I FSK 1228/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka - Medek, Sędzia NSA Marek Kołaczek (spr.), Sędzia NSA Izabela Najda - Ossowska, Protokolant Krzysztof Zaleski, po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej PPHU "T." s.c. R.Z., T. Z. z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1172/14 w sprawie ze skargi PPHU "T." s.c. R.Z., T. Z. z siedzibą w B. na interpretację indywidualną Ministra Finansów (obecnie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) z dnia 18 lipca 2014 r., nr IPTPP1/443-315/14-4/IG w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od PPHU "T." s.c. R.Z., T.Z. z siedzibą w B.na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 4 marca 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 1172/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę PPHU "T." s.c. [...] z siedzibą w B. (dalej zwaną "Spółką" lub "stroną skarżącą") na interpretację indywidualną Ministra Finansów z 18 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie 8% stawki podatku VAT. Z wyroku tego wynikało, że Spółka wystąpiła do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej dotyczącej stawki podatku od towarów i usług właściwej dla dostaw ciastek: 1) z ciasta parzonego ptysiowego bez środków konserwujących o PKWiU 10.71.12, z terminem przydatności do spożycia 90 dni; 2) z ciasta kruchego, z nadzieniem jak i bez nadzienia i podlewane polewą czekoladopodobną, bez środków konserwujących o PKWiU 10.71.12, z terminem przydatności do spożycia 90 dni; 3) z ciasta biszkoptowego z galaretką w polewie czekoladopodobnej, bez środków konserwujących, o PKWiU 10.71.12, z terminem przydatności do spożycia 90 dni; 4) zaparzanych korzennych typu serduszka w polewie czekoladopodobnej, bez środków konserwujących, o PKWiU 10.71.12, z terminem przydatności do spożycia 90 dni; 5) o nazwie handlowej "[...]" niezawierające typowych składników do produkcji piernika takich jak mąka żytnia, miód, imbir, bez środków konserwujących o PKWiU 10.72.12 z terminem przydatności do spożycia 90 dni. Zdaniem wnioskodawcy prawidłowa stawka podatku dla wszystkich wymienionych powyżej ciastek wynosi 8%. Minister Finansów wydał w dniu 18 lipca 2014 r. indywidualną interpretację podatkową, w której stwierdził, że stanowisko przedstawione we wniosku, jest nieprawidłowe, a w konsekwencji wnioskodawca winien stosować do dostaw ww. towarów stawkę 23%. Uzasadniając własne stanowisko organ podatkowy podał m.in., że wnioskodawca nie może stosować obniżonej stawki VAT 8%, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy z 11 maca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej "ustawa o VAT") do dostawy towarów z grupowania PKWiU ex 10.71.12 "Wyroby ciastkarskie i ciastka, świeże" w przypadku gdy data ich minimalnej trwałości lub termin przydatności do spożycia przekracza 45 dni oraz z grupowania ex 10.72.12 "Piernik i podobne wyroby; słodkie herbatniki; gofry i wafle". Dostawa tych towarów podlega opodatkowaniu stawką podstawową w wysokości 23%. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, rozpoznając sprawę wskutek złożonej przez Spółkę skargi na wydaną interpretację, nie podzielił poglądu, iż obniżona stawka podatku powinna być zastosowana w odniesieniu do wszystkich towarów objętych danym kodem CN, bowiem włączając do systemu stawek obniżonych tylko niektóre produkty z danego grupowania nomenklatury scalonej ustawodawca krajowy różnicuje ich pozycję podatkową. W ocenie Sądu I instancji z art. 98 Dyrektywa Rady z 28 listopada 2006 r. nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 2006 nr 347, poz. 1; dalej "Dyrektywa 2006/112/WE") nie wynika, że państwa członkowskie nie mogą opodatkować preferencyjnie tylko niektórych towarów z danego grupowania nomenklatury scalonej. Przeciwnie wydaje się że skoro państwa członkowskie mogą obniżyć stawkę podatku dla wszystkich środków spożywczych z wyłączeniem napojów alkoholowych, to tym bardziej mogą opodatkować preferencyjnie tylko niektóre towary. Zdaniem Sądu I instancji za stanowiskiem strony skarżącej nie przemawia również wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej "TSUE") z 11 września 2014 r. w sprawie C-219/13, dotyczącej opodatkowania różnymi