II GSK 1270/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Jarosław Szulc (spr.) Protokolant Konrad Piasecki po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Wr 739/14 w sprawie ze skargi T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego Wyrokiem z dnia 4 marca 2015r., sygn. akt III SA/Wr 739/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę T. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2014r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawiając stan faktyczny podał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] prowadzi wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne z wniosku wierzyciela, na podstawie tytułu wykonawczego, Nr [...], wystawionego przez wierzyciela - Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we Wrocławiu, obejmującego zaległości z tytułu kary pieniężnej nałożonej w drodze decyzji z dnia [...] sierpnia 2013r. Zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2014r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego. Wraz z zawiadomieniem, doręczono zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego. W dniu 14 stycznia 2014r. zobowiązany wniósł zarzut na prowadzone postępowanie egzekucyjne, kwestionując istnienie dochodzonego obowiązku. Podniósł, że decyzja będąca podstawą dochodzonego obowiązku, została wydana z naruszeniem prawa przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego i w tej sprawie Prokuratura Rejonowa w [...] prowadzi postępowanie [...]. Pismem z dnia 7 lutego 2014r. zarzuty przedstawiono wierzycielowi, jednocześnie, postanowieniem z tego samego dnia organ egzekucyjny pierwszej instancji zawiesił prowadzone postępowanie egzekucyjne. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2014r. wierzyciel uznał zgłoszony przez zobowiązanego zarzut za niezasadny, albowiem decyzja z dnia [...] sierpnia 2013r. nie była skarżona przez dłużnika, jest zatem ostateczna i podlega wykonaniu. Powyższe rozstrzygnięcie wierzyciela, zostało utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014r. W tej sytuacji, organ egzekucyjny pierwszej instancji – postanowieniem z dnia [...] maja 2014r. – uznał za nieuzasadniony, wniesiony przez zobowiązanego zarzut nieistnienia obowiązku. Natomiast, po rozpoznaniu wniesionego zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji. Organ II Instancji, po przedstawieniu unormowań prawnych dotyczących zarzutów zgłoszonych w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej – stwierdził, że zobowiązany wniósł zarzut nieistnienia obowiązku, o którym mowa w art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2012r., poz. 1015 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a.". Zauważył przy tym, że organ egzekucyjny – działając według art. 34 tej ustawy – wystąpił do wierzyciela ( DWITD ) o zajęcie stanowiska, w kwestii zasadności tego zarzutu. Następnie, organ wyższego stopnia wywiódł, że stanowisko wierzyciela w kwestii braku zasadności zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu jest w tym wypadku wiążące dla organu egzekucyjnego, zgodnie z dyspozycją art. 34 § 1 u.p.e.a. W postępowaniu zażaleniowym, także Dyrektor Izby Skarbowej jest związany ostatecznym postanowieniem wierzyciela, zawierającym stanowisko w kwestii zgłoszonego przez zobowiązanego zarzutu nieistnienia obowiązku. Organ wskazał, że fakt prowadzenia przez Prokuraturę postępowania w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego (na który to fakt powołuje się strona), pozostaje bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie i nie ma wpływu na wymagalność decyzji, stanowiącej podstawę egzekucji. Rozstrzygnięcie to nie było bowiem skarżone przez zainteresowanego w trybie nadzoru instancyjnego, jest zatem ostateczne i wymagalne. Natomiast odnosząc się do zgłoszonego w zażaleniu wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że przedmiotem postępowania była wyłącznie kwestia zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku, jaki zgłosił dłużnik. Rzeczą organu wyższego stopnia było zatem wyłącznie dokonanie oceny prawidłowości postanowienia wydanego w takiej właśnie sprawie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skarżący wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej we Wrocławiu z dnia [...] sierpnia 2014r. i zawieszenie postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013r., poz. 267) – dalej jako: "k.p.a." – poprzez odmowę zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez organy śledcze istotnej kwestii, czy w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej doszło do przekroczenia lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy, który wydali decyzję o nałożeniu