III SA/Kr 468/12

Sygn. akt III SA/Kr 468/12 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2012r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Danielec, Sędziowie NSA Krystyna Kutzner, WSA Barbara Pasternak (spr.), , Protokolant Urszula Bukowiec, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2012r., sprawy ze skargi J. K., na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, z dnia 20 stycznia 2012r. nr [...], w przedmiocie przyznania płatności I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. uchyla decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2011r. nr [...], III. uchyla decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010r. nr [...], IV. orzeka, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji oraz decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2010r. nr [...] nie mogą być wykonane, V. zasądza od Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia 20 stycznia 2012r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008r. nr 98, poz. 634 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...], wydanej na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. nr 64, poz. 427 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009r. nr 40 poz. 329 ze zm.), art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. Urz. UE L 368, z 23.12.2006, str. 74 ze zm.), art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 (Dz. Urz. UE L 141 z 30.04.2004, str. 18, ze zm.) : przyznającej J. K. po potrąceniu kwoty w wysokości 556,80 zł płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 1.363,20 zł, w tym -ONW - Górskie w wysokości 1.363,20 zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.090,56 zł, środki krajowe 272,64 zł; płatność pomniejszona o kwotę 556,80 zł ze względu na stwierdzona nieprawidłowości, oraz - odmawiającej J. K. przyznania płatności ONW na rok 2009 do działek rolnych lub ich części położonych na obszarze ONW typu: ONW - Obszary ze specyficznymi utrudnieniami – utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja Dyrektora ARiMR zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym : J. K. złożył w dniu 14 maja 2009r. wniosek o przyznanie na 2009r. pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej ONW). Decyzją z dnia [...] 2010r. Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją nr [...], wydaną na podstawie art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w zw. z § 3 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, art. 50 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008 : przyznał J. K. po potrąceniu kwoty w wysokości 555,83 zł (kwota sankcji łącznie) płatność ONW na rok 2009 w łącznej wysokości 4 975,62 zł, w tym: - ONW - Górskie w wysokości 2 195,20 zł, w tym środki budżetu Unii Europejskiej 1.756,16 zł, środki krajowe 439,04 zł, - ONW – obszary ze specyficznymi utrudnieniami w wysokości 2 780,42 zł , w tym środki budżetu Unii Europejskiej 2 224,33 zł, środki krajowe 556,09 zł, płatność została pomniejszona o kwotę 555,83 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości. Powyższa decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nie została zaskarżona przez J. K. i stała się ostateczna. Pismem z dnia 28 czerwca 2011r. Dyrektor Oddziału ARiMR zawiadomił J. K. i Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr . Nr [...], tj. wyżej opisanej decyzji z dnia [...] 2010r. przyznającej J. K. płatność ONW na 2009 rok i decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Dyrektor Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2, oraz art. 158 § 1 kpa stwierdził nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Nr [...] ( tj. decyzji z dnia [...] 2010r. przyznającej J. K. płatność ONW na rok 2009). Po ponownym rozpatrzeniu wniosku J. K. z dnia 14 maja 2009r. o przyznanie płatności ONW na rok 2009 wydane zostały opisane na wstępie decyzje: Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2011r. i wydana na skutek odwołania J. K. datowanego na dzień 8 grudnia 2011r. decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z dnia 20 stycznia 2012r. , będąca przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu. Uzasadniając swoją decyzję odnośnie płatności ONW strefa górska organ I instancji wskazał, że stawka płatności na tym obszarze wynosi 320 zł od 1 ha. Powierzchnia zadeklarowana przez J. K. wynosiła 6,87, lecz powierzchnia stwierdzona podczas kontroli administracyjnej wyniosła 6,00 ha. Organ podał, że w przypadku działki rolnej D z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,73 ha wykluczono 0,01 ha, z działki rolnej E z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,44 ha wykluczono na 0,08 ha, z działki rolnej F z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 2,70 ha wykluczono 0,78 ha. