III SA/Kr 1062/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia 21 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR na rzecz skarżącego kwotę 762,00 zł (słownie: siedemset sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. K. złożył w dniu 14 maja 2009 r. wniosek o przyznanie na rok 2009 pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW). Do kserokopii wniosku wypełnionym na formularzu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zawartej w aktach administracyjnych, dołączone są czarno-białe kopie zdjęcia lotnicze z oznaczonymi numerami i z granicami działek ewidencyjnych, a także zaznaczonymi kolorem różowym działkami rolnymi oznaczonymi dużymi literami i numerem 1, w tym działka rolna A/A1 obejmująca działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...]. Wniosek i 15 stron załączników opatrzone są podpisem i datą 14 maja 2009 r. Wniosek został oznaczony m.in.: znak sprawy (dotyczy płatności) [...] oraz znak sprawy (dotyczy pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania) [...]. Pismem z dnia 1 czerwca 2009 r. dotyczącym spraw: [...] oraz [...] zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do usunięcia braków formalnych" J. K. został wezwany – na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego do usunięcia braków formalnych stwierdzonych we wniosku o przyznanie płatności, złożonym do Biura Powiatowego ARiMR w dniu 14 maja 2009 r.: "1. Rolnik nie dostarczył lub nie podpisał załączników graficznych, na których znalazły się działki ewidencyjne [...], [...], [...] 2. Dla działek rolnych A, A1 wskazano numery działek ewidencyjnych (sekcja VIII kolumna 5), dla których nie podano wszystkich pól obowiązkowych (sekcja VII kolumny od 2 do 12) lub wskazana działka ewidencyjna nie została podana we wniosku (sekcja VII) lub nie dostarczono/nie podpisano załączników graficznych". W wezwaniu tym zawarto pouczenie, że nie usunięcie wskazanych powyżej braków formalnych we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku o przyznanie płatności bez rozpoznania w całości lub w części. Pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. oznaczonym m.in. nr [...] oraz [...] zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do złożenia wyjaśnień" J. K. został wezwany – na podstawie art. 50 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - do złożenia w terminie dni 7 od dnia doręczenia wezwania wyjaśnień osobiście, na piśmie lub przez pełnomocnika albo osobę uprawnioną do reprezentacji – w zakresie nieścisłości wykrytych w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych – z pouczeniem, że niezłożenie wyjaśnień w zakreślonym terminie będzie miało wpływ na podjęcie decyzji w sprawie przyznania tych płatności. Wezwanie obejmuje wykaz łącznie 40 "nieścisłości wykrytych" we wniosku o przyznanie płatności. Akta administracyjne zawierają 4-ro stronicową "korektę wniosku" z datą 10 lutego 2010 r. jako datą jej złożenia. I. Decyzją z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał J. K. płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 4 975,62 zł (po potrąceniu kwoty w wysokości 555,83 zł jako kwoty sankcji łącznie), w tym: - ONW - Górskie w wysokości 2 195,20 zł (w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.756,16 zł, środki krajowe 439,04 zł) oraz - ONW – obszary ze specyficznymi utrudnieniami w wysokości 2 780,42 zł (w tym środki budżetu Unii Europejskiej 2 224,33 zł, środki krajowe 556,09 zł). Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.) w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm.), art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006 r., str. 74 z późn. zm.), art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna. II. Pismem z dnia 28 czerwca 2011. Dyrektor Oddziału ARiMR zawiadomił J. K. o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] 2010 r. Nr [...] Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznającej J. K. płatność w wysokości 4 975,62 zł ONW na 2009 rok. Decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. Nr [...]. III. