I SA/Wa 3503/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk (spr.) WSA Anita Wielopolska-Fonfara Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi M.K.-W. i R. W.-A. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie reformy rolnej oddala skargę. Wnioskiem z dnia 4 lipca 2008 r. M. K. – W. i R. W. – A. wystąpiły do Wojewody [...] o wydanie decyzji stwierdzającej, że nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] o pow. [...] ha położona w P. gm. C., nie podpadała pod działanie dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu wskazały, że przedmiotem roszczenia jest nieruchomość obejmująca park i dwór położony w P., która stanowiła własność R. K. z domu M. Wnioskodawczynie podały, że nieruchomość nie miała charakteru rolnego, a znajdujące się na niej budynki nie miały jakiegokolwiek związku z prowadzoną produkcją rolną. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], stwierdził, że nieruchomość określana jako zespół dworsko - parkowy w P., wydzielona przy parcelacji majątku T. i oznaczona na planie rozparcelowanego majątku T. oraz w rejestrze pomiarowo - klasyfikacyjnym z 1945 r. numerem działki [...], odpowiadająca w obecnej ewidencji gruntów nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, położonego w obrębie [...] gm. C., podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W odwołaniach od decyzji, M. K. – W. oraz R. W. – A. podniosły, że Wojewoda [...] wydając swoją decyzję naruszył przepis art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu z dnia 6 września 1944 r. Odwołujące się zakwestionowały istnienie związku funkcjonalnego pomiędzy zespołem dworsko - parkowym, a resztą majątku T. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] uchylił decyzję Wojewody [...] i umorzył postępowanie organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt IV SA/wa 141/11 uchylił decyzję Ministra i zobowiązał organ odwoławczy do merytorycznego rozpatrzenia odwołań wniesionych od decyzji Wojewody [...]. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., w punkcie 1: uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2009 r. w całości; w punkcie 2: stwierdził, że nieruchomość określona jako zespół dworsko - parkowy wg szkicu z 1950 r., na mapie graficznego wpasowania "Szkicu sytuacyjnego R. – T." wykonanego 20 maja 1950 r. oraz "Szkicu układu przestrzennego części pałacowo - parkowej majątku z zaznaczonymi obiektami" z 1972 r. w działkę ewidencyjną nr [...] z obrębu [...] z wykorzystaniem elementów sytuacyjnych ujawnionych na mapie zasadniczej wsi P. sekcje [...], [...], która stanowi załącznik do niniejszej decyzji, nie podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r., Nr 3, poz. 13 ze zm.); w punkcie 3 decyzji stwierdził, że nieruchomość określona jako sad wg szkicu z 1950 r., na mapie graficznego wpasowania "Szkicu sytuacyjnego R. – T." wykonanego 20 maja 1950 r. oraz "Szkicu układu przestrzennego części pałacowo - parkowej majątku z zaznaczonymi obiektami" z 1972 r. w działkę ewidencyjną nr [..] z obrębu [...] z wykorzystaniem elementów sytuacyjnych ujawnionych na mapie zasadniczej wsi P. sekcje [...], [...], która stanowi załącznik do niniejszej decyzji, podpada pod działanie przepisów art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej. W uzasadnieniu Minister podał, że odwołania są w części zasadne. Znajdujące się w aktach sprawy dokumenty wskazują, że właścicielką majątku [...], zgodnie z wpisem w dziale I księgi wieczystej - hip. Nr [...] pn. "[...]" (w późniejszym okresie nazwa pisana łącznie, [...]) na podstawie wniosku z dnia 18 marca 1921 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1921 r., była R. M. Wymieniona nabyła majątek na wyłączną własność na podstawie umowy sporządzonej w formie aktu notarialnego z dnia [...] marca 1921 r. Rep. [...]