IV SA/Wa 2253/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Łukasz Krzycki, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2015 r. sprawy ze skarg S. S. oraz S. i J. małżonków P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącego S. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych oraz na rzecz skarżących S. i J. małżonków P. kwotę 474 (czterysta siedemdziesiąt cztery) złotych - tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. IV SA/Wa 2253/14 U Z A S A D N I E N I E Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzją z dnia [...].09.2014 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...].07.2014 r., nr [...].2014 o aktualizacji operatu ewidencyjnego, polegającej na doprowadzeniu zapisów w ewidencji gruntów i budynków do zgodności ze stanem prawnym poprzez wpisanie właścicieli odnośnie nieruchomości, dla której prowadzony jest zbiór dokumentów nr [...], w którym oznaczona jest jako działka nr hipoteczny [...] o powierzchni 0,5599 ha, położona w mieście [...], której w ewidencji gruntów i budynków odpowiadają obecne działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz [...], położone w obrębie nr [...] miasta [...] o łącznej powierzchni 0,5203 ha, w następujący sposób: S. i J. P. w udziale 1686/5599 części J. L. w udziale 281/5599 części R. L. w udziale 281/5599 części J. C. w udziale 628/5599 części T. C. w udziale 157/5599 części R. C. w udziale 157/5599 części J. O. w udziale 628/5599 części H. C. w udziale 595/11198 części W. C. w udziale 595/11198 części S. i T. S. w udziale 595/5599 części K. i B. K. w udziale 591/5599 części. W uzasadnieniu organ I. instancji podał, że postępowanie administracyjne w celu doprowadzenia zapisów w ewidencji gruntów i budynków do zgodności ze stanem prawnym nieruchomości, która nie ma urządzonej księgi wieczystej, a dla której prowadzony jest zbiór dokumentów nr [...] wszczęte z urzędu na skutek licznych pism stron. Miało ono na celu ustalenie, czy wpis w ewidencji gruntów i budynków jako właścicieli działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] następujących osób: • działka [...] – J. L. do udziału 1/8 części, R. L. do udziału 1/8 części, W. L. do udziału 5/8 części oraz S. P. do udziału 1/8 części; • działki [...], [...] – J. C. do udziału 2/3 części, R. C. do udziału 1/6 części oraz T. C. do udziału 1/6 części; • działki [...], [...], [...], [...] – J. L. do udziału 1/4 części, R.L. do udziału 1/4 części, W. L. do udziału 1/4 części oraz S. P. do udziału 1/4 części; • działka [...] – T. i S. małżonkowie S.; • działka [...] – H. C. do udziału 2/4 części oraz W. C. do udziału 2/4 części; • działka [..] – J. O.; • działka 178 – B. i K. małżonkowie R.- jest prawidłowy. W efekcie ustalono, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące własności tych nieruchomości dokonane w 1975 r., podczas założenia ewidencji gruntów i budynków, są niezgodne z dokumentami znajdującymi się w zbiorze dokumentów nr [...], z których wynika, że strony nie nabyły prawa własności określonych działek gruntu, a jedynie udział we współwłasności nieruchomości i w ramach nabytego udziału zostały im przekazane do użytkowania określone działki gruntu. Organ podał, że prawa wynikające z tych dokumentów dotyczą dawnej działki hipotecznej nr [...]. Działka ta nigdy nie była wykazana w ewidencji gruntów i budynków. W ewidencji od początku jej założenia - od 1975 r. ujawnione były działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], jako pochodzące ze zbioru dokumentów nr [...] (obecnie [...]), o łącznej powierzchni 0,4878 ha. Starosta ustalił, że zgodnie z dokumentami znajdującymi się w powiatowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym dawnej działce hipotecznej nr [...] o powierzchni 0,5599 ha w ewidencji gruntów i budynków odpowiadają obecne działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz [...] położone w obrębie [...] miasta [...] oraz projektowane działki nr [..], [...] oraz [...] o łącznej powierzchni 0,5583 ha. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym (uprzednią decyzję I. instancji organ odwoławczy uchylił) Starosta podał, że nieruchomość, dla której prowadzony jest w/w zbiór dokumentów stanowi dawna działka o nr. hipotecznym [...], o powierzchni 0,5599 ha, w skład której według zapisów w ewidencji gruntów i budynków wchodzą obecne działki ewidencyjne nr [..], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], oraz [...]położone w obrębie [...] miasta [...]o łącznej powierzchni 0,5288 ha. Powołując się na przyjęte do powiatowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego opracowania geodezyjne i kartograficzne nr [...] i [...], sporządzone w celu uregulowania stanu prawnego nieruchomości zajętych pod drogi publiczne na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.) – Starosta stwierdził, że pozostała część nieruchomości, dla której prowadzony jest zbiór dokumentów nr [...], znajduje się pod ulicą [...] - projektowana działka ewidencyjna nr [...] o powierzchni 0,0200 ha (z opracowania nr [...]) i ulicą [...] - projektowane działki nr [...] o powierzchni 0,0005 ha i [...] o powierzchni 0,0090 ha (z opracowania [...]). Starosta podał, że projektowane działki ewidencyjne ze wskazanych opracowań zostaną ujawnione w ewidencji gruntów i budynków niezwłocznie po otrzymaniu przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków stosownych dokumentów. W toku postępowania przed I. instancją ustalono, że wpisy w ewidencji gruntów i budynków dotyczące własności wskazanych nieruchomości, dokonane w 1975 r. podczas założenia ewidencji gruntów i budynków, są niezgodne z dokumentami znajdującymi się w zbiorze dokumentów nr [...]