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie płatności ONW na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2011 r. Nr [...] przyznał J. K. płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 1.363,20 zł (po potrąceniu kwoty w wysokości 556,80 zł), w tym: - ONW - Górskie w wysokości 1.363,20 zł (w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.090,56 zł i środki krajowe 272,64 zł) oraz odmówił J. K. przyznania płatności ONW na rok 2009 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu: ONW - Obszary ze specyficznymi utrudnieniami. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.) w związku z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40 poz. 329 z późn. zm.), art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 z późn. zm.), art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, z późn. zm.) oraz art. 104 k.p.a. W wyniku odwołania J. K. od powyższej decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W wyniku skargi J. K. na wymienioną wyżej decyzję organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 468/12 w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, w pkt II. uchylił decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2011 r. nr [...], w pkt III. uchylił decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. nr [...], w pkt IV. orzekł, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji oraz decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010 r. nr [...] nie mogą być wykonane i w pkt V. zasądził od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie wskazały w uzasadnieniach decyzji, czy ustalając powierzchnię wskazaną przez skarżącego do przyznania płatności brały pod uwagę powierzchnię podaną przez skarżącego we wniosku, czy też powierzchnię podaną po wezwaniu do złożenia wyjaśnień, wynikającą z korekty wniosku, przy czym Sąd zwrócił uwagę na to, że przepis § 5 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. obowiązujący do dnia 15 marca 2010 r. zezwalał na dokonanie zmian w już złożonym wniosku (§ 5 ust. 4). Sąd podkreślił, że "organy obowiązane są precyzyjnie ustalić zakres wniosku rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności". Sąd zaznaczył także, że w aktach sprawy znajduje się materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych, przy czym ze zdjęć tych nie wynika w jakiej dacie były wykonane, nie wiadomo kto dokonał ich analizy i czy jest ona prawidłowa. Sąd zauważył, że skoro w uzasadnieniu decyzji "organ powołuje się na przeprowadzone w sprawie dowody, które przeprowadzał w celu weryfikacji wniosku skarżącego, tj. czynności podejmowane w ramach kontroli administracyjnej wniosku, to ich przeprowadzenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy". Przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW) Sąd zobowiązał organy do uzupełnienia materiału dowodowego w sposób umożliwiający dokonanie weryfikacji istotnych w sprawie ustaleń, tj. powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności z rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do płatności. IV. Ponownie rozpatrując sprawę wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie płatności ONW na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2013 r. Nr [...] przyznał J. K. płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 1.372,80 zł (po potrąceniu kwoty w wysokości 550,40 zł), w tym: - ONW - Górskie w wysokości 1.372,80 zł (w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.098,24 zł i środki krajowe 274,56 zł) oraz odmówił J. K. przyznania płatności ONW na rok 2009 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu: ONW - Obszary ze specyficznymi utrudnieniami. Jako podstawę prawną decyzji wskazano te same przepisy jak w poprzednio wydanych przez organ I instancji decyzjach. W wyniku odwołania J. K. z dnia 15 maja 2013 r. od powyższej decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2013 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. V. Po kolejnym rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie płatności ONW na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją Nr [...] z dnia [...] 