II GSK 2234/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Cezary Kosterna Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 2 marca 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1519/14 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia W. w T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w G.; 2. zasądza od Stowarzyszenia W. w T. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 2 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1519/14 w sprawie ze skargi W. w T. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej: uchylił zaskarżoną decyzję (pkt 1) oraz zasądził koszty postępowania (pkt 2). Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjęto następujące ustalenia: I Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. (dalej: Dyrektor NFZ) w dniu [...] marca 2014 r. - na podstawie art. 139 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (t.j. Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm.; dalej: u.o.ś.) - ogłosił prowadzone w trybie konkursu ofert postępowanie w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: świadczenia pielęgnacyjne i opiekuńcze w ramach opieki długoterminowej w zakresie świadczenia w pielęgniarskiej opiece długoterminowej domowej dla powiatu częstochowskiego. Dyrektor NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. oddalił odwołanie W. w T. (dalej: skarżąca) dotyczące rozstrzygnięcia ww. postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor NFZ decyzją z [...] września 2014 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2014 r. oddalającą odwołanie złożone przez W. w T. dotyczące rozstrzygnięcia postępowania w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W ocenie Dyrektora ogłoszenie o konkursie ofert zawierało wszystkie wymagane prawem elementy, w tym wskazanie aktów prawnych obowiązujących w postępowaniu, a także zarządzeń Prezesa NFZ. Ich treść była dostępna dla świadczeniodawców na stronach internetowych zarówno Centrali NFZ, jak i [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Wskazano, że oferenci przystępujący do konkursu ofert, oprócz wymagań wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego powinni byli spełniać w szczególności wymagania określone przez Prezesa NFZ wskazane w zarządzeniach Prezesa NFZ nr 57/2013/DSOZ z dnia 2 października 2013 r. oraz nr 87/2013/ DSOZ z dnia 18 grudnia 2013 r. Organ wyjaśnił, że oferty zostały poddane jednakowej kontroli w części jawnej postępowania pod kątem spełniania wymogów formalno-prawnych, jak również spełniania pozostałych warunków wymaganych od świadczeniodawców. Ocena ofert odbywała się w sposób jednolity i częściowo zautomatyzowany poprzez "zaczytanie ofert" wraz z odpowiedziami ankietowymi do systemu informatycznego NFZ. W oparciu o algorytm zawarty w zarządzeniu Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. nr 3/ 2014/DSOZ w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, system przydzielił odpowiednią liczbę punktów. Następnie w dniu [...] czerwca 2014 r. ogłoszono rozstrzygnięcie postępowania, dokonując wyboru 3 ofert na 3 miejsca wykonywania świadczeń. Oferta skarżącej nie znalazła się w rozstrzygnięciu konkursu, gdyż liczba punktów oceny jaką uzyskała, była niższa w stosunku do ocen ofert, które wybrano w ramach prowadzonego postępowania konkursowego. Wybór oferty dokonywany był w oparciu o pozycję zajmowaną przez oferty w rankingu końcowym. Oferta skarżącej uzyskała łączną ocenę - dla miejsca realizacji świadczeń w T. 55,000 pkt, w tym 45,000 pkt za kryteria niecenowe (jakość i ciągłość) oraz 10,000 pkt za ofertę cenową zajmując 9 miejsce w rankingu. Odnosząc się do zarzutu podziału środków tylko na 3 podmioty organ wyjaśnił, że oferta skarżącej nie została wybrana, bowiem w konkursie złożono oferty, które uzyskały wyższą ocenę punktową i jako korzystniejsze zostały wybrane w celu zawarcia umowy. Za niezasadny uznano zarzut, że dokonany wybór nie zapewnia pacjentom należytej ochrony, promuje podmioty większe i podmioty które nie są zdolne do udzielania świadczeń oraz że pacjenci skarżącej zostali pozbawieni dostępu do świadczeń. Organ wyjaśnił, że każdy z oferentów złożył oświadczenie, że w przypadku wyboru jego oferty i zawarcia umowy ze [...] OW NFZ obejmie opieką świadczeniobiorców na rzecz których realizowane były świadczenia przez dotychczasowych świadczeniodawców oraz że wykaz świadczeniobiorców z danego obszaru zostanie udostępniony przez [...] OW NFZ po rozstrzygnięciu postępowania w celu zabezpieczenia kontynuacji leczenia/opieki. Podpisanie takiego oświadczenia było warunkiem, aby oferta spełniała wymagania postępowania konkursowego. Następnie Dyrektor NFZ odniósł się do zarzutu przeprowadzenia postępowania konkursowego z pominięciem zasad równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz z pominięciem zasad uczciwej konkurencji. Wyjaśnił, że uczestnikom