stawkami książek papierowych i wydanych na innych nośnikach. Sąd stanął na stanowisku, że nie ma podstaw aby przyjmować, że przeciętny konsument kieruje się wyłącznie wyglądem i słodkim smakiem ciastek. Sąd podniósł, że dla wielu konsumentów kryteriami istotnymi są również rodzaj ciastek, składniki z których zostało wyprodukowane, użycie konserwantów, a także termin przydatności do spożycia. Sąd zgadza się ze stanowiskiem strony skarżącej (pismo procesowe z 19 stycznia 2015 r.), że termin ważności/przydatności do spożycia nie jest dla przeciętnego konsumenta najistotniejszy przy ich wyborze. Nie jest to jednak okoliczność bez znaczenia. W ocenie Sądu jest to kryterium istotne dla konsumentów nie tylko z uwagi na powszechne przeświadczenie, że artykuły spożywcze o krótszym terminie przydatności do spożycia są zdrowsze, ale także z uwagi na przewidywany czas spożycia. Następnie Sąd I instancji stwierdził, że niezależnie od motywów, które kierowały ustawodawcą przy formułowaniu zapisu pozycji 32 Załącznika nr 3 do ustawy o VAT, podział ciastek w zależności od daty minimalnej trwałości lub terminu przydatności do spożycia, jest jasny i obiektywny. Nie zaburza konkurencji między producentami ciastek ponieważ każdy z producentów, opracowując recepturę i technologię produkcji ciastek może określić, czy będzie wytwarzał ciastka o dłuższym lub krótszym terminie minimalnej trwałości lub przydatności do spożycia, a w konsekwencji jest w stanie określić według jakiej stawki podatku będą opodatkowane wyroby które wyprodukował. Sąd nie podzielił również stanowiska Spółki w zakresie opodatkowania ciastek o nazwie handlowej "[...]" niezawierających typowych składników do produkcji piernika takich jak: mąka żytnia, miód, imbir, bez środków konserwujących sklasyfikowanych do grupowania PKWiU 10.72.12 z terminem przydatności do spożycia 90 dni. Wskazał w tym zakresie, że zgodnie z treścią poz. 34 Załącznika nr III opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 8 % podlegają: "Piernik i podobne wyroby; słodkie herbatniki; gofry i wafle - wyłącznie wafle i opłatki o zawartości wody przekraczającej 10% masy" – PKWiU ex 10.72.12.0. Mając na uwadze art. 2 pkt 30 ustawy o VAT organ podatkowy prawidłowo ocenił, że z powyższego wynika, że stawka obniżona ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do wafli i opłatków o zawartości wody przekraczającej 10% masy. W konsekwencji produkowane przez skarżącą spółkę ciastka o nazwie "[...]" podlegają opodatkowaniu według stawki podstawowej. Spółka we wniesionej skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając, w oparciu o obie podstawy przewidziane w art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a."), naruszenie: I. Przepisów prawa materialnego przez błędną ich wykładnię, a mianowicie: 1) naruszenie art. 41 ust. 1 i 2 oraz pozycji 32 Załącznika nr 3 ustawy o VAT w zw. z art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE, poprzez ich błędną wykładnię, w tym w szczególności wykładnię zakresu stosowania stawki obniżonej podatku VAT, polegającą na uznaniu, iż dopuszczalne i zasadne jest stosowanie przez ustawodawcę zróżnicowanych stawek podatku VAT w stosunku do podobnych (konkurencyjnych) produktów, z uwagi na ochronę zdrowia konsumentów oraz uznanie za dopuszczalne ustalania dla danego produktu obniżonej stawki podatku VAT w oparciu o klasyfikację określoną w rozporządzeniu Rady Ministrów z 29 października 2008 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (Dz. U. Nr 207, poz. 1293 ze zm.) zamiast w oparciu o wspólnotową nomenklaturę scaloną, co w konsekwencji doprowadziło do niezasadnego uznania stanowiska Przedsiębiorcy za nieprawidłowe, 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej pomimo wydania jej z naruszeniem art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 749 ze. zm.; dalej "Ordynacja podatkowa") poprzez brak kompleksowej oceny stanowiska podatnika oraz brak ustosunkowania się do faktu, iż wyroby będące przedmiotem interpretacji nie zawierają środków konserwujących, co wypacza rozumienie pojęcia "podobieństwa" oraz kryteria oceny podobieństwa danych produktów dla celu stosowania zasady neutralności fiskalnej. II. Przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej pomimo wydania jej z naruszeniem art. 14h w związku z art. 120 O.p., poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem zasady legalizmu działań organów podatkowych, 2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej pomimo wydania jej z naruszeniem art. 14h w związku z art. 121 § 1 O.p. poprzez wydanie interpretacji z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, 3) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na nieprawidłowym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w szczególności poprzez nazbyt lakoniczną i ogólnikową treść oraz brak odniesienia się do istotnych zarzutów Skarżącej sformułowanych w skardze i argumentacji powołanej na ich uzasadnienie, co skutkuje niemożliwością poznania przez Skarżącą rzeczywistych motywów rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, a ponadto zasądzenie na rzecz skarżącej od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Z uwagi na okoliczność, że niniejsza sprawa dotyczy interpretacji prawa podatkowego i stan faktyczny sporny nie jest za kluczowe uznać należy sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa materialnego. Chybiony jest przede wszystkim zarzut błędnej wykład art. 41 ust. 1 i 2 oraz pozycji 32 Załącznika nr 3 ustawy o VAT w zw. z art. 98 ust. 1-3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej. Mając na uwadze argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na poparcie tego zarzutu uznać należy, że kwestia sporna sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy przepisy prawa krajowego, które uzależniają wysokość stawki podatku od trwałości lub przydatności do spożycia, są zgodne z przepisami unijnymi. W szczególności zaś, czy różnicując ciastka i wyroby ciastkarskie ze względu termin minimalnej trwałości, przydatności do spożycia, ustawodawca krajowy nie naruszył zasady neutralności rozumianej jako zakaz różnicowania stawek podatku dla towarów, które z punktu widzenia przeciętnego konsumenta są podobne (konkurencyjne). Powyższe zagadnienie zostało rozstrzygnięte w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 listopada 2017 r. w sprawie AZ przeciwko Ministrowi Finansów, C-499/16, ECLI:EU:C:2017:846. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że artykuł 98 dyrektywy VAT należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on – pod warunkiem poszanowania zasady neutralności podatkowej, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego – przepisom krajowym, takim jak w postępowaniu głównym, które uzależniają stosowanie obniżonej stawki podatku od wartości dodanej do wyrobów ciastkarskich i ciastek świeżych jedynie od kryterium ich "daty minimalnej trwałości" lub "terminu przydatności do spożycia". W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał zauważył, że zgodnie z art. 98 ust. 3 dyrektywy VAT państwa członkowskie mogą stosować CN przy stosowaniu stawek obniżonych do poszczególnych kategorii towarów, aby precyzyjnie określić zakres danej kategorii. Jednocześnie jednak Trybunał zaznaczył, że stosowanie CN jest tylko jednym z wielu sposobów precyzyjnego określenia zakresu danej kategorii (pkt 25 uzasadnienia wyroku). Trybunał stwierdził, że wyroby ciastkarskie i ciastka stanowią ograniczoną kategorię środków spożywczych przeznaczonych do spożycia przez ludzi, o których mowa w pkt 1 załącznika III do dyrektywy VAT (pkt 27 uzasadnienia wyroku). Kryterium związane z określoną liczbą dni trwałości precyzyjnie określa zakres danej kategorii i w konsekwencji selektywne stosowanie obniżonej stawki VAT do określonego i swoistego aspektu towarów objętych jedną z kategorii rzeczonego załącznika III jest co do zasady zgodne z art. 98 dyrektywy VAT (pkt 28 uzasadnienia wyroku). Dlatego też Sąd I. instancji słusznie stwierdził, że organ podatkowy prawidłowo odczytał przywołane przepisy, przyjmując, że zarówno stosowanie stawek obniżonych, jak też posługiwanie się nomenklaturą scaloną jest dobrowolne. Państwa członkowskie przy określaniu zakresu danej kategorii mogą się zatem posłużyć nomenklaturą scaloną, jednakże nie mają takiego obowiązku. W konsekwencji przepis ten pozwala państwom członkowskim na przyjęcie innego sposobu określania zakresu