II GSK 1376/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Joanna Zabłocka Sędzia del. WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Protokolant Marcin Chojnacki po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [A.] Spółki jawnej w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Lu 600/14 w sprawie ze skargi [A.] Spółki jawnej w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 12 lutego 2015 r. (sygn. akt III SA/Lu 600/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę [A.] Spółki Jawnej w L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] kwietnia 2014 r. (nr [...]) wydaną w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W dniu 3 lipca 2013 r. upoważnieni pracownicy Urzędu Marszałkowskiego w L. przeprowadzili kontrolę drogową [A.] Spółki Jawnej (dalej jako: "strona", "spółka", "skarżąca") w zakresie realizacji regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Kontrolowano kurs z L. do W. w ramach regularnej linii L. – W. W trakcie kontroli stwierdzono m.in. wykonywanie kursu pojazdem marki [...] o nr rej. [...] nieujętym w wykazie pojazdów zgłoszonych do licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, załączonym do wniosku o wydanie zezwolenia. Decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. Marszałek Województwa L. nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych w postaci wykazu pojazdów terminie 14 dni od dnia powstania zmiany danych. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania administracyjnego podnosząc, że pojazd, którym w dniu 3 lipca 2013 r. na trasie L. – W. wykonywany był przewóz osób, został w dniu 31 grudnia 2012 r. wycofany z wykazu pojazdów zgłoszonych do licencji, natomiast w dniu 30 kwietnia 2013 r. pojazd ten został ponownie zgłoszony do licencji. W związku z tym, że remont pojazdu się przedłużył, dzień 3 lipca 2013 r. był pierwszym dniem, w którym pojazd wyjechał na trasę po remoncie i w tym dniu dokonano zgłoszenia zmian organowi, który udzielił zezwolenia. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z przepisu art. 22b ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2013 r. – dalej jako: u.t.d.), wynika, że na przewoźniku spoczywa obowiązek zgłoszenia każdej zmiany w zakresie danych zawartych w udzielnym zezwoleniu, w tym wykazu pojazdów, którymi zezwolenie jest wykonywane. Kolegium zwróciło uwagę, że spółka w dniu 30 kwietnia 2013 r. zgłosiła do Prezydenta Miasta L. aktualny wykaz pojazdów, którymi ma zamiar wykonywać zezwolenie. Spółka nie zgłosiła jednak wykazu do organu I instancji, tj. organu, który udzielił zezwolenia na wykonywanie transportu osób. Organ uznał, że skoro spółka już w dniu 30 kwietnia 2013 r. zgłosiła wykaz pojazdów, to należy rozumieć, że były to pojazdy sprawne technicznie, którymi mógł być wykonywany przewóz osób. Zgłoszenie przez spółkę przedmiotowego pojazdu dopiero w dniu kontroli, czyli 3 lipca 2013 r. świadczy o tym, że przewoźnik zaniedbał wykonania obowiązków względem organu wydającego zezwolenie i nie zgłosił zmiany danych objętych załącznikami do wniosku o wydanie zezwolenia. Niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia zmiany danych, stanowiło naruszenie z lp. 2.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, podlegające karze pieniężnej w wysokości 800 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając skargę na ww. decyzję wskazał, że zgodnie z art. 22b ust. 1 u.t.d. przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać na piśmie organowi, który udzielił zezwolenia, wszelkie zmiany danych, o których mowa w art. 22, nie później niż 14 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę zezwolenia (ust. 2). Dane wymienione w art. 22, których dotyczy obowiązek zgłaszania organowi udzielającemu zezwolenia to dołączane do wniosku o wydanie zezwolenia dane, m.in. wykaz pojazdów, z określeniem ich liczby oraz liczby miejsc, którymi wnioskodawca zamierza wykonywać przewozy (art. 22 ust. 1 pkt 6 u.t.d.). Sąd I instancji stwierdził, że w czasie kontroli przewozu wykonywanego przez spółkę w dniu 3 lipca 2013 r. stwierdzono, że przewóz ten wykonywany jest pojazdem marki [...] nr rejestracyjny [...], który nie został zgłoszony organowi wydającemu zezwolenia na regularne przewozy osób (tj. Marszałkowi Województwa L.); pojazd ten natomiast zgłoszony został w dniu 30 kwietnia 2013 r. Prezydentowi Miasta L. jako