II SA/Wa 1259/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Danuta Kania Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. A. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego – oddala skargę – Rada Wydziału [...] Uniwersytetu W. uchwałą [...] z dnia [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 18 a ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 204, poz. 1200), w głosowaniu tajnym (uprawnionych do głosowania: 34 osoby, oddano 28 głosów w tym: 0 głosów za nadaniem stopnia doktora habilitowanego, 27 przeciw, 1 wstrzymujący się), odmówiła nadania dr A. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk [...] w dyscyplinie[...]. Rada Wydziału wskazała, że po zapoznaniu się z uchwałą komisji habilitacyjnej w sprawie postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego dr A. A. w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] i negatywnymi recenzjami dorobku naukowego habilitanta nadesłanymi przez dr hab. A. K. z U. w P., prof. J. K. z U. w K. i prof. A. W. z Instytutu [...] im. [...] w W., podjęła przedmiotową uchwałę. W odwołaniu od powyższej uchwały, uzupełnionym pismem z dnia 26 kwietnia 2013 r., A. A. przedstawił tezy badawcze w jego dorobku, które zostały wyjaśnione w sposób jasny i klarowny w publikacjach autora. Ponadto zgłosił uwagi krytyczne do recenzji, a mianowicie: 1) przypadkowy dobór recenzentów, którzy wykazują słabą znajomość zagadnień z zakresu [...], 2) brak oczytania ze strony recenzentów i znajomości najnowszych osiągnięć w zakresie [...], 3) brak inwencji i myślenia twórczego opartego o współczesne teorie [...], 4) brak znajomości [...] i przetworzenia jej do współczesnych osiągnięć nauki widoczny w recenzji prof. J. K., 5) brak widzenia układu biologicznego człowieka w wymiarze [...] przez recenzentów, 6) przedstawione argumenty negujące daną teorię lub hipotezę nie zawierają przesłanek naukowych, 7) prezentacja kłamliwych twierdzeń, że autor nie prowadził żadnych badań, bądź opierał się na plagiatach. Odwołujący podniósł także zarzuty do protokołu Komisji oraz stwierdził, że recenzje są nieudolne i nie redagowane przez znawców zagadnień [...] i [...]. Brak spójności myśli, naukowych twierdzeń, twórczej wyobraźni, znajomości osiągnięć naukowych powodują, że recenzje nie stanowią obiektywnej oceny dorobku naukowego habilitanta i nie mogą być uznane za wiarygodne. Ponadto zażądał oceny jego dorobku naukowego przez specjalistów z zakresu[...] , względnie [...] oraz [...] proponując konkretne osoby. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, utrzymała w mocy zaskarżoną uchwałę. W uzasadnieniu podała, że Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji, po zapoznaniu się z odwołaniem dr A. A. i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym wypowiedziała się przeciw wnioskowi o uchylenie zaskarżonej uchwały, której dotyczy odwołanie (wynik głosowania: za przyjęciem odwołania – 0 głosów, przeciw – 32 głosy, wstrzymujących się – 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym nie przyjąć odwołania i utrzymać zaskarżoną uchwałę w mocy (wynik głosowania: za przyjęciem odwołania – 0 głosów, przeciw – 10 głosów, wstrzymujących się – 0 głosów). Centralna Komisja podniosła, że odwołanie zawiera zasadniczo polemikę z opiniami recenzentów oraz zarzuty formalne dotyczące treści protokołu komisji habilitacyjnej. Natomiast analiza dokumentacji przewodu habilitacyjnego pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że w jego toku nie wystąpiły uchybienia formalne. Bezpodstawny jest też jej zdaniem zarzut o przypadkowym doborze recenzentów, którymi są [...] i [...] oraz [...], a ich opinie nie zawierają żadnych tendencyjnych i emocjonalnych treści. Niezasadny jest także zarzut o nieznajomości [...] przez recenzentów, skoro odnieśli się oni krytycznie do braku podstaw metodologicznych badań. W ostatecznej ocenie Centralnej Komisji, osiągnięcia naukowe kandydata powstałe po uzyskaniu stopnia naukowego doktora, nie są wystarczające do uzyskania stopnia naukowego doktora habilitowanego w rozumieniu art. 16 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, co znalazło wyraz w głosowaniach zarówno Sekcji, jak i Prezydium Komisji. