I SA/Go 700/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Dariusz Skupień (spr.) Protokolant Sekretarz sądowy Anna Pakuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M.T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2014 r. określającą skarżącemu M.T. kwotę do zapłaty w podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. oraz kwotę zwrotu podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy. Decyzję wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym: W wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej w firmie M.T. "P", na podstawie postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...].11.2010 r. wszczęto wobec M.T. postępowanie podatkowe w przedmiocie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego określił skarżącemu w podatku od towarów i usług kwotę do zapłaty w łącznej kwocie 7.150,00 zł oraz nadwyżkę podatku naliczonego nad należna do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 774,00 zł. W wyniku wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...].03.2013 uchylił decyzję wydaną przez organ I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], określił podatnikowi za styczeń 2010 r. kwotę do zapłaty w wysokości 7.150,00 zł, oraz kwotę zwrotu podatku naliczonego do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 774,00 zł. Naczelnik Urzędu Skarbowego wskazał, że ponownie przeanalizował transakcje strony wynikające z następujących faktur VAT: a) ujętych w ewidencji sprzedaży VAT: nr [...] z dnia [...].01.2010 r. wystawionej na rzecz R RW; nr [...] z dnia [...].01.2010 r. wystawionej na rzecz A A.K.; b) ujętych w ewidencji zakupów VAT: nr [...] z dnia [...].01.2010 r. wystawionej przez R R.W.; nr [...] z dnia [...].01.2010 r., nr [...] z dnia [...].01.2010 r., nr [...] z dnia [...].01.2010 r., wystawionych przez ww. firmę A A.K.; nr [...] z dnia [...].01.2010 r., wystawionej przez P Sp. z o.o. W wyniku przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że powyższe transakcje, poza fakturą nr [...] z dnia [...].01.2010 r. za usługi telefoniczne, w rzeczywistości nie miały miejsca. Organ pierwszej instancji stwierdził, że strona wraz z kontrahentami tworzyła "łańcuch" firm mających na celu legalizację transakcji, które nie miały miejsca w rzeczywistości. Uczestniczące w tym "obrocie" firmy wystawiały faktury VAT, dokumentujące pozorną sprzedaż (samochodu oraz innych towarów), a także świadczenie szerokiej gamy usług, które nie leżały w zakresie ich działalności. M.T. oraz jego kontrahenci uczestniczyli w "łańcuszku" pozornych czynności sprzedaży w celu uzyskania zwrotu podatku VAT lub ewentualnego obniżenia podatku należnego do zapłaty. Charakterystyczną dla tych transakcji była okoliczność, że w żadnym przypadku nie następowało wydanie towarów. W zakresie zatrudnienia strony, jej sytuacji finansowej i zarobkowej, w tym możliwości otrzymania darowizny środków pieniężnych, organ pierwszej instancji zwrócił uwagę, że strona odpowiadając na wezwanie z dnia [...] grudnia 2013 r. wyjaśniła, że środki finansowe na zakup towarów wymienionych w w/w fakturach posiadała z oszczędności oraz posiłkowała się zaciągniętymi kredytami. Były to podstawowe źródła finansowania dokonanych zakupów wykazanych w fakturach. Strona podała, że pomoc finansowa rodziców sprowadzała się do śladowej, doraźnej pomocy finansowej, co miało miejsce sporadycznie. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, że przeprowadził analizę materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego prowadzonego wobec M.T. w zakresie źródeł nieujawnionych przychodów za 2009r. w związku z podnoszeniem przez stronę okoliczności otrzymania środków finansowych przekazanych przez ojca - darowizny. Strona nie pamiętała jednak daty otrzymania ww. darowizny; jedynie wskazała, że miało to miejsce w 1999 r. lub na początku 2000 r., a kwota ta to niewiele ponad 100.000,00 dolarów. Organ pierwszej instancji wskazał, że przeliczając ww. kwotę na złotówki przyjmując kurs dolara na dzień 31.12.1999 r. w kwocie 4.1483 zł, darowizna ta mogła stanowić sumę ok. 414.830,00 zł., co w znacznym stopniu przekracza kwotę wolną od opodatkowania w podatku od spadków i darowizn. Na podstawie danych z systemu POLTAX organ pierwszej instancji ustalił, że w organie podatkowym brak jest informacji dotyczącej zgłoszenia darowizny, jak również zapłaty podatku od spadków i darowizn. Organ ustalił również, że rodzice strony nie mogli dysponować dużymi środkami pieniężnymi. Pismami z dnia [...].06.2010r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, że J.T. (matka strony) nie była zgłoszona do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego z jakiegokolwiek tytułu (w tym jako osoba prowadząca działalność gospodarczą), natomiast S.T. (ojciec Strony) nie figuruje w Kompleksowym Systemie Informatycznym ZUS. Następnie pismami z dnia [...].08.2010 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował, iż S.T. pobierał rentę z tytułu niezdolności do pracy przyznaną od dnia [...].01.1961 r. do dnia [...].06.2002 r., a w dniu [...].06.2012 r. zmarł. Natomiast J.T. pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy w okresie [...].03.1987r. - [...].12.2005 r., natomiast od dnia [...].01.2006 r. pobierała emeryturę na stałe i z tytułu pobieranych świadczeń podlegała ubezpieczeniu zdrowotnemu. Stwierdził, że z pism ZUS wynika, iż miesięczne świadczenia nie kształtowały się na wysokim poziomie. Wskazano, że w bazie systemu POLTAX również brak jakichkolwiek informacji, by rodzice M.T. prowadzili działalność gospodarczą. Tym samym organ pierwszej instancji uznał, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, aby strona mogła dysponować znacznymi środkami pieniężnymi w wyniku darowizny, czy spadkobrania po rodzicach. Ponadto dokonując dalszej analizy możliwości finansowych strony wskazano na pismo G Sp. z o.o. [...].05.2010 r. z którego wynika, że skarżący jest najemcą położonego w [...] lokalu mieszkalnego o numerze 7 przy ul. [...] o pow. użytkowej 50,6 m2, składającego się z 2 + lk izb na III piętrze, a osobami uprawnionymi do zamieszkania wraz z najemcą były w tamtym czasie: żona Strony – D.T. oraz szwagier strony – M.S.. Organ pierwszej instancji wskazał, że osoby chcące pozyskać mieszkanie w TBS, przede wszystkim muszą spełnić określone ustawą warunki: nie mogą posiadać tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego, a wysokość dochodów w gospodarstwie domowym nie może przekroczyć określonych daną ustawą górnych granic dochodów osób starających się o mieszkanie w TBS. Organ pierwszej instancji zwrócił także uwagę na wewnętrzną sprzeczność w wyjaśnieniach strony z dnia [...].01.2013 r., twierdzącej, iż środki na obecne wydatki posiadała z oszczędności oraz pomocy finansowej od rodziców, przy jednoczesnym korzystaniu przez stronę z wynajmowanego lokalu w TBS, gdzie spełnić trzeba było m.in. warunek dotyczący odpowiednio niskiego wynagrodzenia. Dodał, że strona nie mogła również pozyskać środków z doradztwa montażu i sprzedaży pomp do ogrzewania ciepła, gdyż jak wynika z informacji uzyskanej od firmy Zakład E, M.T. nie sprzedał żadnej wyprodukowanej przez ww. firmę pompy ciepła oraz nie osiągnął jakichkolwiek innych dochodów z tytułu obowiązującej od [...].05.2007r. umowy, w związku z czym współpraca nie jest kontynuowana. Co do zatrudnienia skarżącego w spółce z o.o. V, organ wskazał, że kurator ww. spółki E.T. potwierdził jedynie, że M.T. pracował w spółce na stanowisku spedytora transportu międzynarodowego w okresie od grudnia 2007 do [...] lutego 2010 r. Z kolei D.T. ostatecznie pismem z [...].11.2013 r. odmówiła składania zeznań w sprawie transakcji zawartych pomiędzy M.T.