danej kategorii. Ustawodawca krajowy nie naruszył prawa unijnego posługując się PKWiU. Na całkowitą aprobatę zasługuje stanowisko Sądu I. instancji, który nie podzielił także poglądu, iż obniżona stawka podatku powinna być zastosowana w odniesieniu do wszystkich towarów objętych danym kodem CN, bowiem włączając do systemu stawek obniżonych tylko niektóre produkty z danego grupowania nomenklatury scalonej ustawodawca krajowy różnicuje ich pozycję podatkową. Z art. 98 Dyrektywy nie wynika bowiem, że państwa członkowskie nie mogą opodatkować preferencyjnie tylko niektórych towarów z danego grupowania nomenklatury scalonej. Przeciwnie wydaje się że skoro państwa członkowskie mogą obniżyć stawkę podatku dla wszystkich środków spożywczych z wyłączeniem napojów alkoholowych, to tym bardziej mogą opodatkować preferencyjnie tylko niektóre towary. Odrębną kwestią pozostaje natomiast to, co zgodnie ze stanowiskiem Trybunału powinien zbadać sąd odsyłający, czy uregulowanie krajowe narusza zasadę neutralności podatkowej, która sprzeciwia się temu, aby towary lub usługi podobne, które są konkurencyjne wobec siebie, były traktowane odmiennie z punktu widzenia VAT (pkt 29 i 30 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Trybunał przypomniał, że dokonując oceny podobieństwa danych towarów lub usług, zasadniczo należy uwzględniać punkt widzenia przeciętnego konsumenta. Towary lub usługi są podobne, gdy wykazują analogiczne właściwości i zaspokajają te same potrzeby konsumenta, według kryterium porównywalności w użytkowaniu, i gdy istniejące różnice nie wpływają w znaczący sposób na decyzję przeciętnego konsumenta o skorzystaniu z jednego lub drugiego towaru bądź usługi (pkt 31 uzasadnienia wyroku). W tej sytuacji Trybunał uznał, że do sądu krajowego należy wszczęcie konkretnego badania w celu stwierdzenia, czy okoliczność, że data ważności została określona w ten sposób, iż okres trwałości nie przekracza 45 dni, jest decydująca z punktu widzenia przeciętnego polskiego konsumenta podczas dokonywania przez niego wyboru zakupu ciastek i wyrobów ciastkarskich. Powinien on zatem zbadać, czy na polskim rynku obecne są wyroby ciastkarskie i ciastka, których okres trwałości nie przekracza 45 dni, lecz które w oczach konsumenta są podobne do wyrobów ciastkarskich i ciastek o dacie minimalnej trwałości przekraczającej 45 dni, takich jak wyroby produkowane przez AZ, i które są wzajemnie zastępowalne (pkt 32 i 33 uzasadnienia wyroku). Jak zauważył bowiem Trybunał, jeśli można stwierdzić istnienie takich towarów, okres trwałości nieprzekraczający 45 dni nie okazałby się decydujący dla przeciętnego polskiego konsumenta i na jego wybór mogłoby mieć wpływ stosowanie różnych stawek VAT. W takim wypadku zasada neutralności podatkowej sprzeciwiałaby się przepisom krajowym spornym w postępowaniu głównym. Jeśli natomiast sąd odsyłający, w ramach konkretnej oceny, której powinien dokonać, stwierdzi, że obniżona stawka VAT dla wyrobów ciastkarskich i ciastek z datą ważności określoną w ten sposób, iż okres trwałości nie przekracza 45 dni, nie skutkuje uprzywilejowaniem ich sprzedaży w stosunku do sprzedaży wyrobów ciastkarskich i ciastek mających datę ważności określoną w ten sposób, że okres trwałości przekracza 45 dni, wynikałoby z tego, iż te dwie kategorie wyrobów ciastkarskich i ciastek nie są towarami podobnymi znajdującymi się względem siebie w stosunku konkurencji (pkt 34 i 35 uzasadnienia wyroku). Z powyższego stanowiska Trybunału wynika, że w celu zweryfikowania, czy omawiane uregulowanie uzależniające stosowanie obniżonej stawki od tego, czy okres trwałości produktu nie przekracza 45 dni wymaga przeprowadzenia odpowiedniego badania mającego na celu ustalenie w pierwszej kolejności czy na polskim rynku obecne są wyroby ciastkarskie i ciastka, których okres trwałości nie przekracza 45 dni, lecz które w oczach konsumenta są podobne do wyrobów ciastkarskich i ciastek o dacie minimalnej trwałości przekraczającej 45 dni, takich jak wyroby produkowane przez wnioskodawcę w rozpatrywanej sprawie. W dalszej kolejności wymaga to ustalenia jakimi kryteriami kieruje się przeciętny konsument przy wyborze pomiędzy wyrobami ciastkarskimi i ciasteczkami, których termin