II SA/Ol 1266/14

Dnia 10 lutego 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Protokolant Referent-Stażysta Marta Kudła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 roku sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego – stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że decyzją z dnia "[...]" Wójt Gminy A ustalił - po rozpatrzeniu wniosku R. N. występującego jako pełnomocnik spółki A - następujące warunki zabudowy działek nr "[...]" w obrębie geodezyjnym A, nr "[...]" w obrębie geodezyjnym A, nr "[...]" w obrębie geodezyjnym A, nr "[...]" w obrębie geodezyjnym Radzie dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu 25 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 60 MW wraz z budową głównego punktu zasilania i kabla średniego, łączącego elektrownie z GPZ oraz budowie dróg technologicznych na czas budowy, ze zjazdami z dróg gminnych i powiatowych na działkach nr "[...]" w obrębie A, nr "[...]" w obrębie A, nr "[...]" w obrębie A, nr "[...]" w obrębie A, gmina A. W pkt 2 a decyzji podał: funkcja zabudowy i zagospodarowania terenu - obiekty infrastruktury technicznej, zgodnie z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy; ustalenia dotyczące: a) nieprzekraczalnej linii zabudowy - obszar lokalizacji inwestycji określono na załącznikach graficznych do decyzji sporządzonych na kopii mapy zasadniczej w skali 1:2000 stanowiących integralną część decyzji, b) gabaryty i parametry projektowanej zabudowy - moc znamionowa jednej elektrowni 2MW, wysokość masztu 108, 3 m, średnica wirnika 82m. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z wnioskiem o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zamierzenia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą przewidzianą do realizacji w obrębie A, B, C i D w gminie A wystąpił R. N. - działający w imieniu inwestora. W ramach analizy, o której mowa w art. 53 ust. 3 pkt 1 i 2 u.p.z.p., organ sprawdził wszystkie uwarunkowania dotyczące terenu objętego planowaną inwestycją. W związku z tym, że gmina A nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. należało ustalić lokalizację inwestycji celu publicznego w drodze decyzji. W trybie art. 53 ust. 1 u.p.z.p. strony zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz o przysługujących im uprawnieniach. Osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne sporządziła projekt decyzji, który następnie został uzgodniony z właściwymi organami współdziałającymi. W dniu 18 grudnia 2013 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego wpłynął wniosek Stowarzyszenia A o: 1) wszczęcie z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia "[...]" o lokalizacji inwestycji celu publicznego, znak: "[...]", wydanej przez Wójta Gminy A i wydanie decyzji stwierdzającej nieważność ww. decyzji, 2) dopuszczenie Stowarzyszenia do udziału w tym postępowaniu na prawach strony na podstawie art. 31 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu wniosku jako podstawowy zarzut wskazano, że Wójt Gminy A naruszył przepis art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651) w związku z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego pomimo tego, że budowa takiej elektrowni nie mieści się w kategorii celów publicznych wskazanych w przepisach ustawowych. Postanowieniem z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze wszczęło z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu pierwszej instancji i dopuściło do udziału w tym postępowaniu Stowarzyszenie A. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia skład orzekający stwierdził, że kwestia, czy budowa elektrowni wiatrowych stanowi inwestycję celu publicznego, czy też takiego przymiotu przyznać jej nie można, była przedmiotem wątpliwości interpretacyjnych w orzecznictwie organów administracyjnych, które różnie kwalifikowały takie przedsięwzięcia. W dalszej części Kolegium wskazało, że skoro dokonywano różnej wykładni przepisów, prowadzącej do odmiennych wniosków, to nie można uczynić organowi zarzutu - w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - że zastosowanie jednej z wykładni stanowi rażące naruszenie przepisu. Kolegium podniosło też, że z materiałów postępowania przekazanych przez Wójta wynika, iż w toku postępowania występowano o opinie prawne dotyczące możliwości wydania w sprawie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego dla przedmiotowego zamierzenia. Opinie te przemawiały za wydaniem takiej decyzji, co też organ pierwszej instancji uczynił. W związku z tym nie można mu stawiać zarzutu kwalifikowanego naruszenia prawa z tego powodu. Stwierdzono też, że wszystkie elementy i postanowienia wskazane w art. 54 u.p.z.p. zawarto. Spełniony został także wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 4, do którego odsyła art. 50 u.p.z.p. Nie stwierdzono także braku zgodności z przepisami odrębnymi (art. 56 u.p.z.p.). W związku z powyższym, skład orzekający Kolegium stanął na stanowisku, że ww. decyzja Wójta Gminy A nie jest dotknięta żadną z kwalifikowanych wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i