2013 r. przyznał J. K. płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 1.372,80 zł (po potrąceniu kwoty w wysokości 550,40 zł), w tym: - ONW - Górskie w wysokości 1.372,80 zł (w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.098,24 zł i środki krajowe 274,56 zł) oraz odmówił J. K. przyznania płatności ONW na rok 2009 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu: ONW - Obszary ze specyficznymi utrudnieniami. Jako podstawę prawną decyzji wskazano te same przepisy jak w poprzednio wydanych przez organ I instancji decyzjach. W wyniku odwołania J. K. z dnia 21 listopada 2013 r. od powyższej decyzji organu I instancji Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), uchylił w całości zaskarżoną decyzje i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. VI. Po rozpatrzeniu po raz piąty wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009 r. o przyznanie płatności ONW na rok 2009 Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] 2014 r. Nr [...] przyznał J. K. płatność ONW na rok 2009 – jak w poprzednich decyzjach, tj. w łącznej wysokości 1.372,80 zł (po potrąceniu kwoty w wysokości 550,40 zł), w tym: - ONW - Górskie w wysokości 1.372,80 zł (w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.098,24 zł i środki krajowe 274,56 zł) oraz odmówił J. K. przyznania płatności ONW na rok 2009 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu: ONW - Obszary ze specyficznymi utrudnieniami. Jako podstawę prawną decyzji wskazano przepisy - jak w poprzednio wydanych przez organ I instancji decyzjach, tj. art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 z późn. zm.) w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm.), art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006 r., str. 74 z późn. zm.), art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004 r., str. 18 z późn. zm.) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.). Uzasadniając swoją decyzję organ stwierdził, że niniejsza decyzja została wydana w związku z decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2014 r. nr [...], którą uchylono decyzję nr z dnia [...] 2013 r. Nr [...]. Organ stwierdził też, że "niniejsza decyzja została wydana m.in. o wyjaśnienia składane przez stronę" i jednocześnie podkreślił, że "nie miały one decydującego wpływu na ostateczne rozstrzygnięcie w niej zawarte", albowiem "główny wpływ miały pomiary powierzchni uprawnionych do płatności wykonane na zdjęciach lotniczych znajdujących się w systemie informatycznym ARiMR". Organ podał, że "do oceny powierzchni uprawnionej do płatności została włączona również działka rolna A deklaracja do płatności ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami 1,14 ha położona na działce ew. [...], [...], [...] – zgodnie z żądaniem wnoszonym przez stronę w składanych odwołaniach". Organ zaznaczył, że "podczas kontroli administracyjnej niniejszej sprawy (wykonanej po w/w dec. organu II instancji) stwierdzono, że powierzchnia uprawniona do płatności jest mniejsza niż zadeklarowana we wniosku na rok 2009". W "uzasadnieniu faktycznym" odnośnie przyznania płatności ONW strefa górska organ I instancji wskazał, że stawka płatności na tym obszarze wynosi 320 zł od 1 ha. Nadto stwierdził, że "powierzchnia deklarowana na obszarze ONW strefa górska wynosi 6,87 ha; powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności na obszarze ONW strefa górska wynosi 6,87 ha; powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW strefa górska wynosi 6,01 ha". W uzasadnieniu faktycznym organ przedstawił tabelę zawierającą powierzchnie wykluczone z poszczególnych działek ewidencyjnych z uwzględnieniem wartości PEG odnośnie płatności ONW – górskie dotyczącą działek rolnych E i F uznając, że łączna powierzchnia wykluczona z płatności ONW strefa górska gruntów wynosi 0,86 ha. W związku z tym stwierdzono, że "łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku przekroczyła powierzchnię ustaloną w wyniku kontroli o ponad 3 %, lecz była mniejsza niż 30 %. Oznaczało to pomniejszenie w/w płatności o kwotę, jak przysługiwać będzie w jej ramach w roku 2009 do 1,72 ha (2 × 0,86 ha). Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa górska zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wynosi 14,3095 %. W związku z powyższym należna w roku bieżącym kwota płatności ONW strefa górska została pomniejszona o 550,40 zł, czyli kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną". Organ I instancji uzasadniając odmowę przyznania płatności do obszaru ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami stwierdził: "powierzchnia deklarowana na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami wynosi 13,69 ha; powierzchnia deklarowana kwalifikowana do płatności na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami wynosi 13,69 ha; powierzchnia stwierdzona na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami wynosi 10,17 ha". W uzasadnieniu faktycznym organ przedstawił tabelę zawierającą powierzchnie wykluczone z poszczególnych działek ewidencyjnych z uwzględnieniem wartości PEG odnośnie płatności ONW w strefie ze specyficznymi utrudnieniami odnośnie działek rolnych A, B, C, G, I, J i K podając, że łączna powierzchnia wykluczonych z płatności ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami gruntów wynosi 3,52 ha. Organ stwierdził, że "wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej wynosi 34,6116 %, czyli jest większa niż 30 % choć mniejsza niż 50 %, co oznacza odmówienie płatności. Z powyższą decyzją nie zgodził się J. K., który w odwołaniu z dnia 23 kwietnia 2014 r. podkreślił, że poczynione przez organ I instancji ustalenia nie znajdują potwierdzenia w rzeczywistości, gdyż cały obszar wskazany przez niego we wniosku z dnia 14 maja 2009 r. był wykorzystywany rolniczo i powinien być zakwalifikowany do otrzymania płatności. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 21 maja 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. Nr 98, poz. 634 z późn. zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy podał, że powierzchnia uprawniona do płatności ONW była mniejsza niż powierzchnia, którą strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie tych płatności. Zawyżenia dotyczyły działek rolnych A, B, C, E, F, G, I, J i K, co zostało ustalone na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych w ramach wyżej wymienionych działek oraz powierzchni referencyjnych wyliczonych dla tych obszarów i zapisanych w systemie LPIS. Wyniki tego porównania oraz pomiary przeprowadzone na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach lotniczych pochodzących z 2009 r. zakwestionowanego obszaru nie pozwalały na uznanie, że na całej jego powierzchni prowadzona była działalność rolnicza w okresie istotnym dla płatności, o którą wystąpiono. Podstawą do takiej oceny organu była analiza zdjęć lotniczych wykonanych w kwietniu 2009 r. oraz uzupełniająco korzystano ze zdjęć wykonanych w kwietniu 2003 r. oraz 2012 r., które – jak stwierdzono - znajdują się w aktach administracyjnych. Organ II instancji podał, że nadto korzystano z załączników graficznych stanowiących załączniki do wniosku oraz z innych zdjęć i informacji, dostępnych w internecie na wymienionych w decyzji przez organ stronach. Organ zaznaczył, że "w przypadku działki B/B1 uwzględniono także zmniejszenie jej pow. dokonane w korekcie przez samą stronę", przy czym omawiając bliżej działkę B organ odwoławczy stwierdził, że "taka korekta nie mogła skutkować brakiem potraktowania w/w różnic jako skutkujących sankcjami zawyżeń pow. uprawnionej", albowiem – zdaniem tego organu – z brzmienia art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 "takie wycofanie jest niemożliwe w przypadku zawiadomienia rolnika o nieprawidłowościach dotyczących działek, które mogłyby podlegać takiemu wycofaniu, przy czym - według organu – "w niniejszej sprawie zawiadomieniem było wezwanie do wyjaśnień". Zdaniem tego organu, "rolnik ewidentnie nie złożył wniosku poprawnego pod względem faktycznym (odnośnie w/w działek) i nie wykazał, że zupełnie nie ponosi za to winy". Nadto organ stwierdził, że pomiary powierzchni uprawnionych do płatności wykonane przez organ odwoławczy na zdjęciach uzyskanych z wymienionych wyżej źródeł dały wyniki bardzo zbliżone do ustaleń organu I instancji. Jednocześnie organ zaznaczył, że określanie powierzchni referencyjnej (tj. działek odniesienia) odbywa się na podstawie dostępnych w systemie Agencji możliwie aktualnych zdjęć lotniczych poszczególnych działek oraz informacji zawartych w Ewidencji Gruntów i Budynków, wnioskach stron o przyznanie płatności oraz na podstawie wyników kontroli wykonanych w gospodarstwach wnioskodawców. Nadto organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Od powyższej decyzji wniósł skargę J. K., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący zarzucił wydanym przez organy obu instancji decyzjom naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez