II SA/Op 574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Janowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Daria Sachanbińska Protokolant Referent stażysta Dorota Ziółecka po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Nysy z dnia 26 lutego 2014 r., nr [...], 2) określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Przedmiot zaskarżenia stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 sierpnia 2014 r., nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 26 lutego 2014 r., nr [...], zobowiązującą dłużnika alimentacyjnego – W. K., do zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną – P. K., świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. w kwocie 2.700 zł wraz z odsetkami ustawowymi. Zaskarżoną decyzję poprzedziło postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Decyzją z dnia 5 października 2012 r., nr [...], Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie, działający z upoważnienia Burmistrza Nysy, przyznał P. K. świadczenie z funduszu alimentacyjnego dla osoby uprawnionej, w kwocie 225 zł miesięcznie, na okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. Następnie, pismem z dnia 22 stycznia 2014 r., organ ten zawiadomił W. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wydania decyzji administracyjnej dotyczącej zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu wypłaconych osobie uprawnionej – P. K., świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od dnia 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. w kwocie 2.700 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Decyzją z dnia 26 lutego 2014 r., nr [...], Kierownik Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie na podstawie art. 104 K.p.a. i art. 27 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (obecnie Dz. U. 2012, poz. 1228 ze zm.) zobowiązał dłużnika alimentacyjnego – W. K., do zwrotu należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną – P. K., świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres od dnia 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r. w kwocie 2.700 zł wraz z odsetkami. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan faktyczny sprawy, przywołał art. 27 przedmiotowej ustawy, po czym wskazał, że osobie uprawnionej wypłacono świadczenia z funduszu alimentacyjnego w łącznej kwocie 2.700 zł. Organ I instancji podał szczegółowe zestawienie dotyczące dat wypłaty i kwot świadczeń oraz sposobu wyliczenia odsetek. Stwierdził również, że w toku prowadzonego postępowania komornik sądowy nie wyegzekwował od strony żadnej kwoty. W związku z tym organ uznał, że do zwrotu tytułem niespłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego za okres świadczeniowy 2012/2013 pozostała kwota 2.700 zł oraz ustawowe odsetki w kwocie 306,52 zł. W odwołaniu od ww. decyzji W. K. zarzucił, że do zwrotu powinna być mniejsza kwota, ponieważ komornik cały czas ściąga 60% jego wynagrodzenia i pozostaję mu niewiele na leczenie, rehabilitację, opłaty, leki, środki czystości. Nie jest więc w stanie spłacić kwoty 2.700 zł wraz z odsetkami w terminie 30 dni. Podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca, bowiem nie posiada on żadnych oszczędności ani majątku. Zarzucił też, że kwota do zwrotu została błędnie naliczona, powinna być mniejsza, bo od lat pieniądze z jego wynagrodzenia są przekazywane do OPS. Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia 27 sierpnia 2014 r. stwierdziło, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności organ odwoławczy zgodził się, że materialnoprawną podstawę decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobie uprawnionej do alimentów, przywołanej przez Kierownika Działu Świadczeń Rodzinnych i Alimentacyjnych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Nysie. Wskazał, że dłużnikiem alimentacyjnym jest osoba zobowiązana do alimentów na podstawie tytułu wykonawczego, przeciwko której egzekucja stała się bezskuteczna (art. 2 pkt 3 ustawy), a osobą uprawnioną jest osoba uprawniona do alimentów od rodzica na podstawie tytułu wykonawczego pochodzącego lub zatwierdzonego przez sąd, jeżeli egzekucja okazała się bezskuteczna (art. 2 pkt 11 ustawy). Wyjaśnił też organ, że zgodnie z art. 27 ust. 1 – ust. 3 ustawy, dłużnik jest zobowiązany do zwrotu organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, łącznie z odsetkami. Odsetki są naliczane od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty. Organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Należności podlegają ściągnięciu w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Jednocześnie organ zacytował przepis art. 28 ust. 1 przedmiotowej ustawy, stosownie do którego w okresie, w