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. A. zarzucił jej niezgodność z prawem. Ponownie podniósł, że jego prace były recenzowane przez [...], [...] oraz [...], a więc przez osoby, które nie mają wiedzy o [...], a co za tym idzie, kompetencji do oceny dorobku w tym przedmiocie. Zwrócił uwagę na opracowanie "Dobre praktyki w procedurach recenzyjnych w nauce", wykonane przez Zespół do Spraw Etyki w Nauce, doradzający Ministrowi Nauki i Szkolnictwa Wyższego w latach 2009-2010. Zgodnie z powyższym opracowaniem "wymagane jest dobieranie recenzentów jak najbardziej kompetentnych w danej dziedzinie. Wyznacznikiem kompetencji potencjalnego recenzenta jest nie tylko jego wiedza, poświadczona znaczącym dorobkiem naukowym, lecz także reputacja rzetelnego recenzenta. Jeśli w danej dziedzinie pracuje bardzo niewielu specjalistów, należy w miarę możliwości, korzystać z pomocy recenzentów zagranicznych". Skarżący wniósł, aby Centralna Komisja do akt sądowych dołączyła wykaz publikacji naukowych z zakresu [...] napisanych przez recenzentów. W odniesieniu do zarzutu o dokonaniu przez niego plagiatu wskazał, iż do chwili obecnej prokuratura takiego zarzutu mu nie postawiła, tym samym nie może czynić tego Centralna Komisja. Mając na uwadze, jak stwierdził skarżący, nieporadność komisji, brak wnikliwości w problem oraz nieprzestrzeganie przepisów prawa, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzupełnieniu skargi z dnia [...] czerwca 2014 r. skarżący wniósł o ustosunkowanie się do oceny recenzentów, które zostały przedstawione w ich recenzjach. Z kolei w piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2014 r. A. A. podniósł, że "w toku postepowania habilitacyjnego doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z 14 marca 2003 r. Dz. U. Nr 65, poz. 595 oraz Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. Dz. U. Nr 204, poz. 1200. § 14.1 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, oraz Rozporządzenie Zespołu do Spraw Etyki w nauce działający przy Pani B. prof. K. Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w kwestii dobrych praktyk w procedurach recenzyjnych". Zarzucił ponadto, iż Centralna Komisja nie przestrzegała terminów zapisanych w ustawie oraz rozporządzeniu. Swoje zarzuty, w szczególności dotyczące recenzentów skarżący podtrzymał w załączniku do protokołu, złożonym na rozprawie. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów wniosła o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Podniosła ponadto, że co do zasady, decydując się na wszczęcie określonej procedury, kandydat poddał ocenie swój dorobek naukowy przez środowisko naukowe i musi przyjąć taką, a nie inną jego ocenę. Ocena została dokonana przez Centralną Komisję, która badała dotychczasowy dorobek naukowy kandydata pod kątem wymogów art. 18 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. Wskazała też, iż nie sposób sobie wyobrazić, żeby na etapach postępowania sądowo-odwoławczego kandydat prowadził polemikę z Centralną Komisją w przedmiocie meritum ustaleń Komisji, czy z krytycznymi konkluzjami recenzentów. Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie jest forum toczenia dyskusji naukowej, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych czy polemiki z konkluzjami komisji i recenzentów, a jedynie jest miejscem, gdzie sprawowana jest kontrola działalności instytucji państwowych pod względem zgodności z prawem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z przepisem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r., Nr 65, poz. 595 ze zm.), dalej "ustawa o stopniach naukowych", w brzmieniu obowiązującym w toku postępowania habilitacyjnego skarżącego, do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. W ust. 2 powołanego przepisu stanowi się natomiast, że osiągnięcie o którym mowa w ust. 1, może stanowić: 1) dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie, 2) zrealizowane oryginalne osiągnięcie projektowe, konstrukcyjne, technologiczne lub artystyczne, 3) część pracy zbiorowej, jeżeli opracowanie wydzielonego zagadnienia jest indywidualnym wkładem osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego. W myśl zaś art. 18a tej ustawy, postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji (ust. 1). Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazuje we wniosku jednostkę organizacyjną posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia doktora habilitowanego, wybraną do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2). W przypadku gdy rada jednostki organizacyjnej wskazanej przez wnioskodawcę w trybie ust. 1 i 2 nie wyrazi zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego, postępowanie prowadzi jednostka organizacyjna posiadająca uprawnienia do nadawania stopnia doktora habilitowanego wyznaczona przez Centralną Komisję (ust. 3). Centralna Komisja w terminie 7 dni dokonuje oceny formalnej wniosku. W przypadku uznania wniosku za niekompletny lub nieodpowiadający wymogom ustawy Centralna Komisja wzywa do jego uzupełnienia, wskazując sposób i wyznaczając termin uzupełnienia wniosku (ust. 4). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego. Komisja składa się z: 1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki, o której mowa w ust. 2 lub 3, 2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez jednostkę o której mowa w ust. 2 lub 3 (ust. 5). Centralna Komisja w dniu powołania przekazuje jej dokumenty, o których mowa w ust. 1, (ust. 6). W terminie nie dłuższym niż 6 tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci, o których mowa w ust. 5, oceniają, czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). Głosowanie, o którym mowa w ust. 8, na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, przeprowadza się w trybie tajnym (ust. 9) W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji habilitacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach naukowych (ust. 10). Komisja habilitacyjna w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego, o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 11). Z kolei zgodnie z przepisem art. 20 omawianej ustawy, uchwały, o których mowa w art. 14 ust. 2 i art. 18a ust. 11, są podejmowane w głosowaniu tajnym i zapadają bezwzględną większością oddanych głosów przy obecności co najmniej połowy ogólnej liczby osób uprawnionych do głosowania (ust. 1). Do głosowania, o którym mowa w ust. 1, są uprawnieni członkowie właściwej rady jednostki organizacyjnej posiadający tytuł profesora, stopień doktora habilitowanego oraz osoby, które nabyły uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a (ust. 2). Upoważnienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje ponadto osobom wymienionym w art. 10, a w czynnościach przewodu doktorskiego – także recenzentem i promotorowi rozprawy doktorskiej (ust. 3). Promotorem w przewodzie doktorskim oraz recenzentem rozprawy doktorskiej lub członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub artystycznej (ust. 6). Kwestie dotyczące postępowania habilitacyjnego zostały uszczegółowione w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 22 września 2011 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodach doktorskich, w postępowaniu habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 204, poz. 1200), dalej "rozporządzenie z 2011 r." w Rozdziale 2 – Szczegółowy tryb przeprowadzania czynności w postępowaniach habilitacyjnych. Uregulowania w zakresie postępowań habilitacyjnych zawiera również Statut Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, stanowiący załącznik do Zarządzenia Nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 czerwca 2012 r. w sprawie zatwierdzenia Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów. W niniejszej sprawie postępowanie habilitacyjne zostało przeprowadzone z poszanowaniem wymienionych regulacji, zaś wydane rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. W swoim wniosku skierowanym do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2012 r. o wszczęcie postępowania habilitacyjnego w dziedzinie nauk [...], w dyscyplinie [...], dr A. A. wskazał do jego przeprowadzenia Radę Wydziału [...] Szkoły [...] w W. Jednakże powyższa Rada Wydziału w uchwale nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., nie wyraziła zgody na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego. W związku z tym Z-ca Przewodniczącego Centralnej Komisji na podstawie art. 18a ust. 3 ustawy o stopniach naukowych, wyznaczył Radę Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do przeprowadzenia przedmiotowego postępowania. Rada Wydziału [....] Uniwersytetu [...] uchwałą [...] z dnia [...] września 2012 r., w głosowaniu tajnym, wyraziła zgodę na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego skarżącego i wskazała trzech członków komisji habilitacyjnej, tj. sekretarza komisji – dr hab. M. L., prof. U., członka komisji – prof. dr hab. T. S. i recenzenta – prof. dr hab. A. W.. Z-ca Przewodniczącego Centralnej Komisji w dniu [...] października 2012 r. powołał komisję habilitacyjną w składzie: 1) przewodniczący – prof. T. M. – Szkoła Wyższa [...], 2) sekretarz – dr hab. M. L. – Uniwersytet [...], 3) recenzent – dr hab. A. K. – Uniwersytet im. [...] w P., 4) recenzent – prof. J. K. – Uniwersytet [...] w K., 5) recenzent – prof. A. W. – Instytut [...] im. [...] w W., 6) członek – prof. W. P. – Instytut [...] w W., 7) członek – prof. T. S. – Uniwersytet [...]