nie zastosowanie się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 468/12, a także naruszenie art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich poprzez złamanie zasady praworządności i nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez powoływanie się na nieskonkretyzowane wyniki obliczeń, co nie spełnia wymogu wskazania dowodu, na którym opierał się organ czyniąc ustalenia faktyczne. W szczególności skarżący zwrócił uwagę na to, że organy miały obowiązek uzupełnić materiał dowodowy w sposób umożliwiający weryfikację powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności z rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do płatności, przy czym zarówno powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli, jak i procentowa różnica kształtowała się w wydanych decyzjach rozmaicie. Skarżący zarzucił, że nie można ustalić, jakie dane zostały przyjęte do dokonania pomiarów, kiedy były dokonywane pomiary, z jakiej daty były zdjęcia lotnicze przyjęte do wykonania pomiarów, a także czy były to te same zdjęcia lotnicze, które były przyjęte do dokonania w dniu 10 lutego 2010 r. korekty wniosku skarżącego z dnia 14 maja 2009 r. Skarżący zaznaczył, że za każdym razem we wnoszonych odwołaniach domagał się rozpoznania jego wniosku w całości, jednak organy pomijały te jego twierdzenia, a nawet organ I instancji w swej decyzji zaznaczył, że została wydana m.in. w oparciu o wyjaśnienia skarżącego, które nie miały decydującego wpływu na rozstrzygnięcie w niej zawarte, przy czym organ nie wskazał z jakiego powodu odmówił im wiarygodności. Skarżący zaznaczył, że weryfikacja pomiarów i obliczeń dokonanych przez organy jest o tyle istotna, że o odmowie przyznania płatności zadecydowało kilka punktów procentowych, co przekłada się na niewielka powierzchnię gruntów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach. Nadto w odpowiedzi na skargę organ stwierdził, że w decyzjach nie ujawniał działek, które w całości uwzględnił do wsparcia, a co wynika z sumy powierzchni obliczonej do wsparcia. W odpowiedzi tej organ przedstawił podstawę prawną i sposób obliczenia zawyżenia – procentowego stosunku różnicy między powierzchnią zadeklarowaną i uprawnioną do powierzchni uprawnionej. Organ podał, że zdjęcia lotnicze z 2009 r. oceniono jako najlepiej oddające sytuacje na działkach strony, albowiem wykonano je w roku, którego dotyczył wniosek. Sąd stwierdza z urzędu, że akta administracyjne dotyczące niniejszej sprawy, pomimo wielokrotnego rozpatrywania sprawy przez organy administracyjne, do chwili obecnej nie zostały ponumerowane i nie zawierają spisu dokumentów. Sąd stwierdza z urzędu, że z akt administracyjnych wynika, że załącznik graficzny w postaci lotniczych zdjęć czarno–białych, który posiada oznaczone numerami i zaznaczone granicami działki ewidencyjne, a także zaznaczone granice działek rolnych i oznaczenie ich literami – także odnośnie działek rolnych A, A1 obejmujących działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] - został wypełniony przez wnioskodawcę J. K. w dniu 14 maja 2009 r. Z akt administracyjnych wynika także, że odnośnie działek rolnych A, A1 obejmujących działki ewidencyjne nr [...], nr [...] i nr [...] wypełniono sekcję VII kolumny od 2 do 12 w dniu 14 maja 2009 r. i wymienione wyżej działki ewidencyjne zarówno zostały podane we wniosku z dnia 14 maja 2009 r. jak i dostarczono i podpisano w tym dniu załączniki graficzne. Sąd stwierdza z urzędu, że w piśmie z dnia 14 stycznia 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do złożenia wyjaśnień" organ - odnośnie przyznania płatności do gruntów rolnych w pkt 1, 4, 5, 6, 7, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 21, a odnośnie przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania we wszystkich 19 punktach posługiwał się pojęciem działek rolnych nie wskazując oznaczeń literowych tych działek, a w pkt 2, 6, 10, 17 i 18 posługiwał się oznaczeniem literowym na oznaczenie działek ewidencyjnych. Sąd stwierdza z urzędu, że w załącznikach graficznych – czarno-białych zdjęciach lotniczych – działki ewidencyjne oznaczone są numerami tych działek ewidencyjnych, natomiast organ w wezwaniach z dnia 1 czerwca 2009 r. oraz z dnia 14 stycznia 2010 r. na oznaczenie działek