VI SA/Wa 2040/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2015 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. D. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] stycznia 2014 r. r., którą nałożono na A. D. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Jako podstawę skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 64 ust. 1 i 2; art. 64c; art. 140aa ust. 1 i ust. 3 pkt 1 i 4; art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) oraz ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137), dalej p.r.d., a także art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U. z 2013 r. poz. 260), dalej u.d.p. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dnia [...] lipca 2013 r. w miejscowości N. W., na drodze wojewódzkiej nr [...], zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z dwuosiowego ciągnika marki [...] nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem członowym kierował J. S., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem tarcicy sosnowej impregnowanej (ładunek podzielny), w imieniu skarżącego. Przebieg kontroli utrwalono protokołem, który kierowca podpisał bez uwag. Do kontroli kierowca okazał m.in. dowody rejestracyjne kontrolowanego pojazdu członowego oraz naczepy; dokument CMR, a także licencję wydaną na skarżącego na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy na wszelkich trasach Wspólnoty. Podczas kontroli ww. zespół pojazdów został zważony w wyniku czego stwierdzono, że przekroczył on dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu. W protokole zapisano, że kontrola drogowa nie wykazała zaś przekroczenia innych parametrów, które pozostawały w dopuszczalnych normach. W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: 1. nacisk 11,8 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 w górę) - przekroczenie o 3,8 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 38%); 2. podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. W tym stanie rzeczy WITD wszczął wobec skarżącego – jako przewoźnika, postępowanie administracyjne informując go o przysługujących mu prawach. W odpowiedzi skarżący złożył wyjaśnienia i zakwestionował swoją odpowiedzialność podnosząc, że kierowca nie był świadom złego rozmieszczenia towaru. Podał, że jego pojazdy na ww. drodze często są kontrolowane i nigdy wcześniej nie stwierdzono żadnych naruszeń. Poinformował, że zamierza wystąpić o stosowne zezwolenie, celem uniknięcia w przyszłości takich sytuacji. WITD nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. W złożonym w terminie odwołaniu skarżący przedstawił proces załadunku ww. towaru i poinformował, że nie był w stanie stwierdzić przeładowania towaru na jedną oś bez specjalnego oprzyrządowania. Zatem do naruszenia doszło nieświadomie. Skarżący odwołał się także do art. 43 ust. 1-2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe (Dz. U. nr 53, poz. 272), dalej p.p. podnosząc, że w jego myśl za czynności załadunkowe odpowiada nadawca i odbiorca. W odwołaniu skarżący wyjaśnił także, że droga na której dokonano kontroli jest droga dojazdową do firmy skarżącego i nie ma możliwości jej ominięcia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD przywołał definicję pojazdu nienormatywnego zawartą w art. 2 ust. 35a p.r.d. oraz wskazał, że po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 - art. 41 ust. 1 u.d.p. Wskazał także, że w oparciu o delegację zawartą w art. 41 ust. 1 u.d.p. Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej wydał akt wykonawczy – rozporządzenie z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061), dalej rozporządzenie w sprawie dróg, z którego wynika, że droga wojewódzka nr 132 została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Skontrolowany pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które w dniu kontroli legitymowały się ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urzędu Miar w P. z datą ważności do 31 grudnia 2014 r. Te dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, i że został on również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ wyjaśnił, że przewożony ładunek był podzielny, co ustalił w oparciu o okazany do kontroli dokument CMR, a także w oparciu o zapisy samego protokołu kontroli i dokumentację fotograficzną sporządzoną podczas kontroli. Nadto wyjaśnił, co rozumie pod pojęciami "drewna" i "ładunku sypkiego", gdyż ustawodawca zobowiązał go każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Ostatecznie uznał, że przewożony ładunek nie był ani ładunkiem sypkim, ani drewnem w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., ponieważ był przetworzony przemysłowo, przez co stracił przymiot surowca. Wobec tego GITD uznał, że w tej sprawie nie może mieć zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., umożliwiający uwolnienie się skarżącego od odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie. GITD wyjaśnił, że zezwolenie na kategorię VII wydaje się wówczas, gdy przekroczono wielkości dopuszczalnych odstępstw określonych w zezwoleniach kategorii I-VI. W kwestii jakoby kara winna była zostać nałożona na inny podmiot niż skarżącego, organ wskazał na art. 140aa ust. 3 pkt 2 p.r.d. i stwierdził, że karę nakłada się na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1, faktycznie obowiązujące regulacje prawne przewidują możliwość wszczęcia postępowania administracyjnego również wobec ww. podmiotów, jednakże co warto dodać kara pieniężna może być nałożona na te podmioty równocześnie, obok odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd, a nie zamiast i tylko w przypadku zaistnienia ww. okoliczności. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd jest odpowiedzialnością niezależną od odpowiedzialności ww. podmiotów. GITD wyjaśnił także co rozumie pod pojęciami "należytej staranności" i "braku wpływu", odwołując się do art. 355 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 1964 r. nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej k.c. oraz do wykładni sądów administracyjnych. Skarżący niezgadzając się z nałożeniem na niego kary 15.000 złotych w terminie zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wniósł o jej uchylenie. W skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez wadliwe zastosowanie przepisów ustawy Prawo ruchu drogowego oraz: 1. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez oparcie decyzji tylko na części materiału dowodowego; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez porzucenie obowiązku należytego wyjaśnienia sprawy; 3. art. 8 k.p.a. poprzez sformułowanie uzasadnienia decyzji w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej; 4. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiarów nacisków osi niezgodnie ze wskazaniami producenta. W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że w oparciu o obowiązujące normy prawne, mógł pozostawać w przekonaniu, że porusza się po drodze o dopuszczalnym nacisku osi do 11,5 t. Wskazał na pkt 3 rozdziału 8 Załącznika XII do Traktatu dotyczącego przystąpienia m.in. Polski do Unii Europejskiej oraz na art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Jego zdaniem od 1 stycznia 2011 r. Polska zobowiązana jest w pełni stosować ww. art. 3 ust. 1 Dyrektywy Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r., co oznacza, że dopuszczalny nacisk osi napędowej wynosi 11,5 t. Skarżący nie zgodził się z ustaleniem GITD jakoby przewożony towar nie był drewnem w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Wywody organu w tym zakresie uznał za sprzeczne z jego własnymi wytycznymi oraz niemające oparcia w stanie prawnym. Wyjaśnił, że przyjmując stanowisko GITD za prawidłowe trzeba by było uznać, że już samo pocięcie drewna – stanowiące pierwszą fazę technologicznej jego obróbki, powoduje, że przestaje być ono drewnem w rozumieniu ww. przepisu. Skarżący przywołał: • "Wytyczne odnośnie europejskiej dobrej praktyki w zakresie mocowania ładunku w transporcie drogowym" wydane przez Komisję Europejską – Dyrekcję Generalną ds. Energii i Transportu z 2013 r., z której wynika, że "środki bezpieczeństwa obowiązujące podczas transportu drewna dotyczą zarówno dłużnicy, jak i tarcicy" oraz że tarcicę ogólnie określa się mianem drewna (dział 7.2.1. tych wytycznych); • Wytyczną nr 1 GITD z dnia 6 kwietnia 2012 r., opublikowaną na stronie internetowej organu, z której w jego ocenie wynika, że drewnem nie jest efekt finalny obróbki drewna, np. boazeria czy meble, ale nie tarcica, która wchodzi w pojęcie drewna. Skarżący podniósł także, że droga na której został zatrzymany ww. kierowca nie została prawidłowo oznaczona, a trudno sobie wyobrazić, żeby kierowca przed każdym wjazdem na jakąś drogę weryfikował jaka to jest droga. Stwierdził, że trudno mu zarzucić brak zezwolenia kategorii VII, w sytuacji gdy nie miał możliwości uzyskania takiego zezwolenia, a to z uwagi, że przewożony ładunek był podzielny. GITD w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że Dyrektywa Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. w art. 7 dopuszcza stosowanie przez Polskę innych ograniczeń ciężaru i/lub nacisków pojazdów na drogi i na potwierdzenie przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 lipca 2006 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1027/05. W kwestii możliwości uzyskania przez skarżącego na ww. przejazd zezwolenia kategorii VII organ przyznał, że istotnie takiego zezwolenia skarżący by nie uzyskał z uwagi na podzielność przewożonego ładunku, ale mimo braku możliwości jego uzyskania, zgodnie z treścią art. 140ab ust. 2 p.r.d., zdaniem GITD należało ustalić i nałożyć ww. karę, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII, ponieważ parametrom kontrolowanego pojazdu odpowiadało właśnie zezwolenie kategorii VII. Na potwierdzenie przywołał wyroki sądów administracyjnych w sprawach o sygn. akt VI SA/Wa 1868/13 oraz II SA/Bd 1496/13. Organ uznał, że tarcica nie jest drewnem w rozumieniu Prawa ruchu drogowego i jest to zbieżne z pkt 10 jego Wytycznych, przywołanych w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej jako: p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja co do poczynionych ustaleń w zakresie przewożonego towaru - tarcicy sosnowej impregnowanej narusza art. 7, 77, 107 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 64 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: • pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy, • pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści ust. 3 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. W myśl art. 140ab ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Stosownie do treści art.140aa ust. 4 nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a. dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b. nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2. rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji, należy