-P a jego kontrahentami z miesiąca stycznia 2010 r. na podstawie art. 196 § 1 Ordynacji podatkowej. W zakresie usług szkolenia i doradztwa wymienionych na fakturze nr [...] z dnia [...].01.2010 r., na podstawie: zeznań R.W. z dnia [...].04.2010 r. i [...].05.2010 r.; wyjaśnień M.T. z [...].05.2010 r.; pisemnych wyjaśnień D.N. z dnia [...] czerwca 2010 r.; informacji pozyskanych z drukarni zlokalizowanych na terenie [...] w okolicach siedziby Powiatowego Urzędu Pracy - w tym od drukarni "D" ustalono, że usługi szkolenia, doradztwa i reklamy wykazane w ww. fakturze przez M.T. na rzecz R.W. nie miały miejsca w rzeczywistości. Przy czym organ pierwszej instancji – jak podkreślił - miał na uwadze informacje pozyskane z ww. drukarni, z których nie wynikało, aby strona lub R.W. zlecali wykonanie ulotek lub innych materiałów reklamowych, a także rozbieżności w treści zeznań: — R.W. który zeznał, że dokumenty założycielskie związane z jego działalnością gospodarczą wypełniała A.K.; natomiast M.T. zeznał, że to on pomagał wypełniać te dokumenty R.W.; po czym pan R.W. zeznał, że to A.K. sprawdzała po nim i je przepisywała, a on składał je w Urzędzie Miejskim i Skarbowym; — R.W. zeznał, że zlecał wykonanie ulotek swojej firmy i sam za nie płacił firmie D; ponadto M.T. również je wykonywał w [...]; jednakże drukarnie zlokalizowane na terenie [...] w okolicach PUP (w tym firma D) nie potwierdziły, aby R.W. czy M.T. zlecali wykonanie ulotek lub innych materiałów reklamowych. Jednocześnie dodano, że w ostatecznej decyzji z [...] lipca 2012r., Nr [...] wydanej wobec R.W., Naczelnik Urzędu Skarbowego również zakwestionował zakup ww. usług szkolenia i doradztwa od M.T., a także zakup wskazanych poniżej robót remontowych przez pana R.W.. NUS ustalił także, że A A.K., wystawiła na rzecz strony faktury VAT: — nr [...] z dnia [...].01.2010r., na kwotę netto 21.418,34 zł (podatek VAT 22% 4.712,04 zł), tytułem zakupu mebli biurowych, urządzeń biurowych oraz narzędzi budowlanych (forma płatności gotówka), — nr [...] z dnia [...].01.2010r., na kwotę netto 33.410,00 zł (podatek VAT 22% 7.350,20 zł), tytułem zakupu mebli, urządzeń AGD i RTV, szaf, drzwi wewnętrznych, urządzeń sanitarnych oraz oświetlenia (forma płatności gotówka); — nr [...] z dnia [...].01.2010 r., na kwotę netto 21.289,97 zł (podatek VAT 22% 4.683,79 zł), tytułem zakupu materiałów i narzędzi budowlanych, przewodów elektrycznych, środków czystości, okna VELUX oraz chłodziarko-zamrażarki (forma płatności gotówka). Odnośnie sprzedaży ww. sprzętów i mebli organ pierwszej instancji wskazał, że A.K. sprzedała m.in. dwie szafy w zabudowie: dwuskrzydłową oraz czteroskrzydłową, sanitariaty marki Roca sedes z deską, bidet, umywalkę, wannę z hydromasażem 160/160, prysznic 100/100 do zabudowy itp., które według M.T. w chwili zakupu znajdowały się w mieszkaniu A.K. przy ul. [...] (faktura nr [...] z dnia [...].01.2010 r.). Organ dodał, że meble biurowe oraz sprzęt biurowy, według M.T., znajdował się w chwili zakupu w pomieszczeniu biurowym A.K. przy ul. [...] (faktura nr [...] z dnia [...].01.2010 r.), natomiast materiały i narzędzia budowlane, w mieszkaniu przy ulicy [...] (faktura nr [...] z dnia [...].01.2010 r.). Ustalono, że meble z biura przy ul. [...] (w tamtym momencie prowadzona była tam działalność przez R.W.) zostały sprzedane raz J K.K., a w końcowej fazie meble zakupił rzekomo M.T.. Ponadto A.K. sprzedała również materiały i narzędzia budowlane J K.K., które cały czas były przechowywane w mieszkaniu przy ul. [...] w sytuacji, gdy M.T. był już potencjalnym właścicielem przedmiotowego lokalu, bowiem dnia [...].06.2009r. zawarł umowę cesji na zakup tego lokalu wpłacając kwotę 200.000 zł A.K.. Organ pierwszej instancji ustalił ponadto, że A.K. na meble mieszkalne, sprzęt biurowy, sprzęt RTV i AGD oraz na materiały i narzędzia budowlane wystawiła w sierpniu 2009 r. faktury VAT na rzecz J K.K.. Następnie na wszystkie ww. towary wystawiła faktury korygujące dnia [...].01.2010 r. oraz w tym samym dniu sporządziła kolejne faktury, tj o numerach: [...], na rzecz M.T., których przedmiotem były te same ww. towary. Nie uległy zmianie wartości za materiały budowlane i narzędzia, natomiast zmianie uległy wartości na sprzedaż mebli mieszkalnych i sprzętu RTV/AGD oraz na sprzedaż mebli i sprzętu biurowego. Podkreślił, że K.K. złożyła pisemne oświadczenie, że wszystkie transakcje zakupu z A A.K. zostały uregulowane gotówką, natomiast D.W. - pracownik J K.K. - oświadczył, że za ten sprzęt K.K. nie zapłaciła A.K., dlatego też na podstawie faktury korygującej został on zwrócony A A.K.. D.W. zeznał, że sprzęt biurowy odebrał wraz z kolegą od A.K.; natomiast A.K. podała do protokołu z dnia [...].07.2010r., że z powodu braku zapłaty towar fizycznie nie został wydany nabywcy, że częściowo towar znajdował się w mieszkaniu przy ul. [...] i w mieszkaniu przy ul. [...]. Organ pierwszej instancji wskazał, że M.T. zeznał w dniu [...].05.2010 r., że towary i materiały wymienione w fakturze nr [...] z dnia [...].01.2010 r. zostały przez niego w większości zużyte w mieszkaniu przy ul. [...], gdzie sam osobiście prowadził remont. Natomiast towar zawarty w fakturze nr [...] z dnia [...].01.2010 r. dotyczył wyposażenia biura i częściowo mieszkania, natomiast faktura nr [...] z dnia [...].01.2010 r. dotyczyła tylko wyposażenia mieszkania. Podkreślił, że w poz. od 12 do 31 faktury nr [...] znajdują się aż 4 sztuki aku wkrętarek [...]; 5 sztuk szlifierek oraz 2 sztuki młotowiertarek. Zdaniem organu pierwszej instancji wątpliwym był zakup takiej ilości ww. sprzętu do wyremontowania mieszkania. Zaznaczył, że w budynku przy ul. [...] znajdowały się dwa lokale, tj. lokal mieszkalny położony przy ul. [...] oraz lokal biurowy położony przy ul. [...]. Natomiast w celu uzyskania wyjaśnień na okoliczność dysponowania przez M.T. lokalem użytkowym oraz informacji w zakresie rozpoczęcia prac remontowo-budowlanych, organ pierwszej instancji – jak zaznaczył - pozyskał od R sp. z o.o. odpowiedzi, które nie wskazały w sposób jednoznaczny w jakim okresie M.T. mógł dysponować ww. lokalem. W piśmie z [...].08.2010r. Spółka poinformowała, że lokal użytkowy został prawdopodobnie przekazany na początku marca 2010r. Wynika to – jej zdaniem - z daty zawarcia umowy najmu lokalu oraz okoliczności, że powyższy protokół wpłynął do biura spółki podpisany przez strony w dniu [...] marca 2010 r. Z treści pisma z [...].08.2010 r. wynika natomiast, że w dniu [...].09.2010 r. skarżący zawarł przedwstępna umowę sprzedaży, a lokal został wydany kupującemu [...].09.2009 r. Organ pierwszej instancji oceniając kwestię możliwości dysponowania strony ww. lokalem użytkowym, a tym samym możliwość przeprowadzenia w ww. lokalu prac remontowo - budowlanych miał na uwadze rozbieżności wynikające z treści przedwstępnej umowy sprzedaży nr [...] zawartej dnia [...].09.2009 r. pomiędzy R Sp. z o.o. reprezentowaną przez G.D. a skarżącym. Z ww. umowy wynika, że przedmiotowy lokal usługowy miał zostać przekazany (§ 3 umowy) pod warunkiem wpłacenia przez M.T. opłaty rezerwacyjnej w wysokości 10.000 zł na konto dewelopera, oraz, że deweloper zastrzegł, że lokal zostanie przekazany do dalszego wykończenia nabywcy po zapłacie opłaty rezerwacyjnej (w § 8). Wpłata przez M.T. opłaty rezerwacyjnej została dokonana w dniu [...].02.2010 r. Ponadto organ pierwszej instancji wskazał, że zeznania G.D. różnią się od siebie. Bowiem dnia [...].10.2012 r. ww. świadek zeznał, że był obecny przy przekazywaniu lokalu usługowego znajdującego się przy ul. [...] w dniu [...].09.2009 r., a w zeznaniach z dnia [...].11.2013 r. wskazał, że