. Starosta pozyskał odpisy dokumentów własności znajdujących się w tym zbiorze dokumentów, a następnie na podstawie wskazanych dokumentów oraz zgodnie z dokumentami znajdującymi się w aktach postępowania ustalił, że z treści zgromadzonych aktów notarialnych obrazujących przechodzenie własności tych działek, wynika, że strony nie nabyły prawa własności określonych działek gruntu, a jedynie udział we współwłasności nieruchomości i w ramach nabytego udziału zostały im przekazane do użytkowania określone działki gruntu. W zawieranych aktach notarialnych, strony umówiły się, że w przypadku zatwierdzenia planu podziału nieruchomości, zgodnie ze szkicem, strony zgadzają się, aby na własność kupujących przeszły określone parcele wykazane na wspomnianym szkicu. Strony podniosły, że zgodnie z ustawą dnia 22.05.1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach oraz uchwałami Nr [..] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].12.1960 r., Nr [..] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].12.1960 r., Nr [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w W. z dnia [...].06.1959 r., [...] Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Warszawie z dnia [...].08.1959 r., Nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w P. z dnia [...].05.1963 r. - został zatwierdzony plan podziału nieruchomości [...], w związku z powyższym strony nabyły prawo własności użytkowanych przez siebie działek wskazanych na planie. Starosta nie podzielił tego stanowiska, ponieważ uchwały te nie zatwierdzają planów podziału nieruchomości, a traktują jedynie o planach zagospodarowania przestrzennego miasta [...] (uchwała Nr [...], Nr [...]), gromady [...] (uchwała Nr [...]) oraz o wyznaczeniu terenów dla budownictwa jednorodzinnego (uchwała Nr [...], [...]). Podobnie uchwała nr [...] PWRN w W. z dnia [...].01.1959 r, (dokument wcześniejszy od pozostałych) - zobowiązuje do podjęcia określonych działań w sprawach planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów miast i osiedli miejskich, natomiast nie znajdują się w niej zapisy dotyczące rozpoczęcia bądź zakończenia podziałów nieruchomości. Starosta wyjaśnił też , że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22.05.1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach, podział nieruchomości przeprowadza właściwy organ administracji prezydium powiatowej rady narodowej, który w szczególności: 1) wydaje i ogłasza decyzję o wszczęciu podziału, 2) zleca opracowanie projektów podziału, 3) ogłasza o sporządzeniu projektów podziału, 4) zatwierdza plany podziału, 5) wydaje decyzję o zakończeniu podziału i wprowadzeniu nowego stanu własności na obszarach objętych podziałem. Aktem wykonawczym tej ustawy było rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12.12.1958 r. w sprawie postępowania przy podziale i rozgraniczaniu nieruchomości na terenach budownictwa domów jednorodzinnych. Zgodnie z tym rozporządzeniem podziału nieruchomości dokonywano zgodnie z określoną procedurą. W myśl § 6 ust. 1, pkt. 1 tego rozporządzenia, po ogłoszeniu decyzji o wszczęciu podziału zgłaszano sądowi powiatowemu właściwemu do prowadzenia ksiąg wieczystych dla nieruchomości objętych podziałem wniosku o dokonanie w tych księgach wpisu wzmianki o wszczęciu podziału, a w razie braku księgi wieczystej złożenie do zbioru dokumentów decyzji o wszczęciu podziału. Po wykonaniu podziału zgodnie z § 19 ust. 2 cyt. rozporządzenia, decyzję o zakończeniu podziału i wprowadzeniu nowego stanu własności doręczało się na piśmie osobom zainteresowanym, a zgodnie z § 20 ust. 1 służba geodezyjna zgłaszała do sądu powiatowego właściwego do prowadzenia ksiąg wieczystych dla nieruchomości objętych podziałem wniosek o wykreślenie wpisów wzmianki o wszczęciu podziału oraz o ujawnienie w księgach wieczystych nowego stanu prawnego, a w razie braku księgi wieczystej - złożenia mapy i rejestru pomiarowego nowego stanu własności z wykazaniem nowo utworzonych działek oraz decyzji w sprawie zniesienia lub zmiany sposobu wykorzystywania istniejących służebności gruntowych do zbioru dokumentów. Starosta wyjaśnił, że w celu ustalenia, czy podział ten miał miejsce, dokonał wglądu do zbioru dokumentów nr [...] w Sądzie Rejonowym w P., jak również zwrócił się do stron postępowania o dostarczenie dokumentów świadczących o wszczęciu lub zakończeniu podziału nieruchomości. W aktach zbioru dokumentów brak dokumentów świadczących o podziale tej nieruchomości, a strony postępowania nie dostarczyły dokumentów na potwierdzenie tego faktu. Organ I. instancji nadmienił także, iż strony zarzuciły, że prowadzony w Sądzie Rejonowym w P. zbiór dokumentów nr [...] jest sfałszowany i znajdujące się w nim dokumenty - w szczególności akty notarialne - są dokumentami sfałszowanymi. Pozyskał zatem z Archiwum Państwowego odpisy aktów notarialnych dotyczące nieruchomości uregulowanej w zbiorze dokumentów nr [...], w celu sprawdzenia czy w niniejszej sprawie nie zachodzi konieczność powiadomienia właściwych organów. Treść powyższych aktów notarialnych jest jednak tożsama z treścią aktów notarialnych znajdujących się w zbiorze dokumentów. Starosta wskazał także, iż zgodnie z art. 20 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się jedynie władających gruntami państwowymi i samorządowymi. W myśl z art. 51 powyższej ustawy w ewidencji gruntów i budynków, założonej na podstawie dekretu z dnia 2 lutego 1955 r. o ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 6, poz. 32), oprócz właściciela, wykazuje się także osobę władającego, ale do czasu uregulowania tytułu własności. Zgodnie natomiast z § 12 ust. 2 oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków starosta w drodze decyzji orzeka o wykazaniu w ewidencji danych osób i jednostek organizacyjnych, które władają gruntami na zasadach posiadania samoistnego w przypadku gruntów o nieustalonym właścicielu. Wykazywanie zatem w ewidencji gruntów i budynków władających (użytkowników) w przypadku gruntów o ustalonych właścicielach, z wyjątkiem gruntów należących do Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - jest niedopuszczalne. Konkludując Starosta stwierdził, że brak jest dokumentów, z których wynikałoby, że osoby figurujące w operacie ewidencyjnym stały się wyłącznymi właścicielami poszczególnych działek ewidencyjnych. Organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzje w mocy. Wspomniał o toczącym się przed Sądem Rejonowym w P. postępowaniem o zniesienie współwłasności nieruchomości (sygn. akt [...]) z udziałem skarżących. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wskazał, że na podstawie dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej wykonanej na potrzeby uregulowania stanu prawnego gruntów w trybie art. 73 ustawy z dnia 13.10.1998 r. ustalono, że część nieruchomości [...] stanowią także grunty pod ulicami[...] i [...], oznaczone w tej dokumentacji w jako projektowane działki nr [...], [...], [...]. Wydane w tym trybie decyzje Wojewody [...] nie zostały przesłane dotychczas do organu ewidencyjnego (z uwagi na złożone skargi do sądu administracyjnego sprawa jest w toku), w związku z czym działki te nie zostały wykazane w ewidencji gruntów. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ odwoławczy stwierdził, że wykazane w zaskarżonej decyzji osoby i posiadane przez nich udziały w prawie własności nieruchomości, w skład której wchodzą działki ewidencyjne nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], ustalone zostały prawidłowo i wynikają z powołanych w uzasadnieniu decyzji aktów notarialnych przeniesienia udziałów w przedmiotowej nieruchomości oraz postanowień spadkowych. Podzielił stanowisko I. instancji, że z art. 20 ust. 2 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne wynika, iż w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - także inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu znajdują się nieruchomości. Ponadto w przypadku gruntów, dla których ze względu na brak księgi wieczystej, zbioru dokumentów albo innych dokumentów nie można ustalić właściciela - wykazuje się osoby lub inne podmioty, które władają tymi gruntami na zasadzie samoistnego posiadania. Powołany w odwołaniu pełnomocnika małżonków P. art. 51 ustawy odnosił się do przypadków gdy tytuł własności nie został jeszcze uregulowany. Przepis ten z dniem 12 lipca 2014 r. został wykreślony. Działka ewidencyjna nr [...] jest wykazana w ewidencji gruntów i budynków, w przeciwieństwie do działek projektowanych nr [...], [...], [...] wykazanych tylko w opracowaniach geodezyjnych, dlatego została objęta zaskarżoną decyzją. Nowy stan prawny tej działki może zostać ujawniony po przesłaniu przez Wojewodę [...] ostatecznej decyzji komunalizacyjnej, co dotychczas nie nastąpiło. W ocenie organu odwoławczego, zarzuty zawarte w odwołaniu S. S. - w świetle akt sprawy - również są nieuzasadnione, a oskarżenia nieuprawnione. Dokumenty, których kopie zostały załączone do odwołania, nie stanowią podstawy do wykazania innego stanu prawnego wymienionych w decyzji działek niż orzeczono w zaskarżonej decyzji. Decyzja ta została zaskarżona do Sądu przez pełnomocnika małż. S. i J. P. oraz przez pełnomocnika S. S.. W pierwszej ze wskazanych skarg zarzucono naruszenie: 1) art. 21 ust. 1, art. 23 ust. 3 pkt 1 lit. a, art. 24 ust. 2a pkt 1 lit. a oraz lit. b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (w brzmieniu obowiązującym od 12 lipca 2014 r., określanej dalej jako uPGiK), a także: § 9 ust. 1, ust. 2 pkt 2, § 10 ust. 1 i ust. 2, § 11 ust. 1 pkt 3 i 4, § 12 ust. 1 pkt 4, § 44 pkt 2, § 46 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 oraz § 47 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (określanego dalej jako rozporządzenie) oraz art. 7 K.p.a. w następstwie, mimo zmienionego z dniem 12 lipca 2014 r. stanu prawnego, uznania za zgodną ze stanem faktycznym i prawnym, także na dzień [...]września 2014 r. decyzji: a) nieuwzględniającej danych wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych nadesłanych Staroście [...] przez Burmistrza Miasta [...], potwierdzających fakt uwłaszczenia tego Miasta z dniem 01.01.1999 r. na określonych nowych działkach geodezyjnych, wyodrębnionych faktycznie i prawnie kosztem nieruchomości, dla której jest prowadzony przez Sad Rejonowy w P. zbiór dokumentów nr [...], to jest działkach wchodzących w skład ulic [...], [...] i [...] w P., a więc decyzji wskazujących na istnienie i takich (obecnie "okrojonych") działek ewidencyjnych, których faktycznie i prawnie - obiektywnie rzecz biorąc - według stanu na dzień [...] lipca 2014 r., (a więc według stanu na dzień wydania skarżonej decyzji Starosty [...]) już nie było, to jest wobec zignorowania danych wynikających z takich ostatecznych decyzji administracyjnych, jak: • decyzja nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdzająca nabycie przez Gminę Miasto P. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działka ew. nr [...], z tej przyczyny, że w dniach 31.12.1998 r. i 01.01.1999 r., stanowiła fragment ulicy [...], będącej drogą publiczną w zarządzie Miasta P.(utrzymana w mocy decyzją Ministra Transportu; Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...]), • decyzja nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdzająca nabycie przez Gminę Miasto P. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości położonych w P., oznaczonych jako działki ew. o numerach [...] i [...] z tej przyczyny, że w dniach 31.12.1998 r. i 01.01.1999 r. wchodziły w skład ulicy [...], będącej drogą publiczną w zarządzie Miasta P., (utrzymana w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...]), • decyzja nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. stwierdzająca nabycie przez Gminę Miasto P. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działka ew. nr [...] z tej przyczyny, że w dniach 31.12.1998 r. i 01.01,1999 r. wchodziła w skład ulicy [...], będącej drogą publiczną w zarządzie Miasta P., (utrzymana w mocy decyzją Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia [...] września 2012 r. nr [...]) w sytuacji, gdy rozstrzygnięcia zawarte w tych decyzjach były znane Staroście [...] (w świetle stwierdzeń zawartych na stronach 3 i 4 wydanej przez niego decyzji nr [...].2014 z [...] lipca 2014 r oraz Organowi II instancji, i nie były przez te organy podawane w wątpliwość, b) poświadczającej nieprawdę co do tego, że powierzchnie składające się na obszar ww. działek o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], [...], to jest wymienionych w trzech ww. ostatecznych decyzjach Wojewody [...] potwierdzających fakt uwłaszczenia na nich Miasta Gminy P. z mocy samego prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., że w dniu [...] lipca 2014 r., nadal stanowiły fragment obszaru nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi zbiór dokumentów ZD nr [...], a więc, że w dniu [...] lipca 2014 r. nadal stanowiły przedmiot współwłasności osób wymienionych w tym zbiorze, a więc przedmiot współwłasności: J. i S. małż. P., J. L., R. L., S. i T. małż. S., J. C., T. C., R. C., J. O., B. i K. małż. K., W. C., H. C. w sytuacji, gdy żadna z tych osób na którymkolwiek z etapów dotychczasowego postępowania nie wywodziła, że aktualnie jest współwłaścicielem powierzchni składających się na cztery ww. działki ewidencyjne o numerach [...], [...], [...], [...], (wchodzących w skład określonych dróg publicznych) a tym samym, że jest przekonana, że powinna płacić podatki także od powierzchni owych działek, c) wskazującej na obowiązek Burmistrza Miasta P. wymierzania określonym osobom podatku od nieruchomości od większej powierzchni niż faktycznie i prawnie zajmowana przez te osoby, a więc uwidocznione jako współwłaściciele nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi zbiór dokumentów ZD nr [...], d) nieuwzględniającej celów, dla którego ewidencja gruntów i budynków jest prowadzona, a więc- w szczególności - odnotowaniu stanu faktycznego, a także stanu prawnego władania poszczególnymi działkami w rozumieniu § 9 ust. 1 i ust 2 pkt 2 rozporządzenia, a w danym wypadku wobec zignorowania istniejącego od lat stanu faktycznego władania poszczególnymi działkami wchodzącymi, dawniej lub/i obecnie, w skład nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w P. prowadzi zbiór dokumentów ZD nr [...] w wyniku respektowanego przez współwłaścicieli owej nieruchomości tzw. podziału quod usum, pokrywającego się z granicami istniejących działek ewidencyjnych, w sytuacji, gdy utraty powierzchni pierwotnej nieruchomości, dla której był założony określony zbiór dokumentów, na rzecz Gminy Miasta P. "pod ulice", odbyło się wyłącznie kosztem niektórych z działek wyodrębnionych z danej nieruchomości, a mianowicie położonych u zbiegu ulicy [...] i [...] oraz u zbiegu ulicy [...] i [...], a wiec - w istocie - kosztem tylko niektórych, a nie wszystkich współwłaścicieli danej nieruchomości, e) sprzecznej z celami, dla których ewidencja gruntów i budynków jest prowadzona, do których nie wydaje się należeć wyjaśnianie, jakie, znane organowi lub faktycznie istniejące, działki ewidencyjne wchodzą w skład nieruchomości X, dla której jest prowadzony zbiór dokumentów Y przez sąd rejonowy z, ani jakie udziały we wszystkich lub w poszczególnych działkach objętych określonym zbiorem dokumentów mogą mieć osoby uznawane przez organ za właścicieli lub współwłaścicieli tych działek lub za władające nimi, 2) § 45 ust. 1 rozporządzenia oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. w następstwie braku podania w sentencji, a także w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji organu odwoławczego, a także w sentencji i w uzasadnieniu decyzji Starosty [...], danych: a) pozwalających na poznanie rozumienia przez organy rozpoznających sprawę takich kategorii pojęciowych, jaką stanowią: "operat ewidencyjny" oraz dane podlegające uwzględnieniu przy jego sporządzaniu, zwłaszcza w świetle zmodyfikowanych z dniem 12 lipca 2014 r. z mocy ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 4 lipca 2014 r. poz. 897) unormowań art. 23 i 24 uPGiK, b) celu i przedmiotu danej aktualizacji w sposób nawiązujący do treści pierwszego z tych przepisów, a więc przez wyraźne podanie, czy celem organu wydającego określoną decyzję, jest (było): • zastąpienie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym, prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi, a jeżeli tak, to ze wskazaniem tak "niezgodnych" danych, postaci/przyczyn owej "niezgodności", a także z przedstawieniem danych, które organ uznaje za "odpowiednie", • ujawnienie nowych danych ewidencyjnych, a jeżeli tak, to które dane organ uważa za nowe w stosunku do wcześniej ujawnionych w ewidencji, • wyeliminowanie danych błędnych, a jeżeli tak, to które z danych dotychczas ujawnionych w ewidencji uważa za błędne i dlaczego. 