II SA/Wa 511/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Ewa Marcinkowska, Anna Mierzejewska, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymane nią w mocy postanowienie z dnia [...] listopada 2013 r.; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; Decyzją nr [...] z [...] stycznia 2014 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów (dalej jako organ lub Centralna Komisja), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 149 § 3, art. 150 § 1 K.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej jako ustawa o stopniach), utrzymała w mocy postanowienie z [...] listopada 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z [...] listopada 1998 r. W uzasadnieniu powyższej decyzji podano, że K. F. (dalej także jako skarżący) pismem z [...] listopada 2013 r. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie jego habilitacji. Centralna Komisja odmówiła wznowienia postępowania z uwagi na złożenie wniosku po upływie miesiąca od dnia, w którym skarżący dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia oraz z uwagi na upływ czasu od wydania prawomocnej decyzji w tym zakresie. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazując, iż o odmowie zatwierdzenia stopnia naukowego zadecydowały względy polityczne, tj. brak opinii z wydziału nauki [...] o postawie obywatelskiej skarżącego. Nadto skarżący podniósł zarzut zaniechania postępowania opiniodawczego oraz braku kwalifikacji członków Centralnej Komisji w zakresie dyscypliny, w jakiej sporządzona była rozprawa habilitacyjna. Rozpoznając ponownie sprawę Centralna Komisja powtórnie oceniła, że postępowanie nie może być wznowione ze względów formalnych, albowiem złożenie wniosku o wznowienie postępowania nastąpiło po upływie miesiąca od dnia, w którym strona dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia (art. 148 § 1 K.p.a.) oraz z uwagi na upływ czasu od wydania prawomocnej decyzji w tym zakresie, tj. po upływie 10 lat. W następnej kolejności organ przypomniał, iż sprawa zatwierdzenia uchwały o nadaniu wyższego stopnia naukowego skarżącemu, rozpoczęta otwarciem przewodu habilitacyjnego [...] lutego 1988 r., zakończona przez Radę Wydziału uchwałą z [...] listopada 1988 r., była przedmiotem postępowania o jej zatwierdzenie, zakończonego negatywną decyzją Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej ds. Kadr Naukowych z [...] stycznia 1990 r. Następnie Centralna Komisja po przeprowadzeniu postępowania opiniodawczego [...] czerwca 1991 r., również podjęła decyzję odmawiającą zatwierdzenia uchwały o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora habilitowanego. Podejmując decyzję, organ miał na uwadze te same kryteria ustawowe, tj. znaczny dorobek naukowy, rozprawę habilitacyjną, która powinna stanowić poważny wkład kandydata w rozwój określonej dziedziny lub dyscypliny naukowej. Decyzja ta była przedmiotem kontroli sądowej, która nie ujawniła błędów proceduralnych, nieprawidłowości oraz uchybień w trakcie postępowania zarówno przed Centralną Komisją Kwalifikacyjną, jak i Centralną Komisją. Uwzględniając powyższą okoliczność organ odwołał się do wynikającej z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) zasady związania prawomocnym orzeczeniem sądu. Zwrócił także uwagę, iż nie wskazano nowych okoliczności, o których mowa w art. 145 K.p.a., warunkujących wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Nadto organ ocenił, że w sprawie nie występują również przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji, określone w art. 156 K.p.a. W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. F. zarzucił naruszenie art. 7, 9, 10 § 1, 61 § 1, 77 § 1 K.p.a. oraz art. 145 § 3 i 154 § 1 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie istotnych dla sprawy faktów i wniósł o uchylenie skarżonej decyzji. Skarżący podkreślił, że jego wystąpienie do Centralnej Komisji miało na celu zmianę decyzji tego organu z [...] kwietnia 1994 r. W ocenie skarżącego, Centralna