nie był obecny i nie wie kiedy nastąpiło przekazanie. Jednocześnie organ pierwszej instancji miał na uwadze, że pisma przesłane przez R Sp. z o.o. również różniły się od siebie w zakresie podawanych informacji odnośnie ww. lokalu. To zdaniem organu pierwszej instancji, nie uwiarygodniło faktu przekazania ww. lokalu usługowego w dniu [...].09.2009r., jak również dokonania zakupów od A.K., które miały być wykorzystane w przedmiotowym lokalu przez stronę. Organ pierwszej instancji ustalił również, że strona [...].07.2011 r. sprzedała mieszkanie przy ul. [...] A.K.. Ten [...].05.2012r. zeznał, że dla niego zakupione mieszkanie było "w stanie deweloperskim, do wykończenia". Do protokołu z dnia [...].10.2012 r. A.K. natomiast zeznał że cyt. "góra do zrobienia całkowicie, nie wykończona zupełnie. Na dole łazienka była zrobiona, płytki były zrobione w łazience, płytki na korytarzu, kuchnia miała tylko płytki, były ślady zamontowania jakiś mebli kuchennych, ale nie było ich w momencie zakupu, w salonie były częściowo położone panele podłogowe, schodów na górę nie było". Zdaniem organu, stan mieszkania przedstawiony w ww. zeznaniach nie uwiarygodnił dokonania przez M.T. zakupu materiałów oraz narzędzi budowlanych w ilościach wykazanych w fakturach z dnia [...].01.2010 r. wystawionych przez A.K.. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że M.T. wystawił w dniu [...].08.2011 r. fakturę sprzedaży nr [...] z dnia [...].08.2011 r. na część mebli zakupionych od A.K. M.S. (szwagrowi) za znacznie niższą cenę, tj. np. cena mebli kuchennych z poprzedniej ceny 18.200,00 zł netto spadła do kwoty 2.439,02 zł netto. Fakt znacznego spadku ich ceny oraz okoliczność, że M.S. w ogóle nie widział zakupionego towaru – co wynika z jego zeznań z [...].05.1012 r. – wzbudził wątpliwości w zakresie zakupu przedmiotowych mebli. Podobnie skarżący wystawił w dniu [...].08.2011 r. fakturę sprzedaży VAT Nr [...] na część rzeczy (głównie RTV/AGD) zakupionych od A.K. ponownie na jej rzecz, po niższych cenach w stosunku do cen zakupu. Dnia [...] lipca 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wydał wobec A.K. ostateczną decyzję w podatku od towarów i usług m.in. za styczeń 2010 r., w której zakwestionował wszystkie ww. transakcje. Organ ustalił ponadto, że M.T. dnia [...].01.2010 r. wystawił fakturę VAT nr [...] na rzecz R.W. m.in. za roboty budowlane wykonywane w lokalu biurowym położonym przy ul. [...], którego właścicielką była A.K.. Natomiast dnia [...].01.2010 r. wystawił fakturę VAT nr [...] na rzecz A.K. za usługę sprzątania, montażu i demontażu urządzeń w ww. budynku. Stwierdzono, że w dniu [...].04.2009r. A.K. zawarła z R.W. umowę na wynajem biura - lokalu przy ul. [...] w zamian za wykonanie prac remontowych w tym lokalu, które na zlecenie R.W. wykonywał M.T.. Ustalono, że ww. umowa została zawarta na ponad dwa miesiące przed sporządzeniem protokołu zdawczo- odbiorczego z nowym właścicielem lokalu – G.D., który kupił od A.K. nieruchomość położoną przy ul. [...] składającą się z 11 lokali mieszkalnych wraz z pomieszczeniami piwnicznymi. W treści protokołu zdawczo-odbiorczego z dnia [...].06.2009 r. spisanego pomiędzy A.K. a G.D. dot. lokali położonych w budynku przy ul. [...] zawarto zapis, że strona przekazująca pozostaje administratorem budynku do dnia rozliczenia się przez kupującego z ceny nabycia nieruchomości" - w protokole nie określono konkretnej daty rozliczenia. Na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego spisanego dnia [...].03.2010 r. w sprawie przekazania piwnicy nr 1 przedłożonego przez A.K. za organ pierwszej instancji stwierdził, że piwnica, do której przynależało pomieszczenie biurowe została przekazana kupującemu na podstawie ww. protokołu w dniu [...].03.2010 r. W treści ww. protokołu zdawczo-odbiorczego w części dotyczącej wyposażenie lokalu, zawarto m.in. zapis: lokal do odmalowania. Organ pierwszej instancji podniósł, że we wcześniejszym protokole z dnia [...].06.2009r. brak jakichkolwiek zapisów odnośnie obowiązku wykonania prac remontowych w przekazanych lokalach. Przesłuchany z kolei w dniu [...].11.2013 r. G.D., nie pamiętał, czy R.W. wynajmował w ww. budynku przy ul. [...] a jakiś lokal; tym samym nie wiedział, czy był przez niego remontowany. Zeznał, że po przekazaniu przez A.K. piwnicy, o której mowa powyżej, wyremontował ją, tj. pomalował. G.D. nie pamiętał, czy były w budynku przy ul. [...] prowadzone jakieś prace sprzątające oraz demontaż urządzeń oraz nie wiedział, kto mógłby je przeprowadzać. Ponadto organ I instancji ustalił, że istniały dwa różne egzemplarze protokołów zdawczo odbiorczych w sprawie przekazania piwnicy nr 1. Na protokole przekazanym przez A.K. z [...].03.2010r. widniały zaparafowane skreślenia, zaś protokół przedstawiony przez G.D. z [...].03.2010 r. nie zawierał skreśleń w dacie, nr mieszkania, nie był uzupełniony o dopiski w spisie dot. liczników, czy dopisek w uwagach końcowych oraz jako strona przekazująca podpisał się " z up. K.B.", a nie A.K.. Jako przyjmująca podpisała się "D. up." W związku z istniejącymi dwiema wersjami protokołów zdawczo – odbiorczych, organ I instancji przesłuchał E.D., której podpis widniał na obu ww. egzemplarzach protokołach. Ww. zeznała, że była obecna przy odbiorze piwnicy nr 1 położonej w [...], przynależnej do lokalu mieszkalnego przy ul. [...]. Podała, że lokal ten był tylko do odmalowania, nie wymagał remontu. Stwierdziła, że w lokalu nie znajdowały się oznaki malowania ścian w ostatnim okresie. Nie widziała, aby w ww. lokalu były wcześniej, tj. około 6 miesięcy przed jego zdaniem, wykonywane jakieś prace remontowe, Nie zauważyła również żadnych innych prac związanych z przenoszeniem mebli, czy też sprzątaniem. Nie widziała tam żadnych innych osób prócz A.K. i K.B.. Organ pierwszej instancji mając na uwadze zebrany materiał dowody stwierdził, że roboty budowlane wynikające z faktury nr [...] wystawionej w dniu [...].01.2010 r. przez M.T. na rzecz R.W., jak również usługi sprzątania, montażu i demontażu urządzeń wynikające z faktury nr [...] wystawionej również w dniu [...].01.2010r. przez M.T. na rzecz pani A.K., nie miały miejsca w rzeczywistości. Przy czym organ pierwszej instancji miał na uwadze rozbieżności wynikające z zeznań świadków i strony tj.: - E.D. zeznała, że kolor ścian w ww. lokalu piwnicznym, który był zdawany w dniu [...].03.2010 r. był "mysi", natomiast M.T. zeznał, że był w kolorze pomarańczowym z żółtym; - E.D. zeznała, iż ściany były do odmalowania, nie były szpachlowane, jak również G.D. potwierdził, iż po odbiorze przedmiotowej piwnicy lokal był przez niego pomalowany, natomiast M.T. zeznał, iż roboty budowlane w przedmiotowym pomieszczeniu polegały m.in. na szpachlowaniu wszystkich ścian i malowaniu; - R.W. zeznał, że remont ww. pomieszczenia M.T. przeprowadzał wraz z jakąś ekipą, natomiast M.T. zeznał, że prace wykonywał sam; - A.K. zeznała, że usługa sprzątania była wykonana w części piwnicznej budynku przy ul. [...] i polegała na demontażu pewnych urządzeń, były to szafki kuchenne, 2 stoły biurowe, stara kuchnia jako meble; natomiast E.D. zeznała, iż w kuchni w momencie zdawania lokalu były te same meble kuchenne. Dodał, że z zeznań W.H., S.K. tj. najemców lokali przy ul. [...] wynika, że żaden z nich nie widział aby pod numerem 121a były przeprowadzone jakiekolwiek prace remontowe /budowlane, nie kojarzyli również M.T. oraz R.W.. Odnośnie faktury VAT nr [...] z dnia [...].01.2010r. dotyczącej zakupu samochodu osobowego [...], nr rejestracyjny [...] rok prod. 2005, nr VIN [...] - kwota netto 35.000 zł (podatek VAT 7.700 zł) organ pierwszej instancji stwierdził, że