I SA/Wa 2203/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dariusz Pirogowicz Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Maciejuk Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Protokolant referent stażysta Beata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., decyzją z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] po rozpoznaniu odwołania T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [.,..] odmawiającą stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe Przedsiębiorstwo [...] w W., prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W., przy ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m2, uregulowanego w KW nr [...] oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Nieruchomość położona w W. przy ul. [...], oznaczona jako działka ewidencyjna nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m², powstała na mocy decyzji Prezydenta W. z dnia [...] października 2000 r., nr [...] zatwierdzającej projekt podziału działki ew. nr [...] z obrębu [...], w wyniku którego powstały następujące działki: nr [...], [...] - przeznaczone pod ulice, nr [...] - pod stację trafo i nr [...] o pow. [...] m² - która znajdowała się we władaniu P. S.A. Jak wynika z odpisu księgi wieczystej KW nr [...] działka ew. nr [...] z obrębu [...] stała się własnością W. na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] października 1991 r. wydanej przez Wojewodę [...], stwierdzającej nabycie przez Gminę [...] z mocy prawa w dniu [...] maja 1990 r., nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] ([...]) o pow. [...] m². Na mocy zarządzenia nr [...] Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia [...] kwietnia 1972 r. zostało utworzone Przedsiębiorstwo [...]. Zgodnie z § 6 ww. zarządzenia, bezpośredni nadzór nad tym przedsiębiorstwem sprawowało Zjednoczenie Przedsiębiorstw [...]. Ponadto z § 1 i 2 tego zarządzenia wynika, że Przedsiębiorstwo zostało utworzone poprzez połączenie dwóch przedsiębiorstw państwowych, tj. Przedsiębiorstwa C.[...] (utworzone zarządzeniem nr [...] Ministra Budownictwa Przemysłowego z dnia [...] lutego 1951r.) i Przedsiębiorstwa Z.[...] (utworzone zarządzeniem Ministra Budownictwa Miast i Osiedli z dnia [...] kwietnia 1951 r.). Połączenie przedsiębiorstw nastąpiło w ten sposób, że Przedsiębiorstwo Z. [...] zostało przejęte przez Przedsiębiorstwo C.[...] według bilansu sporządzonego na dzień [...] marca 1972 r. Przedsiębiorstwa te zostały połączone z dniem [...] kwietnia 1972 r. Przedsiębiorstwo Z. w W. zarządzeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 1991 r. Kierownika Ministerstwa Rynku Wewnętrznego zostało podzielone z dniem [...] czerwca 1991 r. Zgodnie z § 2 tego zarządzenia w wyniku podziału ww. przedsiębiorstwa miały zostać utworzone z dniem [...] lipca 1991 r. dwa przedsiębiorstwa: Przedsiębiorstwo Z. w W. i Przedsiębiorstwo Z. w P.. Zarządzeniem nr [...] z dnia [...] czerwca 1991 r. Kierownika Ministerstwa Rynku Wewnętrznego w sprawie utworzenia przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą Przedsiębiorstwo Z. w W., utworzono z dniem [...] lipca 1991 r. przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą: Przedsiębiorstwo Z. w W., które zostało wyposażone w majątek zarządu i Oddziałów Przedsiębiorstw Z. w W., K. i G.. Przedsiębiorstwo Z. w W. złożyło w dniu 19 marca 1997 r. wniosek z dnia 18 marca 1997 r. o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowiącego własność W., położonego przy ul. [...], oznaczonego jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] o pow. [...] m², wraz z nieodpłatnym nabyciem prawa własności budynków, budowli i innych urządzeń znajdujących się na powyższym gruncie, w trybie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zarządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. Przedsiębiorstwo Z. w W. zostało postawione w stan likwidacji w celu prywatyzacji tego Przedsiębiorstwa. Przedsiębiorstwo uległo likwidacji na wniosek Rady Pracowniczej Przedsiębiorstwa, zaopiniowany pozytywnie przez Ogólne Zgromadzenie Pracowników. Decyzją nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] października 1997 r. uznano Przedsiębiorstwo Z. z siedzibą w W. przy ul. [...] za zlikwidowane. Celem likwidacji było oddanie przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 55(1) k.c., do odpłatnego korzystania Spółce pod firmą: Przedsiębiorstwo Z. Spółka Akcyjna, która została zawiązana aktem notarialnym z dnia [...] marca 1997 r. i zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym w dniu [...] maja 2001 r. pod numerem KRS: [...]. Zgodnie z § 3 pkt 2 powyższego zarządzenia przedsiębiorstwo zostało przekazane do odpłatnego korzystania Spółce na podstawie umowy zawartej przez Wojewodę [...] działającego w imieniu Skarbu Państwa. Umowę taką w formie aktu notarialnego zawarto w dniu [...] października 1997 r. Umowa ta została podpisana na okres 10 lat. Powyższą umową nie został objęty grunt położony przy ul. [...] oznaczony jako działka ew. nr [...] z obrębu [...]