. Z treści protokołu przejęcia na cele reformy rolnej majątku T., będącego własnością R. K. z domu M., wynika że w chwili przejęcia jego powierzchnia wynosiła [...] ha. W skład obszaru majątku wchodziło [...] ha gruntów rolnych, [...] ha łąk jednokośnych, [...] ha ogrodów warzywnych, [...] ha parku, [...] ha stanowiło podwórza, zabudowania i drogi, a [...] ha stanowiły nieużytki. Organ stwierdził, iż znajdujące się w zgormadzonym materiale dowodowym dokumenty i mapy wskazują, że na działkę objętą wnioskiem składał się nie tylko zespół pałacowo - parkowy ale również sad, niezbędnym jest zbadanie czy każda z wymienionych części majątku mogła stanowić przedmiot przejęcia na cele reformy rolnej. Minister dopuścił dowód z opinii biegłego w przedmiocie sporządzenia opinii dotyczącej określenia kształtu i położenia części pałacowo - parkowej w ramach nieruchomości stanowiącej przedmiot postępowania. Opinia ta, sporządzona w oparciu o mapę szkicu sytuacyjnego R.- T. wykonanego 20 maja 1950 r. oraz szkicu układu przestrzennego części pałacowo - parkowej majątku z zaznaczonymi obiektami z 1972 r., stanowi podstawę wyznaczenia zakresu poszczególnych użytków w granicach obecnej działki ewidencyjnej nr [...]. Treść zgromadzonych dokumentów jak i przeznaczenie przejętej części majątku, na której znajdował się zespół pałacowo - parkowy, wskazuje w ocenie organu, że część ta od momentu przejęcia przez Państwo nie była traktowana jako nieruchomość związana z produkcją rolniczą i nadająca się do wykorzystania na cele rolnicze. Ta część majątku była samodzielna, niezależna od pozostałej części majątku, który został rozparcelowany i przeznaczony na cele rolnicze. Minister stwierdził, że zespół dworsko - parkowy w P. w dacie przejęcia nie był typową nieruchomością rolną, miał charakter mieszkaniowo - rekreacyjny. Żaden z obiektów architektonicznych znajdujących się na terenie zespołu, w szczególności same zabudowania mieszkalne, nie były z uwagi na swoje zasadnicze przeznaczenie związane z gospodarką rolną. Organ wskazał jednocześnie, że materiały zgromadzone w sprawie (m.in. opracowanie "Katalog Zabytkowych Parków i Kompozycji Krajobrazowych Województwa [...]" Kraków 1973 (przekazane przez Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w [...]), jak i "Szkic układu przestrzennego części pałacowo - parkowej majątku z zaznaczonymi obiektami" z 1972 r. oraz "Szkic sytuacyjnego R. – T." wykonany 20 maja 1950 r.) wskazują, że część dzisiejszej działki ewidencyjnej o numerze [...] zajmował sad, który był odgrodzony od zespołu pałacowo - parkowego wewnętrznym kamiennym ogrodzeniem ("murem dochodzącym do 3 metrów wysokości"). Rozpatrując przydatność wymienionego sadu na cele związane z reformą rolną, w kontekście § 4 rozporządzenia oraz aktualnego orzecznictwa, organ stwierdził, że działalność sadownicza jest działalnością o charakterze rolniczym (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 grudnia 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 1079/12) i jako taka mieści się w pojęciu nieruchomości ziemskiej o charakterze rolnym. Organ wskazał przy tym, że samo wykorzystywanie działek o charakterze rolnym na inne cele niż produkcja rolna (np. jako element założenia krajobrazowego) nie przesądza o ich niepodleganiu nacjonalizacji, w myśl dekretu (wyrok NSA I OSK 619/08), a przeznaczenie sadu na cele reformy rolnej znajduje uzasadnienie gospodarcze. W niniejszym przypadku jest to uzasadnione również, ze względu na powierzchnię sadu wynoszącą ponad [...] ha. W ocenie organu, część majątku oznaczona (na mapie stanowiącej załącznik do decyzji) jako "sad wg szkicu z 1950 r.", mogła być wykorzystana do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji sadowniczej, a zatem mogła być przeznaczona na cele reformy rolnej, zwłaszcza że nieruchomości rolne, w tym sady, podpadały pod działanie przepisów dekretu bez względu na to czy stanowiły przydomowy ogród, czy znajdowały się w innej części przejmowanego majątku. W konsekwencji organ uznał, że wskazana część nieruchomości, w zakresie w jakim została oznaczona na mapie, podlegała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e) dekretu. M. K.-W. i R. W.