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności ONW strefa górska gruntów wyniosła 0,87 ha. W konsekwencji łączna powierzchnia zadeklarowana we wniosku przekroczyła powierzchnię ustaloną w wyniku kontroli o ponad 3%, lecz była mniejsza niż 30%. Oznaczało to pomniejszenie płatności o kwotę, jaka przysługiwać będzie w jej ramach w roku 2009 do 1,74 ha (2 x 0,87 ha), gdyż wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek położonych na obszarze ONW strefa górska zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w czasie kontroli administracyjnej wyniosła 14,50%. Dlatego też należna za rok 2009 kwota płatności ONW strefa górska została pomniejszona o 556,80 zł, czyli o kwotę przypadającą na dwukrotną wykrytą różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Natomiast odnośnie płatności do obszaru ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami organ I instancji stwierdził, że powierzchnia deklarowana przez J. K. wynosiła 13, 69 ha, zaś powierzchnia stwierdzona podczas kontroli administracyjnej wyniosła 10,37 ha. Organ wskazał, że w przypadku działki rolnej A z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 1,14 ha wykluczono 0,08 ha, z działki rolnej B z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,80 ha wykluczono 0,49 ha, z działki rolnej G z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 3,10 ha wykluczono 1,42 ha, z działki rolnej J z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni (1,00 ha) wykluczono 0,14 ha, a z działki rolnej K z pierwotnie zadeklarowanej powierzchni 0,91 ha wykluczono 0,19 ha. W przypadku działki rolnej I cała jej powierzchnia 1,00 ha została wykluczona z wniosku strony jako teren zakrzaczony. Łączna powierzchnia wykluczonych z płatności ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami gruntów wyniosła (3,32 ha), a wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek zadeklarowanych we wniosku a powierzchnią stwierdzoną w kontroli administracyjnej to 32,0154%. Jeżeli zaś różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności ONW a powierzchnią stwierdzoną przekracza 30%, nie przyznaje się pomocy w danym roku. Odwołanie od powyższej decyzji złożył J. K. zarzucając, że podczas składania wniosku powierzchnia zgłaszanych działek była weryfikowana na podstawie materiałów posiadanych przez Agencję, ponieważ był wzywany do Agencji celem weryfikacji złożonego wniosku. Zarzucił, że decyzja została podjęta w oparciu o inne materiały, niż te, którymi dysponowała Agencja przy dokonywaniu przez niego weryfikacji wniosku. Zdaniem odwołującego się podważanie uzgodnionych z organem danych dotyczących powierzchni podważa zaufanie do organów administracji. Utrzymując w mocy zaskarżoną przez J. K. decyzję organu I instancji organ odwoławczy uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił stwierdzić, iż ustalenia dokonane przez organ l instancji odnośnie płatności ONW za 2009r. były prawidłowe, co wynika z informacji dotyczących działek strony zawartych w systemie identyfikacji działek rolnych i zdjęć lotniczych tych działek, oraz okoliczności sprawy. Najważniejsze okoliczności faktyczne ustalono w wyniku kontroli administracyjnej wniosku. Kontrola taka ma na celu, w przypadku płatności ONW, ostateczne zweryfikowanie zgodności danych przedstawionych we wniosku, ze stanem faktycznym. Organ wskazał, że dane dotyczące powierzchni referencyjnych są zapisane w systemie identyfikacji działek rolnych (LPIS), wdrożonym przez ARiMR m. In. na podstawie art. 6 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004., oraz pkt. 6 i 7 preambuły do tego rozporządzenia. Stosowanie przez ARiMR do kontroli wniosków związanych z powierzchnią uprawianą rolniczo, narzędzi opartych o system informacji geograficznej (czego efektem są powierzchnie PEG dla działek ewidencyjnych), wynikało w przypadku płatności za rok 