ww. transakcja zakupu samochodu [...] nie miała miejsca. Organ pierwszej instancji miał na uwadze okoliczność dot. rejestracji ww. pojazdu, tj. pisemną informację z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z dnia [...] kwietnia 2010r., z której nie wynika okoliczność rejestracji ww. samochodu na R.W. wbrew jego oświadczeniu, że rejestrował na siebie samochód zaraz po jego zakupie. Dodatkowo organ pierwszej instancji ustalił, że ww. pojazd podlegał wcześniejszym transakcjom i tak z umowy kupna-sprzedaży pojazdu zawartej w dniu [...].10.2009 r. pomiędzy A.K. i R.W. wynika cena nabycia ww. samochodu marki [...] w kwocie 28.500 zł, po czym następnego dnia R.W. sprzedaje przedmiotowy samochód, wystawiając fakturę nr [...] z dnia [...].11.2009 r. na rzecz J K.K., gdzie cena pojazdu wzrosła do 35.000 zł netto oraz 7.700 zł podatek VAT. Ponadto organ jak podkreślił, miał na uwadze zeznania świadków dotyczące ww. transakcji. W zeznaniu z dnia [...].11.2013 r. K.A. wskazała bowiem, że to K.B. wymyślił możliwość zarobku na VAT, ale cyt. "było to tylko na papierze, że te samochody sprzedał, między innymi [...] (...). Podała, że transakcje sprzedaży samochodów były na pewno transakcjami fikcyjnymi. Z kolei M.G. w zeznaniu z dnia [...].04.2014r. podała, że R.W. w tym okresie pracował dla K.B., odrabiając w ten sposób najem. Z tego co jej wiadomo, R.W. nie miał prawa jazdy i nie było by go stać na zakup samochodów o łącznej wartości około 100.000 zł. Natomiast S.G. w zeznaniu z [...] marca 2014 r. przedstawił przebieg współpracy między R.W. a K.B., stwierdzając podobnie jak M.G., że R.W. nie byłoby stać na zakup samochodów. Stwierdził, że z ww. zeznań wynika wprost, że K.B. posłużył się A.K., R.W. i M.T. w celu wyłudzenia podatku od towarów i usług przy obrocie ww. pojazdem. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie kiedy ww. samochód został zakupiony przez M.T. jeździła nim A.K. - córka A.K.. Naczelnik Urzędu Skarbowego nie zakwestionował natomiast transakcji objętej fakturą VAT Nr [...] z dnia [...].01.2010 r. za usługi telefoniczne. Od ww. decyzji M.T. złożył odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i usankcjonowanie zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym zgodnie z deklaracją dla podatku VAT za miesiąc styczeń 2010 r. w kwocie 14.990 zł jako w pełni zasadnego oraz umorzenie postępowania podatkowego w sprawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. Rażące naruszenie podstawowych zasad postępowania w sprawach zobowiązań podatkowych zawartych w treści art. 120-128 Ordynacji podatkowej, ze szczególnym naciskiem na całkowity brak realizacji zasady prawdy obiektywnej zawartej w dyspozycji treści przepisu art. 122 cyt. ustawy; 2. Rażące naruszenie dyspozycji zawartych w treści przepisów art. 180 i następnych Ordynacji podatkowej, regulujących postępowanie dowodowe w sprawie poprzez brak wypełnienia zaleceń organu II instancji zawartych w sentencji i treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] marca 2013 r. uchylającej decyzję organu pierwszej instancji w całości i przekazującej przez ten organ sprawę do ponownego rozpatrzenia, "ponieważ rozstrzygniecie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części; 3. Błędną podstawę prawną wykazaną w sentencji zaskarżonej decyzji co do podatku VAT, w szczególności prawa do odliczenia podatku naliczonego, co pozostaje w całkowitej sprzeczności z treścią orzeczenia wskazanego w sentencji i uzasadnieniem zaskarżonej decyzji co do istoty sprawy; 4. Rażące naruszenie treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. Nr 54, poz. 535 ze zmianami), co pozostaje w bezpośrednim związku z naruszeniem Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej - art. 178 i następne wskazanej Dyrektywy w kwestii prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...) . Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z [...] września 2014r. nr PT [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podtrzymał stanowisko w odniesieniu do zakwestionowanych faktur VAT, jako nieodzwierciedlających rzeczywisty przebiegu zdarzeń. Zaznaczył, że wbrew zatem zarzutom zawartym w odwołaniu, nie doszło w sprawie do naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT oraz art. 178 i nast. Dyrektywy 2006/11/WE, gdyż organ pierwszej instancji zasadnie uznał, że stronie nie przysługuje prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Oceniając fikcyjność transakcji zakupu samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...], organ odwoławczy jak podkreślił, miał na uwadze fakt zawarcia przez stronę umowy kredytowej, ale zauważył, że okoliczność ta nie przesądziła o prawdziwości ww. transakcji w świetle pozostałych zgromadzonych dowodów. Zdaniem organu odwoławczego, z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, że strona nie nabyła przedmiotowego samochodu od R.W.. Tym samym brak było podstaw do odliczenia przez stronę podatku naliczonego na podstawie faktury VAT nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. wystawionej przez R.W.. Wskazał, że R.W. zeznał w dniu [...].04.2010r., że samochód jest wypożyczony, jeździ nim A.K., sam zaś nie posiada prawa jazdy, a A.K., samochód użytkuje od [...] stycznia 2010 r. Jednocześnie M.T. pismem z dnia [...].01.2013 r. poinformował, że używał ww. samochodu w okresie, kiedy był jego nabywcą (czyli od [...] stycznia 2010 r.). Ponadto z informacji uzyskanej z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta wynika, że pierwotnym właścicielem samochodu [...] od [...].10.2008 r. była A.K., następnie samochód dnia [...].06.2009 r. został przerejestrowany na A.K. (mamę A.K.), kolejnym właścicielem był J. K.K. [...].11.2009 r., a następnym od dnia [...].01.2010 r. M.T.. Mając na uwadze powyższe oraz zeznania A.K., M.G., S.G., stwierdził, że M.T. nie kupił samochodu od R.W.. W ocenie organu odwoławczego, sam fakt wystawienia przez stronę faktury VAT Nr [...] z dnia [...].08.2011r. dot. sprzedaży ww. samochodu M.Ś. w świetle powyższych ustaleń nie potwierdza prawdziwości uprzedniej transakcji udokumentowanej ww. fakturą VAT Nr [...] z dnia [...].01.2010 r. wystawioną przez R R.W. dla strony. Ponadto organ odwoławczy miał na uwadze, że transakcja udokumentowana ww. fakturą VAT została również zakwestionowana w ostatecznej decyzji wydanej w podatku od towarów i usług wobec R.W. z dnia [...] lipca 2012 r., w której stwierdzono, że R.W. nie dokonał nabycia ww. samochodu, jak i jego dostawy. Organ odwoławczy podzielił także ustalenia organu pierwszej instancji, że faktury VAT: nr [...], nr [...] i nr [...] z dnia [...].01.2010 r., stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Wskazał na sprzeczności wynikające z zeznań uczestników operacji udokumentowanych fakturami tj.: - właścicielka J K.K. twierdziła, że wszystkie transkacje zakupu od A A.K. zostały uregulowane gotówką; pracownik ww. firmy D.W. oświadczył zaś, że za ten sprzęt J K.K. nie zapłaciła, dlatego też na podstawie faktur korygujących został on zwrócony A A.K.; natomiast A.K. do protokołu z dnia [...] lipca 2010 r. oświadczyła, że z powodu braku zapłaty towar fizycznie nie został wydany nabywcy J K.K.; - D.W. zeznał, że sprzęt biurowy odebrał wraz z kolegą od A.K.; natomiast A.K. zeznała, że nie został on w ogóle przekazany J K.K., z powodu braku zapłaty; - M.T. w piśmie z dnia [...] sierpnia 2010 r. oświadczył, iż towary ujęte w fakturze nr [...] w chwili zakupu, tj. [...].01.2010 r., znajdowały się w pomieszczeniu biurowym A.K. przy ul. [...], natomiast A.K. w dniu [...] lipca 2010 r. oświadczyła, iż towar ujęty w fakturach nr [...] częściowo znajdował się w mieszkaniu