którym osoba uprawniona otrzymuje świadczenia z funduszu alimentacyjnego, z kwoty uzyskanej z egzekucji od dłużnika alimentacyjnego organ prowadzący postępowanie egzekucyjne zaspokaja w następującej kolejności: 1) należności z tytułu świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy - do ich całkowitego zaspokojenia, 2) należności powstałe z tytułu zaliczek alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej na podstawie ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej - do ich całkowitego zaspokojenia, 3) należności wierzyciela alimentacyjnego - do ich całkowitego zaspokojenia, 4) należności likwidatora funduszu alimentacyjnego powstałe z tytułu świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie ustawy z dnia 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym - do ich całkowitego zaspokojenia, po należnościach określonych odpowiednio w art. 115 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w art. 1025 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.), a przed należnościami określonymi odpowiednio w art. 115 § 1 pkt 2-6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji lub w art. 1025 § 1 pkt 2-10 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego. W przekonaniu Kolegium, przywołane przepisy oznaczają, że w każdym przypadku, gdy zakończy się okres świadczeniowy, to jest okres, na jaki ustala się prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego, lub gdy organ właściwy wierzyciela uchyli własną decyzję w sprawie przyznania świadczenia z funduszu alimentacyjnego powstaje ustawowy obowiązek organu do wydania decyzji administracyjne w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że na mocy wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...], sygn. akt [...], W. K. jest zobowiązany do świadczenia tytułem alimentów na rzecz P. K. 225 zł miesięcznie. Wobec bezskuteczności egzekucji świadczeń alimentacyjnych należnych od W. K., decyzją z dnia 5 października 2012 r. nr [...], organ I instancji przyznał P. K. świadczenie z funduszu alimentacyjnego w kwocie po 225 zł miesięcznie na okres od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. W konsekwencji Kolegium uznało, że stanowisko organu pierwszej instancji, wedle którego należało zobowiązać W. K. do zwrotu należności w kwocie 2.700 zł wraz z ustawowymi odsetkami z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, tj. P. K., w okresie od 1 października 2012 r. do 30 września 2013 r. jest prawidłowe, albowiem skarżący jest dłużnikiem alimentacyjnym w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie znalazło również podstaw do zakwestionowania zestawienia kwot wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej, z którego to dokumentu wynika wypłacona kwota, a także wynika, że W. K. nie wpłacił, ani nie wyegzekwowano od niego na poczet świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego, na podstawie decyzji, żadnej kwoty. Kolegium dowodziło, że z zestawienia tego wynika równie, iż wysokość świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego i niezwróconych wynosi 11.475 zł. Zatem, zobowiązanie strony wobec organu I instancji z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej w okresie świadczeniowym 2012/2013 nie zostało zaspokojone i strona zobowiązana jest zwrócić organowi należności w kwocie 2700 zł plus ustawowe odsetki naliczone od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty, ustalone na dzień wydania decyzji przez organ pierwszej instancji w wysokości 306,52 zł. Reasumując, Kolegium stwierdziło, że należność, którą strona jest zobowiązana zwrócić organowi I instancji z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej – P. K. została ustalona przez organ prawidłowo. Jednocześnie w ocenie organu odwoławczego, w trakcie procedowania nie zostały naruszone przepisy postępowania. Na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego W. K. wniósł skargę do Sądu, wywodząc, że jest ona dla niego krzywdząca. Zarzucił, że komornik sądowy cały czas ściąga od niego 60% wynagrodzenia na alimenty zaległe, jak i bieżące. Wskazał również na "swoją trudną sytuację materialną, dochodową, zdrowotną, rodzinną, bytową itd." Podniósł, że żyje bardzo skromnie, "a to co pozostaje mu z wynagrodzenia to są mizerne środki, z których nie sposób utrzymać się osobie niepełnosprawnej, schorowanej itd.". Kilkakrotnie ponawiał zarzut, że komornik z otrzymywanego wynagrodzenia ściąga tytułem zaległości alimentacyjnych 60%. Argumentował, że pomimo iż żyje bardzo skromnie to nie wystarcza mu pieniędzy na wszystkie podstawowe wydatki, konieczne i niezbędne. Nadmienił, że zwrócił się o pomoc do OPS o umorzenie należności wraz z