2009 m. in. z przepisów art. 14-17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r., z art. 24 ust. 1 lit. c i art. 50 ust.3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 21 kwietnia 2004, w zw. z art. 2, 10 i 16 rozporządzenia Komisji (WE)nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. Niezgodności dotyczące zadeklarowanych powierzchni działek ustalono na podstawie pomiarów przeprowadzonych na dostępnych w systemie informatycznym Agencji zdjęciach lotniczych z 2009r. Zawartość tych zdjęć oraz dane PEG nie pozwalały na uznanie, że na powierzchni zadeklarowanej zgodnie z normami prowadzona jest działalność rolnicza. Wynikało to z wykrycia na zdjęciach terenu zakrzewionego i zadrzewionego na powierzchni zakwestionowanych działek rolnych. Powodem wykluczenia obszaru na działce rolnej nr [...] jest występowanie jej wschodniej części terenu zadrzewionego, zaś w przypadku działek nr [...], [...], [...] następuje od strony północnej sukcesja lasu. W przypadku działek nr [...] i [...] występuje na zachodniej i wschodniej części zadrzewiony teren. W przypadku działki nr [...] występuje w południowej części pas drogi. W przypadku działki nr [...] występuje w północnej części teren zadrzewiony. W przypadku działki nr [...] występuje w zachodniej części teren zakrzewiony. W przypadku działek nr [...], [...], [...] i [...] występuje w środkowej części zadrzewiony teren. W przypadku działki nr [...] występuje w południowej części teren zadrzewiony. W przypadku działek nr [...], [...], [...] i [...] na całej jej powierzchni występuje teren zalesiony. Wymienione tereny zostały ocenione przez organ jako nieużytkowane rolniczo, a więc nieuprawnione do płatności, co spowodowało powstanie różnicy pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną, która wyniosła 0,87 ha. To z kolei skutkowało pomniejszeniem powierzchni uprawnionej do płatności ONW obszary górskie o dwukrotność stwierdzonej różnicy, a w rezultacie brak było możliwości przyznania stronie płatności w żądanej wysokości. Natomiast w przypadku obszaru ONW strefa ze specyficznymi utrudnieniami stwierdzono w wyniku czynności kontrolnych, że powierzchnia uprawniona do płatności wynosi w przedmiotowej sprawie 10,37 ha. Pierwotnie zadeklarowano do tych dopłat 13,69 ha. Łączne zawyżenie powierzchni zadeklarowanej pierwotnie wyniosło w stosunku do powierzchni faktycznie uprawnionej do tej płatności 32,01 %. Ponieważ więc zawyżenie było większe niż 30%, to zgodnie z zapisem art. 16 ust. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006, skutkowało to odmową przyznania pomocy w danym roku. Skargę na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł J. K., zarzucając naruszenie art. 107 § 3, art. 77 §1, art. 80 i art. 7 kpa. Zdaniem skarżącego stan faktyczny, na podstawie którego orzekały organy obu instancji, był ustalony nieprawidłowo, ponieważ był niekompletny, oceniany dowolnie, a w uzasadnieniach decyzji odwoływano się do nieskonkretyzowanych wyników obliczeń powierzchni działek. Skarżący zarzucił, że jego wniosek był weryfikowany przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR , w związku z wezwaniem go do złożenia wyjaśnień w sprawie nieścisłości wniosku z dnia 14 maja 2009r.o przyznanie płatności, jednak weryfikacja okazała się nieprawidłowa, skoro stwierdzona została nieważność decyzji z dnia 1 marca 2009r. przyznającej mu sporną płatność. Działania takie zdaniem skarżącego podważają zaufanie do organów administracji publicznej. Skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarga zawiera także wniosek o uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] 2011r. stwierdzającej nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] 2009r. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – w myśl art. 135 ustawy - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Sąd kontroluje zaskarżony akt biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dniu jego wydania. Należy nadto wskazać, że na podstawie art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki celem usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych zasad prowadzi do wniosku, że skargę należało uwzględnić, jednak tylko częściowo z przyczyn w niej podnoszonych. W ocenie sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a.. Nadto w sprawie zachodzi sytuacja uzasadniająca zastosowanie przez sąd przepisu art. 135 p.p.s.a. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły m. in. przepisy Ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. z 2007r. nr 64 poz. 427 z póz. zm), zwanej dalej ustawą. Zgodnie z jej art. 21, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt. 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba, że przepisy ustawy stanowią inaczej. W postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie czynny udział w każdym stadium postępowania, przepisu art. 81 kpa nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie , która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z przytoczonej regulacji wynika, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych toczących się na podstawie w/w ustawy, ARiMR nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie oświadczeń składanych we wniosku przez ubiegającego się o pomoc beneficjenta. To beneficjent jest obowiązany przedstawiać dowody, oraz dawać wyjaśnienia na poparcie twierdzeń i faktów, z których wywodzi on skutki prawne. Jest to zatem regulacja odmienna od wynikającej z art. 7 i 77 kpa. Regulacja ta wyłącza obowiązek organów podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Skutkiem rezygnacji z zasady przewidzianej art. 7 kpa jest także odejście od reguły postępowania dowodowego wyrażonej w art. 77 kpa, zgodnie z którą na organie administracji ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Powyższe, jedne z podstawowych reguł postępowania administracyjnego zostały zastąpione zawartą w art. 21 ust. 3 ustawy zasadą, iż ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Nie mogły więc zasługiwać na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 7 i 77 kpa, polegającego na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego. Równocześnie jednak podkreślenia wymaga treść ust. 1 art. 21 ustawy zgodnie z którym co do zasady, do postępowań w sprawach o przyznanie płatności tam uregulowanych stosuje się przepisy kpa. Postępowania te są postępowaniami administracyjnymi i za wyjątkiem ściśle określonych przepisami ustawy wyłączeń, mają do nich zastosowanie przepisy kpa. Organ prowadzący postępowanie ma na podstawie art. 21 ust. 2 pkt. 1 i 2 ustawy obowiązek stania na straży praworządności, oraz wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Konsekwencją powyższego jest, iż wynik wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego powinien znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia podjętej decyzji a twierdzenia organu tak co do ustaleń faktycznych, jak i co do oceny dowodów powinny wynikać z materiału dowodowego sprawy. Organy nie są również zwolnione od stosowania przepisu art. 107 § 3 kpa określającego wymogi, jakim powinno odpowiadać uzasadnienie decyzji administracyjnej. Oznacza to, że organ wydając decyzję w przedmiocie przyznania pomocy, o której mowa w ustawie powinien wskazać fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne powinno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Poczynione ustalenia powinny w sposób nie budzący wątpliwości wynikać ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Powyższe reguły nie oznaczają oczywiście oparcia rozstrzygnięcia wyłącznie na dowodach przedstawionych przez stronę, a jedynie brak obowiązku dowodzenia przez organ twierdzeń podnoszonych przez stronę. Jednak również wyniki ustaleń, których dokonał organ we własnym zakresie powinny mieć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy, który zawierają akta postępowania administracyjnego. Wynika to z treści art. 107 § 3 kpa, który nakazuje organowi wskazanie w uzasadnieniu decyzji m.in. dowodów, na których się oparł. Powoływanie się przez organ na okoliczności lub dowody nie wynikające z akt przeprowadzonego postępowania nie jest wystarczające i stanowi naruszenie reguł zawartych w tym przepisie. Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 133 p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, zatem podstawą orzekania w przy dokonywaniu kontroli, o której mowa w art. 3 p.p.s.a. jest materiał dowodowy zgromadzony przez organy administracyjne w toku postępowania, co do kontrolowanego w niniejszej sprawie postępowania - z zastrzeżeniem modyfikacji dotyczących sposobu gromadzenia tego materiału przewidzianych art. 21 ust. 3 ustawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA W-wa z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07, LEX nr 483232). Postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się na wniosek skarżącego z dnia 14 maja 2009r. powtórnie, z uwagi na stwierdzenie przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. przyznającej skarżącemu płatności ONW i ONW-Górskie. Akta administracyjne zawierają potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wniosku skarżącego dnia 14 maja 2009r. , która w znacznej części jest nieczytelna. Załącznikami do wniosku są kserokopie zdjęć lotniczych, oraz kolejna potwierdzona za zgodność kserokopia, z której wynika, że jest to formularz wniosku o przyznanie pomocy. Na stronie tytułowej nie widnieje żaden ślad wypełniania rubryk, dalsza część formularza jest całkowicie nieczytelna. Domniemywać tylko można na podstawie treści odwołania od decyzji organu I instancji, że ów drugi formularz stanowi kserokopię korekty wniosku, którą skarżący – jak twierdzi w odwołaniu i skardze - składał osobiście w siedzibie organu a to w związku z wezwaniem o dokonanie weryfikacji wniosku wystosowanym przez organ. Wezwania takiego w aktach administracyjnych brak. Ani organ I instancji, ani organ odwoławczy nie wskazują w uzasadnieniach decyzji, że skarżący wzywany był do weryfikacji wniosku i weryfikacji takiej dokonał. Co najistotniejsze jednak- uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera wskazania, czy organ ustalając powierzchnię wskazaną przez skarżącego do przyznania płatności brał pod uwagę powierzchnię podaną przez skarżącego we wniosku, czy też powierzchnię podaną po wezwaniu do złożenia wyjaśnień, wynikającą z korekty wniosku. Pomimo, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się w ogóle do podnoszonej w odwołaniu kwestii dokonania przez skarżącego korekty wniosku, nie ma podstaw do uznania, ze korekta taka nie miała miejsca. Jak bowiem wiadomo sądowi z urzędu, w aktach sprawy III SA/Kr 469/12 znajduje się pismo organu I instancji z dnia 14 stycznia 2010r. skierowane do skarżącego, zatytułowane "wezwanie do złożenia wyjaśnień". Z treści tego pisma wynika, że skarżący został wezwany do wyjaśnienia nieścisłości wykrytych w sprawie o przyznanie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, czyli że wezwanie takie istotnie miało miejsce. Należy wskazać, że przepis § 5 ust. 5 rozporządzenia MRiRW z dnia 11 marca 2009 r. obowiązujący do dnia 15 marca 2010r. zezwalał na dokonanie zmian w już złożonym wniosku (§ 5 ust. 4). Jednak w związku z pominięciem w kontrolowanej sprawie przez organy tej okoliczności, to jest brakiem wskazania, czy skarżący nieścisłości te wyjaśnił, w jakim zakresie i co do których działek, czy ewentualnie została zweryfikowana powierzchnia niektórych działek rolnych, a także z brakiem możliwości dokonania przez sąd weryfikacji ustaleń organu co do rzeczywiście zgłoszonej przez skarżącego powierzchni, spowodowanym nieczytelnością wniosku i (najprawdopodobniej) jego korekty, nie jest możliwe dokonanie przez sąd kontroli prawidłowości ustaleń organu co do powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności. Sam fakt, że wezwanie do złożenia wyjaśnień miało miejsce jest niewystarczający do uznania przez sąd, że organ brał pod uwagę powierzchnię zweryfikowaną przez skarżącego na skutek wezwania, skoro brak w aktach korekty wniosku, o której mowa w odwołaniu i nieczytelny jest wniosek skarżącego o przyznanie płatności. Organy obowiązane są precyzyjnie ustalić zakres wniosku rolnika ubiegającego się o przyznanie płatności. Tymczasem ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, czy organ wskazując na powierzchnię uprawnioną do przyznania płatności wskazaną przez skarżącego podał powierzchnię wynikającą z wniosku skarżącego złożonego w dniu 14 maja 2009r., czy też powierzchnię zweryfikowaną przez skarżącego w wyniku złożenia wyjaśnień na wezwanie organu I instancji. Nie odniósł się także – w związku z ta kwestią - do zarzutu skarżącego zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Stwierdzić także należy, że ustalenia organów I i II instancji dotyczące wielkości powierzchni uprawnionej do przyznania pomocy są niejednolite. Organ I instancji posługuje się w swoim uzasadnieniu wyłącznie oznaczeniami działek