III SA/Wa 2387/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 25 marca 2014 r. nr IPPP3/443-1196/13-2/KB w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) stwierdza, że uchylona interpretacja indywidualna nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 457 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca – H. sp. z o.o. z siedzibą w W., zwróciła się o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług. Z przedstawionego opisu stanu faktycznego wynika, że Skarżąca prowadzi działalność marketingowo-reklamową za pośrednictwem agencji reklamowej ("Agencja"). Agencja na zlecenie Skarżącej organizuje akcje promocyjno-reklamowe, w tym również we własnym imieniu kupuje towary, które następnie rozdaje w ramach powyższych akcji jako upominki, nagrody z tytułu sprzedaży premiowej itp. Agencja zajmuje się kompleksową organizacją akcji promocyjno-reklamowych, ponieważ Skarżąca nie posiada odpowiednich zasobów personalno-materiałowych, żeby organizować takie przedsięwzięcia we własnym zakresie. Agencja sama decyduje o tym, od kogo kupi towary i za jaką cenę. Skarżąca nie staje się właścicielem towarów, nie dochodzi do wydania towarów na jej rzecz. Agencja kupuje towary w ramach realizacji usługi reklamowej i wydaje je bezpośrednio osobom fizycznym i prawnym, będącym beneficjentem świadczenia. Po zrealizowaniu usługi Agencja wystawia fakturę dla Skarżącej i opodatkowuje wykonaną usługę stawką VAT w wysokości 23%. Faktura ta obejmuje wynagrodzenie za wykonanie usługi reklamowej przez Agencję. Przy kalkulacji tego wynagrodzenia Agencja uwzględnia wartość kupionych towarów, koszty związane z obsługą akcji promocyjnej, marżę, itp. Agencja wystawiając faktury dla Skarżącej za wykonane usługi reklamowe, w cenie tych usług uwzględnia zatem również wartość upominków, nagród, gadżetów reklamowych oraz ulotek i prospektów, które zostały wykorzystane w ramach akcji promocyjnych reklamujących Skarżącą. Ponadto Skarżąca ma pełne prawo do potrącania podatku VAT naliczonego i nie stosuje struktury sprzedaży. W związku z powyższym, w dniu 3 czerwca 2011 r. Skarżąca złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w kwestii: 1) czy, w opisanej powyżej sytuacji, Skarżąca powinna wystawiać faktury wewnętrzne i wykazywać VAT należny od towarów wydawanych przez Agencję w ramach akcji promocyjno-reklamowych, a także 2) czy Skarżąca może w całości potrącać podatek od towarów i usług naliczony wynikający z faktur wystawianych przez Agencję dokumentujących zakup usług reklamowych. Według Skarżącej nie musi ona wystawiać faktur wewnętrznych i wykazywać VAT-u należnego od towarów wydawanych przez Agencję w ramach akcji promocyjno-reklamowych i może w pełnej wysokości potrącać VAT naliczony z faktur dokumentujących zakup powyższych usług reklamowych. W interpretacji indywidualnej z dnia 8 września 2011 r. Minister Finansów, z upoważnienia którego działał Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, w pełni podzielił argumentację Skarżącej i uznał jej stanowisko za prawidłowe. Natomiast od 1 stycznia 2014 r. zgodnie z ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 35), wejdzie w życie nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym, wątpliwości Skarżącej dotyczą kwestii, czy w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. powyższa interpretacja Ministra Finansów z dnia 8 września 2011 r. nr 1PPP2-443-675/11- 4/AK będzie nadal aktualna. W związku z powyższym Skarżąca zapytała, czy w opisanej sytuacji, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., powyższa interpretacja z dnia 8 września 2011 r. będzie nadal aktualna i tym samym Skarżąca nadal nie będzie zobowiązana wystawiać faktur wewnętrznych (lub innych dowodów wewnętrznych) i wykazywać VAT-u należnego od towarów wydawanych przez Agencję w ramach akcji promocyjno-reklamowych i będzie mogła w pełnej wysokości potrącać VAT naliczony z faktur dokumentujących zakup powyższych usług reklamowych, również w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. Zdaniem Skarżącej omawiana nowelizacja ustawy o podatku od towarów i usług nie wprowadziła żadnych zmian w treści art. 7 ust. 2, ani art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) – dalej "u.p.t.u.", czyli przepisach na których opierała się powyższa interpretacja indywidualna z dnia 8 września 2011 r. Dlatego też interpretacja z dnia 8 września 2011 r. będzie nadal aktualna w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. Skarżąca