II OSK 1748/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur Sędziowie NSA Małgorzata Miron (spr.) del NSA Zygmunt Zgierski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Kuberska-Pellegrino po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1090/14 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 3 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 1090/14 oddalił skargę M. M. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją nakazującą rozbiórkę obiektu budowlanego. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sokółce decyzją ostateczną z dnia [...] lutego 2005 r. znak: [...] nakazał G. M. rozebranie samowolnie dobudowanego do budynku mieszkalnego tarasu ze schodami i pomieszczeniem gospodarczym pod tarasem w budynku przy ul. [...] w S. na działce nr [...]. Wnioskiem z dnia 26 sierpnia 2014 r. J. K., C. Z. i M. M., reprezentowani przez pełnomocnika (matkę) G. M., zwrócili się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją. Wnioskodawcy wskazali, że bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu zakończonym tą decyzją, a o jej istnieniu dowiedzieli się 28 lipca 2014 r. Wskazano, że pierwszy nakaz rozbiórki z dnia [...] października 2004 r. (uchylony w postępowaniu odwoławczym) został wydany na G. M. i nieżyjącego już Z. M. Adresatem kolejnej decyzji w tym przedmiocie z dnia [...] lutego 2005 r. była już tylko G. M., pominięto natomiast wnioskodawców będących spadkobiercami po zmarłym ojcu. Do wniosku dołączono oświadczenia J. K. i C. Z., z których wynikało, że informację o decyzji powzięły 21 lipca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sokółce postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] odmówił wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie dobudowanej werandy, pod którą zlokalizowane jest pomieszczenie gospodarcze, do istniejącego budynku mieszkalnego położonego w S. przy ul. [...] na działce nr [...]. W ocenie organu wniosek o wznowienie postępowania został złożony po upływie jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym wnioskodawcy dowiedzieli się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Po rozpatrzeniu zażalenia M. M. Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] września 2014 r. Jako podstawę prawną wydanego rozstrzygnięcia wskazano art. 138 § 1 pkt 1 i art. 149 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., obecnie: Dz. U. 2016 r., poz. 23 z późn. zm.; dalej: k.p.a.). W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji co do zasadności odmowy wznowienia postępowania z uwagi na niedochowanie przez wnioskodawców ustawowego terminu na złożenie wniosku. Zdaniem organu odwoławczego o fakcie prowadzenia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] lutego 2005 r. wnioskodawcy dowiedzieli się już z pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2011 r. nr [...]. Wniosek o wznowienie tego postępowania mogli złożyć w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania ww. pisma. Wskazał, że J. K. i M. M. otrzymali ww. pismo 20 sierpnia 2011 r., zatem termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął im 20 września 2011 r., zaś C. Z. otrzymała ww. pismo 1 września 2011 r. i jej termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania upłynął 1 października 2011 r. Przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania został wysłany do organu dopiero 27 sierpnia 2014 r. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. prowadzone było z udziałem w charakterze strony ww. osób reprezentowanych przez G. M., stąd też nie mogą one podnosić, iż nie wiedziały o istnieniu przedmiotowego postępowania. Końcowo podniesiono, że na etapie badania dopuszczalności wznowienia postępowania organ pierwszej instancji niezasadnie przeprowadził analizę kwestii merytorycznych, takich jak data uzyskania statusu strony przez wnioskodawców, charakter pomieszczenia pod tarasem, czy też upływ 5 lat od doręczenia decyzji stronom. Za zbędne uznał również wysyłanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania wszystkim stronom postępowania - w jego ocenie wystarczające było doręczenie postanowienia tylko wnioskodawcy. W skardze na powyższą decyzję M. M. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 3 k.p.a. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. strona skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia M. M. z dnia 4 października 2014 r. na okoliczność ustalenia, kiedy strona dowiedziała się o wydaniu decyzji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik opisał postępowania prowadzone w trybach nadzwyczajnych, które nie doprowadziły do wyeliminowania z obrotu prawnego ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] lutego 2005 r. Ponadto wskazał, że organ pierwszej instancji wykorzystując błąd maszynowy oświadczenia C. Z. i J. K. uznał, że wszyscy spadkobiercy, w tym M. M., pozyskali informację o wydaniu decyzji w dniu [...] lipca 2014 r. Organ pominął jednak fakt, że w tym zakresie nie posiada żadnej informacji od M. M., który zgodnie z oświadczeniem G. M. powziął wiedzę o jej wydaniu 28 lipca 2014 r. Zdaniem strony organ nie zwrócił uwagi, że wniosek o wznowienie postępowania dotyczył postępowania prowadzonego znacznie wcześniej niż G. M. stała się pełnomocnikiem swoich dzieci, toteż art. 40 § 1 i 2 k.p.a. nie miał zastosowania w niniejszej sprawie. Podniesiono również, że pismo organu drugiej instancji z dnia 10 sierpnia 2011 r. nie może być uznane za dowód, że skarżący posiadał wiedzę o wydanej decyzji, bowiem z tego pisma dowiedział się on o prowadzonym postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej tarasu ze schodami i pomieszczeniem gospodarczym pod tarasem, a nie o wydaniu decyzji. Ponadto wskazano, że M. M., C. Z. i J. K. nie otrzymali decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. ani też nie zostali zawiadomieni o prowadzonym postępowaniu. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku przywołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji, że wniosek skarżącego o wznowienie postępowania został złożony z uchybieniem terminu do jego wniesienia, co prawidłowo skutkowało wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania. Sąd wyjaśnił, że w świetle art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. za dzień dowiedzenia się przez stronę o decyzji uznać należy dzień, w którym strona powzięła wiadomość o jej istnieniu, przy czym elementami tej wiedzy - niezależnie od źródła, z którego ona pochodzi - jest fakt wydania decyzji i przedmiot zawartego w niej rozstrzygnięcia. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji - wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. W ocenie Sądu organy obu instancji prawidłowo uznały, że skarżący posiadał wiedzę o ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] lutego 2005 r. co najmniej od 20 sierpnia 2011 r., kiedy to otrzymał pismo Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2011 r. nr [...], informujące go, że "prowadzone jest ponowne postępowanie w trybie nieważnościowym, w sprawie samowolnie dobudowanego, na działce nr geod. [...] w S. przy ul. [...] do budynku mieszkalnego tarasu ze schodami i pomieszczenia gospodarczego pod tarasem, po wydanym wyroku z dnia 08.11.2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 261/11 przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie". Jednocześnie w piśmie tym, mając na uwadze fakt, że skarżący przebywa za granicą i nie ustanowił pełnomocnika zamieszkałego w kraju do prowadzenia sprawy, zawarto pouczenie o obowiązku wskazania pełnomocnika do doręczeń w kraju pod rygorem pozostawiania pism w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. W odpowiedzi na powyższe pismo w dniu 13 października 2011 r. G. M. poinformowała organ o udzielonym jej m.in. przez M. M. pełnomocnictwie do udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wybudowania schodów i tarasu do budynku mieszkalnego w S. przy ul. [...]. Do pisma załączyła upoważnienia udzielone jej przez dzieci, w tym skarżącego, z dnia 29 sierpnia 2011 r. Powyższe dowodzi zdaniem Sądu, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji uchylającej decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. prowadzone było z udziałem w charakterze stron wnioskodawców, w tym skarżącego, którzy byli reprezentowani przez G. M. W tej sytuacji Sąd przyznał rację organowi, że strony, które w sposób skuteczny i prawidłowy ustanowiły w sprawie pełnomocnika, nie mogą obecnie podnosić, że nie wiedziały o istnieniu przedmiotu postępowania, tj. decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. Zwrócił też uwagę na oświadczenie osoby reprezentującej wnioskodawców – G. M. zawarte we wniosku o wznowienie postępowania, że do lipca 2014 r. informowała strony, tj. swoje dzieci, a zatem i skarżącego jedynie ogólnikowo o kłopotach związanych z wybudowanymi schodami i tarasem przy