rolnych, tj.: A, B, itd. Natomiast organ odwoławczy przypisuje działkom rolnym konkretne działki ewidencyjne. Z kolei jedyny znajdujący się w aktach materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych, nie zawiera oznaczenia działek ewidencyjnych, co nie pozwala na jego porównanie z ustaleniami poczynionymi przez organ odwoławczy. Ze zdjęć tych nie wynika w jakiej dacie były wykonane, nadto nie wiadomo kto dokonał ich analizy i czy jest ona prawidłowa. Ustalenia te nadto są poczynione niedokładnie – np. w przypadku działek rolnych M i N nie wiadomo, z jakich działek ewidencyjnych się one składają. Wyjaśnienia wymaga także kwestia działek rolnych "I" oraz "J" , które posiadają tę samą powierzchnię 1 ha i obejmują te same działki ewidencyjne – [...], [...], [...] i [...]. Jest to oczywiście sytuacja niewykluczona, jednakże niejasne są ustalenia organów co do przyczyn wykluczenia powierzchni z działek "I" i "J". Odnośnie działki "I" o pow. 1 ha organ I instancji ustala, że cała jej powierzchnia została wykluczona jako teren zakrzaczony, a z działki "J" wykluczono 0,14 ha- tutaj organ nie podaje przyczyny wykluczenia. Natomiast organ II instancji ustala, że w przypadku działek ewidencyjnych [...], [...], [...],[...] (z których składa się zarówno działka "I" jak i "J") a więc nie wiadomo o która działkę rolną chodzi – "I" , czy "J" - występuje w środkowej części teren zadrzewiony i w przypadku działki nr [...], [...], [...], [...] (nie wiadomo czy dotyczy to działki "I", czy "J") na całej powierzchni występuje teren zalesiony. Ostatecznie nie wiadomo, czy przyczynami wykluczenia są zakrzaczenie, jak twierdzi organ I instancji, czy też zadrzewienie i zalesienie, jak twierdzi organ II instancji i których działek rolnych wykluczenia te dotyczą. Organ odwoławczy powołuje się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który pozwolił stwierdzić prawidłowość ustaleń organu I instancji. Przedstawione sądowi akta administracyjne tego nie potwierdzają. Zawierają one tylko materiał w postaci wydanych w sprawie decyzji, odwołania, nieczytelnego wniosku wszczynającego postępowanie, oraz zdjęć lotniczych, które z uwagi na opisane wyżej niejasności nie mogą stanowić pełnowartościowego materiału dowodowego. Nie sposób stwierdzić, czy ostateczne ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności są prawidłowe, skoro twierdzenia organów odnośnie obliczenia powierzchni PEG, oraz zapisów powierzchni pozyskanych z systemu identyfikacji LPIS nie są poparte żadnym materiałem dowodowym. Przeniesienie w postępowaniu o przyznanie płatności ciężaru udowodnienia faktu na osobę, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 ustawy), nie może oznaczać zwolnienia organów prowadzących postępowanie z obowiązków wynikających z przepisów kpa nie wyłączonych od stosowania na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy. Jeżeli więc organ powołuje się na przeprowadzone w sprawie dowody, które przeprowadzał w celu weryfikacji wniosku skarżącego, tj. czynności podejmowane w ramach kontroli administracyjnej wniosku, to ich przeprowadzenie powinno znaleźć odzwierciedlenie w materiale dowodowym sprawy. Nie wiadomo także jakie "okoliczności sprawy" o których mowa w uzasadnieniu organu odwoławczego potwierdzają ustalenia organów. Uchybienia powyższe stanowią naruszenie przepisu art. 21 ust. 2 pkt. 2 ustawy, który zobowiązuje organy do wyczerpującego rozważenia materiału dowodowego sprawy, oraz art. 107 § 3 kpa. Istniejący materiał dowodowy w postaci zdjęć lotniczych nie został poddany należytej i czytelnej analizie, o czym świadczą wskazane wyżej niejasności. Uchybienia te są tym bardziej niezrozumiałe, że postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją toczyło się po raz drugi, bo po stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. przyznającej skarżącemu płatności objęte wnioskiem z 14 maja 2009r. Powyższe uchybienia polegające na naruszeniu przepisów postępowania – art. 107 § 3 kpa i art. 21 ust. 2 pkt. 2 Ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, skoro treść rozstrzygnięcia zależała od precyzyjnego ustalenia procentowej różnicy między obszarem zadeklarowanym przez rolnika a obszarem uprawnionym do płatności. Zgodnie z przepisem art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Określenie "we