kary pieniężnej i wystawili tytuł wykonawczy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalając skargę podkreślił, że trafnie organy obu instancji odwoływały się do konstrukcji art. 34 § 1 u.p.e.a., w której – także w odniesieniu do zarzutu zobowiązanego, zgłoszonego na podstawie art. 33 pkt 1 tej samej ustawy – prawodawca przewiduje powinność tych organów uprzedniego uzyskania stanowiska wierzyciela odnośnie do sformułowanego zarzutu, przy czym legislator przesądził równocześnie kategorycznie, że wypowiedź wierzyciela jest wiążąca dla organu egzekucyjnego (art. 34 § 1 in fine tej samej ustawy). Rozstrzygając w sprawie zarzutu, organ egzekucyjny (ale także Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego, w trybie art. 34 § 5 u.p.e.a.) nie może przyjmować odmiennej oceny merytorycznej, niż to uczynił sam wierzyciel. Zakres kognicji organu egzekucyjnego jest w związku z tym znacznie zawężony. Ogranicza się bowiem niemal wyłącznie do formalnoprawnej tylko weryfikacji orzeczenia wierzyciela (przeprowadzenia oceny z punktu widzenia zachowania przez wierzyciela norm prawa procesowego). Po drugie, zobowiązany ma możliwość kontrolowania merytorycznej zasadności i legalności stanowiska wierzyciela w osobnym trybie nadzoru instancyjnego, a dodatkowo – również na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. W rozpoznawanym przypadku, jak wskazał Sąd, organy obu instancji podjęły swoje rozstrzygnięcia co do zarzutu zgłoszonego przez skarżącego dopiero po uzyskaniu stanowiska wierzyciela, które to stanowisko posiada już także walor orzeczenia ostatecznego. W ten sposób, organy egzekucyjne orzekające w sprawie zastosowały się do podstawowego obowiązku wynikającego z art. 34 § 1 u.p.e.a., obligującego je do wcześniejszego uzyskania stanowiska wierzyciela. Mając na uwadze ostateczne stanowisko wierzyciela Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], postanowieniem z dnia [...] maja 2014r., trafnie uznał w konsekwencji zarzut skarżącego za nieuzasadniony, powołując się na przepis art. 34 § 1 u.p.e.a., a Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu zasadnie podzielił stanowisko organu egzekucyjnego. Sąd zauważył, że decyzja stanowiąca podstawę wystawienia przez wierzyciela spornego w sprawie tytułu wykonawczego z dnia z dnia [...] sierpnia 2013r. ma walor rozstrzygnięcia ostatecznego i prawomocnego, nadal pozostając w obrocie prawnym. Zobowiązany nie kwestionował rozstrzygnięcia nakładającego na niego karę pieniężną. Zatem decyzja podlega wykonaniu i korzysta z domniemania zgodności z prawem, do czasu jej ewentualnego wyeliminowania z obrotu, w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych (we wznowionym postępowaniu albo poprzez stwierdzenie nieważności). W ocenie Sądu, wbrew odmiennemu zapatrywaniu strony skarżącej, w sprawie nie zachodziła w ogóle sytuacja, która uzasadniałaby powinność organów zawieszenia prowadzonego przez nie postępowania, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd zauważył, że kwestia postępowania prowadzonego przez organy ścigania w sprawie ewentualnego przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy Inspekcji Transportu Drogowego przy wydawaniu decyzji nakładającej karę na skarżącego, nie stanowi prejudykatu (w rozumieniu cytowanej normy prawnej) dla sprawy, której przedmiotem jest ocena zasadności zarzutu egzekucyjnego. Nawet pożądany (przez skarżącego), końcowy wynik postępowania prowadzonego przez organy ścigania, nie pozbawi automatycznie decyzji nakładającej na dłużnika karę pieniężną waloru rozstrzygnięcia ostatecznego i prawomocnego. Decyzja, o której mowa, może bowiem zostać wyeliminowana z obrotu prawnego dopiero po skutecznym uruchomieniu jednego z nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji ostatecznych. W złożonej skardze kasacyjnej, jej autor zaskarżając wyrok w całości na podstawie art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270) – dalej: "p.p.s.a.", zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., polegające na odmowie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez prokuraturę i sąd, czy w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej doszło do przekroczenia lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy, którzy wydali decyzję o nałożeniu kary pieniężnej i wystawili tytuł wykonawczy. Wskazując na powyższe podstawy zaskarżenia, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący kasacyjnie ponownie wskazał na toczące się w Prokuraturze Rejonowej w [...] oraz w [...] postępowania dotyczące eliminowania lokalnych firm transportowych przy wykorzystaniu uprawnień funkcjonariuszy publicznych. W ramach tych śledztw badany jest