odwołała się do treści art. 7 ust. 2 u.p.t.u. i podkreśliła, że przepis ten dotyczy po pierwsze czynności przekazania towarów, po drugie towarów należących do przedsiębiorstwa podatnika. W świetle powyższego Skarżąca jest zdania, iż w analizowanym stanie faktycznym żadna ze wskazanych przesłanek nie wystąpi. Skarżąca nie dokonuje bowiem przekazania towarów reklamowych i promocyjnych, gdyż czynność ta leży w gestii Agencji, która wykonuje ją, jako jeden z elementów usługi reklamowej świadczonej na rzecz Skarżącej. Skarżąca podkreśliła, że przedmiotowe towary nie należą do niej, są one bowiem nabywane we własnym zakresie przez Agencję, która przy ich pomocy świadczy na rzecz Skarżącej kompleksową usługę reklamy. Dlatego też nie można w ogóle mówić o "nieodpłatnym przekazaniu", ponieważ Skarżąca nabywa kompleksową usługę reklamową polegającą na organizowaniu przez Agencję akcji promocyjno-marketingowych. W tym wypadku to Agencja faktycznie organizuje akcje promocyjne od początku do końca, w tym również wydaje nagrody, upominki, gadżety reklamowe oraz załatwia formalności prawno-podatkowe związane z organizacją takiej akcji. Skarżąca zauważyła ponadto, że u.p.t.u. nie zawiera definicji usług reklamowych. Wyjaśnienia tego pojęcia znajdują się w wyrokach TSUE, z których wynika, że pojęcie usług reklamowych należy rozumieć w sposób szeroki. Obejmuje ono wszelką działalność promocyjną, tzn. taką której celem jest informowanie odbiorców o istnieniu firmy oraz jakości oferowanych produktów lub usług w celu zwiększenia ich sprzedaży. Zatem nie ulega wątpliwości, iż nabywanie przez Agencję towarów, a następnie przekazywanie ich w ramach akcji promocyjnych jest elementem świadczonej na rzecz Skarżącej usługi reklamowej. Ponadto zgodnie z orzecznictwem TSUE w przypadku usług kompleksowych składających się z kilku czynności - w sytuacji, gdy czynności te w aspekcie gospodarczym tworzą jedną całość i rozdzielenie ich miałoby sztuczny charakter oraz nie odpowiadałoby charakterowi ekonomicznemu danej transakcji - wszystkie te czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku VAT. Przekazanie zatem przez Agencję towarów kontrahentom Skarżącej jest niewątpliwie elementem składowym usługi reklamowej, który jednakże nie ma charakteru dominującego. Istotą nabywanej przez Skarżąca usługi nie jest bowiem nabycie czynności przekazania towarów. Proponowane przez Skarżącą rozwiązanie jest również racjonalne z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ w przypadku gdyby Skarżąca wykazywała VAT należny z tytułu przekazywania powyższych produktów promocyjnych prowadziłoby to w istocie do podwójnego opodatkowania VAT-em tych samych towarów. Raz z tytułu ich przekazania i po raz drugi z tytułu usługi świadczonej przez Agencję na rzecz Skarżącej - jednym z elementów tej usługi wpływających na jej cenę jest wartość tych towarów. Takie podwójne opodatkowanie VAT tej samej czynności jest zaś niedopuszczalne w świetle u.p.t.u. Stanowisko Skarżącej ma w tym zakresie potwierdzenie w interpretacjach podatkowych i pismach urzędów skarbowych. Końcowo Skarżąca podkreśliła, że ma także prawo potrącać VAT naliczony z faktur dokumentujących zakup powyższych usług reklamowych - w pełnej wysokości. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u., podatnicy mogą potrącać VAT naliczony przy nabyciu towarów i usług wykorzystywanych do celów sprzedaży opodatkowanej VAT. W omawianym przypadku wszystkie akcje promocyjno-reklamowe organizowane przez Agencję mają na celu zwiększenie sprzedaży produktów Skarżącej, które to produkty podlegają opodatkowaniu VAT. Występuje zatem pośredni związek ze sprzedażą opodatkowaną i dlatego też Skarżąca może w pełnej wysokości potrącać VAT naliczony z faktur dokumentujących zakup przedmiotowych usług reklamowych. W interpretacji indywidualnej z dnia 12 marca 2014 r. Minister Finansów, uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w zakresie braku obowiązku opodatkowania nieodpłatnego wydania towarów w ramach akcji promocyjnych oraz za nieprawidłowe w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez agencję reklamową. Minister odwołał się do art. 86 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u. i podkreślił, że prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest niewątpliwy i bezsporny związek zakupów z wykonanymi czynnościami opodatkowanymi. Związek dokonywanych zakupów z działalnością gospodarczą może mieć charakter pośredni lub