-A., reprezentowane przez adwokata, wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2014 r. nr [...], zaskarżając ją w zakresie punktu 3. Wnosząc o uchylenie decyzji Ministra w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego pełnomocnik zarzucił naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez błędne ustalenie, że część działki o numerze [...] była gruntem rolnym, a w szczególności nieujawnienie przez organy dowodów wskazujących na takie przeznaczenie części zespołu pałacowo - parkowego określanej, jako "sad", organ przyjął a priori, że w chwili przeprowadzania reformy rolnej na części wskazanej działki ewidencyjnej prowadzono działalność rolniczą - sadowniczą, w sytuacji, gdy działka ta nigdy nie była wydzielona geodezyjnie, jako rolna, i w istocie nie miała takiego charakteru, gdyż była częścią jednolitego założenia architektonicznego, który stanowił i stanowi jednolity kompleks istniejący do chwili obecnej; - art. 4 in fine w zw. z art. 3 pkt 12) ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z dnia 17 września 2003 r.) oraz art. 1 pkt 3 Konwencji o ochronie dziedzictwa architektonicznego Europy sporządzonej w Grenadzie dnia 3 października 1985 r. (Dz. U. z dnia 24 lutego 2012 r.) poprzez ich niezastosowanie i dokonanie sztucznego podziału nieruchomości deformującego istotne założenia pałacowo - parkowego dworu T. przez niczym nieuprawnione, wąskie rozumienie pojęcia zabytku, co wypacza jego istotę w rozumieniu przepisów międzynarodowych i krajowych, co narusza nie tylko te przepisy oraz prima facie oczywiste kategorie estetyczne; - art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez przyjęcie, że teren działki ewidencyjnej o numerze [...] oznaczony, jako sad, stanowi nieruchomość rolną w rozumieniu wskazanego przepisu i w związku z tym podlega nacjonalizacji, w sytuacji, gdy tzw. folwark znajdował się za ogrodzeniem działki [...], która stanowiła "od zawsze" zespół pałacowo - parkowy T. i nie była potrzebna do celów reformy rolnej. W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że organ odwoławczy - podobnie jak organ I instancji - nie przedstawił dowodów wskazujących na rolniczy charakter wykorzystania sadu znajdującego się w obrębie jednej działki ewidencyjnej o numerze [...] w roku 1946. Wskazał, że sad był i jest w rzeczywistości częścią kompozycji krajobrazowej i pozostaje integralną częścią zespołu pałacowo - parkowego. Wykorzystanie drzew i krzewów owocowych, jako elementów architektury krajobrazu jest powszechną, historycznie udokumentowaną, co najmniej od XVIII wieku, praktyką projektowania tego typu obiektów. Część działki o numerze [...] nigdy nie miała charakteru upraw rolnych w sensie ścisłym, gdyż ta co trafnie ustalił organ, była prowadzona za murem, który oddzielał zespół dworski, i taki charakter upraw został zachowany niezmiennie do dnia dzisiejszego, co niezbicie świadczy o tym, że część nieruchomości oznaczona jako przydworski sad, w ogóle nie miała wpływu na realizację celów reformy rolnej. W ocenie skarżących organ nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego dokonując dowolnej oceny dowodów z jednej strony uznając, że ten sam materiał dowodowy wskazuje, że zespół pałacowo - parkowy nie podlegał reformie rolnej, a z drugiej, że część tego zespołu powinna podlegać reformie rolnej. Ta ewidentna niekonsekwencja nie ma uzasadnienia, ani w strukturze podziału działek ewidencyjnych ani w aspekcie funkcjonalnego wydzielenia poszczególnych części nieruchomości. Sadownictwo, w sensie ścisłym, jest uprawą drzew i krzewów owocowych nastawioną na uzyskiwanie owoców. Nie zostało stwierdzone, aby w czasie przeprowadzania reformy rolnej prowadzona była na terenie sadu działalność rolnicza w postaci sadownictwa przyjmując to a priori ze względu na nazwę tej części działki ujawnioną w "Szkicu sytuacyjnym R. – T." z 1950 roku. Samo posiadanie drzew owocowych nie może automatycznie skutkować uznaniem, że prowadzona jest działalność rolnicza o charakterze sadowniczym. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie w zakresie dotyczącym punktu 3 decyzji, powołując się na dotychczasowe ustalenia. Organ wskazał też, że aktualne standardy ochrony zabytków nie mogą być przesłanką dla oceny skutków prawnych regulacji, które weszły w życie w połowie lat 40-tych ubiegłego wieku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w zakwestionowanej przez skarżących części obejmującej punkt 3 odpowiada prawu. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. Organowi nie można zarzucić w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania, albowiem podjął on wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, rozpatrzył cały materiał dowodowy, jaki zgromadzony został w sprawie i dokonał jego prawidłowej oceny (art. 80 k.p.a.). Za prawidłowe Sąd uznał ustalenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, że część działki nr [...] określonej na mapie sporządzonej przez uprawnionego geodetę, będącej załącznikiem do decyzji, stanowiła sad i podpadała pod działanie przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13 z późn. zm.). Prawidłowo organ odwoławczy wskazał, powołując się na przepis § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1945 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. Nr 10, poz. 51 ze zm.) oraz orzecznictwo sądowe, że działalność sadownicza stanowiła działalność o charakterze rolniczym i sad mieścił się w pojęciu nieruchomości ziemskiej o charakterze rolnym. Dekret z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej wszedł w życie z dniem 13 września 1944 r. Z tym dniem, nieruchomości ziemskie o charakterze rolniczym, wymienione w art. 2 ust. 1 dekretu przeszły na własność Skarbu Państwa z przeznaczeniem na cele wskazane w art. 1 ust. 2 dekretu. Dekret nie dotyczył zatem nieruchomości, które nie były nieruchomościami o charakterze rolniczym. Tego stanu rzeczy nie zmieniał dekret z dnia 17 stycznia 1945 r. w sprawie zmiany dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej, który wszedł w życie dnia 19 stycznia 1945 r. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu uchwały z dnia 10 stycznia 2011 r. I OPS 3/10 (orzeczenia.nsa.gov.pl) wskazał, że Trybunał Konstytucyjny najpierw w uzasadnieniu uchwały z dnia 19 września 1990 r. sygn. akt W 3/89 (Dz. U. Nr 66, poz. 396), a następnie w uzasadnieniu uchwały z dnia 16 kwietnia 1996 r. sygn. akt W 15/95 (Dz. U. Nr 54, poz. 572) przyjął, że przepis art. 2 ust. 1 lit. e dekretu z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej dotyczy nieruchomości ziemskich o charakterze rolniczym (nieruchomościami ziemskimi są obiekty mienia nieruchomego, które mają charakter rolniczy; reforma rolna dotyczyła tych nieruchomości lub ich części, które są lub mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w zakresie produkcji roślinnej, zwierzęcej, sadowniczej). Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że jakkolwiek uchwały Trybunału Konstytucyjnego w sprawie ustalenia powszechnie obowiązującej wykładni ustaw utraciły moc obowiązującą z dniem wejścia życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (art. 239 ust. 3), to jednak miały zasadniczy wpływ na ukształtowanie praktyki co do rozumienia zakresu przedmiotowego art. 2 ust. 1 lit. e dekretu. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę podziela ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym, skoro intencją ustawodawcy było przeznaczenie na cele reformy rolnej tych nieruchomości lub ich części, które mogą być wykorzystane do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji roślinnej, zwierzęcej i sadowniczej to, na gruncie omawianych przepisów na cele reformy rolnej przeznaczano tylko te, które posiadały wartość do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie (v. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2009 r. sygn. akt108/09, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro obowiązujące w dacie wejścia w życie dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej systemy prawne i sam omawiany dekret, nie definiowały określenia nieruchomość ziemska, to pojęcie to powinno być wyjaśniane z uwzględnieniem normatywnych celów reformy rolnej, a zwłaszcza w nawiązaniu do przepisów art. 1 ust. 2 dekretu, który ustalał, dla realizacji jakich zamierzeń mają służyć grunty przejmowane na potrzeby reformy rolnej. Ustalenie organu, że część działki nr [...], której dotyczył wniosek M. K.-W. i R. W.