III SA/Kr 1915/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Molczyk WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2014 r., znak: [...] stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] 2005r. znak: [...], przyznającej K. R. świadczenia rodzinne - na podstawie art. art. 156 § 1 pkt 1 w zw. z art. 157 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "K.p.a.", oraz art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2006 r., nr 139, poz. 992 ze zm.). K. R. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucając, że: 1. naruszono art. 9 w związku z art. 10 K.p.a. przez kierowanie korespondencji na błędny adres, przez co skarżąca nie miała możliwości czynnego udziału w sprawie przed wydaniem decyzji, 2. wniosek o stwierdzenie nieważności miał dotyczyć decyzji z dnia [...] 2005r. znak: [...], podczas gdy Kolegium stwierdziło nieważności decyzji z dnia [...] 2005r. znak: [...] 3. decyzja z dnia [...] 2005r. znak: [...] wywołała nieodwracalne skutki prawne, które zdaniem skarżącej, miałyby polegać na tym, iż organ nie może domagać się od skarżącej zwrotu pobranych przez nią świadczeń rodzinnych. Postanowieniem z dnia 23.06.2013 r., znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie w art. 134 w związku z art. 127 § 3 ,129 § 2, art. 57 § 1 K.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r., znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wskazało, że decyzja z dnia [...] 2014 r., znak: [...], która zawiera pouczenie o trybie i terminie do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), została w dniu 15 kwietnia 2014 r. odebrana przez stronę osobiście, czego dowodem jest załączony do akt dokument (zwrotka pocztowa) zawierający potwierdzenie odbioru. Pismo zostało więc skutecznie doręczone, zgodnie z art. 39 K.p.a. Zatem ustawowy 14-dniowy termin do wniesienia odwołania w sprawie upłynął 29 kwietnia 2014 r. Natomiast odwołanie K. R. zostało sporządzone w dniu 25 kwietnia 2014 r. i złożone osobiście do organu w dniu 30 kwietnia 2014 r. Dlatego odwołanie wpłynęło po upływie terminu do jego wniesienia, a strona nie wystąpiła o przywrócenie terminu. Wprawdzie jak wynika z odwołania, strona twierdzi, iż decyzja została jej doręczona w dniu 17.04.2014 r., to jednak data na zwrotce pocztowej wskazuje na to, iż doręczenie nastąpiło w dniu 15.04.2014 r. Z kolei wprawdzie pismo skarżącej jest datowane na dzień 25.04.2014 r., jednakże jak wynika z prezentaty na wniosku wpłynęło ono do organu w dniu 30.04.2014 r. (złożono osobiście). Biorąc pod uwagę przedstawiony stan prawny i faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że wniosek K. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy wpłynął po upływie terminu do jego wniesienia. Dlatego w oparciu o art. 134 K.p.a., organ odwoławczy był zobowiązany wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. K. R. wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając: naruszenie art. 9 w zw. z art. 10 K.p.a. przez kierowanie korespondencji na błędny adres, co miało spowodować, że przed wydaniem decyzji w sprawie nie miała zapewnionego czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, oraz podniosła zarzuty w stosunku do decyzji merytorycznej z dnia [...] 2014 r., znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego: - art. 156 §1 pkt 2 i 5 K.p.a. przez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa oraz jej niewykonalność; - art. 30 ust.3 ustawy o świadczeniach godzinnych, zgodnie z którym należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat, licząc od dnia w którym decyzja ustalająca te należności stała się ostateczna, mimo powołania się na zarzut przedawnienia, czego organ go nie uwzględnił. Wniosła o: - uchylenie zaskarżonego postanowienia z 23 czerwca 2014 r. jako naruszającego prawo; - stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] 2014r. z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem prawa i jej nie wykonalność; - zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Ponadto Kolegium odnosząc się do zarzutów skarżącej w przedmiocie zmiany przez nią miejsca zamieszkania w okresie pomiędzy 2005 r. a 2014 r. wskazało, że w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek śladu wskazującego, że strona zmieniła miejsce zamieszkania. Zarówno postanowienie organu I instancji z dnia [...] 