Komisja rozpatrując jego wniosek nie wyjaśniła pełnego stanu faktycznego, nie zapewniła mu udziału w postępowaniu, jak również nie czuwała, aby nie poniósł szkody z powodu nieznajomości prawa. Skarżący przypomniał okoliczności faktyczne sprawy, kwestionując iż wniosek złożył po upływie miesiąca od dnia, kiedy dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Wskazał, iż z prośbą o ponowne rozpatrzenie sprawy odmowy zatwierdzenia uchwały Rady o nadanym mu stopniu wystąpił do Centralnej Komisji [...] lutego 2008 r. Było to kilkanaście dni po tym, jak historycy Instytutu Pamięci Narodowej pod koniec stycznia 2008 r. ujawnili sposób postępowania byłej Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej w przypadku zatwierdzenia uchwał o nadanych stopniach doktora habilitowanego, przy braku z ówczesnego Wydziału Nauki [...] opinii o postawie społecznej osoby, której nadano stopień. Skarżący podał, ile wystąpień kierował do Centralnej Komisji, które nie spowodowały wszczęcia postępowania przez Komisję. Zostało ono dopiero wszczęte w wyniku kolejnego wystąpienia z [...] listopada 2013 r. i zakończyło się wydaniem postanowienia z [...] listopada 2013 r. o odmowie wznowienia postępowania. Zdaniem skarżącego niezasadny jest również argument organu dotyczący upływu czasu od wydania decyzji, albowiem o sposobie postępowania Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej dowiedział się dopiero w 2008 r. Skarżący zarzucił także, że organ nie rozważył, czy nie zachodzi możliwość zmiany decyzji z [...] kwietnia 1994 r. w trybie art. 154 § 1 K.p.a. Jako niezgodne z prawdą skarżący ocenił twierdzenia organu o prowadzeniu postępowania opiniodawczego jego rozprawy, wskazując na brak takich opinii na piśmie. Nie zgodził się również z twierdzeniami zawartymi w skarżonej decyzji o obowiązywaniu tych samych kryteriów ustawowych przy zatwierdzaniu uchwał rad o nadanych stopniach w ustawach z 1965 r. i 1990 r. Na mocy ustawy z 1965 r. prowadzono postępowanie z uwzględnieniem wymogu nienagannej postawy obywatelskiej, którego to wymogu ustawa z 1990 r. nie zawierała. A wymóg ten w przypadku skarżącego miał zasadnicze znaczenie. Nadto aktualnie uchwały o nadanych stopniach doktora habilitowanego nie wymagają zatwierdzenia przez Centralną Komisję. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. W piśmie z [...] stycznia 2015 r. skarżący podtrzymał w całości swoją skargę z jej argumentacją, akcentując, iż jej istotę stanowiła okoliczność niezatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z powodów politycznych, która to okoliczność została przez organ pominięta. Ponownie podkreślił, że z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zatwierdzenia uchwały Rady z [...] listopada 1988 r. wystąpił po upływie 12 dni od chwili kiedy dowiedział się z wiarygodnego źródła o okoliczności stanowiącej podstawę do zmiany decyzji Komisji z [...] kwietnia 1994 r. odmawiającej zatwierdzenia Radzie jej uchwały, a nie po upływie miesiąca, jak twierdzi organ. Jego wniosek z [...] lutego 2008 r. nie został przez organ rozpatrzony, o czym poinformowano skarżącego pismem z [...] marca 2008 r. W tych okolicznościach skarżący swój wniosek powtarzał, uznając że wobec takiego postępowania Komisji termin miesiąca został przez niego dochowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, jak również nie wypowiada się na temat celowości lub słuszności rozwiązań zawartych w decyzji. Dokonując oceny zasadności skargi K. F. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, Sąd doszedł do przekonania, że skarga ta zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się w trybie wznowieniowym. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora habilitowanego w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora habilitowanego zasadniczo są – zgodnie z art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach – przesłanki wymienione w Kodeksie postępowania administracyjnego, a – stosownie do art. 29 ust. 3 ustawy o stopniach – organem właściwym do prowadzenia postępowania – stosownie do art. 29 ust. 3 ustawy o stopniach – Centralna Komisja. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 29 ust. 3 ustawy o stopniach, Centrala Komisja, w przypadku przesłanek do wznowienia postępowania, wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania. Ustawa o stopniach nie reguluje natomiast formy odmowy wszczęcia tego postępowania. W tej sytuacji koniecznym jest zastosowanie art. 149 § 3 K.p.a., zgodnie z którym odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia. Uwzględnienie powyższej regulacji prowadzi do oceny, że Centralna Komisja – z naruszeniem art. 149 § 3 K.p.a. – swojemu rozstrzygnięciu wydanemu w wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, nadała formę decyzji. Zauważyć przy tym należy, że organ nie wyjaśnił, dlaczego zdecydował się na zmianę formy rozstrzygnięcia. Orzekając bowiem w przedmiocie wniosku skarżącego o wznowienie postępowania swojej odmowie z [...] listopada 2013 r. nadał formę postanowienia, natomiast w rozstrzygnięciu z [...] stycznia 2014 r. powołał w podstawie prawnej art. 149 § 3 K.p.a., ale nadał mu formę decyzji. Zmiana formy rozstrzygnięcia w przypadku odmowy wznowienia postępowania nastąpiła z mocy ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.), która wprowadziła formę postanowienia w miejsce dotychczasowej formy decyzji. Jak podkreśla się w doktrynie, zmiana ta jest zasadnicza, oznacz bowiem, że podstawą do odmowy mogą być tylko względy formalne, a nie merytoryczne. Wydanie postanowienia odmawiającego wznowienia postępowania jest możliwe tylko w razie, gdy wznowienie postępowania z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych jest niedopuszczalne oraz gdy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania z uchybieniem ustawowego terminu określonego w art. 148 § 1 i 2 (...), a nie ma podstaw do jego przywrócenia (por. B. Adamiak/w/ B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2012). Z art. 149 § 2 K.p.a. wynika wyłączenie dopuszczalności wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania z powodu braku podstaw wznowienia postępowania. Ustalenie wystąpienia podstaw wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowieniowego. Podstawę tę może natomiast stanowić żądanie wznowienia postępowania z przyczyny innej niż wymienione enumeratywnie w art. 145 § 1 K.p.a. Wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia postępowania może nastąpić na wniosek strony. W Kodeksie postępowania administracyjnego nie zostało określone, jakie wymogi musi spełniać podanie o wznowienie postępowania. Brak przepisów szczególnych oznacza, że należy w tym zakresie stosować przepisy o podaniach. Rozważając kwestię wymogów formalnych podania o wznowienie postępowania, należy mieć na względzie rozwiązanie przyjęte w art. 145 § 1 K.p.a. Żądanie wznowienia postępowania może opierać się tylko na jednej z podstaw wyliczonych w art. 145 § 1, art. 145a i art. 145b § 1 K.p.a. Braku przytoczenia podstaw wznowienia nie można kwalifikować jako braku materialnego, który nie podlega uzupełnieniu. Najpierw należy więc wezwać stronę do uzupełnienia braku, a dopiero w braku uzupełnienia wydać postanowienie o odmowie wznowienia (por. R. Stankiewicz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 2014). Natomiast w wyroku z 18 marca 2014 r. (I SA/Łd 40/14, publ. https//cbois.nsa.gov.pl) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podkreślił, że brak formalny wniosku o wznowienie postępowania, polegający na niewskazaniu lub niedokładnym wskazaniu podstawy wznowienia, jest brakiem usuwalnym i gdy zostanie dostrzeżony przez organ, ten winien wezwać do jego uzupełnienia. Wskazanie podstawy wznowienia postępowania nie polega przy tym na przepisaniu treści przywołanych powyżej przepisów, ale na skonkretyzowaniu i zindywidualizowaniu tej podstawy. Organ prowadząc postępowanie na wniosek strony związany jest przesłankami wznowieniowymi zawartymi w takim wniosku i nie może odnosić się do innych przesłanek. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania. Z tego tytułu organ prowadzący postępowanie dla ustalenia istnienia podstaw wznowienia nie może wyjść poza te granice (por. G. Łaszczyca, Cz. Matysz, A. Matar, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz Lex 2010 wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2008 r. I SA/Wa 864/08, Lex nr 454075). Wola strony dotycząca zarówno przesłanek, jak i trybu wznowienia decyzji, nie może być dorozumiana. Skoro organ administracyjny związany jest wolą strony wyrażoną w podaniu, to winien jej udzielać niezbędnej pomocy, mającej na celu właściwe sprecyzowanie zakresu i treści jej żądania (Cz. Martysz /w:/ Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz G. Łaszczyca, cz. Martyn, A. Matan, Zakamycze. 2005. Tom II s. 325). Spełnienie wymogów formalnych co do odniesienia do przepisów ustawy, regulujących materię wznowienia postępowania, jak również do stanu faktycznego sprawy, w której postępowanie miałoby zostać wznowione, jest konieczne m.in. dla możliwości oceny tego, czy wniosek został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Przedmiotowa ocena będzie zaś możliwa jedynie wtedy, gdy wiadomym będzie, z jakich okoliczności faktycznych strona wywodzi określone skutki prawne. Zgodnie bowiem z art. 148 § 1 K.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Podkreślenia przy tym wymaga, że obowiązek precyzyjnego oznaczenia okoliczności faktycznych uzasadniających wznowienie postępowania, dlatego obciąża stronę domagającą się wznowienia, albowiem tylko strona może posiadać wiedzę na temat tego, kiedy powzięła wiadomość o istnieniu określonych przesłanek wznowieniowych, a także czy pewne zdarzenia faktyczne wywołały dla niej negatywne konsekwencje. Powyższe uwagi natury ogólnej są o tyle istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, albowiem analiza rozstrzygnięć Centralnej Komisji wydanych w wyniku rozpoznania wniosku skarżącego z [...] listopada 2013 r. nie dostarcza informacji, która z enumeratywnie wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego, uzupełnionych przepisem art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach, podstaw wznowienia była przez organ analizowana jako ta, na której oparł swój wniosek o wznowienie postępowania skarżący. Centralna Komisja ani w postanowieniu z [...] listopada 2013 r., ani w decyzji z [...] stycznia 2014 r. nie odwołuje się do żadnego z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (bo tylko przepisy tego aktu prawnego w okolicznościach przedmiotowej sprawy mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania), określających podstawy wznowieniowe postępowania. Nie czyni tego ani przez powołanie w podstawie prawnej stosownego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, ani też przez przytoczenie zawartości przepisu bądź zidentyfikowanie samej treści przesłanki wznowienia postępowania. Istotne jest przy tym, iż jak wynika z rozstrzygnięć organu, nie kwestionuje on, iż okoliczności podane przez skarżącego w jego wniosku o wznowienie postępowania mieszczą się w którejkolwiek z wyczerpująco wymienionych podstaw wznowienia. Organ stwierdza bowiem, iż minął miesiąc od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Nie wiadomo jednak także, bo nie wskazuje na to argumentacja organu, jak organ wyliczył termin zakreślony przepisem art. 148 § 1 K.p.a. Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę. Oczywiście organ swobodnie ocenia dowody w tej mierze i może uznać za dostateczny dowód nawet oświadczenie strony, tłumacząc w uzasadnieniu, dlaczego dał wiarę stronie. Zauważyć przy tym należy, że również we wniosku skarżącego brak wskazania, na którą z podanych w Kodeksie postępowania administracyjnego podstaw wznowienia się powołuje. Treść wniosku, jak również treść późniejszych pism skarżącego zdaje się wskazywać, że skarżący powołuje się na nowe okoliczności faktyczne, którymi miałyby być okoliczności polityczne decydujące o odmowie zatwierdzenia uchwały o nadanym skarżącemu stopniu doktora habilitowanego. To jednak obowiązkiem organu jest bezsporne zidentyfikowanie podstawy wznowienia, na której zasadza się wniosek skarżącego z [...] listopada 2013 r. i wskazanie tej podstawy w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Tylko bowiem wówczas możliwe będzie zbadanie czy wniosek o wznowienie został złożony przez stronę postępowania z zachowaniem terminu i czy oparty jest on o ustawowe przesłanki wznowienia. Rozpoznając ponownie sprawę organ obowiązany jest zatem uwzględnić powyższe wskazania poczynione przez Sąd, rozważając przy tym czy nie występuje konieczność wezwania skarżącego do jednoznacznego określenia podstawy wznowienia. Analizując kwestię dochowania przez skarżącego terminu przewidzianego w art. 148 § 1 K.p.a., organ winien przeanalizować i odnieść się do argumentacji przywołanej przez skarżącego dla wykazania dotrzymania tego terminu, a dotyczącej jego wystąpień do organu począwszy od wniosku z [...] lutego 2008 r., będącego rezultatem informacji uzyskanej przez skarżącego z Instytutu Pamięci Narodowej [...] stycznia 2008 r. Zwrócić przy tym należy uwagę, że postępowanie może być wznowione w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Organ winien zatem zidentyfikować, do jakiej konkretnie decyzji odnosi się wniosek skarżącego o wznowienie postępowania. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, badając czy zachodzą podstawy do wznowienia postępowania, organ pominie natomiast przyjętą także za podstawę odmowy wznowienia postępowania przesłankę formalną upływu ponad 10 lat od wydania decyzji. Zgodnie z art. 146 § 1 K.p.a., uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. Powyższy przepis wprowadza przesłankę negatywną, ograniczającą dopuszczalność uchylenia decyzji administracyjnej w trybie wznowienia postępowania. Przesłanka ta nie może natomiast stanowić podstawy odmowy wznowienia postępowania. Podkreślił to Sąd Najwyższy w wyroku z 4 listopada 1998 r. (III RN 80/98, OSNP 1999, Nr 17, poz. 537), stwierdzając, że niedopuszczalna jest odmowa wznowienia postępowania ze względu na wystąpienie negatywnych przesłanek uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 1 K.p.a.). Wynika to z zestawienia art. 149 § 3 K.p.a. z art. 151 § 2 K.p.a., który w takich przypadkach expressis verbis przewiduje wydanie decyzji stwierdzającej wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Decyzja ta otwiera stronie możliwość wystąpienia na drodze sądowej z roszczeniem odszkodowawczym. Końcowo zauważyć należy, że niezrozumiałe są wywody zaskarżonej decyzji odnoszące się do decyzji Centralnej Komisji z [...] czerwca 1991 r., skoro Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 grudnia 1993 r. (I SA 2024/93) stwierdził nieważność tej decyzji. W odniesieniu do argumentów, że decyzje Centralnej Komisji były przedmiotem kontroli sądowej zauważyć należy, że kontrola ta dotyczyła szeregu rozstrzygnięć Centralnej Komisji wydawanych w różnych trybach, która jednak nie dotyczyła decyzji Centralnej Komisji odmawiającej zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału z [...] listopada 1988 r. Natomiast ocena prawna wyrażona w wyroku NSA w Warszawie z 26 kwietnia 2002 r. (I SA 692/01) odnosiła się do decyzji Centralnej Komisji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego. Kontrolowana decyzja została wydana zaś w trybie wznowieniowym. Mając na uwadze wszystkie powyższe względy Sąd uznał, że organ wydając zaskarżoną decyzję i poprzedzające je postanowienie, nie sprostał określonym powyżej wymogom, naruszając w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy przepisy art. 7, art. 9 K.p.a., a także art. 147 w zw. z art. 63 § 2 i art. 64 § 2 K.p.a. oraz 146 § 1 K.p.a. Dlatego też na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W kwestii wykonalności Sąd orzekł w myśl art. 152 P.p.s.a.