zostały udostępnione zarządzenia Prezesa NFZ wraz z załącznikami, które określały zarówno wymagania stawiane oferentom, jak i kryteria oceny ofert. Wszyscy uczestnicy konkursu udzielali odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów. Skargę od decyzji Dyrektora NFZ z dnia [...] września 2014 r. złożyło W. w T. Podniosła, że oferta firmy B. powinna być odrzucona, ponieważ podała ona nieprawdziwe informacje w części dotyczącej harmonogramu personelu. Wprawdzie organ stwierdził, że to zostało wyjaśnione i skorygowane jednak, zdaniem pełnomocnika skarżącej, okoliczność ta powinna skutkować uznaniem, że w chwili składania oferty B. nie miała personelu medycznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do podniesionych na etapie skargi zarzutów dotyczących skorygowania harmonogramu organ wyjaśnił, że podczas oceny przez Komisję Konkursową oferty złożonej przez B. S.A. faktycznie stwierdzono występowanie elementów spornych harmonogramu personelu dotyczącego jednej pielęgniarki, która była wówczas zatrudniona w Spółce B., a która została wykazana w wykazie personelu innego oferenta. Ponieważ pielęgniarka ta zrezygnowała ze świadczenia usług w Spółce B. od dnia [...] lipca 2014 r. organ stwierdził, że powyższe nie mogło stanowić podstawy do odrzucenia oferty, albowiem wymogi konkursowe zostały spełnione. Podobnie było u drugiego oferenta A. i Do. K. prowadzących Prywatne Centrum Usług Medycznych "A." s.c., gdzie harmonogram nie był wypełniony indywidualnymi harmonogramami czasu pracy personelu medycznego od poniedziałku do piątku w godz. od 15.10 do 16.35. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uwzględnił skargę W. w T. na decyzję z dnia [...] września 2014 r. i uchylił zaskarżoną decyzję. Wskazał, że na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 u.o.ś. w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 oraz ust. 3 u.o.ś. w przypadku gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów lub gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty, natomiast oferta, która nie spełnia określonych w przepisach prawa warunków podlega odrzuceniu. Jednocześnie wskazano, że kwalifikacje personelu, a co za tym idzie harmonogram pracy poradni nie może zostać uznany za element formalny wniosku, który może zostać usunięty w trybie art. 149 ust. 3 u.o.ś. Spełnienie wymogów merytorycznych musi nastąpić na dzień składania oferty. Naruszenie tych zasad prowadzi do naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców w postępowaniu z art. 134 ust. 1 u.o.ś., ponieważ jednych oferentów zmusza do merytorycznego przygotowania oferty na określony dzień, to jest na dzień składania ofert, a innym wydłuża ten termin i zezwala na przedstawienie kompletnej oferty w terminie dłuższym. Sąd I instancji stwierdził, że powołany przez organ przepis § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przez Narodowy Fundusz Zdrowia, zapraszania do udziału w rokowaniach, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej oraz jej zadań (Dz. U. Nr 273, poz. 2719, dalej: rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r.) upoważniający komisję w toku postępowania do żądania od świadczeniodawcy, ubiegającego się o zawarcie umowy złożenia wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego postępowania, jak również żądania dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy musi być interpretowany zgodnie z art. 149 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, a zatem nie może doprowadzić w tym trybie do uzupełnienia oferty pod względem merytorycznym. WSA stwierdził, że w postępowaniu konkursowym wezwano jednego z oferentów – B. S.A. do wyjaśnienia elementu spornego harmonogramu personelu. W wyniku tych wyjaśnień jedna z pielęgniarek została wycofana z oferty tego podmiotu. W tym miejscu organ powinien zamieścić w uzasadnieniu swej decyzji ocenę tego zdarzenia, w szczególności – jak wycofanie z oferty spółki jednej pielęgniarki wpływa na całościową ocenę oferty, czy nadal oferta ta, w części dotyczącej personelu, odpowiada wymogom konkursu. Natomiast w zaskarżonej decyzji brak było takiego wywodu. Ponadto, Sąd I instancji wskazał, że w postępowaniu wezwano drugiego uczestnika – "A." s.c. do wyjaśnienia wskazanego w ofercie harmonogramu czasu pracy personelu, ponieważ harmonogram ten nie był wypełniony indywidualnym rozkładem czasu pracy personelu medycznego od poniedziałku do piątku, w godzinach 15.10–16.35. Nie było to zatem wezwanie do wyjaśnienia, a do uzupełnienia harmonogramu pod względem merytorycznym. I w tym zatem zakresie rozstrzygnięcie odwołania skarżącej wymaga ponownej oceny tej kwestii z uwzględnieniem wykładni przepisów prawa przedstawionej przez WSA, która będzie wiążąca dla organu na podstawie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). II Dyrektor NFZ wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Gliwicach wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz zasądzenie kosztów postępowania. 1. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: – naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647; dalej: p.u.s.a.), art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: k.p.a.) poprzez przyjęcie, że organ nie wyjaśnił w uchylonej decyzji, czy wycofanie przez świadczeniodawcę B. S.A. z oferty jednej pielęgniarki wpływa na całościową ocenę oferty, czy nadal oferta ta, w części dotyczącej personelu, odpowiada wymogom konkursu; 2. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 6 ust. 1 i 2 § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w zw. z art. 149 ust. 1 pkt 7 i ust. 3 u.o.ś. i przyjęcie, że wyjaśnienie różnic między harmonogramem pracy komórki organizacyjnej oferenta a indywidualnymi harmonogramami czasu personelu medycznego wykazanego w ofercie stanowi merytoryczne uzupełnienie oferty; b) naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 152 ust. 1 u.o.ś. i uchylenie się od dokonania wykładni pojęcia uszczerbku w interesie prawnym świadczeniodawcy będącego następstwem naruszenia przez Fundusz zasad prowadzenia postępowania, skutkujące w konsekwencji uchyleniem decyzji Dyrektora [...] OW NFZ nr [...] z dnia [...] września 2014 r., pomimo braku stwierdzenia w prowadzonym postępowaniu przesłanki naruszenia przez Fundusz zasad prowadzenia postępowania, podczas gdy przepis ten uzależnia skuteczność środków odwoławczych i skargi wnoszonych na zasadach określonych w art. 153 i art. 154 u.o.ś. od istnienia uszczerbku w interesie prawnym świadczeniodawcy powstałego w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Skarżąca w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za uzasadnione należy uznać zarzuty naruszenia przepisów art. 3 § 1 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z treści art. 3 § 1 p.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej, a to oznacza, że w ramach takiej kontroli są zobowiązane do oceny poprawności stosowania przepisów prawa materialnego i procesowego (por. wyroki NSA z dnia: 23 października 2015 r., sygn. akt II OSK 386/14, 6 listopada 2014 r., sygn. akt I GSK 1035/13). W rozpoznawanej sprawie takiej właściwej kontroli Sąd I instancji nie przeprowadził. Wymaga podkreślenia, że wskazany przez Sąd I instancji jako podstawa zaskarżonego wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. – nie w pełni koresponduje z motywami, którymi kierował się WSA, uchylając zaskarżoną decyzję. Sąd I instancji stwierdził bowiem, że w postępowaniu konkursowym wezwano jednego z oferentów – B. S.A. do wyjaśnienia elementu spornego harmonogramu personelu. W wyniku tych wyjaśnień jedna z pielęgniarek została wycofana z oferty tego podmiotu. Wobec tego WSA uznał, że organ powinien zamieścić w uzasadnieniu swej decyzji ocenę tego zdarzenia, w szczególności – jak wycofanie z oferty spółki jednej pielęgniarki wpływa na całościową ocenę oferty, czy nadal oferta ta, w części dotyczącej personelu, odpowiada wymogom konkursu. Natomiast w zaskarżonej decyzji brak było takiego wywodu. Powyższe wskazuje, że Sąd I instancji w istocie zarzucił organowi naruszenie przepisu postępowania, tj. art. 107 § 3 k.p.a. stanowiącego o elementach uzasadnienia decyzji. Mimo tego Sąd I instancji, jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał wyłącznie art.145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., a więc uchylenie decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. To zaś powoduje, że dokonana przez WSA kontrola w zakresie oceny poprawności stosowania przez organy przepisów prawa – jest niejasna. Opisywane uchybienie jest o tyle istotne, gdyż Sąd I instancji prawidłowo wskazując podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, a więc przy tak zaprezentowanych motywach obejmującą również art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – byłby zobligowany do wykazania, że ww. okoliczności mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt I FSK 566/14). Z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a wynika bowiem, że Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem w kontekście motywów, którymi kierował się WSA uchylając zaskarżoną decyzję - ograniczenie się do wskazania w podstawie prawnej zaskarżonego wyroku wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.a.a. nie pozwala przyjąć, że wyrok ten odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również stanowiska Sądu I instancji, że § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. musi być interpretowany zgodnie z art. 149 ust. 3 u.o.