3) art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. w następstwie: a) "przejścia do porządku" nad faktem poczynienia przez Organ I instancji zbędnych, a w części odnoszącej się do działki o numerze ewidencyjnym [...], wzajemnie wykluczających się ustaleń, a mianowicie, że z mocy ostatecznej, deklaratoryjnej, decyzji Wojewody [...] nr [...] z [...].04.2012 r. ww. działka o numerze ewidencyjnym [...] przestała być - z dniem 1 stycznia 1999 r. - przedmiotem współwłasności osób wymienionych w sentencji tej decyzji, a zarazem, że nadal, to jest [...] lipca 2014 r., stanowiła przedmiot ich współwłasności, a nie wyłącznej własności Miasta P., a tym samym nie może stanowić elementu określonego urzędowego zbioru dokumentów, który, zważywszy na jego historię i naturę, nie obejmuje praw Miasta P. jako wyłącznego właściciela danej nieruchomości (tu: działki), a jedynie prawa określonych osób fizycznych jako współwłaścicieli nieruchomości, dla której dany zbiór urzędowy był i jest prowadzony przez Sąd Rejonowy w P., b) ewentualnego braku zażądania od Wojewody [...] albo "oryginałów" ostatecznych decyzji administracyjnych, albo potwierdzenia ich ostateczności, w sytuacji, gdy treść owych decyzji, z racji ich nadesłania Staroście [...] przez Burmistrza Miasta P., była już znana Organowi I instancji, a które uważał on za istotne dla "aktualizacji operatu ewidencyjnego", w sytuacji gdy ów organ przyjmował, że jedynie doręczenie mu takich oryginałów przez Wojewodę [...], upoważnia go do podjęcia działań o charakterze aktualizacyjnym, a nie dysponował informacją, by mogły być one w międzyczasie uznane za nieważne, uchylone, zmienione lub, by doszło do wstrzymania ich wykonania, c) braku jakiegokolwiek nawiązania do wytycznych co do dalszego postępowania, jakie zostały zawarte w poprzedniej decyzji organu odwoławczego wydanej w tej sprawie z nawiązaniem do treści art. 138 § 2 K.p.a., a w szczególności w sposób pozwalający na ustalenie, czy, a jeżeli tak, to na ile organ I. instancji zrealizował owe wytyczne, a także, jak sam organ odwoławczy ocenia taką (tu: ewentualną) realizację owych wytycznych, 3) art. 7, art. 11, art. 12, art. 15 K.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w stopniu rzutującym na wynik sprawy w następstwie: a) braku właściwego przedstawienia i odniesienia się do zarzutów odwołania wniesionego w Imieniu J. i S. małż. P. od decyzji nr [...] Starosty [...] z [...] lipca 2014 r., b) braku uwzględnienia z urzędu art. 23 i art. 24 uPGiK w brzmieniu obowiązującym od 12 lipca 2014 r. z mocy ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o zmianie ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 4 lipca 2014 r. poz. 897), a w szczególności wobec braku uchylenia decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2014 r. w połączeniu z przekazaniem temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania, albo wobec braku uchylenia tej decyzji w połączeniu z rozstrzygnięciem o istocie sprawy w sposób uwzględniający dane zawarte w trzech ww. ostatecznych decyzjach Wojewody [...], których treść była znana także organowi odwoławczemu, przy jednoczesnym odnotowaniu faktu utraty mocy obowiązującej art. 51 uPGiK z mocy ostatnio wymienionej ustawy, a wiec potwierdzeniu faktu, że zmiany wprowadzone tą ustawa miała bezpośrednie zastosowanie przy rozpoznawaniu po [...] lipca 2014 r. odwołania od decyzji organu I. instancji, wydanej przed tym dniem, c) braku wyjaśnienia z urzędu, np. przez wystąpienie do Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej jako organu nadrzędnego w stosunku do Wojewody [...] w określonych sprawach uwłaszczeniowych, czy trzy ww. decyzje Wojewody [...] mają walor decyzji ostatecznych, a jeżeli tak, czy nie doszło do wstrzymania ich wykonania w związku z ewentualnymi postępowaniami kontrolnymi lub nadzorczymi, 4) - ewentualnie - art. 77 § 4 i art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 140 K.p.a. w następstwie braku zawieszenia z urzędu postępowania odwoławczego mimo kontynuacji przed sądami administracyjnymi postępowania kontrolnego w sprawie legalności trzech ww. decyzji Wojewody [...] w przedmiocie uwłaszczenia Gminy Miasta P. z dniem 1 stycznia 1999 r. na czterech ww. działkach ewidencyjnych o numerach [...], [...], [...], [...], wchodzących w skład ulic: [...], [...] i [...] w P., obecnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pod sygnaturami akt: I OSK 505/14, I OSK 506/14, I OSK 507/14, w następstwie wniesienia przez S. S. trzech skarg kasacyjnych od trzech wyroków WSA w Warszawie z dnia 17 października 2013 r. pod sygnaturami: I SA/Wa 2373/12, I SA/Wa 2374/12,1 SA/Wa 332/13, oddalających skargi T. i S. małż. S. od trzech ww. decyzji uwłaszczeniowych decyzji [...] oraz utrzymujących je w mocy decyzji Organu II. instancji, a wiec wyroków, w wersji zanonimizowanei, powszechnie dostępnych drogą internetowa w ramach Centralnej Bazy Orzeczeń Sadów Administracyjnych pod adresem: http://orzecznia.nsa.gov.pl. które powinny być znane Organowi Odwoławczemu z urzędu. Z kolei w drugiej skardze, wywiedzionej przez pełnomocnika S. S. zarzucono: 1) obrazę przepisów prawa materialnego, tj.: a) § 12 ust. 1 punkt 5 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie skarżonej decyzji, pomimo iż ta ujawnia prawa osób, które nie mogą być pogodzone z dyspozycjami zawartymi w aktach normatywnych, b) § 12 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków in extenso - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie w sposób dorozumiany skarżonym rozstrzygnięciem, że istnienia prawa nie można wywieść z przesłanek pośrednich, gdy ugruntowana jest właśnie taka wykładnia wskazanego przepisu. 