budynku mieszkalnym, bez podawania szczegółów. Skarżący miał zatem wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie nakazu rozbiórki tarasu ze schodami i pomieszczeniem gospodarczym, nie dołożył natomiast należytej staranności w uzyskaniu pełnych wiadomości w tym przedmiocie. Zdaniem Sądu taki stan nie może być jednak sytuacją odczytywaną na korzyść stron, ani tym bardziej podstawą do zastosowania art. 148 § 2 k.p.a. W oparciu o powyższe Sąd uznał, że skarżący bezspornie uchybił terminowi do złożenia wniosku o wznowienia postępowania, bowiem został on wniesiony prawie po 3 latach od uzyskania wiedzy o decyzji ostatecznej. Sąd zauważył również, że powyższe stanowisko potwierdza analiza uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 261/11, na który organ odwoławczy powołał się w piśmie kierowanym m.in. do skarżącego w dniu 10 sierpnia 2011 r., a które skarżący otrzymał 20 sierpnia 2011 r. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. M. Wyrok zaskarżył w całości i zarzucił Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie przez Sąd skargi. Te naruszenia przepisów postępowania to: 1) naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. przez odstąpienie od kontroli lub dokonanie błędnej i niewystarczającej kontroli ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy naruszającego art. 7 i art. 77 k.p.a. w zakresie błędnego ustalania prawdy obiektywnej a w szczególności w zakresie ustalenia, że w stosunku do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] lutego 2005 r. było prowadzone postępowanie nieważnościowe zakończone stwierdzeniem jej nieważności, w sytuacji, gdy takie postępowanie nie było prowadzone a decyzja nadal pozostaje w obiegu prawnym, 2) naruszenie art. 141 § 4 i art. 135 p.p.s.a. przez uznanie, że termin, o którym mowa w art. 148 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, nie został zachowany w sytuacji jego zachowania, 3) naruszenie art. 141 § 4 i art. 135 p.p.s.a. przez uznanie, że bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania liczy się od daty uzyskania przez stronę informacji o prowadzonych postępowaniach w bliżej nieokreślonych sprawach, co narusza art. 148 § 2 k.p.a., w sytuacji, gdy termin ten liczy się od daty powzięcia przez stronę informacji o wydanej decyzji, 4) naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez zignorowanie zgłoszonego wniosku dowodowego, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd daty, od której biegnie termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że wbrew ustaleniom Sądu nigdy nie było i nie jest prowadzone żadne postępowanie nieważnościowe w stosunku do decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] lutego 2005 r., a decyzja ta nie została uchylona i pozostaje nadal w obiegu prawnym. Podobnie za błędne uznano ustalenie Sądu - przyjęte za organem, że M. M. posiadł wiedzę o decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. już w dniu 20 sierpnia 2011 r. po otrzymaniu pisma Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 sierpnia 2011 r. Podniósł, że w piśmie tym organ nie udzielił informacji o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., a jedynie poinformował skarżącego o prowadzeniu postępowania, co nie wypełnia dyspozycji art. 148 § 2 k.p.a. Wskazano, że wbrew ocenie Sądu wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 261/11 nie dotyczył decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., ale innej decyzji - decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...]. Jednocześnie zauważył, że ww. wyrok zapadł w dniu 8 kwietnia 2011 r., a nie jak wskazuje organ 8 listopada 2011 r., co w istotny sposób zmienia przebieg postępowania przedstawiony przez organ. Skarżący kasacyjnie zakwestionował również ustalenie, że G. M. była pełnomocnikiem M. M. w postępowaniu zwykłym i postępowaniu nieważnościowym w sprawie nakazu rozbiórki. Wyjaśnił, że pełnomocnictwo udzielone 29 sierpnia 2011 r. dotyczyło tylko postępowań administracyjnych prowadzonych przez organami różnych szczebli dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji wznowieniowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...], wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego (uchylającej swoją wcześniejszą decyzję i nakazującą G. M. przedłożenie inwentaryzacji wykonanych robót w celu ich legalizacji). Podniósł, że G. M. ww. pełnomocnictwo otrzymała dopiero 21 lipca 2014 r. Wcześniej nie