organowi właściwemu w sprawach licencji. Sąd stwierdził, że ustalenia te nie były przez skarżącą kwestionowane, a skarżąca podnosiła jedynie, że nie miała obowiązku wcześniejszego, tj. przed dniem 3 lipca 2013 r., zgłoszenia ww. pojazdu Marszałkowi Województwa L., jako organowi właściwemu w sprawie zezwolenia, bowiem pojazd ten był remontowany i dopiero w dniu 3 lipca 2013 r. po raz pierwszy po remoncie wyjechał na trasę. Sąd I instancji zaaprobował stanowisko organów administracji, że obowiązek zgłoszenia wymienionego pojazdu Marszałkowi Województwa L. powstał z chwilą zgłoszenia pojazdu organowi właściwemu w sprawach licencji, a zatem skarżąca zobowiązana była do zgłoszenia tego pojazdu organowi właściwemu w sprawach zezwolenia na przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym, najpóźniej 14 dnia od daty zgłoszenia organowi właściwemu w sprawach licencji, czyli najpóźniej dnia 14 maja 2013 r. Sąd nie podzielił przeciwnego stanowiska skarżącej wskazując, że skoro pojazd został zgłoszony organowi właściwemu w sprawach licencji, to pojazdem tym przedsiębiorca zamierzał wykonywać transport drogowy, w tym regularny przewóz osób na podstawie posiadanego zezwolenia, a zatem powinien zgłosić ten pojazd organowi właściwemu w sprawach zezwolenia na przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym zgodnie z art. 22b u.t.d. Sąd nie zgodził się też z twierdzeniem skarżącej, że pojazd był remontowany do dnia 3 lipca 2013 r. i dopiero po zakończeniu remontu skarżąca mogła wykonywać nim przewozy wskazując, że twierdzenie to pozostaje w całkowitej sprzeczności z działaniem skarżącej polegającym na zgłoszeniu pojazdu do licencji. Gdyby pojazd był remontowany i nie nadawał się do wykonywania transportu drogowego, skarżąca nie zgłosiłaby go właściwemu organowi. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że twierdzenie to nie zostało poparte jakimikolwiek dowodami, ani na etapie dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, ani na etapie postępowania sądowego i nie jest wiarygodne, jeśli się zważy, że skarżąca twierdzi, że kontrola rozpoczęta w dniu 3 lipca o godz. 6.50 miała miejsce akurat w dniu pierwszego wyjazdu pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...] po remoncie. Skarżąca była wzywana przez organ do zajęcia stanowiska w sprawie i mogła wówczas przedstawiać wszelkie dowody na okoliczność, że zmiana danych, o których mowa w art. 22b u.t.d. powstała później. Takich dowodów skarżąca jednak w ogóle nie przedstawiła. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.". [A.] Spółka jawna w L. wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od opisanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 lutego 2015 r. Skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonemu kasacyjnie wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 86 oraz 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm. – dalej: k.p.a.), polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie badając legalność zaskarżonej decyzji zaakceptował ustalony stan faktyczny sprawy i nie uwzględnił, że materiał dowodowy nie został zebrany w sposób pełny i błędnie ustalono stan faktyczny oraz dokonano dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, naruszając m.in. zasadę swobodnej oceny dowodów i prawdy obiektywnej; art. 151 w zw. z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. wobec nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi; art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku, z uwagi na brak odniesienia się przez Sąd I instancji do zarzutów zawartych w skardze; II. naruszenie przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. oraz art. 22b ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 6 oraz art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 3 u.t.d., w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2013 r., w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. poprzez błędną wykładnię pojęcia "wykazu pojazdów, którymi skarżąca zamierza wykonywać przewozy" zawartego w art. 22 ust. 1 pkt 6 u.t.d. oraz pojęcia "pojazdów, którymi dysponuje" zawartego w art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 3 u.t.d. prowadzącą do wadliwego przyjęcia, że lista autobusów przedstawiana Prezydentowi Miasta L., jako organowi uprawnionemu do wydawania licencji, o której mowa w art. 4 pkt 17 u.t.d. jest