ewidencyjnych posługuje się nie tylko numerami tych działek, ale ich numerami w połączeniu z numerem obrębu ewidencyjnego i w połączeniu z innymi numerami, których znaczenia nie wyjaśnia. Sąd stwierdza z urzędu, że w aktach administracyjnych znajduje się plik zdjęć opisanych jako zdjęcia działek rolnych A/A1 (11 stron), B/B1 (8 stron), C/C1 (21 stron), F/F1 i E/E1 (6 stron), E/E1 (1 strona), F/F1 (3 strony), G/G1 (11 stron), I/I1 (11 stron), J/J1 (17 stron), K/K1 (11 stron), N/N1 i M/M1 (5 stron), M/M1 (6 stron) i N/N1 (32 strony) wykonanych w latach 2003, 2004, 2009, 2010, 2011 i 2012. Dołączony plik zdjęć zawiera oznaczenie osoby sporządzającej go oraz nosi datę jego sporządzenia: "V.2014 r." Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 r. pełnomocnik organu stwierdził, że do wniosków o przyznanie płatności za 2009 r. były dołączane zdjęcia wykonane w 2003 r., ponieważ wówczas ARiMR nie dysponował zdjęciami z 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi – zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga J. K. zasługuje na uwzględnienie. W szczególności, zdaniem Sądu, ma rację skarżący zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie art. 153 ustawy p.p.s.a., które miało wpływ na wynik postępowania, a który to przepis stanowi: "Art. 153. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia." Należy bowiem stwierdzić, że organy nie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 468/12. Po pierwsze: organy zostały zobowiązane do precyzyjnego ustalenia zakresu wniosku rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności, czego w decyzjach nie uczyniły. Pewną próbę ustalenia tego zakresu uczynił organ II instancji, jednak próba ta miała miejsce w odpowiedzi na skargę, która jednak nie zastępuje decyzji. To nie odpowiedź na skargę, ale decyzja z ustaleniami w niej zawartymi i argumentacja pozostaje w obrocie prawnym. Sąd wskazuje jedynie na próbę dokonania przez organ odwoławczy ustalenia zakresu wniosku w odpowiedzi na skargę a nie na ustalenie zakresu tego wniosku, albowiem – wykonując polecenie Sądu z wyżej wymienionego wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 468/12 – ustalenie zakresu wniosku powinno dokładnie wskazywać wszystkie działki zadeklarowane przez J. K. do płatności jako działki rolne (oznaczone literami), zawarte w nich w części lub w całości działki ewidencyjne oznaczone numerami (bez niczemu nie służącego połączenia z numerem obrębu i z innymi numerami) i określać powierzchnię. Jednocześnie przy określaniu powierzchni organy administracyjny powinien wskazać wielkość określoną we wniosku, przy czym wszelkie wątpliwości mogące wynikać z poprawek zawartych we wniosku (wniosek został wypełniony maszynowo i prawdopodobnie ręcznie poprawiony) należy tłumaczyć na korzyść rolnika, o ile w tym zakresie organ nie przeprowadzi szczegółowego postępowania wyjaśniającego, które – wobec upływu prawie sześciu lat - może okazać się niecelowe. Po drugie: Sąd zwraca uwagę na to, że dla ustalenia zakresu wniosku rolnika w tej sprawie doniosłe znaczenie ma stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w wyroku dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 468/12, a stwierdzające, że "przepis § 5 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. obowiązujący do dnia 15 marca 2010 r. zezwalał na dokonanie zmian w już złożonym wniosku (§ 5 ust. 4)". Sąd zwraca uwagę na treść wymienionych wyżej przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329 z późn. zm.): "§ 5. (...) 4. Wniosek o przyznanie płatności ONW może być wycofany w całości lub w części zgodnie z art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368 z 23.12.2006, str. 74, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1975/2006". 5. Rolnik może dokonać zmian w złożonym wniosku o przyznanie płatności ONW zgodnie z art. 7 i 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1975/2006". Sąd stwierdza, że organy administracyjne wskazują, że z brzmienia art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 "wycofanie wniosku" w całości lub w części jest niemożliwe w przypadku zawiadomienia rolnika o nieprawidłowościach dotyczących działek, które mogłyby podlegać takiemu wycofaniu. Sąd jednak zauważa, że J. K. w żadnym z pism nie został poinformowany o nieprawidłowościach, o jakich mowa w tym przepisie. W szczególności Sąd zwraca uwagę na to, że wskazany wyżej art. 