezentujące ją organy, brak winy w uchybieniu terminu oznacza brak winy osoby legitymowanej do podjęcia czynności prawnej w imieniu tej jednostki. Tak więc, będąc organem powołanym do zarządzania sprawami spółki i reprezentowania jej na zewnątrz, zarząd spółki obowiązany jest należycie organizować obsługę biurowo-administracyjną przedsiębiorstwa spółki i za sposób funkcjonowania tej obsługi ponosi odpowiedzialność z tytułu form jej sprawowania i personelu do niej zaangażowanego". Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że sama Spółka przywołując okoliczności, iż osoba odbierająca korespondencję dopuściła się rażącego naruszenia obowiązków, nie przekazując Spółce rzetelnej informacji, co do prawidłowego terminu doręczenia korespondencji, w pewnym sensie sama świadczy na własną niekorzyść, dodatkowo uzasadniając tezę o nienależytym dbaniu o własne interesy. Reasumując zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, że osoba zarządzająca Spółką powinna liczyć się z konsekwencjami, jaki mogą powstać w wyniku nieprawidłowego wykonywania zadań przez zatrudnionych pracowników. Tym samym zaniedbania w zakresie należytej organizacji funkcjonowania obsługi administracyjno-biurowej nie mogą zostać podciągnięte pod okoliczności uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia. Zdaniem Sądu uznać trzeba, iż Minister Finansów, wydając zaskarżone postanowienie w sprawie odmowy przywrócenia terminu, uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. W związku z tym należy stwierdzić, iż organ zasadnie odmówił stronie skarżącej przywrócenia terminu, ponieważ Skarżąca w swym wniosku o przywrócenie terminu nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do złożenia środka zaskarżenia od postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] listopada 2011 r. 16. Ze względu na powyższe okoliczności skarga okazała się bezzasadna i należało orzec o jej oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.