I SA/Wa 3239/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.) Sędzia WSA Przemysław Żmich Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi P. S. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia prawa do rekompensaty oddala skargę. Minister Skarbu Państwa decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania P. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmawiającą P.S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. nieruchomości leśnej "T.", położonej w gminie T., województwo [...]. W uzasadnieniu decyzji Minister podał, że wnioskiem z dnia 19 grudnia 2008 r. J. L., J. F., A. M., H. S. i P. S. reprezentowani przez adwokata S. B. wystąpili do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej następujących nieruchomości: "L.", "W.", "M. z Z.", "K.", "R.", "C.", "B. z przyległością Ż.", "K.". Jako właściciela nieruchomości "K." wskazano M.S. (z d. S.). Wnioskodawcy poinformowali, że są obecnie w trakcie poszukiwania dowodów w archiwach oraz że zastrzegają sobie możliwość modyfikacji i rozszerzenia mniejszego wniosku po uzyskaniu archiwalnych dokumentów. W piśmie z dnia 13 października 2009 r. pełnomocnik stron wskazał, że przedkłada dokumenty (dowody) poświadczające własność wskazanych we wniosku nieruchomości oraz rozszerza wniosek o kolejne majątki O. - i U. oraz o majątek "T.". Pismem z dnia 28 marca 2012 r. Wojewoda [...] poinformował stronę o wydzieleniu postępowań dot. majątku "K." - sygn. [...], dot. majątku "L." - sygn. [...], dot. majątku "T." - sygn. [...]. Decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił potwierdzenia na rzecz P.S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "T.". Wojewoda wskazał, że wniosek o przyznanie rekompensaty za majątek "T." został złożony w dniu 13 października 2009 r., a więc po terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu odwołania P. S., uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2012 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Minister wskazał, że organ I instancji nie wyjaśnił w sposób należycie wyczerpujący, czy majątek "T." był częścią majątku "K.". Minister wskazał, że w pismach pełnomocnik posługuje się sformułowaniami, które mogłyby świadczyć o woli rozszerzenia wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. to jednak zebrany materiał dowodowy może wskazywać, że majątek "T." mógł być częścią majątku "K.". Wojewoda [...] zwrócił się do Konsulatu Generalnego RP w [...] o wystąpienie do archiwów i innych ukraińskich instytucji o zbadanie na podstawie zachowanych dokumentów planistycznych czy majątek "T." położony w gminie T. był integralną częścią majątku "K." czy też stanowił odrębną nieruchomość. Konsulat Generalny w [...] przekazał do akt sprawy dokumenty pozyskane z ukraińskich instytucji archiwalnych. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] odmówił P. S. potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez Panią M. S. nieruchomości leśnej "T.", położonej w gminie T., województwo [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że nieruchomość majątku "T." była oznaczona odrębnymi wykazami hipotecznymi niż nieruchomość majątku "K.", w dodatku prowadzonymi w innych księgach gruntowych. Nawet jeżeli istniały funkcjonalne powiązania pomiędzy ww. majątkami, to w ujęciu wieczystoksięgowym majątki te nie stanowiły jednej i tej samej nieruchomości. Na terenie [...] obowiązywał system ewidencjonowania nieruchomości wywodzący się z przedwojennych rozwiązań austriackich. Gminy katastralne prowadziły księgi gruntowe. Każda gmina katastralna miała posiadać jedną księgę gruntową. Wyjątkowo na terenie dużych gmin mogło powstać nawet kilka ksiąg. Księga gruntowa składała się z dwóch części: księgi głównej i zbioru dla dokumentów. Księga główna zawierała "wykazy" prowadzonego odrębnie dla każdego "ciała gruntowego", będącego odrębnym przedmiotem prawa własności (por. S. Płaza "Historia prawa w Polsce na tle porównawczym - część I" oraz "T. Stawecki "Rejestry nieruchomości, księgi hipoteczne i księgi wieczyste od czasów najdawniejszych do XXI wieku"). Wojewoda wskazał nadto, że ostateczną granicą czasową, do której wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty mogły być skutecznie modyfikowane wyznaczała data 31 grudnia 2008 r. Żądania dotyczące przyznania rekompensaty za kolejne nieruchomości, nieujawnione przed wskazaną datą, traktować trzeba jako nowe wnioski zgłoszone po