2) obrazę przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie, tj.: a) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - poprzez naruszenie przepisów postępowania przez organ wyższego stopnia w toku postępowania administracyjnego, a mianowicie arbitralne (a nie dowolne) stwierdzenie braku dokumentów, z których wynikałoby, że osoby wpisane w rejestrze gruntów stały się wyłącznymi właścicielami poszczególnych działek, gdy z dokumentów znajdujących się w aktach oraz z przesłanek pośrednich (w tym ustawy) wynikają wnioski odwrotne, a jednocześnie sama kwalifikacja w/w osób jako współwłaścicieli budzi wątpliwości w świetle samych aktów notarialnych ich dotyczących a zestawionych z przepisami prawa, b) art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - poprzez naruszenie przepisów postępowania przez organ wyższego stopnia w toku postępowania administracyjnego, a mianowicie arbitralne (a nie dowolne) przyjęcie, że zbiór dokumentów [...] (prowadzony aktualnie przez sąd wieczystoksięgowy w P.) obejmuje wszystkie działki wskazane w decyzji utrzymanej rzez organ wyższego stopnia, gdy nie wynika to z dziennika zdawczego (przerejestrowania zbioru dokumentów ZD nr [...] do ZO nr [...]), c) art. 7 K.p.a. - poprzez zalegalizowanie niepodjęcia przez organ niższego stopnia wszystkich wymaganych prawem czynności dowodowych i przyjęcie w skarżonym rozstrzygnięciu, że właściwe organy państwa nie posiadają decyzji w przedmiocie zatwierdzenia planu podziału nieruchomości, gdy takie wnioski są przedwczesne, a organ niższego stopnia nie zwrócił się nawet do właściwych organów administracyjnych o przedstawienie mu mapy podziału, na której to zapisywane były w formie klauzuli decyzje podziału, d) art. 107 § 3 K.p.a. - poprzez nieodniesienie się przez organ do wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego, tj. błędnego stosowania w sprawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, błędnego odnoszenia do sprawy zbioru dokumentów [...] w sytuacji, gdy tenże nie ma za przedmiot wszystkich działek objętych decyzją utrzymaną w mocy przez organ wyższego stopnia, jak również niestosowania w sprawie ustawy z dnia 22 maja 1958 r. o terenach dla budownictwa, z której w realiach sprawy wynika, iż zbywane w latach 60 i 70. zeszłego wieku działki przechodziły na wyłączną własność (a nie współwłasność) wskazanych a aktach notarialnych osób - co wyklucza wszechstronne rozważenie sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skoro w myśl przepisu art. 7 ust. 2 cyt. ustawy z dnia 22.05.1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach "z chwilą ogłoszenia o wyznaczeniu terenów budownictwa jednorodzinnego podział i zabudowa tych terenów mogą być dokonywane jedynie przy zachowaniu przepisów niniejszej ustawy" - to zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy "nieruchomości położone na terenie budownictwa jednorodzinnego przed dokonaniem ich podziału (art. 6 ust 1 pkt 1) mogą być zbywane tylko w całości", w związku z czym a contrario obrót działkami budowlanymi może być dopuszczony wyłącznie pod warunkiem wcześniejszego podziału nieruchomości. Takie jednoznaczne brzmienie przepisów prowadzi, w ocenie pełnomocnika skarżącego do wniosku, że skoro w realiach sprawy obrót w latach 60 oraz 70. ubiegłego wieku częściami nieruchomości o dawnym numerze [...] o powierzchni wyjściowej 5.599 m² (położonej na terenie budownictwa jednorodzinnego) był zakazany z mocy art. 24 ust. 1 cyt. ustawy przed dokonaniem jej podziału - to sprzedaż na rzecz stron działek budowlanych (części nieruchomości), która bez wątpienia miała miejsce, następowała już po wydaniu decyzji podziałowej. W przeciwnym wypadku obrót tymi działkami nie tylko byłby niemożliwy, lecz nadto notariusz sporządzający akty notarialne sprzedaży działek wskazane w skarżonej decyzji (jak i decyzji ją poprzedzającej) odmówiłby ich sporządzenia, jako niezgodnych z ustawą. Nie miało to natomiast miejsca. Fakt podziału można więc wywieść z przesłanek pośrednich. Naruszenie przepisów postępowania przez organ wyższego stopnia w toku postępowania administracyjnego polega też na tym, jak wywodzi skarga, iż ten kontrolując decyzję arbitralnie przyjął, że zbiór dokumentów [...] (prowadzony aktualnie przez sąd wieczystoksięgowy w P.) obejmuje wszystkie działki wskazane w decyzji utrzymanej przez organ wyższego stopnia, gdy nie wynika to z dziennika zdawczego, tj. takie twierdzenie nie ma poparcia w dokumentach urzędowych. W ocenie pełnomocnika skarżących, organ powinien poszukiwać stosownych dokumentów przed tą jednostką, która przejęła po reformie ustrojowej i administracyjnej w 1989 r. kompetencje organu administracji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, a nie w sądzie, czy od stron. Co więcej, decyzje podziałowe wydane w trybie art. 18 ustawy były często zapisywane na mapach podziału w formie stosownej klauzuli (powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 kwietnia 2011 r. II SA/Ke 161/2011), a zatem poszukiwanie samego dokumentu, bez równoległego zarządzenia poszukiwania mapy podziału - również wydaje się nieuprawnione. Wskutek niepodjęcia wszystkich wymaganych prawem czynności dowodowych w rozumieniu art. 7 K.p.a. – organ, zdaniem pełnomocnika, w sposób przedwczesny przyjął, iż właściwe organy państwa nie posiadają decyzji w przedmiocie zatwierdzenia planu podziału nieruchomości, a już tylko z tych powodów decyzja powinna być - a nie została - wyeliminowana z obrotu. Pełnomocnik wskazał, że skarżący złożyli w trakcie postępowania dwa dokumenty pochodzące od Wiceprezesa Sądu Rejonowego w P., który jasno stwierdza, że przerejestrowanie Zbioru Dokumentów o numerze [...] do Zbioru Dokumentów o numerze [...] nastąpiło [...].03.1979 r. w zakresie wskazanym w załączonej kserokopii dziennika zdawczego. Jeżeli zatem ze wskazanego dziennika zdawczego jasno wynika, że zbiór dokumentów nr [...] został założony [...].03.1979 r. ze zbioru nr [...] jedynie dla nieruchomości, której właścicielem była J. O. - to tym samym inne nieruchomości, które były "zaewidencjonowane" w zbiorze nr [...] nigdy nie zostały "przerejestrowane" do zbioru [...] i nadal funkcjonują w zbiorze dokumentów nr [...]