II SA/Gd 818/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska, Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2015 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia 17 października 2014 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 17 października 2014 r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z 26 sierpnia 2014 r. orzekającą o odmowie udzielenia "A" spółce z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...]w postaci wieży o wysokości 40 m z antenami sektorowymi, radioliniowymi, urządzeniami sterującymi, zasilającymi oraz zasilaniem elektrycznym, na działce nr [...] położonej przy ul. S. w miejscowości B., gmina P. G. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z 23 czerwca 2014 roku "A" Sp. z o.o. wystąpiła do Starosty o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej. Organ I instancji wydał decyzje negatywną wskazując, że nie zostały usunięte nieprawidłowości projektu budowlanego dotyczące zgodności z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w szczególności § 43 ust. 7 tej uchwały, gdzie wprowadzono obowiązek komasacji anten telefonii komórkowej różnych operatorów z maksymalnym wykorzystaniem istniejących masztów o tej funkcji, § 43 ust. 6 uchwały, gdzie widnieje zapis, że maszty telefonii komórkowej należy lokalizować poza wszelkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej oraz § 18, gdzie wprowadzony został zakaz realizacji obiektów dysharmonizujących krajobraz. Dodatkowo organ I instancji wskazał na brak uzgodnienia dla przyłącza energii elektrycznej oraz brak decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolnej. Inwestor wniósł odwołanie, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania decyzji zezwalającej na realizację przedmiotowej inwestycji. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, a także kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6. W przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 prawa budowlanego). Jak stanowi natomiast ust. 4 przywołanego powyżej artykułu tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia wszystkich wymagań określonych w ust. 1 właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W rozpatrywanej sprawie Starosta po stwierdzeniu braków i nieprawidłowości w projekcie budowlanym, zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami, nałożył na inwestora obowiązek ich usunięcia. W ocenie Wojewody nie wszystkie braki i nieprawidłowości wymienione w postanowieniu Starosty znajdują swoje uzasadnienie w obowiązujących przepisach prawa, a tylko w takim przypadku organ może żądać ich uzupełnienia. Za nieuzasadnione uznano żądanie dołączenia przez inwestora dowodu wyłączenia działki nr [...] z produkcji rolnej. W przypadku gruntów rolnych zaliczonych do klasy IV (a do takiej zalicza się przedmiotowa działka) nie zachodzi konieczność wyłączenia. Starosta potwierdził ten fakt w decyzji z 26 września 2014 r., orzekającej o umorzeniu postępowania w sprawie wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji użytków rolnych na działce nr [...]. W przekonaniu Wojewody w postanowieniu Starosty znajdują się także żądania uzasadnione, wynikające wprost z obowiązujących przepisów prawa, brak spełnienia których skutkować musiał odmową udzielenia pozwolenia na budowę, stosownie do art. 35 Prawa budowlanego. Zdaniem Wojewody zasadnie Starosta zwrócił uwagę na niezgodność projektu budowlanego z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2005 r.. Zwrócił uwagę na § 43 ust. 6 planu, zgodnie z którym maszty telefonii komórkowej należy lokalizować poza wszelkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej. Poza sporem pozostaje fakt, że działka nr [...] znajduje się w strefie oznaczonej symbolem MU, to jest zabudowy mieszkaniowo - usługowej. W ocenie Wojewody nie ulega wątpliwości, że zabudowa mieszkaniowo-usługowa mieści się w pojęciu "wszelkich rodzajów zabudowy mieszkaniowej". Stosownie do tego przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 roku o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto (ust. 2) jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. W przekonaniu Wojewody § 43 ust. 6 planu nie narusza przytoczonych przepisów prawa, bowiem Rada Gminy generalnie nie zakazała lokalizowania w obszarze objętym przedmiotowym planem infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Świadczy o tym chociażby § 21 ust. 2 planu, zgodnie z którym gabaryty masztów radiowych i telefonii komórkowej należy dostosować do ograniczonych wysokości wynikających z bezpieczeństwa lotów, czy też § 9 planu, który wprost zakazuje lokalizacji na obszarze objętym planem niektórych przedsięwzięć, wśród których stacje bazowe telefonii komórkowej nie zostały w ogóle ujęte. Z przytoczonych zapisów w sposób jednoznaczny wynika, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia pod pewnymi warunkami jest możliwa. Uznał Wojewoda, że z treści § 43 ust. 6 mpzp wynikają niekorzystne dla inwestora rozwiązania wykluczające lokalizowanie na określonych obszarach masztów wolnostojących. Przepis ten jednak wyraźnie dopuszcza realizowanie innego typu urządzeń telekomunikacyjnych co oznacza, że Rada Gminy nie wprowadziła ogólnego zakazu budowy infrastruktury telekomunikacyjnej, a tylko to byłoby niezgodne z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Infrastruktury tej nie można sprowadzać do stacji bazowych telefonii komórkowej i twierdzić, że zakaz ich lokalizowania na jednym z obszarów objętym planem stanowi naruszenie art. 46 ust. 1 ustawy. Treść przepisu art. 46 ust. 1 nie pozwala na wyprowadzenie normy pozbawiającej organy gminy prawa kształtowania przestrzenni poprzez wprowadzanie zakazów czy ograniczeń zabudowy. Ustawowy zakaz stanowienia zakazów lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie dotyczy ściśle określonego urządzenia umożliwiającego łączność, ale wprowadzania zakazów lokalizacji na terenie gminy wszystkich tego rodzaju urządzeń. Inwestor, na podstawie art. 46 ust. 1 przedmiotowej ustawy, nie może żądać aby cały obszar objęty mpzp, był otwarty na jego inwestycje, gdyż przepis ten nie przyznaje przedsiębiorstwom telekomunikacyjnym uprawnień do kształtowania polityki przestrzennej. Wojewoda wskazał, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Organy mogą w sposób władczy, oczywiście przy zachowaniu przepisów ustaw, określać warunki zagospodarowania terenu. Ich władztwo planistyczne zostało regulacją art. 46 jedynie ograniczone, a nie zupełnie wykluczone, jeżeli chodzi o decydowanie o lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej. Zdaniem Wojewody przepis art. 46 ust. 1 cytowanej ustawy zostałby naruszony, jeżeli przedmiotowy plan pozbawiałby przedsiębiorstwo telekomunikacyjne jakichkolwiek możliwości inwestycyjnych w zakresie lokalizowania stacji bazowych telefonii komórkowej na terenie objętym planem, co w rozpatrywanej sprawie nie ma miejsca, istnieją bowiem na terenie objętym planem obszary, na których inwestor bez żadnych przeszkód może zrealizować zaplanowane przedsięwzięcie. Za bezprzedmiotowe uznał Wojewoda rozważania inwestora w kwestii dotyczącej sprzeczności pomiędzy pojęciami maszt i wieża. Fakt, że w mpzp użyto pojęcia "maszty telefonii komórkowej", a inwestor twierdzi, że planuje lokalizację wieży antenowej, nie ma dla sprawy żadnego znaczenia. Powyższe pojęcia zostały wprowadzone do obiegu prawnego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r., a więc już po uchwaleniu planu. Nie budzą też wątpliwości Wojewody intencje uchwałodawcy, dotyczące zakazu lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej na określonych obszarach i to bez względu czy są one lokalizowane na masztach czy też wieżach. Planowana inwestycja to: "stacja bazowa telefonii komórkowej", a nie sama wieża czy też maszt. Gdyby było inaczej uchwałodawca zapewne wprowadziłby zakaz lokalizowania wszelkich masztów, a nie jak to określił: "masztów telefonii komórkowej". W skardze "A" sp. z o.o. w W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając skargę zarzucono naruszenie art. 46 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 106, poz. 675 z późn. zm.) w zw. z § 43 ust 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - uchwały Rady Gminy Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2005 r.. Skarżąca Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, jakoby treść § 43 ust. 6 mpzp nie naruszała wskazanego przepisu. Z jednej strony organ wskazuje, że Rada Gminy nie naruszyła przytoczonych w odwołaniu przepisów, bowiem nie zakazała lokalizowania w obszarze objętym przedmiotowym planem infrastruktury telekomunikacyjnej, w tym stacji bazowych telefonii komórkowej. Z drugiej zaś wprost przyznaje, że z § 43 ust 6 MPZP wynikają niekorzystne dla inwestora rozwiązania "wykluczające lokalizowanie na określonych obszarach masztów wolnostojących". W ocenie skarżącej przedstawiony przez organ tok rozumowania jest błędny. Skoro bowiem maszt telefonii komórkowej mieści się w pojęciu infrastruktury telekomunikacyjnej, zaś zgodnie z literalnym brzmieniem art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej to twierdzenie, że zakaz lokalizacji masztów telefonii komórkowej poza wszystkimi obszarami zabudowy mieszkaniowej - nie jest jednocześnie zakazem budowy infrastruktury telekomunikacyjnej (ograniczonej jedynie do tego rodzaju urządzeń), a tym samym nie jest niezgodny z art. 46 - jest całkowicie błędne. Skarżąca podkreśliła, że czym innym pozostaje uprawnienie do kształtowania polityki przestrzennej gminy, a czym innym obowiązek uwzględnienia ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, w tym jej art. 46, która stanowi regulację szczególną. W analizowanym przepisie (art. 46) ustawodawca ograniczył swobodę gminy w kształtowaniu ładu przestrzennego, a wykładnia językowa art. 46 ust. 1 ustawy wskazuje