wszystkich postępowaniach" wskazuje, że środki prawne, o których mowa w tym przepisie powinny być stosowane do aktów lub czynności wydanych lub podjętych w różnych, a więc w odrębnych postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga. Chodzi więc zarówno o postępowania zaliczane do trybu głównego, jak i postępowania należące do trybu nadzwyczajnego -np. postępowanie w sprawie wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności decyzji oraz zmiany lub uchylenia decyzji na podstawie art. 154 § 1, art. 155 i 156 § 1 kpa. Określenie "w granicach danej sprawy" wskazuje, że chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym, na co wskazał NSA w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 27 czerwca 2000r. FPS 12/99 (tak A. Kabat, Komentarz do art. 135 ustawy p.p.s.a. stan prawny 30.03.2011, System Informacji Prawnej Lex (Lex Omega) 47/2012). Jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 24 października 2011r., I FSK 1573/10 (LEX nr 1069287): "Uregulowanie zawarte w art. 135 p.p.s.a. daje sądowi możliwość rozszerzenia kontroli poza zaskarżone akty i czynności, o ile mieszczą się one w granicach danej sprawy". Niewątpliwie w granicach sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego z dnia 14 maja 2009r. o przyznanie płatności mieszczą się: decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2010r. Nr [...], oraz decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR z dnia [...] 2011r. Nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...]. Sąd uznał, że w sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania przepisu art. 135 p.p.s.a. z następujących względów. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest nadzwyczajnym trybem postępowania, pozwalającym na wyeliminowanie z obroty prawnego decyzji administracyjnych dotkniętych ciężkimi wadami, wymienionymi w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nadzwyczajnym, w którym obowiązkiem organu administracji jest rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach określonych przepisem art. 156 § 1 kpa. W postępowaniu tym organ nie jest władny rozpatrywać sprawy co do jej istoty. Organ działa w takim przypadku wyłącznie jako organ kasacyjny i nie może rozstrzygać żadnej innej kwestii. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji nie może służyć jako narzędzie do eliminowania z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami procesowymi lub materialnymi, ale takimi, które nie stanowią przesłanek stwierdzenia nieważności wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Jako przesłanki dotyczące trybu nadzwyczajnego, nie mogą one podlegać wykładni rozszerzającej, a powinny być interpretowane dosłownie, lub nawet ścieśniająco. W tej kwestii stanowisko doktryny i orzecznictwa jest jednolite (por. na J. Borkowski, kom. do art. 156 kpa, [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, 9 wydanie, Wyd.C.H.Beck,W-wa2008, wyrok WSA w Warszawie I SA/Wa 209/08 i cyt. tam uchwała SN z 28 maja 1992r. III AZP 4/92, wyrok WSA w Warszawie z 14 marca 2012r. VII SA/Wa 2592/11, LEX nr 11139852). Jedną z pozytywnych przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji wymienionych w art. 156 § 1 pkt.1-6 kpa jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Bez konieczności w niniejszej sprawie wskazywania na szczegółowe poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące różnic w interpretacji pojęcia "rażącego naruszenia prawa" zgodzić się należy ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 14 marca 2012r., II OSK 2525/10 (LEX nr 1145613), że : "O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkr. 2 kpa decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa". Rażącym naruszeniem prawa nie będzie zatem każde jego naruszenie. Naruszenie przepisów prawa materialnego, czy przepisów postępowania nawet mające istotny wpływ na wynik sprawy nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, jeżeli nie ma cech rażącego naruszenia. Sąd stwierdza, że decyzja Dyrektora Oddziału ARiMR z dnia [...] 2011r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR nr [...] wydana została z naruszeniem art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Jak bowiem wynika z jej uzasadnienia, powodem stwierdzenia nieważności było nieuwzględnienie przez organ przyznający płatność aktualnych danych PEG dotyczących działek ewidencyjnych zgłoszonych przez skarżącego do płatności i w konsekwencji nieprawidłowe ustalenia dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności na działkach ewidencyjnych [...], [...] i [...]