-A., zajmowana była przez sad o powierzchni około [...] ha, co wskazano na mapie stanowiącej załącznik do decyzji, nie jest kwestionowane przez skarżące. Powyższe wynika z samej skargi, jak również potwierdzone zostało na rozprawie przed Wojewódzkim Sadem Administracyjnym w Warszawie w dniu 9 marca 2015 r. przez pełnomocnika skarżących. Choć organ nie przywołał powyższego w zaskarżonej decyzji, z akt postępowania administracyjnego, w szczególności zaś z protokołu zdawczo-odbiorczego nieruchomości ziemskiej T. z dnia [...] maja 1949 r., którym nastąpiło przekazanie przez dotychczasowego użytkownika wymienionych w nim składników majątkowych Państwowemu Funduszowi Ziemi, wynika, że w ogrodzie owocowym znajdowało się 9 szt. włoskich orzechów w wieku około 25 lat, 39 szt. czereśni w wieku około 15 lat, 5 szt. gruszy 20-letnich, 10 szt. jabłoni 20-letnich, 50 szt. śliw w różnym wieku, kilka drzew dzikich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za prawidłowe uznał ustalenie organu, iż ta część obecnej działki nr [...], która zajmowana była przez sad, mogła być wykorzystana do prowadzenia działalności wytwórczej w rolnictwie w zakresie produkcji sadowniczej, a tym samym podpadała pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu i podlegała przejęciu na cele reformy rolnej. Przepis § 4 powołanego wyżej rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1945 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej jednoznacznie wskazywał, że za użytki rolne uważa się, poza gruntami ornymi, łąkami i pastwiskami, także ogrody warzywne i owocowe. Twierdzenie skarżących, iż sad był częścią kompozycji krajobrazowej nie zmienia prawidłowości ustaleń organu, że ta część działki nr [...] mogła być wykorzystywana do prowadzenia działalności wytwórczej w zakresie produkcji sadowniczej. Potwierdza to liczba ponad 110 drzew owocowych, o których jest mowa w powołanym wyżej protokole z dnia [...] maja 1949 r. W świetle powyższych ustaleń, zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 lit. e dekretu nie mógł zostać uznany za trafny. Niezależnie bowiem od traktowania przez skarżące sadu jako elementu zespołu dworsko-parkowego składającego się na jego kompozycję krajobrazową, nie mógł zostać on uznany przez organ za element tego zespołu. Sad nie pełni bowiem funkcji rekreacyjnej, jak ma to miejsce w przypadku parku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest nadto pogląd, że skoro ogrody warzywne i owocowe zaliczone zostały na mocy § 4 powołanego wyżej rozporządzenia do użytków rolnych, to sad przeznaczony był na cele reformy rolnej i to niezależnie od tego, czy owoce wykorzystywane były na użytek własny rodziny właściciela majątku, czy też przeznaczano je na sprzedaż (v. wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 stycznia 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2537/13, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z tych wszystkich względów Sąd stwierdził, że ustalenia organu, co do podpadania sadu pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e dekretu są prawidłowe. Okoliczność, że część działki, na której znajdował się sad nie była wydzielona geodezyjnie w dniu przejęcia na cele reformy rolnej, tj. w dniu 13 września 1944 r., na co w skardze zwracał uwagę pełnomocnik skarżących, nie ma znaczenia w sprawie. Bezspornie ustalono bowiem, że w dniu przejęcia na własność Skarbu Państwa, na tej części nieruchomości znajdował się sad, co potwierdza protokół z dnia [...] maja 1949 r., wskazujący, poza liczbą drzew owocowych, także ich wiek. Za niezasadne Sąd uznał również zarzuty naruszenia art. 4 w zw. z art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2014 r., poz. 1446) oraz art. 1 pkt 3 Konwencji o ochronie dziedzictwa architektonicznego Europy sporządzonej w Grenadzie dnia 3 października 1985 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 210). W sprawie niniejszej nie można mówić o zastosowaniu powołanych przepisów, albowiem ocenie organu poddana była wyłącznie kwestia prawidłowości przejęcia na cele reformy rolnej w dniu 13 września 1944 r. określonej nieruchomości ( § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r.). Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.