tożsama z listą autobusów przedstawianą Marszałkowi Województwa L., który jest organem uprawnionym do wydawania zezwolenia, o którym mowa w art. 4 pkt 18 u.t.d. Uzasadniając zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania skarżąca wskazała, że Sąd błędnie, bo na podstawie niewyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego, zaaprobował ustalony w sprawie przez organy stan faktyczny. Skarżąca bowiem w odwołaniu z dnia 24 marca 2014 r. wyjaśniła, że przedmiotowy pojazd był remontowany przed dniem 3 lipca 2013 r. i ten dzień był pierwszym dniem, w którym wyjechał na trasę w celu świadczenia usług transportowych, a zatem organy, odmawiając wiarygodności twierdzeniom skarżącej, obowiązane były do podjęcia czynności dowodowych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie ustalenia czy samochód marki [...] o numerach rejestracyjnych [...] był remontowany przed dniem 3 lipca 2013 r., gdyż ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie administracyjnym. Ponadto Sąd I instancji nieprawidłowo podzielił stanowisko organów, iż obowiązek zgłoszenia wymienionego pojazdu powstał z chwilą zgłoszenia pojazdu organowi właściwemu w sprawach licencji, w sytuacji gdy organy obu instancji błędnie przyjęły, że skarżąca spółka w dniu 30 kwietnia 2013 r. zgłosiła do Prezydenta Miasta L. aktualny wykaz pojazdów, którymi ma zamiar wykonywać przedmiotowe zezwolenie, bowiem skarżąca w tym dniu - zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 4 pkt 17 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym do 15 sierpnia 2013 r.) - zgłosiła do Prezydenta Miasta L. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje. Skarżąca zarzuciła także, że Sąd I instancji błędne przyjął, iż istnieje sprzeczność pomiędzy twierdzeniem skarżącej, że pojazd był remontowany do dnia 3 lipca 2013 r. i dopiero po zakończeniu remontu skarżąca mogła wykonywać nim przewozy a jej działaniem polegającym na zgłoszeniu pojazdu do licencji, bowiem gdyby pojazd był remontowany i nie nadawał się do wykonywania transportu drogowego, to skarżąca nie zgłosiłaby go właściwemu organowi, podczas gdy takie twierdzenia skarżącej o remoncie nie stoją w sprzeczności, ponieważ remont autobusu nie stał na przeszkodzie zgłoszeniu pojazdu do licencji, bowiem wykaz ten zawierał pojazdy, którymi skarżąca dysponowała, a nie którymi w danym momencie, zamierza wykonać poszczególne kursy. Skarżąca zarzuciła także, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku nie wywiązał się z obowiązku wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia, gdyż nie odniósł się do istotnych dla sprawy zarzutów wyrażonych w skardze, w szczególności zarzutu braku wyjaśnienia okoliczności związanych z remontem i pierwszym wyjazdem na trasę przedmiotowego pojazdu w dniu 3 lipca 2013 r. W ocenie skarżącej Sąd I instancji naruszył także wskazane powyżej przepisy prawa materialnego przyjmując za organem administracji błędną ich wykładnię prowadzącą do utożsamienia pojęć: "pojazdów, którymi dysponuje" z "pojazdami, którymi zamierza wykonywać przewozy". Strona przeciwna nie skorzystała z uprawnienia do złożenia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły okoliczności skutkujące nieważnością postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem spełnione zostały warunki do rozpoznania skargi kasacyjnej. Zgodnie z treścią art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie oparta została na obu podstawach kasacyjnych z art. 174 p.p.s.a. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w sytuacji, gdy skarga kasacyjna zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005/6/120; zob. szerzej: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutów sformułowanych w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazać należy, że dotyczyły one naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ i § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w powiązaniu z przepisami procedury administracyjnej, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 86 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez zaaprobowanie przez Sąd I instancji, przyjętej przez organy administracji podstawy faktycznej rozstrzygnięcia w sprawie nałożenia na spółkę kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 22b ust. 1 u.t.d., tj. niezgłoszenia w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia, zmiany danych, o których mowa w art. 22 u.t.d., w terminie nie później niż 14 dni od dnia ich powstania (art. 92a ust. 1 i ust. 6 u.t.d. w zw. z l.p. 2.8. załącznika nr 3 do ustawy). Skarżący bowiem kwestionuje przyjęte przez organy ustalenia faktyczne co do dnia i okoliczności związanych z powstaniem obowiązku zgłoszenia przez niego Marszałkowi Województwa L. pojazdu marki [...] nr rejestracyjny [...]