nie podlega wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy wystąpiło Stowarzyszenie A. W uzasadnieniu wniosku stwierdzono, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z wątpliwościami interpretacyjnymi, ale z błędną wykładnią dokonaną przez organ pierwszej instancji, która doprowadziła do wydania wadliwej prawnie decyzji. Jednocześnie zwrócono uwagę, że interpretacja pojęcia "celu publicznego w rozumieniu art. 6 u.g.n. nie może mieć charakteru rozszerzającego, a powinna opierać się na literalnym brzmieniu obowiązujących przepisów prawa, przepis ten jest bowiem podstawą do realizacji wywłaszczeń. Decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło własną decyzję z dnia "[...]" i stwierdziło nieważność decyzji Wójta Gminy z dnia "[..]" ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego dla określonych w tej decyzji działek. Kolegium w swoim rozstrzygnięciu podzieliło pogląd zaprezentowany w niektórych orzeczeniach sądowo- administracyjnych, że obecnie tylko budowa i utrzymanie przewodów i urządzeń ściśle służących do przesyłania energii elektrycznej stanowi ex definitione cel publiczny. Do uzyskania statusu inwestycji celu publicznego nie wystarczy więź funkcjonalna jaka istnieje między urządzeniami wytwarzającymi energię a urządzeniami przesyłowymi, czy służącymi przesyłowi energii, o którą to więź w systemie obiektów i urządzeń elektrycznych stosunkowo łatwo. Przeciwny pogląd, opowiadający się za zaliczeniem do inwestycji celu publicznego urządzenia wytwarzającego energię z uwagi na jego nierozerwalne powiązanie z elementami służącymi przesyłowi wytworzonej energii pozostawałby w sprzeczności z intencją prawodawcy, który w art. 6 u.g.n. ustanowił zamknięty katalog celów publicznych. Uważa się zaś, że przepis enumeratywny i wyczerpujący, a nie jedynie przykładowy, winien być interpretowany ścieśniająco, a contrario jego wykładnia rozszerzająca jest niedopuszczalna. Tym samym brzmienie art. 6 pkt 2 u.g.n. nie pozwala na zaliczenie budowy urządzeń wytwarzających energię do inwestycji celu publicznego. W ocenie Kolegium w okolicznościach przedmiotowej sprawy uznać należy, że budowa elektrowni wiatrowej nie oznacza realizacji inwestycji celu publicznego. Wobec powyższego nie można mówić o niejednoznacznym brzmieniu przepisów. Kolegium zgadza się w orzecznictwem sądów administracyjnych, które zostało przytoczone w decyzji z dnia "[...]", odnośnie do sytuacji, kiedy można mówić o rażącym naruszeniu prawa. Jednakże w przypadku omawianym nie ma miejsca dokonywanie różnej interpretacji przepisów, gdyż wnioski wysuwające się z ich brzmienia są jednoznaczne. Mianowicie nie ma w nich mowy o urządzeniach wytwarzających energię elektryczną, a takimi są elektrownie wiatrowe. Wobec powyższego uznać należy, iż decyzja Wójta Gminy A rażąco narusza art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 6 pkt 2 u.g.n. poprzez uznanie elektrowni wiatrowej za inwestycje celu publicznego i przeprowadzenie w tym trybie postępowania. Podkreślono przy tym, że co prawda zgodnie z brzmieniem art. 53 ust. 7 u.p.z.p. nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. W ocenie Kolegium jednak wobec uznania, że inwestycja nie spełnia przesłanek celu publicznego wskazany przepis nie będzie miał zastosowania. Skargę na ww. decyzję wywiodła spółka A, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie: - prawa materialnego w szczególności art. 53 ust. 7 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez to, że w odniesieniu do rozpoznawanej decyzji, nastąpiło z mocy prawa wygaśnięcie możliwości orzekania o jej nieważności, - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja Wójta Gminy z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotknięta jest nieważnością. W uzasadnieniu skargi wskazano na daleko idące rozbieżności co do kwalifikacji urządzeń elektrowni wiatrowych jako inwestycji celu publicznego. W związku z tym w ocenie skarżącej niedopuszczalne jest orzekanie o nieważności decyzji lokalizacyjnych w tym przedmiocie z powodu rażącego naruszenia prawa, ponieważ nie występują elementarne przesłanki do uznania, że w wydaniu takiej decyzji doszło do jakiegokolwiek naruszenia prawa, a co dopiero kwalifikowanego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W piśmie procesowym z dnia 15 grudnia 2014r. skarżąca spółka uzupełniła uzasadnienie zarzutów sformułowanych w skardze. Podkreślono, że decyzja organu gminy wydana została w 2010r., to jest w czasie, w którym orzecznictwo administracyjne i sądowoadministracyjne dalekie było od jednolitości w zakresie sposobu kwalifikowania inwestycji polegających na budowie elektrowni wiatrowych. Wówczas dopuszczano realizację takich zamierzeń jako inwestycję celu publicznego. Ponadto skarżąca podniosła, że Kolegium w zaskarżonej decyzji niezwykle lakonicznie uzasadniło swoje stanowisko co do możliwości stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej inwestycję celu publicznego po upływie terminu określonego w art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r. poz. 1647) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na gruncie niniejsze sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" uchyliło własną decyzję z dnia "[...]" i stwierdziło nieważność decyzji z dnia "[...]" Wójta Gminy A ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji celu publicznego polegającej na budowie zespołu 25 sztuk elektrowni wiatrowych o łącznej mocy 60 MW wraz z budową głównego punktu zasilania i kabla średniego, łączącego elektrownie z GPZ oraz budowie dróg technologicznych na czas budowy, ze zjazdami z dróg gminnych i powiatowych na określonych działkach. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy było w ocenie Kolegium błędne uznanie rzeczonej inwestycji, polegającej na budowie elektrowni wiatrowych, za inwestycję celu publicznego. Doprowadziło to zdaniem organu do spełnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa uprawniającej do stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 16 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r., poz. 267), k.p.a., decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. W kontekście ww. zasady trwałości decyzji administracyjnej podkreślić należy, że stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę, to jednak o charakterze wyjątkowym, co uzasadnia ścisłą interpretację podstaw tej instytucji. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., a jedną z nich jest między innymi wydanie decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), a więc przesłanka na podstawie której procedował organ weryfikując decyzję Wójta Gminy A z dnia "[...]". Zestawienie przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności. Redakcja przepisu oraz nadzwyczajny charakter tej instytucji nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej i dlatego działanie organu w trybie stwierdzenia nieważności wymaga innego podejścia do sprawy i zasadniczo różni się od postępowania prowadzonego w trybie zwykłym. Przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wyłącznie zbadanie, czy w danej sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 156 § 1 k.p.a. Rozstrzygnięcie kończące takie postępowanie może polegać na stwierdzeniu nieważności decyzji lub odmowie stwierdzenia nieważności (art. 158 § 1 k.p.a.) albo na stwierdzeniu, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 k.p.a.). Nie jest dopuszczalna w ramach postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji ocena innych zagadnień; w szczególności organ nadzorczy nie może rozstrzygać co do meritum zagadnień będących przedmiotem postępowania w trybie zwykłym. Tryb kontroli sądowoadministracyjnej decyzji wydanej w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest zawężony i odbywa się w oparciu o przepisy prawa obowiązujące w dniu wydania decyzji, której postępowanie dotyczy. Kodeks postępowania administracyjnego nie zawiera legalnej definicji "rażącego naruszenia prawa", chociaż jest to jedna z przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji, wymieniona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Treść pojęcia "rażące naruszenie prawa" ukształtowana została przez orzecznictwo i doktrynę. W orzecznictwie podkreśla się, że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, iż decyzja taka nie może być akceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa (patrz: B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Wyd. C.H. BECK, Warszawa 2006 str. 743). Rozstrzygające dla oceny, czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności z powodu rażącego naruszenia jest stan prawny z dnia wydania decyzji. Na taką ocenę nie może mieć wpływu ani późniejsza zmiana prawa, ani tym bardziej zmiana interpretacji prawa. Analogiczne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2007 r. w sprawie I OSK 996/06 (publ. LEX nr 354687), stwierdzając, że przy ustalaniu cech rażącego naruszenia prawa należy uwzględniać zasadę trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde zatem naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych, a przekroczenie prawa musi być jasne i niedwuznaczne. Bez wątpienia Kolegium stwierdziło nieważność decyzji, która została wydana na podstawie art. 4 ust. 2 pkt 1, art. 50 ust. 1, art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r.o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r., poz. 647 j.t.), a więc decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Trzeba zatem w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na dyspozycję art. 53 ust. 7 wspomnianej ustawy, zgodnie z którym to przepisem nie stwierdza się nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy. Art. 158 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (przewidujący stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa). Po upływie 12-miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji żadne wady prawne tej decyzji, nawet tak poważne jak wydanie decyzji przez niewłaściwy organ, czy z rażącym naruszeniem przepisów ustawy, nie uprawniają do stwierdzenie nieważności decyzji w trybie art. 156 kpa. Tymczasem zaskarżona decyzja