wprost, że chodzi tutaj o uniemożliwienie wprowadzania bezwzględnych zakazów lokalizowania urządzeń telekomunikacyjnych. W konsekwencji władztwo planistyczne, rozumiane jako ustawowo określona swoboda gminy w kreowaniu ładu przestrzennego na mocy art. 46 ust. 1 i 2 podlega daleko idącemu ograniczeniu. Przepis ten wskazuje nadto nie tylko, że gmina nie może wprowadzić zakazu (dotyczącego lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej), ale także precyzuje, że przyjęte w miejscowym planie rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizacji takich inwestycji. Przedmiotowy plan wyraźnie uniemożliwia lokalizację tejże inwestycji ze względu na zabudowę jednorodzinną - przesądzając o sprzeczności tego rodzaju postanowienia tak z ratio legis ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, jak i z literalnym jej brzmieniem (art. 46). W konsekwencji powyższego nie ma racji organ odwoławczy twierdząc, że Starosta słusznie zwrócił uwagę na niezgodność projektu budowlanego z obowiązującymi zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) kontrola sądowoadministracyjna sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z 17 października 2014 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały w oparciu o przepis art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.) - dalej " Prawo budowlane". Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Z ustępu 4. tego artykułu wynika zaś, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę. Zasadniczą kwestią na gruncie rozpatrywanej sprawy jest zgodność projektowanej inwestycji - stacji bazowej telefonii komórkowej - z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy Nr [...] z dnia 10 sierpnia 2005 r.. Bezspornym jest, że działka oznaczona nr [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem MU. Z treści § 68 pkt 1 planu wynika, że dla terenów oznaczonych symbolem MU ustala się funkcję podstawową – zabudowę mieszkaniowo-usługową. W pkt 4 tego § wskazano, że na terenach oznaczonych symbolem MU ustala się zabudowę mieszkaniową w formie domów jednorodzinnych wolnostojących lub połączonych z obiektem usługowym. Natomiast pkt 9 § 68 stanowi, że w obrębie terenów MU dopuszcza się część mieszkalną w formie zabudowy wielorodzinnej, jeżeli dotyczy to terenów sąsiadujących z zabudowa wielorodzinną, mieszaną, usługową oraz z ulicą zbiorczą, od której plan ustala dojazd ulicą dojazdową-KD lub są położone w sąsiedztwie ulicy lokalnej-KL. Bezspornym jest także, że dla poszczególnych terenów oznaczonych MU terenu nie zostały sporządzone odrębne szczegółowe karty terenu. Zgodnie z brzmieniem § 43 ust. 6 uchwały o planie miejscowym maszty telefonii komórkowej, z uwzględnieniem § 30, mogą być lokalizowane poza następującymi obszarami: Obszarem Chronionego Krajobrazu Rzeki R., Obszarem Chronionego Krajobrazu Ż., wszystkimi rodzajami zabudowy mieszkaniowej, wszystkimi strefami konserwatorskimi i minimum 200 m od ich granic, korytarzami ekologicznymi, w pasach minimum 200 m od dróg krajowych i wojewódzkich, 10 m od dróg powiatowych i lokalnych oraz poza korytarzami infrastruktury technicznej i radiolinii. Organ odwoławczy uznał, że o sprzeczności wnioskowanej inwestycji z planem przesądza zawarty w planie zakaz lokalizacji masztów telefonii komórkowej na terenie zabudowy mieszkaniowej, dla realizacji której przeznaczony jest teren oznaczony MU.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę nie podziela poglądu organu odwoławczego, że skoro plan miejscowy zakazuje na terenie przeznaczonym pod wszystkie rodzaje zabudowy mieszkaniowej lokalizacji masztów telefonii komórkowej oznacza to, że na terenie MU, gdzie zlokalizowana jest przedmiotowa działka, taka zabudowa jest wykluczona. Zgodnie bowiem z przywołanym przez organ I instancji art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. nr 106, poz. 675 ze zm.), miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z ustępu 2 tego artykuły wynika zaś, że jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Co do zasady przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, także przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu. Definicję pojęcia infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu zawiera art. 2 ust.1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Zgodnie z treścią tego przepisu infrastruktura telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu oznacza między innymi instalację radiokomunikacyjna wraz z konstrukcją wsporczą o wysokości 5 m, szafy i słupki telekomunikacyjne (...) jeżeli nie są zaliczone do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub nie stanowią przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na obszary Natura 2000. Należy zwrócić uwagę, że art. 46 ust. 1 tej ustawy w zakresie definicji łączności publicznej odsyła do definicji łączności publicznej określonej