miała ona pełnomocnictwa do udziału w postępowaniu dotyczącym nakazu rozbiórki, toteż nie miała obowiązku szczegółowego przedstawiania sprawy. W piśmie procesowym z dnia 9 lutego 2017 r. pełnomocnik skarżącego kasacyjnie przedstawił dodatkowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku, jak również uchylenie zaskarżonych decyzji odmawiających wszczęcia postępowania wznowieniowego. Pismem z dnia 3 marca 2017 r. organ administracji poinformował Naczelny Sąd Administracyjny, że dnia 17 stycznia 2017 r. nieruchomość będąca przedmiotem postępowania została sprzedana I. i W. S. (akt notarialny - k. 131 i nast. akt sądowych). Nabywcy nieruchomości wezwani do udziału w postępowaniu nie zajęli stanowiska procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji. Rozpoznając w powyższych granicach wniesioną skargę kasacyjną należało uznać, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw, albowiem wyrok Sądu pierwszej instancji, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Analiza zaskarżonej do Sądu pierwszej instancji decyzji oraz zaskarżonego w niniejszej sprawie orzeczenia prowadzi do wniosku, że spór sprowadza się do odpowiedzi na pytanie: czy skarżący kasacyjnie M. M. zachował określony w art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu termin do złożenia podania o wznowienie postępowania w przypadku określonym w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma zatem precyzyjne określenie dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania. W niniejszej sprawie nie jest oczywiście sporne, że wniosek J. K., C. Z. i M. M., reprezentowanych przez matkę G. M., o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., sporządzony dnia 26 sierpnia 2014 r., wpłynął do organu administracji 28 sierpnia 2014 r. Wnioskodawca wskazał, że o decyzji dowiedział się dnia 28 lipca 2014 r. od matki podczas jej pobytu w [...]. Organ pierwszej instancji stwierdził, że z załączonych oświadczeń i pełnomocnictwa M. M. wynika, że informację o decyzji powziął 21 lipca 2014 r., co wskazywałoby, że nie dochowano ustawowego terminu do złożenia wniosku. Podobna konkluzja została wyrażona przez organ drugiej instancji, który przyjął, że informację o wydaniu decyzji wnioskodawca powziął już 10 sierpnia 2011 r. ze skierowanego do niego pisma. Z taką oceną zgodził się Sąd pierwszej instancji. Rację ma skarżący kasacyjnie wskazując, że data doręczenia pisma z dnia 10 sierpnia 2011 r. nr [...] nie mogła być uznana za początek biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Z pisma tego wynika wszak, że organ informuje wnioskodawcę, iż "prowadzone jest ponownie postępowanie administracyjne w trybie nieważnościowym w sprawie samowolnie dobudowanego na działce nr [...] w S. przy ul. [...] do budynku mieszkalnego tarasu ze schodami i pomieszczenia gospodarczego pod tarasem po wydaniu wyroku z dnia 08.11.2011r." Ani z zacytowanego fragmentu, ani z jego innych części nie wynika, aby adresaci tego pisma (m.in. M. M.) poinformowani zostali o wydaniu decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. Tym samym nie można odmówić słuszności twierdzeniom skarżącego kasacyjnie w tym zakresie. Powyższa wadliwość pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem akta sprawy wskazują, że rację mają organy administracji i Sąd pierwszej instancji co do tego, że wnioskodawca o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania dowiedział się znacznie wcześniej niż we wskazanej przez niego dacie. Z akt sprawy wynika bowiem, że toczyło się przed organami administracji a następnie przed sądami administracyjnymi postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] czerwca 2005 r. Decyzją tą organ, działając w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., uchylił decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. (będącą przedmiotem wniosku o wznowienie postępowania) i zobowiązał G. M. do przedstawienia w zakreślonym terminie inwentaryzacji wykonanych robót i oceny technicznej sporządzonej przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane dotyczących schodów i tarasu, jak i pomieszczenia gospodarczego pod tarasem. Z treści tej decyzji wynika expressis verbis (zarówno z petitum, jak i jej uzasadnienia), że decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. (której nieważność stwierdzono później decyzją z dnia [...] lutego 2009 r.) uchylała własną decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. o nakazie