upływie wyznaczonego przez ustawodawcę terminu. Mając na uwadze poglądy prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podniósł, że wniosek z dnia 17 grudnia 2008 r. sporządzony przez fachowego pełnomocnika adwokata S. B. jest jednoznaczny i wynika z niego, że wnioskodawcy domagali się potwierdzenia prawa do rekompensaty za konkretnie wskazane majątki tj. "K." i "L.". Wojewoda podał, iż pełnomocnik nie wskazywał we wniosku, że majątek "L." wchodził, podobnie jak pominięty we wniosku majątek "T.", w skład większego majątku "K.". Co więcej, w piśmie z dnia 12 października 2009 r., w którym dochodzi do rozszerzenia wniosku o majątek "T.", pełnomocnik strony wskazuje, że powierzchnia majątku "K." wynosiła ponad [...] mórg, czyli [...] ha. Dalej zaznacza, że majątek "K." był dobrze zagospodarowanym majątkiem rolno-przemysłowym o powierzchni [...] ha gruntów ornych, posiadał stawy rybne o powierzchni [...] ha i ogród o powierzchni [...] ha. Na dowód czego przedłożono zaświadczenie Archiwum Państwowego Obwodu [...] z dnia 18 grudnia 2008r. Organ wskazał nadto, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdził P. S. prawo do rekompensaty za majątek "K.". Strona postępowania nie kwestionowała zasadności rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego. Minister Skarbu Państwa uzasadniając decyzję z dnia [...] października 2014 r. podniósł, że w aktach sprawy wy brak jest jednoznacznych dokumentów świadczących za tym, że majątek T. wchodził w skład majątku "K.". Wskazał, że istnieją dokumenty świadczące zarówno o tym, że majątek "T." był osobnym majątkiem, jak i takie, które wskazują, że majątek "T." wchodził w skład majątku "K.". Minister oceniając materiał dowodowy stwierdził, że majątek "T." nie był częścią majątku "K.". Za istotne organ uznał dokumenty w postaci Wyciągu hipotecznego z karty stanu majątkowego własności i ciężarów I. majętności "K." (...) II. majętności "L." III. Majętności " W. z Z." (...) przy Sądzie Okręgowym cywilnym w. [...] prowadzonych oraz umowa o dział majątku spadkowego repertorium nr [...] po W. S. zawarta w dniu [...] marca 1936 r. Mając na uwadze treść przytoczonych dowodów organ odmówił mocy dowodowej decyzji Urzędu Wojewódzkiego [...], znak: [...] z listopada 1938 r. (brak daty dziennej) skierowanej do M. S. właścicielki majątku "T." na okoliczność, że majątek "T." wchodził w skład majątku "K.". Minister zaznaczył, że decyzja z 1938 r. dotyczyła planów gospodarczych dla lasów T. i L., brak w niej jest wskazania, jakie dokładnie nieruchomości wchodziły w skład majątku K.. Natomiast "Wyciąg hipoteczny.... "jak i umowa o dział majątku spadkowego wskazują, jakie działki wchodziły w skład majątków nalężących do W. S., a potem do m. in. do M. S. W dokumentach tych wskazane są bardzo precyzyjnie numery działek ze wskazaniem liczby katastralnej. Powyższe potwierdza również wniosek z dnia 7 marca 1935 r. (data wpływu) pochodzący od M. S., J.R., J. S., Z. S., Z.S. skierowany do Wysokiego Wojewódzkiego Urzędu Rozjemczego. Z dokumentu tego wynika, że majątek "K." miał powierzchnię [...] morgów, a majątek "T." miał powierzchnię [...] morgów. Z powyższych względów organ odmówił wiarygodności dowodom w postaci artykułu z pisma "R." oraz zeznaniom Pana P. S. w trakcie rozprawy administracyjnej oraz opinii wykonanej przez rzeczoznawcę majątkowego J. Z., który był autorem operatu szacunkowego określającego wartość majątku "K." sporządzonego na potrzeby postępowania znak: [...]. Minister podzielił ustalenia Wojewody, co do tego, że nieruchomość majątku "T." była oznaczona odrębnymi wykazami hipotecznymi niż nieruchomość majątku "K.", w dodatku prowadzonymi w innych księgach gruntowych. Nawet jeżeli istniały funkcjonalne powiązania pomiędzy ww. majątkami, to w ujęciu wieczystoksięgowym jednoznacznie należy stwierdzić, że majątki te nie stanowiły jednej i tej samej nieruchomości. Minister wskazał nadto, iż w aktach sprawy znajduje się uwierzytelniona kopia mapy okolic miasta Ż., z której wynika, że miejscowość K. była oddzielona od miejscowości T. oraz od "turyńskich lasów" miejscowościami D., R., W. Odnosząc się do tego, czy możliwe jest rozszerzenie w piśmie z dnia 13 października 2009 r. zakresu przedmiotowego poprzedniego wniosku Minister Skarbu Państwa wskazał, iż wbrew temu, co twierdzi pełnomocnik strony, w sprawach dotyczących mienia zabużańskiego nie jest możliwa modyfikacja i precyzowanie złożonego