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (stanowiącego podstawę prawną wydanych decyzji przez organy obu instancji) stanowi: "1. Każdy wniosek o przyznanie pomocy może być w każdej chwili wycofany w całości lub w części po pisemnym zawiadomieniu. (...) Jeśli właściwe władze poinformowały rolnika o nieprawidłowościach we wniosku pomocowym lub jeśli powiadomiły go o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu i jeśli ta kontrola ujawni nieprawidłowości, wycofanie nie będzie zatwierdzone w odniesieniu do części wniosku, w której wykryto nieprawidłowości. 2. Wycofanie zgodnie z ust. 1 sprawi, że ubiegający się znajdzie się w sytuacji sprzed złożenia wniosku pomocowego lub części rozpatrywanego wniosku." Co prawda organ administracyjny wysłał do J. K. dwa wezwania, jednak jako podstawę prawną wezwań wskazał przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i pouczył o skutkach prawnych nie zastosowania się do wezwań wynikających z przepisów tego kodeksu. W szczególności pismem z dnia 14 stycznia 2010 r. zatytułowanym "Wezwanie Nr [...] do złożenia wyjaśnień" J. K. został wezwany "do złożenia w wyjaśnień osobiście, na piśmie lub przez pełnomocnika albo osobę uprawnioną do reprezentacji – w zakresie nieścisłości wykrytych w sprawie o przyznanie płatności do gruntów rolnych" – z pouczeniem, że niezłożenie wyjaśnień w zakreślonym terminie będzie miało wpływ na podjęcie decyzji w sprawie przyznania tych płatności. W piśmie tym nie ma więc mowy o tym, że jest to informacja o stwierdzonych nieprawidłowościach we wniosku, które spowodują brak zatwierdzenia wniosku w tym zakresie. Skoro wezwania oparto o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, to jako całkowicie błędne należy potraktować postępowanie organu, który próbowałby obciążyć rolnika konsekwencją swoich wezwań opartych na błędnych podstawach. I w tym zakresie wszelkie wątpliwości należy bowiem tłumaczyć na korzyść strony. Ze względów wyżej wskazanych stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji jakoby "korekta nie mogła skutkować brakiem potraktowania różnic jako skutkujących sankcjami zawyżeń powierzchni uprawnionej", a nadto, że "rolnik ewidentnie nie złożył wniosku poprawnego pod względem faktycznym (odnośnie w/w działek) i nie wykazał, że zupełnie nie ponosi za to winy" jest całkowicie nieuprawnione. Po trzecie: pomimo zobowiązania Sądu zawartego w uzasadnieniu wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 469/12, a wskazującego, że skoro w uzasadnieniu decyzji "organ powołuje się na przeprowadzone w sprawie dowody, które przeprowadzał w celu weryfikacji wniosku skarżącego, tj. czynności podejmowane w ramach kontroli administracyjnej wniosku, to ich przeprowadzenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy", organy nie wyjaśniły tej kwestii w sposób umożliwiający kontrolę Sądu. Brak jest np. protokołów przeprowadzonych kontroli, z których wynikałaby data kontroli, analiza wniosku pod kątem pomiaru powierzchni działek rolnych (dokonanymi przez kogo, gdzie – np. w terenie czy na zdjęciach wykonanych w jakiej dacie i przez kogo, jakimi narzędziami itp.). W szczególności z akt nie wynika, aby organy kiedykolwiek przeprowadziły kontrolę na miejscu – w gospodarstwie rolnym J. K., co oznacza, że zaskarżone decyzje zostały wydane nie w oparciu o dokładne pomiary powierzchni działek rolnych, ale na podstawie kontroli dokumentów prowadzącej nie do pomiarów ale do oszacowania powierzchni tych działek, co obliguje organ – w przypadku nie uwzględnienia części lub całości wniosku - do szczególnie dokładnych wyjaśnień. Po czwarte: Należy zwrócić uwagę na treść art. 25 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 z późn. zm.) "Art. 25. 1. Rolnik składa wnioski w sprawach dotyczących płatności obszarowych (...) na formularzach opracowanych i udostępnionych przez Agencję. 