. Organ zaznaczył, że z pisma Wydziału Skarbu Państwa i Przekształceń Własnościowych [...] Urzędu Wojewódzkiego z dnia [...] stycznia 2004 r. wynika, iż funkcję organu założycielskiego dla Przedsiębiorstwa Z. w W., przejął Wojewoda [...] od Ministra Przemysłu i Handlu w 1992 r. na podstawie Uchwały Rady Ministrów nr [...] z dnia [...] lipca 1992 r. Zarząd Gminy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] września 2000 r. stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Z. z siedzibą w W., prawa użytkowania wieczystego na 99 lat, nieruchomości zabudowanej o pow. [...] m², położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] w obrębie [...], stanowiącej własność Gminy [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lutego 2001 r., nr [...] uchyliło powyższą decyzję w całości i umorzyło postępowanie w pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosło Przedsiębiorstwo Z. S.A. NSA wyrokiem z dnia 7 listopada 2002 r., sygn. akt I SA 783/01 skargę oddalił, wskazując, że "wobec likwidacji przedsiębiorstwa państwowego Z. zarządzeniem Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 1997 r. na podstawie art. 37 ust. 2 w związku z art. 37 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 lipca 1990 r. o prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 51, poz. 298 ze zm.) oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych (Dz. U. Nr 118, poz. 561 ze zm.) prawo użytkowania wieczystego jakie z mocy prawa przysługiwało temu przedsiębiorstwu pozostało w dyspozycji organu założycielskiego, w tym przypadku Wojewody [...]. Taka interpretacja uprawnień procesowych podmiotów uczestniczących w prywatyzacji przedsiębiorstw państwowych wynika z istoty prawa użytkowania wieczystego i została potwierdzona w orzecznictwie Sądu Najwyższego - uchwała z dnia 14 marca 1995 r., III CZP 165/94 (OSN JC z 1995 z 6, poz. 87). Ten więc organ założycielski posiadał niewątpliwie przymiot strony w postępowaniu uwłaszczeniowym, prowadzonym na podstawie art. 200 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Wobec zawarcia umowy leasingowej aktem notarialnym z dnia [...] października 1997 r. przekazującym mienie zlikwidowanego przedsiębiorstwa do odpłatnego korzystania nowoutworzonej Spółce Akcyjnej pod nazwą Przedsiębiorstwo Z. w W. Spółka ta mogła uzyskać status strony w postępowaniu uwłaszczeniowym, lecz tylko w takim zakresie w jakim oddano jej mienie Skarbu Państwa do odpłatnego korzystania z przyrzeczeniem przeniesienia prawa własności budynków, budowli i innych składników oraz prawa użytkowania wieczystego gruntu. Z załączonej do akt sprawy kopii aktu notarialnego nr Rep. [...] wynika, że umową typu leasingowego nie została objęta działka nr [...] w obrębie [...] o powierzchni [...] m², będąca zarówno przedmiotem zaskarżonej decyzji jak i skargi wniesionej przez P. S.A. W tej sytuacji skarżący nie może wylegitymować się żadnym tytułem prawnym do spornej nieruchomości". Organ wskazał, że w dniu 10 stycznia 2003 r. do SKO w W. wpłynął wniosek Przedsiębiorstwa Z. S.A. o wznowienie z urzędu postępowania zakończonego decyzją [...] z dnia [...] lutego 2001r. w sprawie oddania w użytkowanie wieczyste działki ew. nr [...] przy ul. [...], który przekazany został do Prezydenta W.. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. umarzając postępowanie uwłaszczające naruszyło prawo. Jak bowiem wynika z uzasadnienia decyzji z dnia [...] lutego 2001 r. oraz w odpowiedzi na skargę złożoną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w postępowaniu przed NSA, w chwili orzekania, organ ten nie miał wiedzy w zakresie wniesionego w dniu 18 marca 1997 r. wniosku przez Przedsiębiorstwo Z. o wydanie decyzji deklaratoryjnej stwierdzającej wieczyste użytkowanie działki nr [...]. Natomiast, jak wynika z dokumentów przedłożonych NSA, wniosek ten nie został rozpatrzony do dnia [...] stycznia 1998 r., tj. dnia wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i daje podstawę do wydania ponownej decyzji w oparciu o art. 200 tej ustawy. Aktem Notarialnym Rep. [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. przeniesione zostało prawo własności Przedsiębiorstwa Z. Spółka Akcyjna na rzecz T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zgodnie z § 6 pkt 14 tego aktu przeniesione zostało tylko roszczenie o zwrot nakładów dokonanych przez Spółkę na cudzym gruncie, w postaci wiat usytuowanych na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działki nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...], opisane w księdze wieczystej KW Nr [...], o nieuregulowanym stanie prawnym (...)". T. Sp. z o.o. złożyła w dniu 16 lutego 2011 r. wniosek o wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez Przedsiębiorstwo Z., prawa użytkowania wieczystego gruntu położonego w W. przy ul. [...], oznaczonego jako działka ew. nr [...] w obrębie [...] oraz uznanie T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. za stronę przedmiotowego postępowania administracyjnego. W toku postępowania przed organem pierwszej instancji wnioskodawca powoływał się na decyzję z dnia [...] marca 1982 r., nr [...] wydaną przez Naczelnika [...] w sprawie przekazania w użytkowanie terenu położonego w W. przy ul. [...] o powierzchni [...] m² z przeznaczeniem na realizację inwestycji - budowy bazy magazynowej i placów składowych na czas określony do końca 1985 r., wydaną na rzecz przedsiębiorstwa o tej samej nazwie. Kolejnym dokumentem, na jaki powoływał się wnioskodawca jest decyzja nr [...] z dnia [...] września 1987 r., którą Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] ustalił Przedsiębiorstwu Z. w W. opłaty roczne z tytułu prawa zarządu gruntem o pow. [...] m² położonym przy ul. [...]