odsetkami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie. Odnosząc się do zarzutu o określeniu niewłaściwej wysokości kwoty podlegającej zwrotowi, SKO stwierdziło, że organ pierwszej instancji w piśmie z dnia 5 sierpnia 2014 r. podał, że W. K. nie wpłacił, ani nie wyegzekwowano na poczet świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na podstawie decyzji, żadnych kwot. Kolegium zaznaczyło, że z pisma organu I instancji z dnia 15 kwietnia 2014 r. wynika, iż wysokość świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego i niezwróconych wynosi kwotę 12.285,90 zł. Zatem, zobowiązanie strony wobec organu pierwszej instancji z tytułu świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej w okresie świadczeniowym 2012/2013 nie zostało zaspokojone i strona zobowiązana jest zwrócić należność w kwocie 2.700 zł plus ustawowe odsetki, naliczone od pierwszego dnia następującego po dniu wypłaty świadczeń z funduszu alimentacyjnego, do dnia spłaty, ustalone na dzień wydania decyzji przez organ I instancji, w wysokości 306,52 zł. Odpowiadając na zarzuty dotyczące trudnej sytuacji skarżącego, Kolegium wskazało, że decyzja wydana w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego organowi właściwemu wierzyciela należności w wysokości świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego osobie uprawnionej nie jest decyzją wydawaną w ramach uznania administracyjnego. Przy jej wydaniu organ kieruje się przesłankami prawnymi wynikającymi z art. 27 ust. 1 przedmiotowej ustawy, które nie przewidują zwolnienia z obowiązku, ze względu na okoliczności dotyczące sytuacji osoby, na której ciąży obowiązek spłaty zadłużenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań podnieść przyjdzie, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny wyłącznie z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kwestionowanego aktu, ale nie kieruje się zasadami słuszności, czy też celowości. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a., Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Z tego powodu żądania skarżącego o umorzenie zaległości wraz z odsetkami i pozytywne załatwienie sprawy, nie są możliwe do spełnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym ze względu na brak kompetencji Sądu do przyznawania stronie jakichkolwiek uprawnień lub nakładania na nią obowiązków. Przedmiot oceny Sądu stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 sierpnia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Nysy z dnia 26 lutego 2014 r., zobowiązującą skarżącego do zwrotu kwoty 2.700 zł, tytułem świadczeń alimentacyjnych wypłaconych za okres od 1 października 2012 r. do dnia 30 września 2013 r., wraz z ustawowymi odsetkami. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym wyżej zakresie, Sąd stwierdził, że została ona podjęta z takim naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które uzasadniają wyeliminowanie jej z porządku prawnego, jednak z przyczyn innych niż wskazywane przez skarżącego. Stosownie do treści art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 1228 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ustawą, organ właściwy wierzyciela wydaje, po zakończeniu okresu świadczeniowego lub po uchyleniu decyzji w sprawie przyznania świadczeń z funduszu alimentacyjnego, decyzję administracyjną w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Zatem, dopóki decyzja o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych nie zostanie wzruszona i wyeliminowana z porządku prawnego w jednym z dostępnych trybów weryfikacji, bądź też wypłata świadczeń nie zostanie we właściwym postępowaniu oceniona jako wypłata nienależnego świadczenia, to organy administracji są związane decyzją przyznającą świadczenia alimentacyjne i na organie wierzyciela spoczywa obowiązek wydania decyzji o zwrocie przez dłużnika świadczeń alimentacyjnych wypłaconych na podstawie tej decyzji. Stanowisko to jest utrwalone w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 16 kwietnia 2014 r., I OSK 525/13 i z 27 listopada 2013 r., I OSK 1679/13, dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz z 29 lipca 2011 r., I OSK 546/11, LEX nr 1082781 i z 11 stycznia 2013 r., I OSK 1200/12, LEX nr 1341428). Powyższe oznacza, że decyzja wydawana w sprawie obciążenia dłużnika alimentacyjnego obowiązkiem zwrotu kwot świadczeń wypłaconych z funduszu alimentacyjnego nie jest decyzją uznaniową. Decyzja ta jest związana z decyzją o przyznaniu świadczeń alimentacyjnych, będąc jej prawną konsekwencją. W postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 27 ustawy organ zobowiązany jest dokonać ustaleń, o jakich mowa w ust. 1 i 2 tego przepisu, tj. ustalić, czy została wydana decyzja ostateczna o przyznaniu świadczenia