2. Agencja przesyła formularz oraz materiał graficzny, o których mowa w art. 22 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003, rolnikowi, który złożył wniosek o przyznanie płatności obszarowych w poprzednim roku. 3. W przypadku, o którym mowa w ust. 2, rolnik składa kolejny wniosek o przyznanie płatności obszarowych na formularzu przesłanym przez Agencję i dołącza do niego przesłany przez Agencję materiał graficzny. Należy podkreślić, że zarówno z akt sprawy jak i wyjaśnień pełnomocnika organu złożonych na rozprawie wynika, że do formularza wniosku o przyznanie płatności na 2009 r. jako materiał graficzny przekazano skarżącemu do wypełnienia zdjęcia lotnicze z 2003 r., albowiem wówczas organy tylko takimi dysponowały. Nie można więc wykluczyć tego, że zdjęcia te stały się powodem ewentualnych pomyłek i niedokładności rolnika w precyzyjnym określeniu powierzchni działek przedstawionych do płatności, zwłaszcza w sytuacji, gdy – jak w niniejszej sprawie – kwestia "paru punktów procentowych", jak trafnie określił to skarżący, może decydować o przyznaniu lub odmowie przyznania płatności. W tej sytuacji, co po raz kolejny Sąd podkreśla, organ wszelkie powstałe wątpliwości, nieścisłości i niedokładności w określeniu przez rolnika powierzchni działek uprawnionych do płatności powinien tłumaczyć na korzyść rolnika. Nie do przyjęcia jest bowiem sytuacja, w której rolnikowi dołącza się zdjęcia lotnicze z 2003 r. do wypełnienia wniosku złożonego 14 maja 2009 r., a organ weryfikuje ten wniosek w oparciu o zdjęcia lotnicze wykonane w kwietniu 2009 r. (jak podał to organ II instancji w zaskarżonej decyzji), gdyż wskazywałoby to na rodzaj "pułapki", której organy administracyjne nie mogą wobec obywatela stosować. Sąd wyjaśnia, że stwierdzenie Sądu o braku ponumerowania akt administracyjnych i nie przedstawieniu spisu dokumentów znajdujących się w aktach utrudnia kontrolę Sądu nie tylko pod względem dokładnego wskazania błędów i niedokładności, ale – pomijając naruszenie stosownej instrukcji kancelaryjnej prowadzenia akt administracyjnych - uniemożliwia kontrolę kolejności pozyskiwania przez organy dokumentów stanowiących zawartość tych akt. Sąd uznał, że data zaskarżonej decyzji wskazująca na 2013 r. stanowi oczywistą omyłkę i posługiwanie się nią, z racji daty poprzedzającej ją decyzji organu I instancji byłoby niewskazane, nie mniej jednak organ powinien datę tę sprostować w trybie przewidzianym stosownymi przepisami. Sąd - mając na względzie art. 107 § 1 – 3 k.p.a. zwraca uwagę na to, że uzasadnienie decyzji musi spełniać wymogi, które są niezbędne do skontrolowania jej legalności przez sąd administracyjny, ale przede wszystkim decyzja administracyjna powinna być jasna i zrozumiała dla stron w takim stopniu, by każda przeciętna osoba, która nie ma przygotowania prawniczego, mogła zrozumieć intencje organu wydającego decyzję. Organ uzasadniając decyzję powinien to uczynić zgodnie z wymogami zawartymi w treści art. 107 § 3 k.p.a., czyli uzasadnienie decyzji powinno być zrozumiałe nie tylko dla jego autora, ale przede wszystkim dla strony, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 8 k.p.a. Co więcej prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 k.p.a., a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 k.p.a. Mocą przywołanej zasady organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji powinno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. Zasada przekonywania nie zostanie zaś zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia strony, czy nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Sąd zauważa, że organy administracyjne w stosunku do wydanych w przeszłości decyzji (począwszy od 2010 r.) poczyniły pewne postępy, w szczególności w przedstawianiu argumentacji w uzasadnieniach wydanych decyzji, a przede wszystkim w niniejszej sprawie należy odnotować postępy organu odwoławczego ujawnione w tym zakresie zwłaszcza w odpowiedzi na skargę. Z tego też względu Sąd – uznając, że organ odwoławczy jest w stanie samodzielnie ocenić, czy do prawidłowych ustaleń i oceny w sposób wskazany przez Sąd wystarczającym jest ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten organ czy też ujawnione braki i błędy powinny być poddane ponownym ustaleniom i ocenie przez organ I instancji, na mocy powołanych przepisów, a zwłaszcza art. 153 p.p.s.a. i art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a., orzekł – jak w pkt I wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 203 pkt 1 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. – jak w pkt II wyroku.