wątek fałszowania dokumentacji, tworzenia fałszywych dowodów oraz działania podejmowanego na zalecenie lokalnych polityków. Jednym z elementów działań represyjnych jest nakładanie na przedsiębiorców kar pieniężnych, które mają być następnie egzekwowane przy pomocy Urzędu Skarbowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] został poinformowany o tym, że przekazane mu do wykonania decyzje zostały wydane w wyniku przestępstwa, a postępowania zmierzające do pociągnięcia do odpowiedzialności sprawców tych przestępstw są prowadzone. Urząd Skarbowy w [...] ma możliwość wstrzymania działań egzekucyjnych, aby uniknąć wykonania decyzji, która zostanie uchylona. Wprawdzie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. dotyczy wznowienia postępowania, to jednak przesłanki do wznowienia tj. ustalenie, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa oraz, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, leżą w gestii prokuratury i sądu. Wprawdzie skarżący posiada i przedłożył już w prokuraturze dowody potwierdzające popełnienie przestępstwa, to jednak póki co, nie ma możliwości prawnego potwierdzenia tego faktu oczekując na decyzję prokuratury i sądu. Zatem zarzut Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, że skarżący nie powołuje żadnej okoliczności, która już obecnie mogłaby stanowić podstawę do uruchomienia nadzwyczajnego trybu weryfikacji decyzji ostatecznych jest niezasadny. W związku z tym, ponieważ wznowienie postępowania z powodu popełnienia przestępstwa może nastąpić dopiero po potwierdzeniu faktu popełnienia przestępstwa przez organy uprawnione do ich ścigania, a zarzut, że przestępstwo popełniono został przez skarżącego sformułowany, wniosek o zawieszenie postępowania nie tylko, że jest zasadny, to w oczywisty sposób winien zostać uwzględniony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: I. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Żadna z wymienionych w nim sytuacji nie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy ad meritum w jej całokształcie, a ogranicza się jedynie do kwestii podanych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skargę kasacyjną, jak stanowi o tym art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, a zatem niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Także druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. II. W rozpoznawanej sprawie, wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał, w oparciu o którą z podstaw wymienionych w przepisie art. 174 p.p.s.a. wnosi środek zaskarżenia. Jedyny sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut, dotyczy naruszenia "przepisów postępowania tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającego na odmowie zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez prokuraturę i sąd, czy w toku postępowania o nałożenie kary pieniężnej doszło do przekroczenia lub niedopełnienia obowiązków przez funkcjonariuszy, którzy wydali decyzję o nałożeniu kary pieniężnej i wystawili tytuł wykonawczy". Wspierająca podany zarzut argumentacja skargi, odwołuje się do prowadzonych przez Prokuraturę Rejonową w [...] oraz w [...] postępowań, dotyczących eliminowania lokalnych firm transportowych, przy wykorzystaniu uprawnień funkcjonariuszy publicznych. W ramach tych śledztw badany jest m.in. wątek fałszowania dokumentacji, tworzenia fałszywych dowodów. Sposób przedstawienia zarzutu kasacyjnego nie budzi wątpliwości co do braku jego formalnej poprawności, z perspektywy analizowanych wcześniej przepisów art. 176 § 1 pkt 2 i art. 174 p.p.s.a. Podkreślić należy, że związanie sądu podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich sformułowania w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na tle tak skonstruowanej podstawy kasacyjnej, nawiązującej do przepisu procedury administracyjnej, należy podnieść, że po pierwsze, adresatem zarzutu naruszenia przepisów postępowania może być tylko Sąd pierwszej instancji, w postępowaniu kasacyjnym przedmiotem kontroli jest bowiem wyrok Sądu, a nie decyzja administracyjna. Wymienienie w podstawie kasacyjnej przepisu, którego naruszenia mógł dopuścić się tylko organ administracji, tj. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. nie jest wykonaniem obowiązku prawidłowego przytoczenia podstaw kasacyjnych. Wskazana norma stanowi bowiem, że organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Przepis ten jest stosowany wyłącznie przez organ administracji publicznej, a nie sąd administracyjny, który prowadzi postępowanie w oparciu o przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to przepisy powinny stanowić punkt odniesienia i w oparciu o które, w zasadniczej warstwie, należało formułować zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania. Podkreślenia wymaga również, że zarówno w treści zarzutu, jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest wskazania i stosownej argumentacji z tym związanej, że naruszenie przepisów postępowania ( w ramach których kasator sytuuje podany zarzut) miało istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem, po stronie skarżącego istnieje obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania, autor skargi kasacyjnej obowiązany jest w uzasadnieniu wykazać, że gdyby nie doszło do naruszenia, wskazanych w niej przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, to treść wyroku byłaby inna. Innymi słowy, zamierzony skutek skarga kasacyjna może odnieść tylko wówczas, gdy wykazane zostanie takie naruszenie przez Sąd I instancji przepisów postępowania, któremu można zasadnie przypisać możliwy, istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że niezależnie od wskazania istoty zarzutu, skarżący kasacyjnie powinien przedstawić argumentację, która wykaże wpływ tego naruszenia na treść orzeczenia oraz, że wpływ ten mógł być istotny dla wyniku sprawy, a tym samym zaskarżonego rozstrzygnięcia sądu I instancji. Takich wskazań i związanej z tym argumentacji wniesiona skarga kasacyjna nie zawiera. Natomiast, Naczelny Sąd Administracyjny, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do samodzielnego uzupełniania bądź precyzowania zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą, czy formułowania na ich poparcie argumentacji, bądź do poszukiwania za nią naruszeń prawa, jakich mógł dopuścić się wojewódzki sąd administracyjny ( por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt II FSK 861/10 publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl i powołane tam orzecznictwo ). Zatem już tylko z tych względów, sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut, nie mógł odnieść zamierzonego skutku. III. Nadto wymaga podkreślenia, że skarżący kasacyjnie, abstrahując od przedmiotu sprawy oraz poddanych kontroli Sądu I instancji pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięć organu egzekucyjnego i odwoławczego, których istotą było rozpoznanie i uznanie za nieuzasadniony, podniesiony przez T. S. zarzut w sprawie postępowania egzekucyjnego, dotyczący nieistnienia obowiązku, sformułował, nie mający związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym i rozpoznanym w jego toku środkiem prawnym, zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie wierzycielem dochodzonej należności jest Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego we Wrocławiu, który w drodze decyzji administracyjnej nałożył na skarżącego karę pieniężną. Podany przez kasatora przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. dotyczący zawieszenia postępowania administracyjnego, nie jest stosowany w sytuacji rozpoznawania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Po pierwsze, w postępowaniu egzekucyjnym, ze względu na jego specyfikę, przesłanki zawieszenia tego postępowania zostały uregulowane odrębnie, w przepisie art. 56 § 1 i § 2 u.p.e.a. Po drugie, zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a., - a więc także zarzutu nieistnienia obowiązku - zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 u.p.e.a. ). Także powyższe względy decydują o nieskuteczności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji, przyjęty w wyroku przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy oraz jego prawna ocena, nie zostały przez skarżącego kasacyjnie skutecznie podważone. Wobec tego, w ślad za Sądem I instancji należało przyjąć, że zgodnie ze stanowiskiem wierzyciela – które, w zakresie podniesionego zarzutu nieistnienia obowiązku, z mocy art. 34 § 1 u.p.e.a. było dla organu egzekucyjnego wiążące - podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (Nr [...]) obejmującego karę pieniężną, stanowi podlegająca wykonaniu decyzja Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego we Wrocławiu z dnia z dnia [...] sierpnia 2013 r., która ma walor rozstrzygnięcia ostatecznego, prawomocnego i nadal pozostaje w obrocie prawnym. Orzeczenie to korzysta z domniemania zgodności z prawem, do czasu jego ewentualnego wyeliminowania z obrotu prawnego, w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji rozstrzygnięć ostatecznych, co dotychczas nie nastąpiło. W tej sytuacji, brak było podstaw do uwzględnienia przez organ egzekucyjny, zgłoszonego w postępowaniu egzekucyjnym zarzutu nieistnienia obowiązku, objętego wymienionym tytułem wykonawczym. Z tych względów, mając na uwadze, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.