trwałości został określony do 45 dni i powyżej 45 dni, a w szczególności, czy istotne jest właśnie kryterium trwałości co przemawiałoby za tym, że zasada neutralności nie została naruszona, czy też to kryterium nie ma znaczenia, a decydują inne preferencje, co przemawiałoby za przyjęciem, że zasada neutralności zostaje naruszona. Tym niemniej podzielić należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowany w wyroku z dnia 25 stycznia 2018 r. sygn. akt I FSK 1155/15 (opubl. CBOS), że obarczenie przez Trybunał sądu odsyłającego obowiązkiem badania preferencji konsumenckich w zakupie wyrobów ciastkarskich nie oznacza, że badania takiego dokonać ma Naczelny Sad Administracyjny, czy też WSA, które zasadniczo nie prowadzą postępowania dowodowego. W polskiej procedurze podatkowej postępowanie dowodowe przeprowadzają organy podatkowe i to do ich obowiązków należy konieczność przeprowadzenia takiego postępowania. Niemniej w rozpatrywanej sprawie, organ podatkowy nie może przeprowadzić takiego postępowania, ponieważ dotyczy ona indywidualnej interpretacji. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. W postępowaniu tym nie może więc toczyć się spór o rzetelność relacji z zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, a tym samym nie może być prowadzone klasyczne postępowanie dowodowe (por. wyrok NSA z 27 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 864/12). W wydanej interpretacji organ rozstrzyga wątpliwości co do prawa podatkowego na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, a nie wątpliwości co do stanu faktycznego. Preferencje konsumenta w zakupie wyrobów ciastkarskich i ciastek nie dotyczą wątpliwości co do prawa, lecz wymagają odpowiedzi na pytanie o spełnienie przesłanek faktycznych istotnych dla prawidłowego procesu subsumpcji. Zatem organ podatkowy udzielając indywidualnej interpretacji w sprawie, takiej jak rozpatrywana, mógł ograniczyć się jedynie do wykładni przepisów prawa podatkowego mając na względzie stan faktyczny przedstawiony we wniosku o interpretację, bez konieczności rozstrzygania, czy potencjalnie może dojść do naruszenia zasady neutralności, w zależności od preferencji konsumentów. W wydanej interpretacji poza prawidłową wykładnią przepisów prawa podatkowego organ zawarł również argumenty dotyczące preferencji konsumenckich, mimo że stanowisko strony, co do preferencji konsumenckich w ogóle nie było elementem stanu faktycznego wynikającego z wniosku o interpretację. W szczególności organ stwierdził, że: "[...] wyroby ciastkarskie i ciastka świeże, które zawierają substancje przedłużające ich przydatność do spożycia mogą mieć negatywny wpływ na zdrowie konsumentów, produkty takie w opinii przeciętnego konsumenta traktowane są jako "mniej zdrowe". Jednakże zawarte w wydanej interpretacji argumenty organu dotyczące preferencji konsumenckich, które wychodziły poza zakres obowiązków i uprawnień organu w procesie wydawania indywidualnej interpretacji, nie miały wpływu na jej poprawność. Z przytoczonych wyżej względów pozbawiony podstaw okazał się także zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. polegający na nieuchyleniu zaskarżonej interpretacji pomimo wydania jej z naruszeniem art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14a O.p. poprzez brak kompleksowej oceny stanowiska podatnika oraz brak ustosunkowania się do faktu, że wyroby będące przedmiotem interpretacji nie zawierają środków konserwujących, co wypacza rozumienie "podobieństwa" oraz kryteria oceny podobieństwa tych produktów dla celów stosowania zasady neutralności fiskalnej. Z tych samych względów nie mogły być uwzględnione sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W ocenie NSA nie zostały naruszone art. 14h O.p. w zw. z art. 120 i 121 § 1 O.p. jak też art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnia wymogi i standardy, o których stanowi art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, zrelacjonowano sformułowane w skardze zarzuty oraz wskazano podstawę prawną oddalenia skargi. Sąd pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnił ponadto motywy podjętego rozstrzygnięcia. Mając powyższe na uwadze, wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.