. Prezydent W. decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, z dniem 5 grudnia 1990 r. przez przedsiębiorstwo państwowe Przedsiębiorstwo Z. w W., prawa użytkowania wieczystego opisanego wyżej gruntu położonego w W., przy ul. [...], oznaczonego jako działka ewidencyjna nr [...] o pow. [...] m2 oraz prawa własności budynków i innych urządzeń znajdujących się na gruncie. W ocenie organu pierwszej instancji ani przepisy ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99) ani ustawy z dnia 14 lipca 1961 r. o gospodarce terenami w miastach nie przewidywały ustanowienia prawa uzyskania przez państwową jednostkę organizacyjną tytułu prawnego do gruntu w postaci użytkowania w sposób dorozumiany. Nabycie prawa użytkowania mogło nastąpić tylko w formie prawem przewidzianej: w drodze decyzji administracyjnej albo w drodze nabycia gruntu na podstawie umowy cywilnej. Organ powołał się także na stanowisko wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r., sygn. akt U 6/99. Organ pierwszej instancji wskazał również, że Przedsiębiorstwo Z. w W. nie posiadało w dniu 5 grudnia 1990 r. osobowości prawnej, gdyż zgodnie z księgą rejestrową nr [...] zostało utworzone z dniem [...] lipca 1991 r. Ponadto ze zgromadzonych w przedmiotowym postępowaniu dokumentów nie wynika, że nieruchomość położona przy ul.[...] , oznaczona obecnie jako działka ew. nr [...] w obrębie [...], została przekazana wnioskodawcy, a co za tym idzie brak jest podstaw do stwierdzenia, iż przedsiębiorstwo państwowe Przedsiębiorstwo Z. w W. utworzone w dniu [...] lipca 1991 r., jest dysponentem praw do przedmiotowej nieruchomości po przedsiębiorstwie państwowym. Organ wskazał, że na podstawie art. 49 ust. 1 ustawy z dnia 25 września 1981 r. (Dz. U. z 2002r., Nr 112, poz. 981 ze zm.) o przedsiębiorstwach w sytuacji likwidacji przedsiębiorstwa nieruchomości pozostałe po zlikwidowanej lub sprywatyzowanej państwowej osobie prawnej, przechodzą z mocy prawa na rzecz Skarbu Państwa odpowiednio z dniem likwidacji lub z dniem zakończenia prywatyzacji. Decyzją nr [...] z dnia [...] października 1997 r. Wojewoda uznał przedsiębiorstwo państwowe Przedsiębiorstwo Z. w W. za zlikwidowane. Wobec powyższego Przedsiębiorstwo Z. S.A. nie mogło się uwłaszczyć na podstawie art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, bowiem nie jest następcą prawnym przedsiębiorstwa państwowego Przedsiębiorstwo Z. w W., które natomiast nie jest dysponentem praw do przedmiotowej nieruchomości po przedsiębiorstwie państwowym Przedsiębiorstwo Z. w W. będącym adresatem decyzji z dnia [...] marca 1982 r. wydanej przez Naczelnika [...], w sprawie przekazania w użytkowanie terenu położonego w W. przy ul. [...] o pow. [...] m² oraz decyzji z dnia [...] września 1987 r., którą Kierownik Wydziału Geodezji i Gospodarki Gruntami Urzędu [...] ustalił Przedsiębiorstwu Z. w W. opłaty roczne z tytułu prawa zarządu przedmiotowym gruntem. Spółka została wyposażona w mienie zlikwidowanego przedsiębiorstwa, jednak nie oznacza to następstwa prawnego po nim. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzucając: 1. błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz wzajemną sprzeczność ustaleń zawartych w uzasadnieniu decyzji; 2. naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 200 w związku z art 206 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w zw. z § 4 ust 1 pkt 2 i 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 lutego 1998 r. w sprawie przepisów wykonawczych dotyczących uwłaszczania osób prawnych nieruchomościami będącymi dotychczas w ich zarządzie lub użytkowaniu wieczystym poprzez przyjęcie, iż przepisy te nie dają podstaw do przyjęcia istnienia prawa zarządu nieruchomości na podstawie decyzji o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie wydanej przed dniem [...] sierpnia 1985 r. oraz decyzji o ustaleniu opłaty rocznej z tytułu zarządu nieruchomością; 3. naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz poprzez błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, w szczególności poprzez przyjęcie, że skarżący nie udowodnił, iż: (i) Przedsiębiorstwo Z. posiadało działkę nr [...] w zarządzie w dniu [...] grudnia 1990 r., oraz, że (ii) w skład Przedsiębiorstwa Z. S.A. wchodziła działka nr [...], która została zbyta na rzecz skarżącego, - art. 107 § 3 Kpa poprzez niewłaściwe i niewystarczające uzasadnienie decyzji. W uzasadnieniu odwołania wskazano, że Prezydent W. nie uznał skarżącego za stronę przedmiotowego postępowania i nie uwzględnił wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. zawartych w postanowieniu z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...]