G. M. rozbiórki dobudowanych do istniejącego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...] (...) schodów i tarasu oraz pomieszczenia pod tarasem oraz orzekała odmiennie co do istoty. Następnie w stosunku do tej właśnie decyzji zostało wszczęte postępowanie nieważnościowe, w którym ostatecznie zapadła decyzja z dnia [...] grudnia 2011 r. będąca przedmiotem kontroli sądów administracyjnych. O postępowaniu sądowoadministracyjnym ostatecznie poinformowany został również M. M., albowiem jak wynika z akt tego postępowania dnia 29 sierpnia 2011 r. udzielił on matce G. M. pełnomocnictwa do jego reprezentowania. Wszystkie pisma, w tym sądowe, kierowane zatem były do G. M. jako jego pełnomocnika, a zatem odnosiły skutek w stosunku do mocodawcy - to jest skarżącego kasacyjnie. Tym samym nie może ulegać wątpliwości, że najpóźniej od dnia doręczenia odpisu wyroku z dnia 26 czerwca 2012 r. w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 378/12 wnioskodawca miał wiedzę na temat rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę. Wobec powyższego prawidłowo organy administracji i Sąd pierwszej instancji uznały, że wniosek M. M. został złożony po upływie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. w zw. z art. 148 § 1 k.p.a. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia tego przepisu. Pozbawione podstaw prawnych są również pozostałe zarzuty zawarte w skardze kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził bowiem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z prezentowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 1 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 810/14, LEX nr 1666078). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku takich wad nie zawiera, albowiem Sąd wskazał przyczyny, dla których podzielił argumentację organu odwoławczego w sposób pozwalający na skontrolowanie dokonanego procesu myślowego. Wprawdzie, jak zostało wyżej wskazane, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił argumentów tego uzasadnienia, jednakże ostatecznie uznał, że mimo uchybienia przyjęte rozstrzygnięcie jest prawidłowe. Zarzut naruszenia przepisów postępowania może być natomiast skuteczny jedynie wówczas, gdy stwierdzone uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie takiego wpływu nie stwierdzono. Niesłusznie również skarżący kasacyjnie zarzuca naruszenie art. 106 § 3 p.p.s.a. Naruszenia tego przepisu skarżący upatruje w nierozpatrzeniu zawartego w skardze do Sądu pierwszej instancji wniosku o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia strony na okoliczność, że o istnieniu decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. "dowiedział się od swojej matki dnia 8 lipca 2014 r.". Z treści art. 106 § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowód z dokumentu, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwość i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania. Warto przypomnieć, że w orzecznictwie przyjmuje się, iż postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym ma charakter jedynie uzupełniający, w związku z tym dokonywanie przez sąd administracyjny samodzielnych ustaleń faktycznych jest dopuszczalne jedynie w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego działania organu (tak: NSA w wyroku z dnia 11 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 699/08, dostępne na: http://:orzeczenia.nsa.gov.pl). Wprawdzie w orzecznictwie przyjmuje się również, że skoro ustawodawca nie ograniczył postępowania dowodowego do szczególnego rodzaju dowodu, to oznacza to, że może to być zarówno dokument urzędowy, jak i prywatny, jednakże jednocześnie podkreśla się, iż nie mogą to być dokumenty, które w istocie stanowią innego rodzaju dowód, np. dowód z opinii biegłego czy z oględzin. Analiza dokumentu z dnia 4 października 2014 r. p.n. "Oświadczenie" daje podstawę do uznania, że w istocie miałby to być dowód z przesłuchania strony, co jest niedopuszczalne w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w sprawie nie zaistniały istotne wątpliwości, które wymagałyby przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z dokumentu. W tym stanie rzeczy zarzut naruszenia tego przepisu nie jest uzasadniony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wyrok Sądu pierwszej instancji mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Z tych wszystkich względów, działając w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.