stwierdzająca nieważność decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana dopiero po ponad 4 latach od wydania rzeczonego rozstrzygnięcia ustalającego lokalizację inwestycji celu publicznego. Nadmienić należy, że z decyzji tej wynika, iż została ona ogłoszona na tablicy ogłoszeń Urzędu Gminy A i na wskazanej w decyzji stronie Biuletynu Informacji Publicznej (akta adm., k. – 137). W takim przypadku, czyli po stwierdzeniu, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego została wydana z naruszeniem prawa, strona może jedynie dochodzić w procesie cywilnym odszkodowania na zasadach określonych w art. 417 i art. 4171 Kodeksu cywilnego. Ratio legis unormowania zawartego w powołanych przepisach zmierza do zwiększenia stabilności takich decyzji (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011r., II OSK 899/10, dostępny w CBOSA). Przepis art. 53 ust. 7 wiąże również sąd administracyjny, który także nie może stwierdzić nieważności decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego po upływie 12 miesięcy od dnia doręczenia lub ogłoszenia. Wbrew dosłownemu brzmieniu art. 53 ust. 7, trzeba przyjąć, że termin 12 – miesięczny biegnie od upływu 14 dni od dnia publicznego ogłoszenia (zob. art. 49 kpa). Takiej interpretacji wymaga ochrona praw stron postępowania, których nie zawiadamia się pisemnie (Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2005, str. 437). Skoro więc niewątpliwie w niniejszej sprawie mamy do czynienia z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, to przy ewentualnym wystąpieniu przesłanki stwierdzenia nieważności, zastosowanie będzie miał art. 53 ust. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 sierpnia 2011r., II OSK 1086/11, dostępny w CBOSA). To zaś oznacza, że Kolegium nie było władne stwierdzić nieważności rzeczonej decyzji Wójta Gminy z dnia "[...]". ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego z powodu upływu 12 – miesięcznego terminu wskazanego w tym przepisie. Ponadto Sąd podziela stanowisko Kolegium zaprezentowane w decyzji z dnia 7 lipca 2014r., że kwestia, czy budowa elektrowni wiatrowych stanowi inwestycję celu publicznego, czy też takiego przymiotu przyznać jej nie można była przedmiotem wątpliwości interpretacyjnych w orzecznictwie organów administracji i sądów administracyjnych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie sygn. akt II SA/Sz 294/07, dostępny w CBOSA), które różnie kwalifikowały takie przedsięwzięcia. Skoro zatem dokonywano różnej wykładni przepisów, prowadzącej do odmiennych wniosków, to nie można uczynić organowi zarzutu - w ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji - że zastosowanie jednej z wykładni stanowi rażące naruszenie przepisu. Większość zaś orzeczeń sądów administracyjnych, na które powołuje się organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, została wydana już po dacie wydania przedmiotowej decyzji z dnia "[...]" o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Ponadto analiza orzeczeń podjętych w tożsamym przedmiocie, również orzeczeń wskazanych przez organ, prowadzi do wniosku, że każdorazowo dla właściwej interpretacji statusu inwestycji polegającej na budowie elektrowni wiatrowych, niezbędne było poddanie odpowiedniej analizie prawnej, przepisów prawa dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego, głównie w postaci art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r.. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014r.., poz. 518). Sądy analizując stan każdej sprawy w drodze wykładni odpowiednich przepisów dochodziły dopiero do wniosku czy dana inwestycja może mieć przymiot inwestycji celu publicznego. Jeszcze raz należy jednak podkreślić, że dopiero od jakiegoś czasu, już po dacie spornej decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, zaczęła przeważać linia orzecznicza stanowiąca, że budowa elektrowni wiatrowych nie jest inwestycją celu publicznego. W warunkach tak niejednoznacznego stanu prawnego nie można zatem zarzucić skutecznie decyzji z dnia "[...]" wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto dodatkowo za pozostawieniem takiego rozstrzygnięcia w obrocie prawnym przemawia fakt konieczności zapewnienia pewności obrotu gospodarczego. Inwestor bowiem dysponując sporną decyzją od niemal 5 lat, powinien mieć pewność jej trwałości, co przekłada się na jego bezpieczeństwo ekonomiczne. Nie trudno bowiem wyobrazić sobie, że poczynił on już pewne przedsięwzięcia oraz wydatki związane z tą inwestycją. Skarżące Stowarzyszenie zaś, jeśli dostrzegło, że sporna decyzja obarczona jest kwalifikowaną wadą prawną, to mogło przecież uruchomić odpowiednie środki prawne w przeciągu roku od jej ogłoszenia, w celu jej wyeliminowania. Tego jednak nie uczyniło. Rozpoznając sprawę ponownie organ zastosuje się do oceny prawnej zawartej w wyroku. Stwierdzając naruszenie przepisów prawa należało w pkt I uchylić zaskarżoną decyzję stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z mocy art. 152 tej ustawy Sąd orzekł w pkt II, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.