żądania do momentu wydania decyzji administracyjnej. Już w poprzedniej decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. organ odwoławczy wyraził jednoznaczne stanowisko w tej kwestii. Określony w ustawie zabużańskiej termin do złożenia wniosku dotyczy także końcowego terminu, do którego strony mogły modyfikować swoje żądania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 95/12; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 maja 2012 r. I SA/Wa 183/12, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 2 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 2216/12). Minister wskazał, że odrębną decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] Wojewoda [...] potwierdził na rzecz P. S. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "L.", gmina B., powia [...], województwo [...]. Natomiast decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] Wojewoda [...] potwierdził na rzecz P. S. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "K." położonego w gminie T., powiat [...], województwo [...]. Zatem strona uzyskała potwierdzenie prawa do rekompensaty za pozostawienie majątków "L." i "K." wskazanych we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. Decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi P. S., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji pełnomocnik zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie przez Ministra Skarbu Państwa, to jest mimo zaistnienia przesłanek do uchylenia w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. i konieczności orzeczenia co do istoty sprawy - utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, - art. 6, art. 7, art. 8 i 80 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. to jest naruszenie zasady legalności, zasady podjęcia przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy z uwzględnieniem słusznego interesu obywatela, przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, a także błędne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r., nie wskazujące przyczyn, z powodu których organ odmówił mocy dowodowej wyłącznie wszystkim dowodom pozytywnym dla strony, z których bezsprzecznie wynika, że majątek T. był częścią majątku K., natomiast uznał za wiarygodne i przyznał moc dowodową pozostałym dowodom, z których organ wywiódł negatywny dla strony stan faktyczny sprawy, - art. 7 w związku z art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyczerpujące i fragmentaryczne rozpatrzenie materiału dowodowego, skutkujące błędnym ustaleniem okoliczności faktycznej w oparciu o wybiórczo wybrany i niekorzystny dla strony materiał dowodowy, podczas gdy z oceny całokształtu zebranego materiału dowodowego pochodzącego z różnych okresów czasu i z różnych źródeł (zeznania świadków - źródła osobowe, dokumenty i publikacje w czasopiśmie, pisma urzędowe - decyzje, opinia rzeczoznawcy majątkowego) jednoznacznie wynika, że majątek "T." był integralną częścią większego majątku "K.", art. 6, art. 7 w związku z art. 75 § 1 oraz art. 77 i 80 k.p.a. poprzez bezpodstawne i nieuzasadnione przez organ w decyzji odmówienie wiarygodności i mocy dowodowej środkowi dowodowemu - opinii rzeczoznawcy majątkowego pana J. Z. sporządzonej na okoliczność ustalenia, czy majątek T. był integralną częścią majątku K. czy też stanowił odrębną nieruchomość, podczas gdy opinia ta została sporządzona przez profesjonalistę i eksperta w dziedzinie oszacowań majątkowych, a zarzuty kierowane przeciwko osobie rzeczoznawcy majątkowego są całkowicie bezpodstawne, nie znajdują żadnego uzasadnienia i potwierdzenia w faktach, i jako takie naruszają nie tylko podstawowe zasady Konstytucji i k.p.a., a także dobra osobiste ww. rzeczoznawcy. 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, to jest: - art. 2 pkt. 1 i 2 w związku z art. 3 ust. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polski poprzez bezpodstawne ograniczenie potwierdzenia odrębną decyzją prawa do rekompensaty tylko co do części nieruchomości pozostawionych poza granicami RP przez poprzednika prawnego skarżącego, podczas gdy prawo do rekompensaty powinno także obejmować majątek/folwark/rewir "T.", jako integralnej części majątku "K.", - art. 2, art. 7, art. 31 oraz art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz Konwencji o ochronie praw i podstawowych wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 do ww. Konwencji poprzez naruszenie podstawowych zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej, tj. zasady państwa prawnego urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej, zasady działania na podstawie i w granicach prawa, zapewnienia praw człowieka i obywatela, w tym ochronę dziedziczenia oraz zakazu ograniczenia obywatelowi praw skutkującego w przedmiotowej sprawie brakiem rekompensaty za część majątku (nieruchomości) pozostawionego na Kresach Wschodnich przez spadkodawcę skarżącego, co jest szczególnie rażące w świetle orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego (z 08.11.1989 K 7/89, OTK 1989 Nr 1 poz. 8, SN uzasadnienie wyroku z 10.10.2003 II CK 36/02) oraz treści wyroku Wielkiej Izby ETPC w Strasburgu z [...] czerwca 2004 r. w sprawie skargi B. przeciwko Polsce. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżacego wskazał, że do sprawy załączono dowody wprost świadczące o tym, że majątek leśny "T." był integralną częścią większego majątku "K.". Organ bezpodstawnie zdaniem pełnomocnika odmowił mocy dowodowej dowodom świadczącym, że majątek leśny "T." był częścią majątku "K.". W ocenie pełnomocnika niezasadna była odmowa mocy dowodowej zeznań P. S. wskazującego, że majątek "T." był częścią większego majątku "K." i mocy dowodowej opinii biegłego. Pełnomocnik podkreślił, powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, że pozycja rzeczoznawcy majątkowego jest zbliżona do statusu osoby zaufania publicznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 873/07). W końcowej części uzasadnienia skargi pełnomocnik skarżącego podniósł, iż nie do przyjęcia w Państwie prawnym jest argumentacja, że decyzjami z dnia [...] listopada 2012 r. i z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdzono na rzecz P. S. prawo do rekompensaty za majątek odpowiednio "L." i "K.". W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu zarówno zaskarżona decyzja Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] października 2014 r., jak również decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2014 r. odpowiadają prawu. Trafnie Wojewoda [...] odmówił w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. potwierdzenia P. S. prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. nieruchomości w postaci majątku "T.", a Minister Skarbu Państwa zasadnie utrzymał tę decyzję w mocy. Kluczową kwestią w tej sprawie i przesądzającą jednocześnie o prawidłowości rozstrzygnięcia organu jest to, że wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty za majątek "T." złożony został przez stronę (pełnomocnika wnioskodawcy) po upływie ustawowego terminu określonego w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1090). Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty za majątek "T." złożony został bowiem w piśmie z dnia 13 października 2009 r. Zgodnie zaś z powołanym przepisem, potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r. Okoliczność, że pełnomocnik skarżącego w piśmie z dnia 13 października 2009 r. wskazał, iż rozszerza wniosek z dnia 19 grudnia 2008 r. o kolejne majątki, w tym majątek "T.", nie oznacza, że strona wystąpiła w ustawowym terminie o potwierdzenie prawa do rekompensaty za nieruchomości, które nie były wskazane we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. Inną kwestią pozostaje, czy "T." była częścią majątku "K.", ale o tym w dalszej części uzasadnienia wyroku. Sąd podziela ustalenie organów, że ostateczną granicą czasową, do której wnioski o potwierdzenie prawa do rekompensaty mogły być skutecznie modyfikowane – także przez wskazywanie kolejnych nieruchomości, za które strona domagała się świadczenia, wyznacza data 31 grudnia 2008 r. ustalona przez ustawodawcę. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd, który podziela Sąd rozpoznający niniejszą sprawę, że taka modyfikacja poprzez rozszerzenie zakresu nieruchomości objętych żądaniem jest dopuszczalna, o ile nastąpi właśnie w terminie określonym w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. (v. wyrok NSA z dnia 20 maja 2014 r. sygn. akt I OSK 2600/12, wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 594/12, wyrok NSA z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2216/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast w sytuacji, gdy rozszerzenie zakresu żądania ma miejsce pod dniu 31 grudnia 2008 r. ("T." nie była wymieniona przez pełnomocnika skarżącego we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r.), to