III SA/Łd 1047/14

Dnia 10 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda, Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, , Protokolant specjalista Dominika Janicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 roku przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Łodzi I. W. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia o zawieszeniu postępowania w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., na podstawie art.138 § 2 w związku z art. 144, art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (Dz. U. Z 2013 r. poz. 267 t.j. ze zm.), po rozpoznaniu zażalenia Prokuratora Rejonowego w K. na postanowienie Starosty Powiatowego w Ł. z dnia [...] r. znak: [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do merytorycznego rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji, w związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w K., wszczął w dniu 28 lipca 2014r. postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty nr [...], wydanego w dniu 10 listopada 2011 r. S. S.. Pismem z dnia 8 sierpnia 2014 r. S. S. zwrócił się o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego przed Sądem Rejonowym w Kole w sprawie oznaczonej sygn. [...] Postanowieniem z dnia [...]. Starosta [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnienia diagnosty. W zażaleniu na powyższe postanowienie Prokurator Rejonowy w K. wskazał, że brak jest podstaw do zawieszenia z urzędu przedmiotowego postępowania, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji nie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uchyliło powyższe postanowienie Starosty [...] i przekazało sprawę do ponownego rozstrzygnięcia organowi I instancji. W uzasadnieniu powołując się na treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazało, że materię dotyczącą cofnięcia uprawnienia diagnosty reguluje ustawa z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), która w art. 84 ust. 3 stanowi iż, cyt.: "Starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust. 6, stwierdzono: przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania: wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Kolegium wyjaśniło, że zacytowana norma daje staroście prawo do orzeczenia w drodze decyzji administracyjnej zakazu, który w swojej treści odpowiada orzeczeniu przez sąd powszechny środka karnego w postaci zakazu wykonywania określonego zawodu lub pełnienia funkcji. Tym samym na organie administracji spoczywa obowiązek zachowania wyjątkowej staranności w dokonywaniu oceny zebranego materiału dowodowego i wydawaniu decyzji o cofnięciu uprawnień. Organ wskazał także , że norma ta odwołuje się do art. 83 ust. 6 ww. ustawy, która nie ma już racji bytu. Zatem oceniając przesłanki, o których mowa w art. 84 ust. 3 ww. ustawy - należy odnieść się do kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 ustawy a nie do art. 83 ust. 6. Kolegium powołało się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 października 2010 r.sygn. III SA/Łd 441/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie sygn. II SA/Bk 674/10 W ocenie Kolegium, orzeczenie wydane przez Sąd Rejonowy w Kole nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest wydanie decyzji kończącej postępowanie, dlatego też stwierdzając brak podstawy do zawieszenia postępowania, orzekło o uchyleniu rozstrzygnięcia i przekazaniu sprawy do merytorycznego rozpatrzenia. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi S. S. wniósł o zmianę powyższego postanowienia i oddalenie zażalenia Prokuratura Rejonowego w K.. Skarżący zarzucił błędne przyjęcie, że orzeczenie Sądu Rejonowego w Kole, a także ustalenia poczynione w toku postępowania karnego nie zastanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący wskazał, że najprawdopodobniej został wprowadzony w błąd co do danych identyfikacyjnych pojazdu Ford Fiesta. Podkreślił, że nigdy nie wydał zaświadczenia bez dokonania oględzin samochodu. Zdaniem skarżącego zawieszenie postępowania w tej sprawie pozwoli na wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w toku postępowania karnego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie Prokurator Prokuratury Okręgowej w Ł. działający w imieniu Prokuratora Rejonowego w K. wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. S. jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy). W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcie przy zastosowaniu powyższych kryteriów Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. uchylające postanowienie Starosty [...] z dnia [...]r. o zawieszeniu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty S. S. i przekazujące sprawę do merytorycznego rozpatrzenia organowi I instancji, jest zgodne z prawem. Jak wynika ze stanu faktycznego, organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia S. S. uprawnienia diagnosty w związku z wnioskiem Prokuratora Rejonowego w K.. Równocześnie organ I instancji uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiesił prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do czasu wydania orzeczenia przez Sąd Rejonowy w Kole w sprawie karnej. Rozpoznając zażalenie wniesione przez Prokuratora Rejonowego w K., organ odwoławczy uznał, że nie było podstawy do zawieszenia postępowania. W ocenie Sądu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. zasadnie uznało, że w sprawie nie zaistniała podstawa do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem jej rozstrzygnięcie nie jest uzależnione od orzeczenia jakie zapadnie przed sądem powszechnym w postępowaniu karnym. Stosownie do treści powołanego przepisu art. 97 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowania: 1. w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe(art.105); 2. w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony; 3. w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych; 4. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Jeżeli chodzi o przyczynę zawieszenia postępowania określoną w pkt 4 wymienionego przepisu to przez pojęcie zagadnienia wstępnego należy rozumieć takie postępowanie, którego wynik bezpośrednio wpływa na treść rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Musi istnieć związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a wynikiem innego postępowania przy czym związek ten musi polegać na tym, iż rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zależy od wyniku innego postępowania. Innymi słowy oznacza to sytuację gdy sprawa administracyjna może zostać rozstrzygnięta na różne sposoby w zależności od tego, jakie będzie rozstrzygnięcie w innym postępowaniu. Pogląd taki wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 8 lipca 2008r. w spr. II SA/Kr 49/08 (Lex nr 499886) i Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z 30 października 2008r. w spr. II SA/Wr 347/08 (Lex nr 509895). Zdaniem skarżącego przedmiotowe postępowanie powinno być zawieszone do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Kole sygn. [...]. W postępowaniu przed sądem powszechnym zostaną bowiem przeprowadzone dowody, które potwierdzają fakt wykonania przez niego badania technicznego nr [...] samochodu marki Fiat Fiesta i tym samym wykażą , że nie jest uzasadnione cofnięcie mu uprawnień diagnosty. Powyższe okoliczności nie mogły uzasadniać zawieszenia postępowania administracyjnego, na co zasadnie wskazało SKO w treści uzasadnienia. Przedmiotem postępowania administracyjnego jest cofnięcie skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów. Samodzielną podstawą prawną do wydania w tym przedmiocie decyzji jest art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 t.j. ze zm.). Zgodnie z treścią art. 84 ust. 3 pkt. 2 ustawy starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 ust.6, stwierdzono wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Przesłanki wskazane w treści tego przepisu organu może i powinien ustalić samodzielnie. W myśl art. 83b ust. 2 pkt 1, który zastąpił art. 83 ust.6 wymienionej ustawy, w ramach wykonywanego nadzoru starosta co najmniej raz w roku przeprowadza kontrolę stacji kontroli pojazdów w zakresie: a. zgodności stacji z wymaganiami, o których mowa w art.83 ust.3 b. prawidłowości wykonywania badań technicznych pojazdów c. prawidłowości prowadzenia wymaganej dokumentacji W orzecznictwie sądów administracyjnych jest powszechnie przyjęty pogląd, iż przepis art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym jest przepisem o charakterze sankcyjnym i z tego powodu musi być stosowany ściśle. W związku z czym niezbędnym warunkiem podjęcia decyzji o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych jest stwierdzenie określonych uchybień w wyniku kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2. Decydujące są zatem ustalenia wyniku kontroli. Postępowanie administracyjne i postępowanie karne toczą się niezależnie od siebie i według odmiennych przepisów. Okoliczność, że przeciwko diagnoście toczy się postępowanie karne nie może stanowić podstawy do cofnięcia mu uprawnienia diagnosty w sytuacji, gdy uchybienia z jego strony nie zostały stwierdzone w toku czynności kontrolnych (por. np. wyrok NSA z dnia 25 kwietnia 2007r. sygn. II GSK 395/06, 20 października 2009r. sygn. II GSK 87/09 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 4 czerwca 2009r. sygn. II SA/Bk 41/09 publ. Baza orzeczeń CBOIS). W świetle powyższego, organ nie miał podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego, lecz powinien je kontynuować, a następnie w oparciu o poczynione ustalenia i wyniki kontroli, wydać decyzję. To, że przed sądem powszechnym toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie karne, którego przedmiotem jest prawdziwość danych zawartych w badaniu technicznym, nie uniemożliwia prowadzenia postępowania i cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty, nawet przed zakończeniem postępowania karnego, jeżeli takie będą ustalenia organu. Ukaranie diagnosty dopuszczającego się naruszeń określonych w przepisie art. 271 § 1 k.k., bądź też zakończenie takiego postępowania w jakikolwiek inny sposób, nie prowadzi do sytuacji, w której strona zostaje zwolniona z odpowiedzialności prawnoadministracyjnej na gruncie przepisów u.p.r.d. Reasumując organ trafnie orzekł, że nie została spełniona przesłanka zawieszenia postępowania administracyjnego określona w punkcie 4 artykułu 97 § 1 kpa. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów procedury administracyjnej mogących mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi. e.o.