. W zakresie legitymacji wnioskodawcy w przedmiotowym postępowaniu, przeniósł zaś na grunt niniejszej sprawy rozważania zawarte w wyroku sygn. akt. I SA 783/01 z dnia 7 listopada 2002 r., w którym to postępowaniu nie uznano Przedsiębiorstwa Z. S.A. jako strony postępowania administracyjnego. Zdaniem odwołującego się jednakże przedmiotem postępowania zakończonego wyrokiem NSA był jedynie wniosek złożony w dniu 14 maja 1998 r. Postępowanie zakończone wyrokiem NSA nie dotyczyło zaś wniosku złożonego w dniu 18 marca 1997 r. będącego przedmiotem niniejszego postępowania. Ponadto organ I instancji dokonał - w ocenie wnioskodawcy - błędnych ustaleń faktycznych stwierdzając, że Przedsiębiorstwo Z. w W. nie posiadało w dniu 5 grudnia 1990 r. osobowości prawnej oraz nie było dysponentem praw do przedmiotowej nieruchomości po przedsiębiorstwie państwowym Przedsiębiorstwo Z. w W. będącym adresatem decyzji z dnia [...] marca 1982 r. Zgodnie z przepisem art. 55 (1) k.c. czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści czynności prawnej albo z przepisów szczególnych. Jeżeli zatem w wyniku przedmiotowego postępowania wydana zostanie decyzja stwierdzająca nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. "[...]" prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, to tym samym konieczne będzie uznanie, że nieruchomość ta była przedmiotem umowy leasingowej z dnia [...] października 1997 r. Skoro bowiem przedmiotowa nieruchomość od 1990 r. pozostawała w użytkowaniu wieczystym P. "[...]" i wchodziła w skład jej przedsiębiorstwa, to w braku expressis verbis jej wyłączenia w treści umowy leasingowej z dnia [...] października 1997 r. stała się niewątpliwie przedmiotem tej umowy. Fakt, że do dnia zawarcia tej umowy nie została jeszcze wydana decyzja deklaratoryjna stwierdzająca nabycie prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nie miał bowiem wpływu na stan prawny nieruchomości, która z dniem 5 grudnia 1990 r. została przez P. "[...]" nabyta z mocy prawa. Następstwo prawne pomiędzy przedsiębiorstwem państwowym Przedsiębiorstwo Z. w W. i Przedsiębiorstwem Z. S.A. nie wynika ze szczególnego statusu prawnego tej ostatniej spółki, lecz z faktu zawarcia umowy przekazującej mienie zlikwidowanego P. "[...]" do odpłatnego korzystania. Odwołujący zaznaczył, że w § 7.3. umowy przeniesienia własności przedsiębiorstwa wskazano, iż w celu uniknięcia jakichkolwiek wątpliwości strony zgodnie oświadczają, że zgodny zamiar stron i cel umowy obejmuje przeniesienie przez Spółkę Z. na Spółkę T., całego przedsiębiorstwa [...] w rozumieniu art. 55(1) Kc, używanego dotychczas przez spółkę Z. do prowadzenia działalności gospodarczej (z wyłączeniem środków pieniężnych w kwocie [...] złotych), niezależnie od tego, czy opis przedsiębiorstwa zawarty w § 6 niniejszej umowy i/lub załączniki do niniejszej umowy zawierają zestawienie wszystkich aktywów przedsiębiorstwa Spółki Z.. Skarżący od chwili nabycia przedsiębiorstwa spółki Przedsiębiorstwo Z. S.A. pozostaje w posiadaniu działki nr [...] oraz uiszcza należny od tej działki podatek od nieruchomości. Tymczasem z wyroku NSA z dnia 7 listopada 2002 r. w sposób niewątpliwy wynika, iż wnioskodawca działkę tę posiadał. Okoliczność tę NSA oparł na ww. dokumentach, tj. decyzji z dnia [...] marca 1962 r. o przekazaniu nieruchomości w użytkowanie wieczyste oraz decyzji terenowego organu administracji państwowej do spraw gospodarki gruntami z dnia [...] września 1987 r. o ustaleniu opłat z tytułu zarządu. Odwołujący wskazał ponadto na szereg uchybień procesowych w zakresie prowadzonego postępowania dowodowego, które – w jego ocenie - ograniczało się do włączenia do akt sprawy dokumentów przedstawionych przez skarżącego wraz z wnioskiem i przedłożonych do pisma z dnia 19 lutego 2013 r. oraz stwierdzenia w uzasadnieniu decyzji, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie wynika, iż P. [...] przysługiwało prawo zarządu działki nr [...] dnia 5 grudnia 1990 r. Organ I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób ustalał brak dokumentów w części dot. faktu następstwa prawnego po P. [...] oraz dokumentów, z których wynika, iż grunt został przekazany odwołującemu. Ponadto kształt uzasadnienia nie pozwała wnioskować o przyczynach nieuwzględnienia złożonego wniosku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. rozpoznając sprawę stwierdziło, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Organ odwoławczy podkreślił, że w sprawie rozstrzygające znaczenie posiada okoliczność, iż art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami znajduje zastosowanie tylko do spraw o stwierdzenie nabycia z mocy prawa, użytkowania wieczystego gruntu i prawa własności budynków posadowionych na tym gruncie, prowadzonych na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), niezakończonych przed dniem 1 stycznia 1998 r. Niniejsza sprawa w ocenie Kolegium należy do kategorii tych spraw. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, zamieszczony w dziale VII ustawy zatytułowanej "Przepisy przejściowe, zmiany w przepisach obowiązujących i przepisy końcowe". Powołany przepis przewiduje, że w sprawach stwierdzenia nabycia, z mocy prawa, na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.), z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego gruntów oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali przez państwowe i komunalne osoby prawne oraz BGŻ, które posiadały w tym dniu grunty w zarządzie, nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się bliżej opisane w dalszych postanowieniach art. 200 ustawy zasady uwłaszczenia. Przepis ten jest przepisem przejściowym o charakterze intertemporalnym. Z jego istoty wynika, że określa on reguły normujące wpływ nowego prawa na stosunki powstałe pod działaniem prawa dotychczasowego. Owe prawo dotychczasowe to wskazana wyżej ustawa z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy (...) uchylona z dniem 1 stycznia 1998 r. (art. 241 ustawy o gospodarce nieruchomościami), do której wprost nawiązuje art. 200 ust. 1 ww. ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że ustawa z dnia 29 września 1990 r. przewidywała uwłaszczenie państwowych osób prawnych, które z dniem 5 grudnia 1990 r. legitymowały się tytułem prawnym zarządu do gruntu stanowiącego własność Skarbu Państwa lub gminy. Podmioty te nabywały z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawo użytkowania wieczystego gruntu oraz własność budynków, lokali i innych urządzeń znajdujących się na tym gruncie. Nabycie owego prawa stosownie do art. 2 omawianej ustawy stwierdzał w drodze decyzji odpowiednio wojewoda lub zarząd gminy, przy czym decyzja taka zgodnie z utrwalonym w literaturze i orzecznictwie sądowym poglądem miała charakter deklaratoryjny (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2000 r., sygn. akt III ZP 14/99, OSNAPU 2000/8/294). Uregulowania dotyczące uwłaszczenia państwowych i komunalnych osób prawnych oraz BGŻ zawarte w art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami nie odbiegają od postanowień powołanej wyżej ustawy z dnia 29 września 1990 r. Decyzja stwierdzająca nabycie przez uprawniony podmiot prawa użytkowania wieczystego oraz własności budynków, innych urządzeń i lokali wydana na podstawie art. 200 ww. ustawy ma charakter deklaratoryjny, przy czym, jak wynika to z treści tego przepisu potwierdza ona prawo nabyte z mocy prawa na podstawie ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Decyzja uwłaszczeniowa wydana na podstawie wskazanego wyżej przepisu potwierdza więc jedynie istnienie prawa wynikającego z przepisu prawa i to według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r. W ocenie Kolegium bezspornym jest, że T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Z. Spółka Akcyjna w zakresie wyznaczonym treścią aktu notarialnego Rep. [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. Zgodnie z zgodnie z § 6 pkt 14 tego aktu przeniesione zostało tylko roszczenie o zwrot nakładów dokonanych przez Spółkę na cudzym gruncie, w postaci wiat usytuowanych na nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], stanowiącej działki nr [...] oraz nr [...] z obrębu [...], opisane w KW Nr [...] o nieuregulowanym stanie prawnym. Natomiast zgodnie z brzmieniem § 7.1 i 7.3 umowy intencją stron jak wskazuje odwołujący było przeniesienie na rzecz skarżącego całego przedsiębiorstwa, a w § 6 wskazano jedynie nieograniczony katalog składników tego przedsiębiorstwa. Organ podkreślił, że zgodnie z regułą nemo plus iuris ad alium transferre potest, quam ipse habet nie było możliwe przeniesienie składników (a zatem także praw), których poprzednik prawny nie posiadał. Nie mogła zatem służyć T. Sp. z o.o. legitymacja w postępowaniu uwłaszczeniowym, w sytuacji kiedy legitymacji tej nie posiadał już jej poprzednik prawny, o czym przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 listopada 2002 r. sygn. akt I SA 783/01. Z tego orzeczenia wynika w sposób niewątpliwy, że Przedsiębiorstwo Z. Spółka Akcyjna nie jest poprzednikiem Przedsiębiorstwa Z. w W. wobec jego likwidacji, a zatem nie można stwierdzić jego uprawnień na podstawie art. 200 ww. ustawy. Zdaniem SKO, choć nie ma wątpliwości, że przedmiotem postępowania zakończonego wyrokiem z dnia 7 listopada 2002 r. był inny wniosek niż postępowaniu niniejszym. Przyjęcie innych niż Sąd ustaleń w niniejszym postępowaniu skutkowałoby naruszeniem normy art. 170 Ppsa, zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powołany przepis dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem określonych podmiotów. Podmiotami tymi są przede wszystkim strony postępowania oraz sąd, który wydał orzeczenie, także inne sądy i inne organy państwowe. Powyższe stwierdzenie skutkuje tym, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dane zagadnienie, nie może być już ono ponownie badane. Wprawdzie związanie prawomocnym orzeczeniem odnosi się, co do zasady, tylko do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, jednak dla prawidłowego odczytania tejże sentencji należy się kierować treścią uzasadnienia (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2012 r., sygn. akt I FSK 62/12). SKO wskazało ponadto, że w postępowaniu organu pierwszej instancji nie dopatrzyło się naruszenia przepisów procesowych. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji w sposób przekonujący i spójny wykazał brak prawnego powiązania pomiędzy T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, a sprawującym zarząd spornym gruntem na podstawie decyzji z dnia [...] marca 1982 r. i z dnia [...] września 1987 r. Przedsiębiorstwem Z. w W.. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zarzucając: naruszenie prawa materialnego, tj. art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami, które miało wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że z powodu braku legitymacji skarżącej spółki w postępowaniu uwłaszczeniowym, nie można stwierdzić nabycia przez Przedsiębiorstwo Z. w W. prawa użytkowania wieczystego nieruchomości na podstawie ww. art. 200 oraz naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. - art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego będącego podstawą podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie poprzez przyjęcie, że prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości nie było objęte umową przekazującą mienie zlikwidowanego Przedsiębiorstwa Z. w W. zawartą w dniu [...] października 1997 r. (Rep. [...]), podczas gdy przedmiotowe prawo użytkowania wieczystego było przedmiotem opisanej wyżej umowy, jako składnik mienia zlikwidowanego przedsiębiorstwa; - art. 7, art. 77 i art. 61 Kpa poprzez brak weryfikacji czy P. [...] spełniało w dniu 5 grudnia 1990 r. przesłanki do nabycia prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, co doprowadziło do nierozpoznania wniosku P. [...] z dnia 19 marca 1997 r.; - art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez przerzucenie na skarżącą ciężaru prowadzenia postępowania dowodowego; - art. 170 Ppsa polegające na błędnym przyjęciu, że ustalenia faktyczne zawarte w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2002 r., sygn. akt. I SA 783/01, wydanego w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa Z. S.A. w W., są wiążące również dla organu drugiej instancji; - art. 8 Kpa, polegające na naruszeniu zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji, że brak jest prawnego powiązania pomiędzy skarżącą, a sprawującym zarząd Przedsiębiorstwem Z. w W. na podstawie decyzji z dnia [...] marca 1982 r. oraz decyzji z dnia [...] września 1987 r., podczas gdy organ drugiej instancji w postanowieniu z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...], przyznał że skarżąca jest następcą prawnym Przedsiębiorstwa Z. w W., bez jakiegokolwiek wyjaśnienia z jakich przyczyn organ drugiej instancji zajął stanowisko odmienne; - art. 107 § 1 i 3 Kpa poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie, w jakim organ drugiej instancji nie zgodził się z zarzutami podniesionymi przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji oraz w zakresie w jakim nie wyjaśnił z jakich przyczyn podjął rozstrzygnięcie sprzeczne z uprzednio wyrażonym w przedmiotowej sprawie poglądem w postanowieniu z dnia [...] lipca 2012 r. W obszernym uzasadnieniu skargi przedstawiono szereg argumentów na poparcie podnoszonych zarzutów i wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sądu to, że zaskarżona decyzja została wydana w administracyjnym toku instancji w sprawie zainicjowanej wnioskiem przedsiębiorstwa państwowego p.n. Przedsiębiorstwo Z. z siedzibą w W. – zwanego dalej "P. [...]" z dnia 18 marca 1997 r. złożonym na podstawie art. 2 ustawy z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. Nr 79, poz. 464 ze zm.). Sprawa ta dotyczyła uwłaszczenia P. [...] prawem użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. [...] w W.. Powyższe okoliczności wynikają jednoznacznie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i treści decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. Poza sporem jest to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji podstawę prawną niniejszej sprawy stanowił przepis art. 200 ugn, ponieważ z mocy art. 233 ugn sprawy wszczęte, lecz niezakończone decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ugn (1 stycznia 1998 r.) prowadzi się na podstawie przepisów ugn. W tego typu sprawach, jeżeli chodzi o wskazanie uwłaszczanej państwowej osoby prawnej, znaczenie ma stan faktyczny i prawny istniejący w dniu 5 grudnia 1990 r. W niniejszej sprawie istota sporu dotyczy tego, czy T. Spółka z o.o. z siedzibą w W. - która w piśmie z dnia 14 lutego 2011 r. domagała się uznania jej za stronę tegoż postępowania i wniosła o wydanie decyzji uwłaszczeniowej stwierdzającej nabycie z dniem 5 grudnia 1990 r. przez P. [...] prawa użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. [...] w W. – jest stroną postępowania uwłaszczeniowego w rozumieniu art. 28 Kpa jako – zdaniem skarżącej Spółki - obecny następca prawny po zlikwidowanym P. [...]