przy ul. [...] i w mieszkaniu przy ul. [...], zaś – D.W. twierdził, że towar zakupiony od A.K. (następnie jej zwrócony w związku z czym zostały wystawione faktury korygujące z dnia [...].01.2010 r.) był przechowywany w garażu, czemu z kolei zaprzeczył właściciel garażu B.C., który stwierdził, że w swoim garażu bywa 3-5 razy tygodniu i nigdy tam nie widział, by coś było przechowywane. Jak podkreślił, istnieją również rozbieżności w zeznaniach strony co do wykorzystania/zużycia części towaru rzekomo zakupionego przez stronę od A A.K., a w zakresie ustaleń dotyczących lokalu położonego przy ul. [...] organ pierwszej instancji zasadnie – zdaniem organu odwoławczego - wskazał na wątpliwości w zakresie zeznań świadka G.D., z uwagi na rozbieżności w odniesieniu do zeznań z dnia [...].10.2012 r. oraz z dnia [...].11.2013r. Ponadto stan mieszkania przedstawiony w zeznaniach A.K. nie uwiarygodnił dokonania przez stronę zakupu materiałów oraz narzędzi budowlanych. Również w zakresie faktury VAT nr [...] wystawionej przez stronę na rzecz R.W. z dnia [...] stycznia 2010 r. za usługi doradztwa, szkolenia, reklamy oraz za roboty budowlane wykonywane w lokalu biurowym przy ul. [...], którego właścicielką była A.K. oraz w zakresie faktury VAT nr [...] wystawionej na rzecz A.K. za usługę sprzątania, montażu i demontażu urządzeń w ww. budynku, organ stwierdził, że ww. faktury nie dokumentują rzeczywiście dokonanych usług na rzecz ww. podmiotów. Wskazał na ustalenia, z których wynika, że w grudniu 2009 r. (kiedy był przeprowadzany rzekomy remont biura) nieruchomość przy ul. [...] była już kupiona od A.K. przez G.D.. Wskazał na złożone w dniu [...] listopada 2013 r. zeznania G.D., oraz na istnienie dwóch różnych protokołów zdawczo – odbiorczych piwnicy przynależnej do lokalu mieszkalnego przy ul. [...], a także zeznania E.D. złożone na okoliczność sporządzenia ww. protokołów, która zdaniem organu nie miała podstaw do świadczenia nieprawdy, podobnie jak przesłuchani najemcy tj. W.H., S.K.. Dodał, że z informacji pozyskanych od podmiotów trzecich, np. drukami "A" D Sp. z o.o.; drukami S sp. z o.o.; D J.M. wynika, że w okresie od czerwca 2007 r. do lutego 2010 r. ani strona ani R.W. nie zlecali wykonania materiałów reklamowych. Skoro jednak skarżący wprowadził do obiegu wystawione na rzecz R.W. oraz A.K. faktury, to zdaniem organu, jest zobowiązany zgodnie z art. 108 ustawy o VAT, do zapłaty podatku w nich wykazanego. Za niezasadne uznał zarzuty dotyczące naruszenia art. 120 -128 ustawy Ordynacja podatkowa, a uzasadnienie decyzji organu I instancji – jego zdaniem - odpowiada wymogom z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Za bezpodstawny uznał także zarzut naruszenia art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zauważając, że twierdzenia strony dot. naruszenia ww. przepisu są bezpodstawne i nie poparte konkretnymi dowodami mającymi oparcie w aktach sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy organowi I instancji zarzucając naruszenie: 1/ przepisów postępowania, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania, a w szczególności: a) art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie jej czynnego udziału w postępowaniu, przejawiające się w szczególności w włączeniu do akt sprawy zeznań: A.K., S.G., M.G., które złożone zostały w odrębnym postępowaniu, w którym M.T. nie występuje w charakterze strony, a także decyzji z dnia [...] lipca 2014r. wydanej wobec A.K. nr [...] oraz decyzji z dnia [...] lipca 2012r. nr [...] wydanej wobec R.W.; b) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych; c) art. 190 Ordynacji podatkowej poprzez brak zawiadomienia M.T. o terminie przesłuchania świadków: A.K., S.G., M.G.; d) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie; e) art. 233 § 1 pkt Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2014r. znak [...] pomimo szeregu uchybień formalnych jakie ona zawierała. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a oraz art. 108 ust.1 ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowym stanie faktycznym. W uzasadnieniu strona podniosła, że być może zaplanowany przez K.B. proceder wzbogacenia się na podatku VAT przy współuczestnictwie A.K. i R.W. istniał, ale on sam w nim nie uczestniczył, a transakcje z zakwestionowanych faktur miały miejsce w rzeczywistości. Podkreślił, że organy naruszyły art. 187 Ordynacji podatkowej w sposób lakoniczny ustalając jedynie, że rodzice nie mogli przekazać mu środków finansowych w ramach darowizny, gdyż sami byli niemajętni oraz brak było zgłoszenia w tym zakresie. Jednak zdaniem strony, fakt, że darowizna nie została wykazana, nie oznacza, że nie mogła być dana. Podniósł, że dane z ZUS w żaden sposób nie odzwierciedlają faktycznej sytuacji majątkowej rodziców. Zarzucił, że organy pominęły fakt, że skarżący zaciągnął kredyty w celu sfinansowania zakwestionowanych transakcji np. w celu zakupu spornego pojazdu [...]. Za pozbawione logiki uznał ustalenie, że skoro uprawniony był do otrzymania mieszkania z TBS, to nie posiadał zbyt wielu środków finansowych, które mógłby później wykorzystać na prowadzenie działalności gospodarczej. Organ pominął przy tym jednak, że pomiędzy uzyskaniem mieszkania z TBS a datą czynności minęła blisko dekada. Organ nie zadał sobie również trudu, aby ustalić jaki był dalszy los towarów objętych fakturami np. samochodu osobowego [...]. Za zastanawiające uznał nie przeprowadzenie przez organ postępowania z zeznań świadków S.G., M.G. w przedmiotowym postępowaniu oraz A.K. z uwagi na jej nagłą zmianę stanowiska. Takie działanie narusza w ocenie strony skarżącej zasadę wyrażoną w art. 121 i 123 oraz art. 187§1 Ordynacji podatkowej. Dyrektor Izby Skarbowej winien był bowiem przeprowadzić w niniejszym postępowaniu odrębny dowód z zeznań wskazanych powyżej świadków oraz zgodnie z dyspozycją art. 190 Ordynacji powiadomić o tym stronę i dać jej możliwość uczestniczenia w tym przesłuchaniu. Dodał, że w zupełnej sprzeczności z ww. zasadami pozostaje wydanie w dacie [...] września 2014r. postanowienia o włączeniu do akt sprawy wyciągów z zeznań oraz decyzji, po czym zawiadomienie w dniu [...] września 2014r. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 –dalej jako "P.p.s.a.") uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Jednocześnie wskazać należy, że sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), co daje mu podstawy do całościowej kontroli zaskarżonego aktu. Spór w sprawie koncentruje się wokół odpowiedzi na pytanie, czy zakwestionowane przez organy podatkowe faktury ujęte przez skarżącego w ewidencji sprzedaży jak i ewidencji zakupów, odzwierciedlały rzeczywiste transakcje, czy też fikcyjne, a w konsekwencji, czy mogły stanowić podstawę do rozliczeń w zakresie podatku VAT. Kontrolę zaskarżonego aktu Sąd rozpocznie od kwestii procesowych, gdyż prawidłowo ustalony stan faktyczny, daje podstawę do analizy prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Główny zarzut skargi dotyczy naruszenia art. 121 oraz art. 123 Ordynacji podatkowej poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, co ma się przejawiać w szczególności we włączeniu do akt niniejszej sprawy zeznań A.K., S.G., M.G., które zostały złożone w odrębnym postępowaniu, oraz wyciągów z decyzji wydanych wobec A.K. oraz R.W.. Strona skarżąca twierdzi, że oparcie się na dowodach przeprowadzonych w innych postępowaniach (w tym wypadku karnoskarbowym), bez ich powtórnego przeprowadzenia w ramach przedmiotowego postępowania, narusza również art. 190 Ordynacji podatkowej. Zarzut ten Sąd uznaje za chybiony. Wpierw należy jednak wskazać, że strona skarżąca kwestionuje włączenie