. Organy administracji, a w ślad za nimi także Sąd I instancji, przyjęły na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że obowiązek ten powstał już w dniu 30 kwietnia 2013 r., w którym skarżąca dokonała zgłoszenia ww. pojazdu do licencji na wykonywanie krajowego transportu osób, natomiast skarżąca twierdzi, że obowiązek ten powstał w rzeczywistości dopiero w dniu kontroli pojazdu (tj. 3 lipca 2013 r.), kiedy to ww. pojazd (autobus) po raz pierwszy po remoncie wyjechał na trasę w celu świadczenia usług transportowych. Skarżąca swojego twierdzenia – na co słusznie zwrócił uwagę Sąd I instancji – nie poparła jednak jakimkolwiek dowodem na żadnym etapie postępowania administracyjnego czy sądowoadministracyjnego. Mając to na uwadze - w odniesieniu do podnoszonych w tym zakresie w skardze kasacyjnej zarzutów – należy wyjaśnić, że jest prawdą, iż co do zasady to na organie, będącym niejako "gospodarzem" prowadzonego postępowania administracyjnego, ciąży obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, jednakże nie zwalnia to strony z aktywnego współdziałania z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. Na stronie postępowania spoczywa zatem, wynikająca z jej uprawnienia do czynnego udziału w sprawie, powinność przedstawienia i wykazania okoliczność mających w szczególności przemawiać za słusznością jej twierdzeń. Organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności, szczególnie te, z których wywodzi dla siebie określone skutki prawne (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2013 r., II OSK/1291/12, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pozostawanie skarżącego w toku postępowania administracyjnego biernym – pomimo dwukrotnego wezwania go do złożenia wyjaśnień odnośnie stwierdzonego w trakcie kontroli naruszenia art. 22b ust. 1 u.t.d. (pismo organu z dnia 4 lipca 2013 r. oraz dnia 31 lipca 2013 r.) oraz poinformowania o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem pierwszoinstancyjnej decyzji (pismo organu z dnia 13 listopada 2013 r.) – nie może zatem w okolicznościach niniejszej sprawy obciążać organów za jakiekolwiek ewentualne braki postępowania wyjaśniającego w zakresie ustaleń co do remontu ww. pojazdu przed 3 lipca 2013 r. i związanego z faktem jego wyjazdu na trasę po raz pierwszy. Na organach – jak zostało powyżej zaznaczone – nie ciąży nieograniczony obowiązek dowodowy, dlatego skarżący wnosząc odwołanie od pierwszoinstancyjnej decyzji i wyjaśniając w nim, że ww. pojazd pozostawał do dnia 3 lipca 2013 r. w remoncie, winien był swoje twierdzenie uwiarygodnić, poprzez przedłożenie dokumentów z tym związanych (np. faktur za naprawę samochodu), czy chociażby poprzez wskazanie warsztatu, w którym wskazywany remont miał miejsce, tak by umożliwić weryfikację tych twierdzeń przez organy np. poprzez przeprowadzenie dowodu ze świadków (pracowników warsztatu). W tej sytuacji organy – a następnie Sąd I instancji - w sposób prawidłowy przyjęły, że skoro skarżąca już w dniu 30 kwietnia 2013 r. wykazała w przedłożonym w Urzędzie Miasta L. "Wykazie pojazdów zgłoszonych do realizacji transportu drogowego osób organowi właściwemu w sprawach licencji", m.in. pojazd marki [...] o nr rejestracyjny [...], to - wobec braku jakichkolwiek wiarygodnych kontrdowodów – należało przyjąć, że był to pojazd sprawny technicznie, którym mógł być wykonywany przewóz osób, a skoro tak, to przeznaczony był do wykonywania przez skarżącą transportu drogowego, w tym regularnego przewozu osób na podstawie posiadanego zezwolenia. Wobec powyższego należy przyjąć, że Sąd I instancji dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy przyjął, że w nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., gdyż ustalenia faktyczne poczynione przez organy i ich ocena z punktu widzenia rozstrzyganej sprawy były dokonane prawidłowo i były wystarczające do podjęcia rozstrzygnięcia, a zatem stawiane organom administracji zarzuty naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 