w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami, przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Z kolei przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną należy rozumieć usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne). Wskazać należy, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest urządzeniem, które stanowi element niezbędny dla funkcjonowania sieci telekomunikacyjnej, bezpośrednio związanym ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada ono status urządzenia łączności publicznej w rozumieniu art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami i tym samym jest inwestycją celu publicznego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2006 r., sygn. II OSK 811/05, z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 521/08, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych rozważań wynika, że planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a zatem dokonując oceny jej zgodności z ustaleniami obowiązującego na przedmiotowym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego organy administracji orzekające w niniejszej sprawie powinny uwzględnić powołane na wstępie przepisy art. 46 ust. 1 i 2 w zw. z art. 75 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Należy bowiem zauważyć, że regulacja art. 46 ust. 1 i 2 omawianej ustawy zawiera swoiste reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego podczas sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu (art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego). Obowiązujący na terenie objętym przedmiotowym wnioskiem o pozwolenie na budowę plan miejscowy został wprawdzie uchwalony wcześniej niż ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, ale z przepisu art. 75 ust. 1 tej ustawy wynika, że przepis art. 46 stosuje się także do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. W ocenie Sądu stanowisko organów administracji budowlanej, dokonujących interpretacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w sposób dopuszczający przeznaczenie tylko wyraźnie wskazane w planie, a odrzucające wszystkie inne przedsięwzięcia nie sprzeciwiające się podstawowemu przeznaczeniu, których w dodatku wyraźnie nie zabroniono, nie zasługuje na uznanie. Ocena zgodności założeń zgłoszonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie może zostać dokonana wyłącznie w oparciu o podstawowe przeznaczenie terenu. Na poparcie tych rozważań należy wskazać na następujące orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wyrok NSA z dnia 2 lutego 2006 r. II OSK 490/05: ,,Wszelkie ustawowe ograniczenia prawa własności, a w tym również ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, nie mogą być interpretowane rozszerzająco - bardziej ograniczając prawo własności, niż wynika to z literalnego brzmienia ustaleń planu. Zgodnie z zasadą "złotego środka", odzwierciedlającą najlepiej istotę konstytucyjnej ochrony prawa własności, postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie powinny być interpretowane w sposób nadmiernie ograniczający prawa właściciela, ani w sposób nadmiernie rozszerzający istniejące ograniczenia praw właścicielskich, tak aby nie naruszało to istoty prawa własności." (LEX nr 196696). Przechodząc do przedmiotowej sprawy należy wskazać, że do oceny, czy na przedmiotowym terenie MU, na którym położona jest działka nr [...], możliwa jest lokalizacja stacji telefonii komórkowej, wobec braku szczegółowych kart terenu, konieczne jest ustalenie, czy zgodnie z § 68 pkt 9 mpzp na tym terenie dopuszcza się zabudowę wielorodzinną, czy też możliwa jest jedynie, zgodnie z § 68 pkt 9 planu zabudowa mieszkaniowa w formie domów jednorodzinnych wolnostojących. Dopiero takie ustalenie daje możliwość oceny zgodności z planem zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego W przekonaniu Sądu organ odwoławczy nie przeprowadził analizy zapisów planu co do konkretnego terenu MU, na którym położona jest przedmiotowa działka, celem ustalenia jaka zabudowa dopuszczalna jest na tym terenie zgodnie z planem. Należy podkreślić, że zgodnie z regulacją art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej, jednakże jedynie infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu, w którym to pojęciu nie mieszczą się wieże telefonii komórkowej. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że organ wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie nie ustaliły istotnych dla sprawy okoliczności, czym naruszyły przepis art. 7 i 77 k.p.c.. W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając odwołanie "A" sp. z o.o. Wojewoda winien uwzględnić treść powyższych rozważań. Z art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika bowiem, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. O kosztach, które stanowi uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 500 zł, oraz koszty zastępstwa procesowego w wysokości 497 zł orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.