. Jak trafnie wskazało Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. dla oceny legitymacji w postępowaniu uwłaszczeniowym T. Sp. z o.o. znaczenie miał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2002 r., sygn. akt I SA 783/01 i zawarta w uzasadnieniu tego wyroku ocena prawna (art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). W wyroku tym NSA oddalił skargę Przedsiębiorstwa Z. S.A. z siedzibą w W. – zwanego dalej "P. [...] S.A." (od którego bezpośrednio następstwo prawne wywodzi T. Sp. z o. o.) na decyzję organu odwoławczego wydaną w tej samej, co niniejsza, sprawie - sprawie o uwłaszczenie na tej samej podstawie prawnej (art. 200 ugn), tego samego podmiotu (P. [...]), tym samym mieniem (prawem użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] przy ul. [...] w W.). Tożsamości obu spraw nie zmienia to, że w poprzedniej sprawie rozpatrywany był wniosek P. [...] S.A. z dnia 14 maja 1998 r. NSA uznał, że w tej sprawie P. [...] S.A. nie ma interesu prawnego we wniesieniu do sądu administracyjnego skargi w rozumieniu przepisu art. 33 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) w zw. z art. 28 Kpa. W wyroku tym NSA stwierdził, że stroną postępowania o uwłaszczenie, w trybie art. 200 ugn, prawem użytkowania wieczystego do nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] jest (według stanu na dzień 5 grudnia 1990 r.) właściciel nieruchomości oraz P. [...] wykonująca prawo zarządu. NSA wskazał, że wobec likwidacji P. [...], prawo użytkowania wieczystego jakie przysługiwało temu Przedsiębiorstwu z mocy prawa pozostało w dyspozycji organu założycielskiego – Wojewody [...], który posiadał przymiot strony w postępowaniu uwłaszczeniowym. W ocenie NSA, P. [...] S.A. nie ma statusu strony tego postępowania, ponieważ przedmiot umowy leasingowej zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] października 1997 r., Rep. [...], na mocy której przekazano P. [...] S.A. mienie zlikwidowanego P. [...] do odpłatnego korzystania, nie obejmuje działki nr [...]. Wobec tego P. [...] S.A. nie legitymuje żadnym tytułem prawnym do spornej nieruchomości i w konsekwencji posiada w postępowaniu uwłaszczeniowym jedynie interes faktyczny. NSA wskazał, że P. [...] S.A. uzyskałoby status strony tego postępowania, gdyby została zawarta umowa leasingowa obejmująca działkę nr [...]. Zdaniem Sądu, ocena prawna zaprezentowana w powyższym wyroku NSA jest aktualna i wiąże w niniejszej sprawie, ponieważ z akt sprawy nie wynika, aby doszło do istotnej zmiany stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zawarcia umowy leasingowej mającej za przedmiot nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...]. Taką umową nie jest umowa zmieniająca umowę leasingową z dnia [...] października 1997 r. zawarta w dniu [...] października 1998 r., Rep. [...]. Ta ostatnia umowa także nie dotyczy praw związanych z działką nr [...] i w związku z tym nie wnosi nic istotnego do niniejszej sprawy. Rację miało zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., że skoro P.[...] S.A. nie nabył od Wojewody [...] żadnych praw mających związek z nieruchomością oznaczoną jako działka nr [...], to tym samym nie doszło do przeniesienia tychże praw na P. Sp. z o. o. na mocy umowy przeniesienia własności całego przedsiębiorstwa P. [...] S.A. w rozumieniu art. 551 Kodeksu cywilnego zawartej w formie aktu notarialnego z dnia [...] sierpnia 2007 r., Rep. [...]. Okoliczności tej nie zmienia zapis zawarty w § 7.3. umowy z dnia [...] sierpnia 2007 r. wskazujący, że przedmiotem przeniesienia jest całe przedsiębiorstwo P. [...] S.A. używane przez ten podmiot do prowadzenia działalności gospodarczej (z wyłączeniem środków pieniężnych w kwocie [...] zł) i wszystkie jego aktywa. Z § 6 pkt 14 tej umowy wynika, że skarżąca Spółka nabyła od P. [...] S.A. przysługujące zbywcy roszczenie o zwrot nakładów na nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Sąd zauważa, że skoro Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało, że T. Sp. z o. o. nie wykazało następstwa prawnego po P. [...] sprawującym zarząd spornym gruntem na dzień 5 grudnia 1990 r., to nie miało podstaw do wydania decyzji o charakterze merytorycznym w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Trzeba wskazać, że Prezydent W. w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] orzekał, co do istoty sprawy, odmawiając na wniosek P. [...] stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 5 grudnia 1990 r. prawa użytkowania wieczystego i prawa własności budynków i urządzeń posadowionych na spornym gruncie. Stroną tego postępowania było Miasto W. i Wojewoda [...], który jako organ założycielski przejął po zlikwidowanym P. [...] mienie związane z działką nr [...]. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła T. Sp. z o. o. z siedzibą w W., która nie miała przymiotu strony postępowania uwłaszczeniowego – nie była następcą prawnym P.[...], jeżeli chodzi o prawa dotyczące działki nr [...]