86 oraz 107 § 3 k.p.a., należy uznać za nieusprawiedliwione. W tej sytuacji także pozostałe – postawione w ramach podstawy określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - zarzuty skargi kasacyjnej koncentrujące się na nieprzedstawieniu przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku takich ustaleń i dowodów, jakie mogłyby przemawiać za oddaleniem skargi (tj. naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a.), a także wadliwie sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, z uwagi na brak wyjaśnienia okoliczności związanych z remontem i pierwszym wyjazdem na trasę przedmiotowego pojazdu w dniu 3 lipca 2013 r. (tj. naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a.), należało uznać za nieskuteczne. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, tj. art. 22b ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 6 oraz art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 3 oraz w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. oraz art. 4 pkt 17 i pkt 18 u.t.d. prowadzącą do utożsamienia pojęcia "wykazu pojazdów, którymi skarżąca zamierza wykonywać przewozy" zawartego w art. 22 ust. 1 pkt 6 u.t.d. oraz pojęcia "pojazdów, którymi dysponuje" zawartego w art. 8 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 8 ust. 3 u.t.d. należy przyjąć, że jest on nieuzasadniony. Zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię, strona wnosząca skargę kasacyjną ma obowiązek wskazania, jaką wykładnię przyjął sąd I instancji, dlaczego jest ona nieprawidłowa oraz jak należy rozumieć dany przepis prawa (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2016 r., I OSK 89/15, LEX Nr 2168124). Skarżąca wyjaśniając na czym polega naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego (przepisów ustawy o transporcie drogowym) wskazała, że Sąd I instancji zaaprobował błędną wykładnię dokonaną przez organy polegającą na stwierdzeniu, że lista pojazdów przedstawiona Prezydentowi Miasta L., jako organowi uprawnionemu do wydawania licencji, o której mowa w art. 4 pkt 17 u.t.d. jest tożsama z listą autobusów przedstawianą Marszałkowi Województwa L., który jest organem uprawnionym do wydawania zezwolenia, o którym mowa w art. 4 pkt 18 u.t.d., co – w ocenie skarżącej – znalazło wyraz w stwierdzeniu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że "skoro pojazd został zgłoszony organowi właściwemu w sprawach licencji, pojazdem tym przedsiębiorca zamierzał wykonywać transport drogowy (str. 6 uzasadnienia wyroku) i obowiązek zgłoszenia wymienionego pojazdu Marszałkowi Województwa L. powstał z chwilą zgłoszenia pojazdu organowi właściwemu w sprawach licencji (str. 5 uzasadnienia wyroku)". W ocenie Sądu należy przyjąć, że zarzut ten w rzeczywistości nie dotyczy dokonania błędnej - we wskazanym zakresie - wykładni stosowanego w zaskarżonej decyzji art. 22b ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 pkt 6 u.t.d. (gdyż Sąd I instancji ani organy nie stwierdziły, że "pojazdy, którymi skarżąca zamierza wykonywać przewozy" to jednocześnie "pojazdy, którymi skarżąca dysponuje") lecz odnosi się w istocie do ustaleń faktycznych przyjętych przez organy za podstawę rozstrzygnięcia, tj. ustalenia faktu zgłoszenia przez skarżącą przedmiotowego pojazdu organowi licencyjnemu i dokonania oceny tego faktu poprzez uznanie, że skoro skarżący jako przedsiębiorca transportowy wpisał do wykazu pojazdów zgłoszonych do realizacji transportu drogowego osób także pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] (liczba miejsc siedzących – 19) i przedłożył go organowi licencyjnemu (Prezydentowi Miasta L.) wraz z wnioskiem o udzielenie mu licencji na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie krajowego transportu drogowego osób, to – wobec nie wykazania jakichkolwiek okoliczności wskazujących na niemożność wykonywania transportu tym pojazdem – należało przyjąć, że pojazdem tym zamierzał wykonywać transport drogowy w ramach udzielonego mu przez Marszałka Województwa L. zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: L.-W. (zezwolenie z dnia [...] grudnia 2011 r.). Tym samym w ocenie Sądu należy przyjąć, że podnoszony zarzut naruszenia prawa materialnego w istocie dotyczy podważenia poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, co nie jest dopuszczalne w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.