zeznań świadków S.G. oraz M.G., podczas, gdy takie osoby w sprawie nie występują. Traktując jednak powyższe jako wynik oczywistej omyłki, oraz kierując się faktem, że Sąd nie jest związany zarzutami skargi (art. 134 § 1 P.p.s.a.), Sąd ww. zarzut wiąże z zeznaniami S.G. oraz M.G.. Zgodnie z art. 123 § 1 w/w ustawy organy podatkowe obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z kolei z art. 190 Ordynacji podatkowej wynika, że strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem (§1), oraz, że ma prawo brać udział w przeprowadzaniu dowodu, może zadawać pytania świadkom i biegłym oraz składać wyjaśnienia (§2). Trzeba jednak pamiętać, że od zasady bezpośredniości czynności postępowania dowodowego z art. 190 Ordynacji podatkowej, istnieją wyjątki. Jeden z nich wynika z art. 181 cyt. ustawy zgodnie z którym, dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej, z zastrzeżeniem art. 284a § 3, art. 284b § 3 i art. 288 § 2, oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Utrwalony jest w orzecznictwie pogląd, że nie istniej prawny nakaz, aby w toku podatkowego koniecznym było powtórzenie przesłuchania świadka, który zeznawał w innym postępowaniu (także karno skarbowym). W konsekwencji korzystanie z tak uzyskanych zeznań samo w sobie nie jest narusza zasady czynnego udziału strony w postępowania ani też nie narusza jakichkolwiek innych przepisów Ordynacji podatkowej (por. wyr. NSA z 29.06.2010 r., I FSK 584/09; wyr. NSA z 21.12. 2007 r., II FSK 176/07; wyr. NSA z 18 maja 2006 r., I FSK 831/05). W związku z powyższym, brak powtórzenia czynności dowodowych w niniejszym postępowaniu, nie narusza zdaniem Sądu – wbrew twierdzeniu strony – przepisów prawa, tym bardziej, że strona swój zarzut konstruuje właśnie jedynie na braku powtórzenia czynności, nie zgłaszając wniosków dowodowych na tezy przeciwne niż wynikały ze złożonych już zeznań, ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że przemawia za tym nagła zmiana stanowiska A.K.. Nie jest również tak jak twierdzi skarżący, że włączenie zeznań jest dopuszczalne jedynie w nadzwyczajnych sytuacjach. Jest to pogląd, który stoi w opozycji do treści art. 181 Ordynacji podatkowej, z którego wprost wynika, że dowodami w sprawie mogą być również te materiały, które zostały zgromadzone w innych postępowaniach. A więc raz przesłuchani świadkowie, nie muszą być ponownie przesłuchani w toku postępowania podatkowego. Tym samym, za w pełni zgodne z prawem należało uznać włączenie do akt niniejszego postępowania postanowieniem z [...] września 2014 r. przez DIS wyciągów z protokołów przesłuchań świadków oraz postanowieniem z [...] września 2014 r. wyciągów z decyzji wydanych wobec kontrahentów strony skarżącej. Trzeba również podkreślić, że te dowody –podobnie jak wszystkie inne – podlegały swobodnej ocenie organu, która jak wynika ze skargi, nie jest kwestionowana. Skarżący na etapie postępowania odwoławczego, w piśmie z [...] września 2014 r. stanowiącym wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego kwestionował w ogóle zasadność włączenia ww. wyciągów, jako nie mających związku sprawą, co również należy uznać za niezasadne. Z art. 180§ 1 Ordynacji podatkowej wynika bowiem jednoznacznie, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Bez wątpienia, zdaniem Sądu, decyzje wydane wobec głównych kontrahentów strony tj. A.K. i R.W., mieszczą się w ww. definicji dowodu, skoro zawierają ustalenia m.in. w zakresie spornych transakcji. Co więcej, transakcje dotyczące strony skarżącej z jej kontrahentami zostały zakwestionowane w postępowaniach toczących się wobec ww. osób. Zdaniem Sądu, nie uniemożliwiło stronie skarżącej obrony jej praw wydanie postanowienia o włączenie wyciągów zeznań świadków oraz decyzji w dacie [...] września 2014 r. i zawiadomienie o tym – zdaniem skarżącego - w dniu [...] września 2014 r. Jak wynika bowiem z akt sprawy, postanowienie DIS o włączeniu materiału dowodowego doręczono stronie 8 września 2014 r., a więc miała możliwość, z czego zresztą skorzystała o czym świadczy pismo z [...] września 2014 r., odnieść się do zgromadzonych materiałów. Zdaniem skarżącego, organy nie zebrały oraz nie rozpatrzyły wszechstronnie materiału dowodowego w sprawie, co ma przejawiać się m.in. w tym, że w sposób lakoniczny ustalono, że nie mógł on otrzymać środków finansowych od rodziców, ponieważ darowizna nie została zgłoszona. Podniósł, że powszechną praktyką było wówczas nieinformowanie o takich czynnościach, gdyż wiązało to się z zapłatą podatku. Tymczasem skarżący chcąc dowieść, że darowizna rzeczywiście miała miejsce, winien to dowodzić legalnymi dowodami, a nie gołosłownym stwierdzeniem, że przemawiała za tym chęć uniknięcia zapłaty podatku od darowizny. Skoro natomiast skarżący twierdzi, że w sposób nielegalny uniknięto zapłaty podatku, to winien mieć świadomość, że nie poparte żadnymi dowodami powoływanie się obecnie na ten fakt, nie może przynieść zamierzonego skutku. Ponadto z materiału dowodowego zebranego w toku postępowania podatkowego wobec skarżącego w zakresie nieujawnionych źródeł za 2009 r. wynika, że strona nie nie pamiętała dokładnej daty otrzymania darowizny, wskazując jedynie, że miało to miejsce w 1999 r. lub na początku 2000, mimo, że była to – według jej zeznań – znaczna kwota (ponad 100.000,00 dolarów), co przeliczając na dzień [...].12.1999 r. dawało 414.830,00 zł. Brak było również informacji w systemie podatkowym POLTAX w zakresie jakiejkolwiek darowizny otrzymanej od rodziców. Ponadto analiza sytuacji finansowej rodziców skarżącego dowodzi, że nie mogli dysponować środkami pieniężnymi, które mogłaby otrzymać strona skarżąca. Nie prowadzili bowiem działalności gospodarczej, a ich świadczenia przez znaczny okres czasu sprowadzały się do świadczeń rentowych (S.T.), czy też rentowo – emerytalnych (J.T.), co wynika z pism ZUS z [...].08.2010r. Skarżący kwestionując również dane posiadane przez ZUS twierdzi, że nie odzwierciedlają faktycznej sytuacji majątkowej, sam nie przedstawił jakiegokolwiek dowodu, by podważyć ich wiarygodność. Czyniąc zarzut organom, że w jakikolwiek inny sposób nie próbowały ustalić, czy możliwe było przekazanie darowizny, pomija, że organy podatkowe nie mają obowiązku nieograniczonego poszukiwania dowodów, bo choć na gruncie art. 122 Ordynacji podatkowej wprawdzie mają podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, to mają to być jedynie działania niezbędne (por. wyr. NSA z 5.03.2014 r., II FSK 1552/12). Za pozbawiony logiki skarżący uznał pogląd, że skoro uprawniony był do otrzymania mieszkania z TBS, to nie posiadał zbyt wielu środków finansowych na prowadzenie działalności gospodarczej, tym bardziej, że pomiędzy uzyskaniem mieszkania z TBS a datą czynności minęła dekada. Odnosząc się do powyższego należy podkreślić, że zostając najemcą lokalu mieszkalnego od G sp. z o.o. w 1998 r. musiał wówczas m.in. legitymować się odpowiednio niskimi dochodami, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z 26 października 1995 r. o niektórych formach popierania budownictwa mieszkaniowego. Co istotne również, najemca zarówno w ówczesnym jak i w obecnym stanie prawnym jest obowiązany składać towarzystwu raz na 2 lata, w terminie do dnia 30 kwietnia danego roku, deklarację o średnim miesięcznym dochodzie przypadającym na gospodarstwo domowe w roku poprzednim oraz informować towarzystwo niezwłocznie o uzyskaniu tytułu prawnego do innego lokalu mieszkalnego (art. 30 ust. 3 cyt. ustawy). Tak więc, sytuacja finansowa najemcy jest monitorowana w celu weryfikacji prawa do najmu lokalu. Strona twierdzi, że na obecne wydatki środki pochodzą z oszczędności oraz pomocy finansowej