. Organ odwoławczy zatem arbitralnie przyjął, że zbiór dokumentów [...] (prowadzony aktualnie przez sąd wieczystoksięgowy w P.) obejmuje wszystkie działki wskazane w decyzji utrzymanej rzez organ wyższego stopnia, gdy nie wynika to z dziennika zdawczego, tj. takie twierdzenie – zdaniem pełnomocnika - nie ma oparcia w dokumentach urzędowych. Reasumując pełnomocnik skarżącego stwierdził, że sam stan rzeczy wynikający z akt przesądza o tym, iż strony niniejszego postępowania nie są współwłaścicielami nieruchomości, a nabyte przez nich lub ich poprzedników działki są oddzielnymi nieruchomościami i stanowią ich wyłączną własność. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Skarga nie została oparta na uzasadnionych podstawach. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Oceny legalności zaskarżonych aktów Sąd dokonuje poprzez ustalenie, czy podjęto je zgodnie z przepisami postępowania administracyjnego oraz czy prawidłowo zastosowano i zinterpretowano normy prawa materialnego. Należy nadto zauważyć, iż w myśl art. 134 P.p.s.a. Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji oraz decyzji utrzymującej ją w mocy, w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy Sąd doszedł do przekonania, że obie skargi są zasadne. Trafne są zarzuty skargi małż. S. i J. P.. Przede wszystkim bowiem należy mieć na uwadze, że przeprowadzona aktualizacja przedmiotowego operatu ewidencyjnego miała służyć ustaleniu, czy dotychczasowy wpis w ewidencji właścicieli poszczególnych działek, obecnie wyodrębnionych z dawnej działki o nr. hip. [...], o łącznej pow. 0,5599 ha, położonej w P., dla której prowadzony jest zbiór dokumentów nr [..], istotnie był wadliwy i czy istnieją podstawy do wykazania osób dotychczas wpisanych jako właściciele poszczególnych tych działek - jako współwłaścicieli w częściach ułamkowych każdej z działek tworzących dawną działkę o nr. hip. [...], za które organ przyjął działki ew. o numerach: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],. W ocenie Sądu, trafnie podniósł pełnomocnik małż. S. i J. P., że organ dokonując owej aktualizacji operatu ewidencyjnego nie był uprawniony do objęcia nim działek już nieistniejących na dzień owej aktualizacji (w dniu [...].07.2014 r.). W efekcie organ wadliwie nie uwzględnił danych wynikających z ostatecznych decyzji administracyjnych Wojewody [...] (wszystkich utrzymanych w mocy w 2012 r. przez Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki), a mianowicie decyzji: - z [...].04.2012 r., stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto P. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności działki nr [...], o pow. 200 m², pod drogę publiczną – ul. [...]; - z [...].04.2012 r., stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto P. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności działek nr [...] o pow. 90 m² i nr [...] o pow. 5 m² pod drogi publiczne – stanowiących pobocze ul. [...] oraz skrzyżowanie ul. [...]i ul. [...]; - z [...].04.2012 r., stwierdzającej nabycie przez Gminę Miasto P. z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności działki nr [...], o pow. 278 m², pod część drogi publicznej – ul. [.[..]. We wszystkich tych sprawach, decyzje Ministra utrzymujące w mocy wskazane decyzje komunalizacyjne zaskarżone zostały przez S. S. i T. S. do WSA w Warszawie. Sąd ten wyrokami z 17.10.2013 r. skargi te oddalił. S. S. i T. S. wywiedli skargi kasacyjne do NSA, który dotychczas ich jeszcze nie rozpoznał. Nie zmienia to jednakże faktu, iż dokonując aktualizacji przedmiotowego operatu ewidencyjnego, w myśl § 12 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29.03.2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001 r., nr 38 poz. 454 ze zm.), organ zobowiązany był uwzględnić ostateczne decyzje pozostające w obrocie prawnym, a takimi były wskazane decyzje komunalizacyjne Wojewody [...]. Należy mieć też na względzie, iż orzeczenia WSA potwierdziły ich trafność. Wobec tego zachodziły podstawy do uwzględnienia w ewidencji, danych wynikających z ostatecznych, wskazanych decyzji Wojewody. Starosta zobowiązany był zatem wystąpić o oryginały decyzji, z potwierdzeniem ich ostateczności. Należy mieć przy tym na uwadze, że w myśl § 44 pkt 2 cyt. rozporządzenia - obowiązkiem Starosty jest utrzymanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Nie można zatem przyjąć, że te decyzje nie były dla organu dostępne. Uprzednio zresztą nadesłał je Staroście Burmistrz Miasta P.. Brak zatem pomniejszenia obszaru dawnej działki o nr. hip. [..], położonej w P., o łącznej pow. 0,5599 ha, o teren działek ją tworzących, a przejętych wskazanymi decyzjami pod drogi publiczne (od początku 1999 r.), prowadzi w efekcie, jak trafnie wskazał pełnomocnik skarżących, do konieczności uiszczania wyższych podatków od nieruchomości, niż w rzeczywistości należne. Taka sytuacja, nawet wówczas, gdy nie jest to znaczna różnica, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Proste obliczenie rachunkowe wskazuje bowiem na to, że łączna pow. wszystkich, przedmiotowych działek zajętych pod drogi publiczne (o numerach: [...], [...], [...] oraz [...]) odjęta od pierwotnej wielkości tej nieruchomości (0,5599 ha), daje w efekcie pow. mniejszą, niż przyjęte przez organ - 0,5203 ha. W tym kontekście wadliwie rozstrzygnął organ odwoławczy nie dostrzegając tego uchybienia I. instancji. Uzasadnienie jego rozstrzygnięcia jest lakoniczne i skrótowe, a przeważającą część wywodów, zajmuje przytoczenie regulacji prawnych, znajdujących zastosowanie w sprawie. Podobnie też organ odwoławczy nie rozważył i nie odniósł się do argumentacji odwołania, wniesionego przez S. S.. Jakkolwiek było ono sporządzone przez skarżącego odręcznie i niezbyt jasno sformułowane, to w razie wątpliwości - co do przedstawionych zarzutów i argumentacji - organ mógł zastosować art. 50 § 1 K.p.a. i wezwać odwołującego się do złożenia wyjaśnień. Nie uczynił tego i w efekcie nie odniósł się do zarzutu odwołania, iż przerejestrowanie zbioru dokumentów nr [...] na nr [...], które miało miejsce [...].03.1979 r., nastąpiło jedynie dla nieruchomości stanowiącej własność J. O., skoro wynika to z wpisu w dzienniku zdawczym, udostępnionym przez Prezesa Sądu Rejonowego w P.. Z tego, S. S. wyprowadził wniosek, że inne nieruchomości, poza należącymi do J. O., nadal funkcjonują w zbiorze dokumentów nr [...]