2014 r. zawiadamiające o wszczęciu postępowania w sprawie o wystąpienie z wnioskiem do SKO o stwierdzenie nieważności decyzji, jak i decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r. znak: [...] a także postanowienie Kolegium z dnia 23.06.2014 r. znak: [...] o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania zostały doręczone skutecznie na adres K, ul. Ź, czego dowodem są zwrotne potwierdzenia odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Pierwsze pismo wskazujące, iż skarżąca mogła zmienić adres, to właśnie spóźnione odwołanie od decyzji, które skutkowało wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu. Tym samym zarzuty skarżącej Kolegium uznało za nietrafne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "P.p.s.a.". Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 P.p.s.a. Granice orzekania wyznaczone są tylko i wyłącznie granicami sprawy rozpatrywanej przez Sąd, czyli ogółem elementów stosunku administracyjno-prawnego będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji (wyrok NSA z dnia 20.07.2005 r., I FSK 68/05, LEX nr 172990). Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Granice sprawy w rozumieniu powyższego przepisu wyznacza przedmiot rozstrzygnięcia w zaskarżonej ostatecznej decyzji organu odwoławczego (wyrok NSA z dnia 2.11.2005 r., I FSK 264/05, LEX nr 187951). Powyższe uregulowania wskazują, że poza granicami sprawy wywołanej skargą wniesioną na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23.06.2013 r. znak: [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2014 r., znak: [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego - pozostaje ww. decyzja. W konsekwencji nie mogły przynieść zamierzonego skutku podniesione w skardze zarzuty do decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2014 r., znak: [...]. Skarga jest niezasadna, a postanowienie będące jej przedmiotem jest prawidłowe. Warunkiem skuteczności czynności procesowej - wniesienia odwołania czy wniosku o ponowne rozpoznanie, jest zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Uchybienie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji wydanej w I instancji. W związku z tym zasadnie organ odwoławczy w postępowaniu wstępnym podjął czynności mające na celu ustalenie czy odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu. Zgodnie z art. 127 § 1 K.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (§ 2). Od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (§ 3). W świetle art. 129 §1-3 K.p.a., określającego tryb i termin wnoszenia odwołań od decyzji administracyjnych, zasadą jest, że odwołanie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia stronie. Zgodnie z art. 57 § 1 K.p.a., jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z akt sprawy wynika, że decyzja SKO z dnia [...] 2014r., znak: [...], która zawiera pouczenie o trybie i terminie do wniesienia odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), została w dniu 15 kwietnia 2014 r. odebrana przez skarżącą osobiście, czego dowodem jest załączony do akt dokument (zwrotka pocztowa) zawierający potwierdzenie odbioru. Pismo zostało więc skutecznie doręczone skarżącej, zgodnie z art. 39 K.p.a., który stanowi, że organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Zatem ustawowy 14-dniowy termin do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie upłynął 29 kwietnia 2014 r. Natomiast wniosek skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy został sporządzony w dniu 25 kwietnia 2014 r. i złożony osobiście do organu I instancji w dniu 30 kwietnia 2014 r. Dlatego też trafnie Kolegium w zaskarżonym postanowieniu stwierdziło, że odwołanie wpłynęło po upływie terminu do jego wniesienia, a strona nie wystąpiła o jego przywrócenie. Wprawdzie jak wynika z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona twierdzi, iż decyzja została jej doręczona w dniu 17.04.2014 r., to jednak data na zwrotce pocztowej wskazuje na to, iż doręczenie nastąpiło w dniu 15.04.2014 r. Z kolei wprawdzie pismo skarżącej jest datowane na dzień 25.04.2014 r. jednakże jak wynika z prezentaty na wniosku wpłynęło ono do organu w dniu 30.04.2014 r. (złożono osobiście). Biorąc pod uwagę przedstawiony stan prawny i faktyczny trafnie w ocenie Sądu organ odwoławczy stwierdził, że wniosek K. R. o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony po upływie terminu do jego wniesienia. W konsekwencji, działając w oparciu o art.134 K.p.a, organ odwoławczy był zobowiązany wydać postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania. W świetle powyższego należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.