. Organ nie wykazał, aby nieuwzględnienie aktualnych danych PEG dotyczących trzech działek ewidencyjnych skarżącego wyczerpywało przesłankę z art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Stwierdzić należy, że uchybienia, o których mowa w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji niewątpliwie stanowią uchybienia, które miały wpływ na wynik sprawy, jednak z pewnością nie wykazują one cech rażącego naruszenia prawa. W sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] 2009r. przyznającą płatność, organ popełnił błędy w postępowaniu dowodowym, co jednak nie dawało organowi wyższego stopnia podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazane przez Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR naruszenia nie stanowią naruszeń rażących, powodujących skutki gospodarcze bądź społeczne, niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, czy też powodujące niemożność zaakceptowania decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady stabilności decyzji, dlatego wymaga bezspornego ustalenia, że uchylona decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w przepisie art. 156 § 1 kpa, co w kontrolowanej sprawie nie ma miejsca. Podkreślenia wymaga, iż wszczęcie postępowania nieważnościowego w kontrolowanej sprawie miało na celu załatwienie co do istoty sprawy wszczętej wnioskiem skarżącego o przyznanie płatności z 2009 rok, rozstrzygniętej już decyzją częściowo wadliwą, jednak nie wydaną z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów uchylenie decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego dnia [...] 2011r. Nr [...] było niezbędne do końcowego załatwienia sprawy, której dotyczy skarga, była bowiem decyzja naruszająca prawo, tj. art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Wyeliminowaniu z obrotu prawnego podlegała także, na podstawie art. 135 p.p.s.a. decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2009r. Brak możliwości dokonania pełnej kontroli tego rozstrzygnięcia z przyczyn, o których mowa w uzasadnieniu dotyczącym zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Akta administracyjne nie zawierają oprócz zdjęć lotniczych żadnych dowodów mających świadczyć o dokonywaniu obliczeń powierzchni uprawnionej do płatności, oraz o sposobie obliczenia tej powierzchni. Brak danych dotyczących pomiarów powierzchni ewidencyjno-gospodarczej, nie wiadomo, przez kogo były poddawane analizie zdjęcia znajdujące się w aktach i kiedy były wykonane. Ustalenia organu dotyczące powierzchni uprawnionej do płatności nie mają oparcia w materiale dowodowym sprawy, który nie świadczy o tym, aby organ prowadził jakiekolwiek czynności w toku postępowania wszczętego wnioskiem skarżącego. Nie sposób więc uznać, że uzasadnienie przedmiotowej decyzji stanowi odzwierciedlenie przebiegu poprzedzającego ją postępowania, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Przez "załatwienie sprawy" w rozumieniu art. 135 p.p.s.a należy rozumieć sytuację, w której mowa w art. 104 kpa, ale także takie jej załatwienie, które nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu wynikającym z art. 145 § 1 p.p.s.a. Takiemu celowi służy przydany przepisem art. 135 p.p.s.a. obowiązek rozszerzenia sądowej kontroli administracji na akty lub czynności wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego o przyznanie płatności organy będą miały na uwadze treść przepisu art. 21 ust. 2 pkt. 2 ustawy, oraz art. 107 § 3 kpa, a także uzupełnią materiał dowodowy postępowania w sposób umożliwiający dokonanie weryfikacji istotnych w sprawie ustaleń, tj. powierzchni zgłoszonej przez skarżącego do przyznania płatności z rzeczywistą powierzchnią uprawnioną do płatności. Wobec stwierdzenia przez sąd w kontrolowanej sprawie naruszeń przepisów postępowania – art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 21 ust. 2 pkt. 2 Ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, oraz art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, należało na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a orzec jak w sentencji.