. Skład komisji habilitacyjnej odpowiada zatem wymogom art. 18a ust. 5 zd. 2 ustawy o stopniach naukowych, a także § 19 ust. 2 Statutu Centralnej Komisji, a nadto dobór recenzentów – [...] i [...] oraz [...] – wbrew zarzutom skarżącego, był odpowiedni dla oceny jego dorobku naukowego. Wszyscy recenzenci negatywnie ocenili dorobek skarżącego, a w szczególności krytycznie odnieśli się do braku podstaw metodologicznych badań habilitanta. W związku z tym komisja habilitacyjna na posiedzeniu w dniu [...] lutego 2013 r., po przedstawieniu recenzji i po zapoznaniu się z autoreferatem, w głosowaniu jawnym w pełnym składzie, podjęła jednogłośnie uchwałę o wystąpieniu z wnioskiem do Rady Wydziału [...] o odmowę nadania A. A. stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk [...] i dyscyplinie [...], co odpowiada wymogom art. 18a ust. 8 ustawy o stopniach naukowych. Natomiast Rada Wydziału [...] uchwałą [...] z dnia [...] lutego 2013 r. podjęła w oparciu o przepis art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych, w głosowaniu tajnym, co wynika z przepisu art. 20 ust. 1 tej ustawy, odmówiła skarżącemu nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Po wniesieniu odwołania Rada Wydziału [...] w uchwale [...] z dnia [...] czerwca 2013 r., w głosowaniu tajnym negatywnie zaopiniowała powyższe odwołanie, które wraz z ww. uchwałą i aktami sprawy przekazała Centralnej Komisji, zgodnie z art. 21 ust. 1 zd. 2 ustawy o stopniach naukowych. Ze statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wynika, że organ Komisji w postaci Sekcji Stałej prowadzi postępowanie opiniodawcze w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego (§ 18 ust. 1 w zw. z § 8 pkt 2 lit. a). Powołany w tym postępowaniu recenzent (§ 19 ust. 1 statutu) prof. dr hab. R. P. z Instytutu [...] w W. przychylił się do negatywnego stanowiska Rady Wydziału [...] dotyczącego odwołania. Wobec powyższego, zgodnie z wymogiem § 19 ust. 4 statutu, został powołany dodatkowy recenzent w osobie dr hab. J. B. – Wydział [...] w K., który także negatywnie zaopiniował odwołanie A. A. Sekcja Nauk Humanistycznych i Społecznych Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2014 r., podjęła więc jednogłośnie uchwałę o niepoparciu odwołania skarżącego od uchwały odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Również Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] kwietnia 2014 r. w obecności 10 na 11 członków Prezydium, jednogłośnie w podjętej uchwale postanowiło nie przyjąć odwołania skarżącego. W tej sytuacji Centralna Komisja podjęła zaskarżoną decyzję o utrzymaniu w mocy uchwały [...] Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia [...] lutego 2013 r. W ocenie Sądu przeprowadzone postępowanie habilitacyjne nie narusza wskazanych wyżej przepisów prawa, zaś wydana po jego przeprowadzeniu decyzja podlegająca kontroli sądowej, jest prawidłowa. Zawiera przy tym uzasadnienie spełniające wymogi art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Odpowiednie stosowanie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach nieuregulowanych w ustawie o stopniach naukowych przewiduje bowiem jej przepis art. 29 ust. 1. Odnosząc się natomiast do zasadniczego zarzutu A. A. o braku kompetencji recenzentów wchodzących w skład komisji habilitacyjnej w zakresie [...], a w konsekwencji podważenie wiarygodności sporządzanych przez nich recenzji i polemika z nimi, należy wskazać, iż w ugruntowanym orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż recenzje są wyrazem osobistej oceny dokonanej przez recenzenta zarówno wkładu kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej, jak i dorobku naukowego, z którymi kandydat nie może polemizować (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2007 r., I OSK 1187/07, Lex nr 364667). Powszechne jest również stanowisko, że Centralna Komisja rozpoznając odwołanie od uchwały (...), nie jest legitymowana do oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o tytuł naukowy (por. wyrok NSA z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10, Lex nr 745134). Sąd administracyjny także nie dokonuje merytorycznej oceny przedstawionych w danej sprawie recenzji, nie ocenia dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz tego, czy rozprawa habilitacyjna kandydata w rozwój określonej dyscypliny naukowej. Sąd nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Sąd Administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji (zob. wyrok WSA w Warszawie z 14 września 2006 r., I SA/Wa 1027/06, Lex nr 256627). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 marca 2007 r., sygn. akt I OSK 2030/06 (Lex nr 361573) stwierdzając, że w sprawach o nadanie stopni naukowych, w których ocena rozprawy doktorskiej czy habilitacyjnej oraz dorobku naukowego kandydata pod kątem spełnienia wymogów stawianych przez ustawę wymaga specjalistycznej wiedzy, sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę jedynie w zakresie badania legalności decyzji Centralnej Komisji kończącej postępowanie w sprawie o nadanie stopnia naukowego, to znaczy, czy decyzja ta została wydana zgodnie z przepisami ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz przepisami wykonawczymi do tej ustawy regulującymi tryb i zasady postępowania w tego rodzaju sprawach, a także postępowaniem statutu Centralnej Komisji. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.