. Właściwe wyjaśnienie tej kwestii ściśle wiąże się z zarzutami S. S., iż wbrew ustaleniom I. instancji, nastąpił podział nieruchomości stanowiącej dawną działkę nr [...] i to prawny, a nie jedynie do użytkowania. Odwołujący się wskazywał na ustawę z 22.05.1958 r. o terenach dla budownictwa domów jednorodzinnych w miastach i osiedlach. Podnosił (niezbyt jasno, a jego stanowisko zostało uszczegółowione dopiero w skardze), iż ustawa ta nie pozwalała na obrót działkami budowlanymi bez uprzedniego podziału nieruchomości. Skoro zatem obrót taki miał miejsce, oznacza to w jego ocenie, że dawna działka nr [...] została uprzednio podzielona, a podział przedmiotowej nieruchomości został zatwierdzony. W ocenie skarżącego, można to udowodnić właściwie szukając dokumentacji, a mianowicie przed jednostką, która po reformie ustrojowej i administracyjnej z 1989 r. przejęła kompetencje Prezydium Powiatowej Rady Narodowej. Skarżący podał także, iż decyzja podziałowa mogła być zapisana na mapach podziału w formie stosownej klauzuli. Wskazane kwestie, po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, winien rozważyć organ I. instancji, raz jeszcze rozpatrując sprawę, mając zarazem na uwadze, że aktualizacja operatu ewidencyjnego, przez usunięcie błędnych danych, a wpisanie właściwych - wiązać się musi z wykazaniem, że ujawnienie nowego (przyjętego) stanu prawnego nieruchomości jest prawidłowe. Sąd zgadza się natomiast ze stanowiskiem organów obu instancji, że wymienione uchwały nie zatwierdzają planów podziału nieruchomości, a traktują jedynie o planach zagospodarowania przestrzennego miasta P. (uchwała Nr [...], Nr [...]), gromady [...] (uchwała Nr [...]) oraz o wyznaczeniu terenów dla budownictwa jednorodzinnego (uchwała Nr [...], [...]). Podobnie uchwała nr [...] PWRN w W. z dnia [...].01.1959 r, - zobowiązywała do podjęcia określonych działań w sprawach planów zagospodarowania przestrzennego dla terenów miast i osiedli miejskich, nie znajdują się w niej natomiast zapisy dotyczące rozpoczęcia bądź zakończenia podziałów nieruchomości. Podobnie trafnie wskazał organ odwoławczy, że powołany w odwołaniu pełnomocnika małżonków P. art. 51 uPGK odnosił się do przypadków, gdy tytuł własności nie został jeszcze uregulowany. W rozpatrywanej sprawie sytuacja taka nie zachodziła. Przepis ten z dniem 12 lipca 2014 r. został wykreślony. Obecnie natomiast cyt. ustawa w art. 20 ust. 2 pkt 1 lit a stanowi, że w ewidencji gruntów i budynków wykazuje się właścicieli nieruchomości, a w przypadku nieruchomości Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego - oprócz właścicieli inne podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu, w rozumieniu przepisów o gospodarowaniu nieruchomościami Skarbu Państwa, znajdują się te nieruchomości. Nie było zatem, w świetle brzmienia tego przepisu sprzed jego zmiany, a więc sprzed 12.07.2014 r., jak i obecnie, podstaw do ujawniania osób władających nieruchomościami, stanowiącymi własność lub współwłasność osób fizycznych, znanych z imienia i nazwiska. Możliwe to było przed zmianą tego przepisu jedynie wówczas, gdy właściciel był nieznany. Jednocześnie Sąd nie stwierdził podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania, z uwagi na zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, jakie skarżący S. S. w dniu [..].02.2015 r. złożył do Prokuratury Okręgowej w W. w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa z art. 268 k.k., który to zarzut, zdaniem skarżącego, może też dotyczyć decyzji, których legalność badał Sąd w niniejszym postępowaniu. W wyrokach WSA (z 17.10.2013 r., sygn.. akt: I SA/Wa 332/13, I SA/Wa 2373/12 i I SA/Wa 2374/12), tyczących owych decyzji komunalizacyjnych, był już uprzednio rozważany zarzut sfałszowania dokumentów, na podstawie których dokonano istotnych w sprawie ustaleń. Sąd wówczas podzielił stanowisko organu, co do niezasadności tego zarzutu. Złożenie zawiadomienia do Prokuratury i to tożsamego z podnoszonymi wówczas zarzutami, w dodatku w ostatniej chwili, na dwa dni przed rozprawą, a następnie wnoszenie w oparciu o to o zawieszenie postępowania sądowego, prowadziłoby – w razie uwzględnienia tego wniosku – do przewlekłości postępowania sądowego. Odnotować też należy, że wnioskowi temu sprzeciwiły się też pozostałe strony tego postępowania sądowego. Z przytoczonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 1270 ze zm.) - orzekł jak w pkt. 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania – w pkt. 3 sentencji - rozstrzygnięto na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy, zwracając koszty postępowania sądowego wnoszącym obie skargi. Uwzględniając fakt, że oboje małżonkowie Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, orzekając ponownie w sprawie organ odwoławczy uwzględni wskazania co do dalszego postępowania, zawarte w uzasadnieniu niniejszego orzeczenia.