w pierwszej kolejności przypomnieć, że kary pieniężne, wymierzane za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, są ustalane i wymierzane decyzją administracyjną, stanowiącą rezultat postępowania administracyjnego. Fakt, że w postępowaniach tych mają zastosowanie przepisy k.p.a. ma ten skutek, że zobowiązuje to organ administracji publicznej do zachowania standardu postępowania wyjaśniającego określonego w szczególności przepisami art.7, art. 77 i art. 80 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że przedmiotowy ładunek - tarcica sosnowa impregnowana nie była drewnem w rozumieniu art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d., ponieważ została przetworzona przemysłowo, przez co straciła przymiot surowca. Z takim stanowiskiem organu zawartym w zaskarżonej decyzji trudno się zgodzić. Przede wszystkim organ nie wyjaśnił w sposób wymagany przez art. 8 k.p.a. co rozumie pod pojęciem "przetworzenia przemysłowego", które prowadzi do utraty "przymiotu surowca" przez drewno, w szczególności jaki to proces przetwarzania drewna ma na myśli oraz co rozumie pod pojęciem tegoż surowca. W tym aspekcie sprawy Sąd zauważa , że pojecie "przetworzenia" używane w stosunku do drewna jest bardzo szerokie. Po drugie rację ma skarżący wywodząc, że z takiego stanowiska organu wynika, że zdaniem GITD tylko i wyłącznie drewno pobrane "loco las" jest drewnem, o którym mowa w art. 140aa ust. 4 pkt 2 p.r.d. Jednakże w zaskarżonej decyzji brak jest stosownej analizy na temat spornego ładunku w postaci tarcicy sosnowej czyli, - jak to widać na zdjęciach sporządzonych w trakcie kontroli - desek sosnowych. Tymczasem lektura pkt. 8 - Wytycznych Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 1 z dnia 6 kwietnia 2012 r. w sprawie wykładni pojęć "ładunku sypkiego" i "drewna" użytych na gruncie normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. nr 222, poz. 1321 ) zatytułowanego "Wyjaśnienie pojęcia drewna" prowadzi do zgoła odmiennych wniosków. Mianowicie mówi się tu, że; "We wszelkiego rodzaju opracowaniach jednoznacznie przyjmuje się, że drewno to po prostu surowiec drzewny otrzymywany ze ściętych drzew i formowany przez obróbkę w różnego rodzaju sortymenty. Zajmuje przestrzeń pomiędzy rdzeniem a warstwą łyka i kory. Pod względem technicznym drewno jest naturalnym materiałem kompozytowym o osnowie polimerowej wzmacniany ciągłymi włóknami polimerowymi, którymi są podłużne komórki zorientowane jednoosiowo." I dalej a pkt. 9 Wytycznych pisze się , że występuje "..drewno wielkowymiarowe ( brak górnych granic rozmiaru) lub średniowymiarowe (wyrabiane w dłużycach, kłodach i wyrzynkach)." Natomiast w pkt . 10 Wytycznych - "10. Przetworzenie drewna" wyjaśnia się, że: "...nie jest drewnem, w rozumieniu przepisu art. 5 ust, 2 pkt 1 ustawy zmieniającej, drewno w sytuacji jego przetworzenia przemysłowego i uzyskania "wyrobów z drewna" albowiem traci ono wówczas przymiot surowca. Norma ta nie znajdzie już zatem zastosowania np. w przypadku przewozu boazerii, mebli, elementów domków letniskowych, czy innych wyrobów drewnianych, stanowiących produkt przemysłu drzewnego." Przykładowo, według Wikipedii tarcica – jest to asortyment drzewny powstały w wyniku przetarcia drewna okrągłego w sposób indywidualny bądź grupowy (decyduje liczba równocześnie pracujących pił) na pilarkach: ramowych (trakach), taśmowych bądź tarczowych. Skarżący podnosił, że z "Wytycznych odnośnie europejskiej dobrej praktyki w zakresie mocowania ładunku w transporcie drogowym" wydanych przez Komisję Europejską – Dyrekcję Generalną ds. Energii i Transportu z 2013 r. wynika, że "środki bezpieczeństwa obowiązujące podczas transportu drewna dotyczą zarówno dłużnicy, jak i tarcicy" oraz że tarcicę ogólnie określa się mianem drewna (dział 7.2.1. tych Wytycznych). Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd uznał za zasadne zarzuty skargi dotyczące błędnych ustaleń faktycznych dotyczących rodzaju przewożonego ładunku. Organ administracyjny nie może dokonywać "dowolnych" czy też "niepełnych" ustaleń faktycznych. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). W rozpoznawanej sprawie za co najmniej przedwczesne należało uznać ustalenia dokonane przez organ w zakresie charakteru ładunku przewożonego przez skarżącego w sytuacji braku pogłębionej analizy charakteru owego ładunku stanowiącego tarcicę sosnową. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ powołał się na pkt 10 Wytycznych, nie wyjaśniając jednak bliżej tego stanowiska. W konsekwencji Sąd doszedł do przekonania, że organ, rozstrzygając w niniejszej sprawie, dopuścił się także naruszenia przepisu art. 8 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Wyrazem naruszenia tej zasady jest właśnie brak konsekwentnego stanowiska w kwestii pojęcia "drewna". Naruszenie wspomnianych przepisów procedury administracyjnej mogło mieć - w ocenie Sądu - istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowi dostateczną podstawę prawną do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się natomiast do pozostałych zarzutów skargi, Sąd uznał je za bezzasadne i podzielił stanowisko organu w całości w tym zakresie. Uwzględniając powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. (c) p.p.s.a. O niewykonywaniu uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie związany oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w niniejszym wyroku (v. art. 153 p.p.s.a.).