ś. Mianowicie stosownie do § 6 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia w toku postępowania komisja konkursowa może żądać od świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy złożenia wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego postępowania (ust. 1). Komisja konkursowa ma prawo przeprowadzenia kontroli świadczeniodawcy ubiegającego się o zawarcie umowy w celu potwierdzenia prawdziwości i prawidłowości danych zawartych w ofercie, a także zażądać dostarczenia dokumentów potwierdzających dane i informacje przekazane w toku postępowania przez świadczeniodawcę ubiegającego się o zawarcie umowy (ust. 2). Zgodnie zaś z art. 149 ust. 3 u.o.ś. w przypadku gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów lub gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty. Analiza cytowanych przepisów prowadzi do wniosku, że dotyczą one wyraźnie dwóch różnych i niezależnych od siebie sytuacji. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że czym innym jest wezwanie do uzupełnienia braków formalnych oferty, czy przedstawienia wszystkich wymaganych dokumentów, a czym innym wezwanie świadczeniodawcy do złożenia wyjaśnień dotyczących przeprowadzanego postępowania. Inne są również skutki dla świadczeniodawcy wynikające z powyższych regulacji. Skutkiem nieusunięcia braków, o których mowa w art. 149 ust. 3 u.o.ś., jest odrzucenie oferty. Natomiast § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. - nie przewiduje żadnych negatywnych dla świadczeniodawcy skutków prawnych. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy pismem z dnia [...] maja 2014 r. komisja konkursowa wezwała oferenta – s.c. "A." do złożenia wyjaśnień w sprawie wskazanego w ofercie harmonogramu czasu pracy personelu, ponieważ harmonogram ten nie był wypełniony indywidualnym rozkładem czasu pracy personelu medycznego od poniedziałku do piątku, w godzinach 15.10 – 16.35. Do złożenia wyjaśnień został wezwany również drogi oferent tj. – B. S.A. Wyjaśnienia te miały dotyczyć elementu spornego harmonogramu personelu (pismo z dnia [...] maja 2014 r.). Z powyższego wynika, że komisja konkursowa wzywając ww. uczestników konkursu do złożenia wyjaśnień skorzystała z uprawnienia przewidzianego w § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. Zatem stwierdzenie Sądu I instancji, że w odniesieniu do uczestnika "A." s.c. nie było to wezwania do złożenia wyjaśnień, a do uzupełnienia harmonogramu pod względem merytorycznym – jest nieprawidłowe. Natomiast inną rzeczą jest to, w jaki sposób oferenci odpowiedzieli na te wezwania i jakie skutki miałoby to dla nich wywołać. Dlatego odwoływanie się przez Sąd I instancji w kontekście opisywanej sytuacji łącznie do § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia oraz art. 149 ust. 3 u.o.ś - jest nieprawidłowe - choćby już tylko z powodu skutków, jakie dla świadczeniodawcy przewiduje art. 149 ust. 3 u.o.ś W konsekwencji powyższego za usprawiedliwione należało również uznać zarzuty naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. w zw. z art. 149 ust. 3 u.o.ś. Ponadto, jeżeli WSA przyjął, że organ naruszył wyłącznie przepisy prawa materialnego, na co miałaby wskazywać podstawa prawna wyroku, to nie każde naruszenie prawa materialnego skutkuje uchyleniem decyzji. W świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia prawa materialnego może nastąpić tylko wtedy, gdy miało ono wpływ na wynik sprawy. O "wpływie" można mówić w sytuacji, że gdyby naruszenie przepisów nie miało miejsca, to prawdopodobnym byłoby wydanie decyzji o odmiennej treści. Oznacza to, że w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przez organy administracji przepisu (przepisów) prawa materialnego niezbędne jest wykazanie jaki miało ono wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1092/06). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że w postępowaniu konkursowym będącym przedmiotem niniejszej sprawy złożono 10 ofert na 10 miejsc wykonywania świadczeń. Oferta skarżącej zajęła dziewiąte miejsce w rankingu końcowym. Natomiast wskazywani przez WSA uczestnicy B. S.A. oraz s.c. "A." odpowiednio drugie i trzecie miejsce w rankingu końcowym. Wobec tych okoliczności Sąd I instancji powinien ocenić, czy wystąpienie ewentualnych uchybień skutkowałoby wydaniem decyzji o odmiennej treści. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji weźmie pod uwagę powyższe rozważania i przede wszystkim wskaże prawidłową podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia, która będzie korespondowała z przyjętymi przez ten Sąd motywami. Ponadto, oceni okoliczności wezwania przez komisję konkursową ww. uczestników do złożenia wyjaśnień, mając jednocześnie na uwadze, że przepisy § 6 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 15 grudnia 2004 r. oraz art. 149 ust. 3 u.o.ś - dotyczą wyraźnie dwóch różnych i niezależnych od siebie sytuacji. Poza tym, jeżeli WSA uzna, że organy naruszyły przepisy prawa materialnego lub/i procesowego, skutkujące uchyleniem zaskarżanej decyzji – wykaże wpływ tych naruszeń na wynik sprawy. Z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.