od rodziców. Tymczasem jak wynika z powyższego, ta pomoc została zakwestionowana przez organy. Jednocześnie z pisma Zakładu E, wynika, że skarżący choć współpracował z ww. firmą od [...].05.2007 r. , to nie osiągnął z tego tytułu żadnych dochodów jako, że wykazał się zerową skutecznością przy sprzedaży produktów ww. firmy. W związku z czym, Sąd nie podziela poglądu, że skarżący w ostatnim czasie był w posiadaniu środków, którymi był w stanie sfinansować prowadzoną działalność gospodarczą w tym zakwestionowane zakupy. Należy również podkreślić, że żona skarżącego odmówiła składania wyjaśnień w sprawie, mimo, że zdaniem skarżącego posiadała ona wszelkie informacje dotyczące działalności jego firmy. Sąd podziela również ustalenia organów w odniesieniu do poszczególnych zakwestionowanych faktur VAT. W ocenie Sądu, organy podatkowe uprawnione były do stwierdzenia, że usługi szkolenia, doradztwa i reklamy wykazane na fakturze nr [...] z [...].01.2010 r. na rzecz R.W. w rzeczywistości nie miały miejsca. R.W. [...].05.2010 r. zeznał, że to on zlecał wykonanie ulotek swojej firmy drukarni D i sam za nie płacił, a ponadto M.T. wykonywał je w [...]. Tymczasem żadna z drukarni na terenie [...] w okolicach byłej lub obecnej siedziby Urzędu Pracy (w tym D) nie potwierdziły, by R.W. lub M.T. zlecali wykonanie ulotek lub materiałów reklamowych. Skarżący zeznał, że pomagał R.W. w złożeniu wszelkich dokumentów założycielskich związanych z działalnością gospodarczą, z tym, że to R.W. wypełniał je, a on tyko pokazywał, co i gdzie jak wypełnić. Przy czym, sam R.W. [...].04.2010 r. zeznał z kolei, że dokumenty te wypełniała A.K., by stwierdzić przy kolejnym przesłuchaniu [...].05. 2010 r., że tylko je przepisywała, a pomagał wypełnić M.T.. R.W. zeznał ponadto, że M.T. szkolił go w zakresie obsługi komputera po ok. godzinie przez 12 lub 13 dni, a współpracę rozpoczął od grudnia lub listopada 2009r., podczas gdy M.T. zeznał [...].05.2010r., że od czasu podpisanie umowy [...].10.2009 r., poświęcił R.W. 3 miesiące po kilka godzin dziennie w godzinach popołudniowych. Istniejące rozbieżności, nie pozwalają zatem zdaniem Sądu stwierdzić, że M.T. rzeczywiści świadczył usługi szkoleniowo - doradcze R.W. wykazane na spornej fakturze. Ponadto, zasadnie organy zwróciły uwagę na fakt, że w toku postępowania prowadzonego wobec R.W. w zakresie podatku VAT m.in. za styczeń 2010r. również zakwestionowano zakup usług szkolenia i doradztwa od M.T.. Sąd podziela również stanowisko organów podatkowych w odniesieniu do faktur VAT nr: [...] (tytułem zakupu mebli biurowych, urządzeń biurowych oraz narzędzi budowlanych), [...] (tytułem zakupu mebli, urządzeń AGD i RTV, szaf, drzwi wewnętrznych, urządzeń sanitarnych oraz oświetlenia; [...] (tytułem zakupu materiałów i narzędzi budowlanych, przewodów elektrycznych, środków czystości, okna VELUX oraz chłodziarko – zamrażarki), wystawionych przez A A.K.. Ustalono bowiem, że A.K. na meble mieszkalne, sprzęt biurowy, sprzęt RTV i AGD oraz na materiały i narzędzia budowlane wystawiła w sierpniu 2009 r. faktury VAT na rzecz J K.K., by następnie na ww. towary wystawić faktury korygujące dnia [...] stycznia 2010 r. oraz w tym samym dniu sporządziła kolejne faktury na rzecz M.T., których przedmiotem były te same towary. Przy czym, wskazać należy na rozbieżności z zeznań świadków oraz wyjaśnień strony. K.K. oświadczyła bowiem pisemnie, że wszystkie transakcje zostały uregulowane gotówką, podczas gdy D.W. (pracownik J K.K.) oświadczył, że K.K. nie zapłaciła za ten sprzęt A.K.. Ww. zeznał także, że sprzęt odebrał wraz z kolegą od A.K., gdy tymczasem ta podała, że nie został w ogóle przekazany K.K.. Istnieją również rozbieżności co do przetrzymywania towaru. M.T. oświadczył bowiem, że towary z faktury [...] w chwili zakupu znajdowały się w pomieszczeniu biurowym A.K. przy ul. [...], podczas gdy A.K. oświadczyła, że towar ujęty w fakturach nr [...] częściowo znajdował się w mieszkaniu przy ul. [...] i w mieszkaniu przy ul. [...]. Należy również dodać, że w celu zweryfikowania stanowiska strony w zakresie zużycia towarów i materiałów wymienionych w fakturze nr [...] z [...].01.2010 r. do remontu mieszkania organ ustalił, że przy ul. [...] znajdowały się dwa lokale tj. mieszkalny położony przy ul. [...] oraz biurowy położony przy ul. [...], a [...].09.2009r. strona podpisała przedwstępna umowę sprzedaży z R sp. z o.o., której przedmiotem był lokal usługowy przy ul. [...]. Należy wskazać, że organ zwrócił się do R sp. z o.o. o wyjaśnienie okoliczności dysponowania lokalem. Z nadesłanych odpowiedzi z [...].08.2010 r. i [...].08.2010 r. nie wynika jednoznacznie, w jakim czasie M.T. dysponował ww. lokalem. Ponadto, mimo, że na protokole przyjęcia lokalu handlowego w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] z [...].09.2010 r. podpisali się M.T. oraz G.D., to ten ostatni nie pamiętał – zeznając [...].11.2013 r. – kiedy odbyło się przekazanie lokal oraz stwierdził, że nie był przy tym przekazaniu obecny, pomimo, że [...].10.2012r. zeznał zupełnie odmiennie. Ponadto z ww. przedwstępnej umowy sprzedaży wynika, że lokal usługowy ma zostać przekazany pod warunkiem wpłacenia przez M.T. opłaty rezerwacyjnej w kwocie 10.000 zł. (§3 umowy), a tę skarżący wpłacił [...].02.2010 r. W związku z powyższym, rację ma organ twierdząc, że ww. okoliczności nie uprawdopodabniają faktu przekazania lokalu [...].09.2009 r. oraz dokonania zakupów od A.K. celem wykonania remontu. Skarżący twierdzi, że przeprowadzał remont w mieszkaniu przy ul. [...] z użyciem materiałów nabytych od A.K., podczas, gdy kolejny nabywca tego mieszkania tj. A.K. zeznał, że zakupione mieszkanie było w stanie developerskim. W świetle powyższego, Sąd podziela stanowisko organu w odniesieniu do zakwestionowanych faktur stwierdzając, że również w tym przypadku, dokumentowały one czynności fikcyjne, co wynika również z ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, wydanej wobec A.K.. Sąd zgadza się również ze stanowiskiem, że faktury VAT nr [...] (wystawiona w zakresie robót remontowych w budynku przy ul. [...] na rzecz R.W.) oraz faktura VAT nr [...] (wystawiona w zakresie robót usług sprzątania, montażu i demontażu urządzeń w budynku na rzecz A.K.) dokumentują zdarzenia, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Znamienne jest, że skarżący miał wykonywać remont lokalu w grudniu 2009 r. na zlecenie A.K., pomimo, że nowym właścicielem nieruchomości przy ul. [...] wraz z pomieszczeniami piwnicznymi - w której to części zdaniem A.K. były wykonywane usługi przez stronę skarżącą - był już G.D.. Ponadto protokół zdawczo odbiorczy dotyczący pomieszczenia biurowego w części piwnicznej przedłożony przez A.K. zawierał szereg zaparafowanych skreśleń. Jednocześnie była w nim informacja, że został sporządzony w dwóch jednobrzmiących egzemplarzach. Przedłożony drugi egzemplarz przez G.D. nie zawierał skreśleń w dacie (według tej wersji sporządzony był [...].03.2010 r., a nie [...].03.2010r.), numer mieszkania do którego przynależy piwnica nie był skreślony, nie był uzupełniony o dopiski dotyczące liczników, wykonanych zdjęć, oraz jako strona przekazująca podpisał się "z up. K.B." a nie A.K., za stronę przyjmującą podpisała się "D. up". Ponadto zeznania przesłuchanej [...] stycznia 2014 r. E.D., a więc osoby odpowiedzialnej m.in. za sporządzenie protokołów zdawczo - odbiorczych lokalu oraz jego wydanie, przeczą zeznaniom skarżącego. Ww. stwierdziła m.in., że kolor ścian w lokalu piwniczym był mysi, podczas gdy skarżący wskazał, że był w kolorze pomarańczowym z żółtym. Świadek zeznał, że ściany były do odmalowania i nie były szpachlowane, podczas