z funduszu alimentacyjnego i czy te świadczenia zostały wypłacone, zaś w razie poczynienia w tym zakresie pozytywnych ustaleń ma obowiązek wydać decyzję nakazującą zwrot przez dłużnika alimentacyjnego wypłaconych z funduszu alimentacyjnego na rzecz osoby uprawnionej. W świetle tych przepisów bezspornym jest przy tym, że w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji administracyjnej w sprawie zwrotu przez dłużnika alimentacyjnego należności z tytułu otrzymanych przez osobę uprawnioną świadczeń z funduszu alimentacyjnego, organ obowiązany jest do ustalenia wysokości świadczeń z funduszu alimentacyjnego wypłaconych podmiotom uprawnionym, a także ustalenia wysokości sum wyegzekwowanych w toku egzekucji komorniczej tytułem wykonania zobowiązania alimentacyjnego. Stosownie do przepisów art. 7 i 77 K.p.a. organ administracji publicznej zobowiązany jest podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładanego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że decyzja Kolegium oparta została o przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Na tej podstawie organ odwoławczy wydaje rozstrzygnięcie o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji, gdy w wyniku rozpoznania sprawy stwierdzi, iż decyzja ta jest prawidłowa. Podkreślić przy tym należy, że z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określonej w art. 15 K.p.a., wynika obowiązek organu odwoławczego ponownego merytorycznego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej decyzją organu pierwszej instancji. Obowiązkiem organu odwoławczego jest więc ponowne rozpatrzenie sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji ustalenia okoliczności faktycznych mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Przedstawione Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu akta sprawy zawierają pismo strony z dnia 19 marca 2014 r., z którego wynika, że wnosi on o odroczenie spłaty należności z tytułu wypłaconych P. K. świadczeń alimentacyjnych za okres 2012/2013, do czasu spłaty najstarszych zobowiązań. Jednocześnie w odwołaniu z następnego dnia - 20 marca 2014 r., odwołujący wywodził, że kwota do spłaty powinna być mniejsza, "bo komornik cały czas ściąga stronie 60% wynagrodzenia". Równocześnie w materiale dokumentacyjnym sprawy brak jest zaświadczenia komornika sądowego o wysokości sum wyegzekwowanych w toku egzekucji komorniczej tytułem wykonania zobowiązania alimentacyjnego wobec P. K. Powyższe, w ocenie Sądu, oznacza, że nie została wyjaśniona kwestia, czy i również została wyegzekwowana część sumy należności wypłaconych podmiotowi uprawnionemu do świadczeń alimentacyjnych – P. K., w okresie świadczeniowym 2012/2013. Zauważyć przyjdzie, że pismo W. K. z dnia 19 marca 2014 r. jest niekonkretne i mało precyzyjne, wskazuje jednak na regulowanie przez dłużnika swoich zobowiązań choćby częściowo. Jednakże organy nie przeprowadziły postępowania celem wyjaśnienia podniesionej okoliczności. Nie zwróciły się też do strony o poinformowanie, czy prowadzona przez komornika sądowego egzekucja, określona przez skarżącego jako "zajęcie wynagrodzenia w 60%," dotyczy także świadczeń alimentacyjnych należnych P. K. Skarżący w swoim piśmie wnosi o odroczenie spłaty należności wypłaconych P. K. do czasu spłaty "najstarszych zobowiązań", nie konkretyzując o jakie zobowiązania chodzi (należności główne czy też odsetki), zaś organy tej okoliczności nie zbadały i nie poddały ocenie. Podkreślić przyjdzie, że materiał dokumentacyjny sprawy nie zawiera żadnych innych dowodów oprócz własnych pism organu, ponownie wskazać przyjdzie, na brak odpowiedniego zaświadczenia komornika sądowego . Zatem, dochodząc do przekonania, że naruszenie przez organy art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. miało wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił obie zapadłe decyzje. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ ustali, czy w okresie świadczeniowym 2012/2013 istniały zaległości alimentacyjne względem uprawnionego oraz względem funduszu alimentacyjnego, jakie kwoty wyegzekwował komornik w postępowaniu egzekucyjnym oraz, na jakie należności zostały one przeznaczone. W tym celu sporządzi wykaz zaległości i wpłat na poczet funduszu, nadto wezwie komornika o wykaz należności wierzyciela bądź wierzycieli i dokonanych wpłat przez dłużnika W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że stwierdzone powyżej naruszenia przepisów są tego rodzaju, że miały istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też - działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. - orzekł, jak w punkcie pierwszym wyroku. Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji oparto o przepis art. 152 P.p.s.a.