żądanie z dnia 13 października 2009 r. należało potraktować jako nowy wniosek, złożony po upływie ustawowego terminu, co skutkować musiało odmową potwierdzenia prawa do rekompensaty. W tych okolicznościach, za całkowicie zbędne w niniejszej sprawie – toczącej się z wniosku z dnia 13 października 2009 r. – Sąd uznał dokonywanie przez organ rozważań, co do tego, czy majątek "T." był częścią majątku "K.", w zakresie której to nieruchomości Wojewoda [...] – po rozpoznaniu wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdził P. S. prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "K.". W sprawie zakończonej powołaną decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. organ potwierdzając prawo do rekompensaty za majątek "K." przyjął w decyzji określoną powierzchnię tej nieruchomości wymienionej we wniosku z dnia 19 grudnia 2008 r. W sytuacji, gdy zdaniem strony organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych, co do powierzchni majątku "K.", albowiem na majątek ten składał się też zdaniem strony majątek "T.", strona miała możliwość kwestionowania w toku postępowania administracyjnego wymienionej decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., zwłaszcza, gdy podnoszone były argumenty w tym zakresie. W sprawie niniejszej, toczącej się z wniosku z dnia 13 października 2009 r., a zatem złożonego po upływie ustawowego terminu, organ nie miał możliwości wydania pozytywnej decyzji, potwierdzającej prawo do rekompensaty za majątek "T.". Nie było też możliwe, aby w niniejszym postępowaniu, z wniosku z dnia 13 października 2009 r., organ zweryfikował prawidłowość decyzji Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdzającej prawo P. S. do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez M. S. majątku "K." poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej poprzez dokonanie ustalenia, czy majątek "T." wchodził w skład majątku "K.". Weryfikacji decyzji ostatecznej służą nadzwyczajne tryby postępowania oraz przepisy dotyczące uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w k.p.a. Ustalenia organów poczynione w tym zakresie w niniejszej sprawie pozostają bez znaczenia, nie mają mocy wiążącej. Z podanych wyżej względów, wszystkie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Z zarzutów tych, tak naruszenia prawa procesowego, jak i materialnego, a także z uzasadnienia skargi jednoznacznie wynika, że skarżący kwestionuje w istocie ustalenie Wojewody [...] dokonane w decyzji z dnia [...] stycznia 2013 r., co do powierzchni majątku "K.", w skład którego wchodził zdaniem skarżącego majątek "T.". Stawiając zarzut naruszenia art. 2 pkt 1 i 2 w zw. z art. 3 ust. 2 oraz art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. pełnomocnik wprost podniósł, iż bezpodstawnie ograniczono w odrębnej decyzji potwierdzenie prawa do rekompensaty tylko co do części nieruchomości pozostawionych poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w sytuacji, gdy potwierdzenie powinno obejmować majątek "Turynka". Zarzut ten nie mógł być uwzględniony w niniejszej sprawie, albowiem powyższe wykracza poza jej granice. Okoliczność, że organ nieuprawnienie dokonywał w niniejszej sprawie ustaleń, co do tego, czy majątek "T." był częścią majątku "K." pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, albowiem odmowa potwierdzenia prawa do rekompensaty po rozpatrzeniu wniosku z dnia 13 października 2009 r., a zatem złożonego po upływie ustawowego terminu, była prawidłowa. W świetle powyższego, nie ma w niniejszej sprawie, mowy także o naruszeniu przepisów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, czy Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności (Dz. U. z 1995 r., Nr 36, poz. 175, ze zm.). Podkreślenia wymaga, że domaganie się potwierdzenia prawa do rekompensaty jest prawem a nie obowiązkiem osoby uprawnionej. O zakresie podmiotowym i przedmiotowym wniosku decyduje strona (v. wyrok NSA z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt I OSK 594/12, orzeczenia.nsa.gov.pl). Sama strona decyduje, czy i w jakim zakresie skorzysta z przysługującego jej prawa, w tym także w zakresie przysługujących w toku postępowania administracyjnego środków prawnych. Skutki działania bądź zaniechania strony w określonej sprawie nie mogą być traktowane jako naruszenie zasad ustrojowych Rzeczypospolitej Polskiej, co niezasadnie zarzucono w skardze. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.