gdy strona skarżąca twierdziła, że prace w lokalu polegały właśnie na szpachlowaniu i malowaniu. Wersja zdarzeń przedstawiona przez skarżącego nie znajduje również potwierdzenia w zeznaniach samego rzekomego zleceniodawcy prac tj. R.W., który stwierdził m.in., że remont skarżący wykonywał z ekipą, podczas gdy M.T. zeznał, że wykonywał prace sam. A.K. twierdziła natomiast, że usługa wykonywana w części piwnicznej polegała na demontażu m.in. szafek kuchennych. Tymczasem z ze zeznań E.D. wynika, że w momencie zdawania lokalu w kuchni były same meble. Na uwagę zasługuje również fakt, że zeznania innych najemców lokali przy ul. [...] tj. W.H., S.K., nie potwierdziły, aby pod ww. adresem były prowadzone jakieś prace remontowo/ budowlane. Nie znali oni również M.T. oraz R.W.. Tym samym, w ocenie Sądu, organy podatkowe zasadnie uznały zeznania E.D. za wiarygodne i odzwierciedlające rzeczywisty stan rzeczy. Słusznie stwierdzono, że świadek nie będąc powiązana z ww. transakcjami nie miała podstaw do świadczenia nieprawdy. Natomiast liczne sprzeczności wynikające z zeznań osób pomiędzy którymi miało dojść do transakcji, nie pozwalają przyjąć, że wykazane na zakwestionowanych fakturach usługi w rzeczywistości miały miejsce. Trzeba również podkreślić, że mimo, iż wystawione przez stronę na rzecz R.W. oraz A.K. faktury należało uznać za fikcyjne, to zostały one wprowadzone do obiegu prawnego. To rodzi z kolei określone konsekwencje na gruncie ustawy o VAT. Zgodnie bowiem z art. 108 tej ustawy w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Podkreślić należy, że podatek wykazany na fakturze, w stosunku do której stosuje się art. 108 ustawy o VAT, jest należny jedynie z tego tytułu, że został na tej fakturze wykazany. Sąd podziela również stanowisko organów podatkowych, zgodnie z którym, wykazana na fakturze VAT nr [...] z [...] stycznia 2010 r. transakcja zakupu samochodu osobowego marki [...] przez skarżącego od R.W. nie miała miejsca. Z oświadczenia R.W. wynika, że rejestrował na siebie samochód zaraz po jego zakupie. Tymczasem z pisemnej informacji z Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta z [...] kwietnia 2010 r. wynika, że ww. samochód nie był w ogóle rejestrowany na R.W.. Ponadto analiza wcześniejszych transakcji, których przedmiotem był ww. pojazd, prowadzi w do wniosku, że miały one jedynie na celu wyłudzić podatek VAT. Potwierdzają to również zeznania mi.in. A.K., S.G. oraz M.G.. Skarżący twierdzi także, że w celu sfinansowania transakcji np. zakupu samochodu, zaciągał kredyty. Jednak to, że taki kredyt został zaciągnięty, nie oznacza – zdaniem Sądu - że uzyskane w ten sposób kwoty zostały wydatkowane właśnie przy zakupach, które zostały zakwestionowane, w żadnym razie ich również nie potwierdza, gdyż w świetle zebranych dowodów, nie można przyjąć, że do takiego zakupu doszło. Chybiony jest również w tym kontekście zarzut strony skarżącej, że organy nie ustaliły dalszego losu towarów objętych zakwestionowanymi fakturami np. spornego pojazdu. Jak wynika bowiem z decyzji organu odwoławczego, ustalono, że strona wystawił fakturę dot. sprzedaży samochodu w dniu [...].08.2011 r. na rzecz M.Ś.. Trafnie jednak uznano, że w świetle poczynionych ustaleń, ten fakt nie uwiarygodnia wcześniej zakwestionowanej transakcji. Mając na uwadze powyższe, Sąd za trafne uznaje ustalenia organów podatkowych, z których wynika niezbicie, że strona ujęła w rozliczeniu podatku VAT za styczeń 2010 r. fikcyjne faktury, które nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń. W świetle powyższych ustaleń, za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Zgodnie z art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (...). Ponadto, ustawodawca w art. 88 ustawy o VAT zawarł wyjątki od zasady wskazanej w art. 86 ust. 1 ww. ustawy określając, kiedy z mocy ustawy prawo do obniżenia podatku należnego o naliczony nie przysługuje. Zgodnie zatem z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego, wystawione faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. W przedstawionych przepisach zawarte jest zatem podstawowe prawo podatnika - wynikające z samej konstrukcji podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej – do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. By móc skorzystać z powyższego uprawnienia podatnik musi nie tylko znajdować się w posiadaniu faktury, ale muszą one dokumentować realne zdarzenia gospodarcze, gdyż podatek od towarów i usług jest podatkiem od rzeczywistych transakcji gospodarczych. Faktura sama w sobie jest bowiem dokumentem, który nie ma waloru dokumentu urzędowego, a zatem nie korzysta z domniemania prawdziwości. Ugruntowany jest pogląd, że prawo do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z samego faktu posiadania faktury, lecz z faktu nabycia towaru i usługi. NSA w wyroku z dnia 13 marca 1998 r. (sygn. akt I SA/Lu 1240/09) stwierdził, iż prawidłowość materialnoprawna tej faktury zachodzi, jeżeli odzwierciedla ona prawdziwe zdarzenie gospodarcze. A contrario nie będzie można uznać za prawidłową fakturę, gdy sprzecznie z jej treścią wykazuje ona zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. Z kolei WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 1 lutego 2010 r. (sygn. akt I SA/Gd 924/09), dokonując szerokiej wykładni art. 86 stwierdził, iż przepis art. 86 ust. 1 ustawy o VAT należy interpretować w taki sposób, że faktura nieodzwierciedlająca rzeczywiście dokonanej czynności przez jej wystawcę, która rodziłaby u niego obowiązek podatkowy, nie daje odbiorcy tej faktury prawa do odliczenia wykazanego w niej podatku (...). Umożliwienie w takiej sytuacji skorzystania z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia. Konsekwencja posiadania wadliwej faktury od strony podmiotowej lub przedmiotowej jest zatem dalej idąca, bowiem podatnik traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z takiego dokumentu. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż faktura, która nie dokumentuje rzeczywistego zdarzenia gospodarczego, jest bezskuteczna prawnie, a w związku z tym nie może wywołać żadnych skutków podatkowych zarówno u wystawcy jaki i odbiorcy (wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Go 445/09). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że skoro w niniejszym postępowaniu zostało dowiedzione, że czynności określone w zakwestionowanych fakturach wystawionych na rzecz M.T. w rzeczywistości nie mogły mieć miejsca, to tym samym zasadnie również uznano, że skarżący nie posiadał prawa do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż zakwestionowane przez organy faktury były fakturami fikcyjnymi, a tym samym są one prawnie bezskuteczne. M.T. wskazał, że nie uczestniczył w procederze wyłudzenia podatku VAT, choć być może – jak stwierdził - taki istniał. Sąd nie podziela jednak również stanowiska strony w tym zakresie. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika bowiem, że skarżący uczestniczył w łańcuchu firm mających zalegalizować transakcje, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Ponadto, nawet gdyby przyjąć, że cechowała go dobra wiara – czemu przeczy materiał dowodowy, oraz postawa, jaką przyjął w toku postępowania, wielokrotnie odmawiając składania wyjaśnień – to ma ona wówczas znaczenie, gdy doszło do realnej transakcji pomiędzy podmiotami wskazanymi na fakturze (por. wyr. WSA w Warszawie 4.03.2014r. , III SA/Wa 2429/13). Tymczasem w niniejszej spawie organy dowiodły, że sporne faktury są fakturami fikcyjnymi, w związku z czym kwestia ewentualnej dobrej wiary, jest w tej sytuacji bez znaczenia. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.