. Uszło zatem uwadze Kolegium, że zgodnie z przepisem art. 127 § 1 Kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji odwołanie służy tylko stronie. Jeżeli natomiast odwołujący się nie ma przymiotu strony postępowania, wówczas postępowanie odwoławcze inicjowane przez taki podmiot nie wchodzi w fazę merytorycznego rozpoznania sprawy. W takim przypadku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. zobligowane było do wydania decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 3 Kpa, co wyjaśniono już w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 1999 r., sygn. akt OPS 16/98 (ONSA 1999/4/119). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. nie było związane swym poglądem, co do statusu P. Sp. z o.o. jako strony postępowania uwłaszczeniowego, wyrażonym w postanowieniu kasacyjnym z dnia [...] lipca 2012 r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 2 Kpa. Skutkiem takiego postanowienia było bowiem ustalenie przez organ pierwszej instancji na nowo stanu faktycznego i prawnego sprawy (por. wyrok NSA z dnia z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 930/11). Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa – przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 1 Kpa. O rażącym naruszeniu prawa świadczy charakter tego naruszenia. Organ odwoławczy wydał decyzję merytoryczną (akceptującą odmowę uwłaszczenia P. [...]) na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, mimo, że odwołanie wniósł podmiot mający w sprawie jedynie interes faktyczny. Organ odwoławczy wydał przy tym decyzję orzekającą o istocie sprawy w warunkach wyjaśnionej w postępowaniu odwoławczym poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji kwestii braku po stronie T. Sp. z o. o. legitymacji do bycia stroną postępowania uwłaszczeniowego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zwraca uwagę, że kwestia braku po stronie T. Sp. z o.o. następstwa prawnego po P. [...] została przez organ odwoławczy należycie wyjaśniona i znajduje oparcie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych, a zatem organowi nie można zarzucić działania z naruszeniem przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kpa. Na obecnym etapie sprawy przedwczesne było natomiast odnoszenie się do meritum sprawy, tj. zasadności uwłaszczenia P.[...] spornym gruntem, skoro odwołanie w sprawie wniósł podmiot nie będący stroną postępowania uwłaszczeniowego. Wbrew temu co twierdzi skarżący zaskarżona decyzja nie narusza przepisów art. 7, art. 77 i art. 61 Kpa, ponieważ kończy administracyjny tok instancji w sprawie zainicjowanej wnioskiem z P. [...] z dnia 19 marca 1997 r., co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i treści decyzji Prezydenta W. z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...]. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącej Spółki, co do tego, że w niniejszej sprawie organ nie był związany oceną prawną zawartą w wyroku NSA z dnia 7 listopada 2002 r., sygn. akt I SA 783/01. Zdaniem Sądu, powyższy wyrok był wydany w tej samej, co niniejsza, sprawie. Tożsamość obu spraw dotyczyła podmiotu (P. [...]) i przedmiotu (podstawa prawna – art. 200 ugn i mienia – działki nr [...]). Związanie oceną prawną organu wynika z przepisu art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ocena skutków podejmowanych w latach 90 – tych aktów właściwych organów dotyczących statusu organizacyjno-prawnego i ustrojowego P. [...] i P. [...] S.A. oraz zawieranych umów cywilnoprawnych między Skarbem Państwa, a P. [...] S.A. nie mogła być inna, jak zawarta w powyższym wyroku NSA, jeżeli chodzi o brak po stronie P. [...] S.A. statusu strony postępowania uwłaszczeniowego. Wyrok NSA był prawomocny, a zatem wiązał organ odwoławczy. Zakres powagi rzeczy osądzonej dotyczy niniejszej sprawy, skoro T. Sp. z o.o. wywodził swe prawa bezpośrednio od P. [...] S.A., której skargę NSA oddalił. Wbrew temu co twierdzi skarżąca Spółka NSA nie oddalił skargi P.[...] S.A. z przyczyn formalnych. Interes prawny do bycia stroną postępowania ma charakter materialnoprawny. Nie doszło zatem do naruszenia przez SKO w W. przepisów art. 170 i art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W sprawie nie doszło do naruszenia przepisu art. 8 Kpa, ponieważ organ odwoławczy nie jest związany poglądem wyrażonym w tej samej sprawie we wcześniejszym rozstrzygnięciu (por. wyrok NSA z dnia z dnia 25 września 2012 r., sygn. akt II OSK 930/11). Sąd nie podziela stanowiska skarżącej Spółki zawartego w piśmie z dnia 11 lutego 2015 r., że aby ustalić jej legitymację do bycia stroną postępowania, należy wpierw wydać decyzję uwłaszczającą P. [...]. Organ administracji, jeżeli wszczął postępowanie uwłaszczeniowe, to w jego toku i przed wydaniem decyzji musi najpierw ustalić krąg stron postępowania – wynika to wyraźnie z przepisów art. 10 § 1 i art. 61 § 4 Kpa. Jeżeli chodzi o organ odwoławczy, to organ ten musi ustalić, czy wnoszący odwołanie jest stroną postępowania (art. 127 § 1 Kpa) i jaki jest krąg pozostałych stron postępowania (art. 10 § 1 i art. 61 § 4 w zw. z art. 140 Kpa). Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).