bezpośredni. O bezpośrednim związku dokonywanych zakupów z działalnością zainteresowanego można mówić wówczas, gdy nabywane towary służą np. dalszej odsprzedaży - towary handlowe lub też nabywane towary i usługi są niezbędne do wytworzenia towarów lub usług będących przedmiotem dostawy. Bezpośrednio więc wiążą się z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Natomiast o pośrednim związku nabywanych towarów i usług z działalnością można mówić wówczas, gdy ponoszone wydatki wiążą się z całokształtem funkcjonowania firmy mają pośredni związek z działalnością gospodarczą, a tym samym z osiąganymi przychodami. Aby jednak można było wskazać, iż określone zakupy mają chociażby pośredni związek z działalnością gospodarczą, istnieć musi związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy dokonanymi zakupami towarów i usług a powstaniem obrotu. Organ wskazał jednocześnie na art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. Według Ministra, co do zasady każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne. Dopiero za pewne odstępstwo i wyjątek należy uznać potraktowanie kilku świadczeń za jedno złożone. Minister nie zakwestionował samej istoty świadczeń złożonych, opartych na orzecznictwie TSUE. Jednakże w ocenie organu z orzecznictwa tego płynie wniosek, że o świadczeniu złożonym można mówić, jeśli istnieje funkcjonalny związek pomiędzy poszczególnymi elementami świadczenia na tyle ścisły, by nie można było wydzielić z tego świadczenia jego poszczególnych elementów i potraktować ich jako świadczeń odrębnych. Muszą one stanowić jedną nierozerwalną całość. Organ wskazał przy tym na wyrok TSUE z dnia 7 października 2010 r. w sprawach połączonych C-53/09 i C-55/09. W ocenie Ministra z uwagi na powyższą argumentację nie można zgodzić się ze Skarżącą, że faktura wystawiona przez Agencję dokumentuje jedno złożone świadczenie kompleksowe, bowiem rzeczywisty charakter transakcji wskazuje na dwa odrębne świadczenia, których odbiorcami są dwa odrębne podmioty - w przypadku akcji promocyjnej promującej Skarżącą – ona sama, w przypadku przekazywania upominków, gadżetów i nagród w danej akcji promocyjnej - beneficjenci. Ponadto Skarżąca w odniesieniu do przekazywanych przez Agencję towarów nie nabywa prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, lecz występuje jedynie jako podmiot trzeci, dokonujący zapłaty za dostawę towarów dokonywaną przez Agencję na rzecz beneficjentów. W konsekwencji wynagrodzenie wypłacone przez Skarżącą Agencji obejmuje dwa elementy. Pierwszym elementem tej kwoty jest wynagrodzenie za usługi marketingowe świadczone przez Agencję na rzecz Skarżącej. Natomiast drugim elementem kwoty jest wynagrodzenie płacone przez Skarżącą za dostawę towarów dokonywaną przez Agencję na rzecz beneficjentów. W konkluzji Minister uznał, że Skarżąca ma prawo do odliczenia podatku VAT od poniesionych przez nią wydatków, udokumentowanych fakturą VAT, wyłącznie w zakresie nabywanych usług marketingowych z uwagi na pośredni wpływ na wysokość sprzedaży opodatkowanej, zgodnie z przesłanką wynikającą z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. Natomiast Skarżąca nie ma prawa do odliczenia podatku VAT, stosownie do art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u., od wydatków udokumentowanych fakturą VAT dotyczącą nabywanych przez Agencję towarów, przekazywanych następnie nieodpłatnie beneficjentom. Odnosząc się natomiast do wątpliwości Skarżącej w kwestii, czy w związku z nieodpłatnymi wydaniami towarów przez Agencję, Skarżąca będzie obowiązana te wydania opodatkować na podstawie art. 7 ust. 2 u.p.t.u., Minister odwołał się do art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 1 i ust. 2, art. 106b ust. 1 i ust. 7 u.p.t.u. i podkreślił, że skoro to Agencja nabywa towary i przenosi prawo do rozporządzania przedmiotowymi towarami jak właściciel, to nie można uznać, iż Skarżąca dokonuje przekazania towarów należących do jej przedsiębiorstwa. Tym samym nie można uznać, że spełniona jest podstawowa przesłanka warunkująca konieczność naliczenia podatku VAT przez Skarżącą zgodnie z art. 7 ust. 2 u.p.t.u. W konsekwencji stanowisko Skarżącej w tym zakresie było prawidłowe. Minister Finansów, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane przez Skarżącą, stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie w całości powyższej interpretacji indywidualnej w części dotyczącej uznania, że Skarżąca nie może w pełnej wysokości potrącać VAT-u naliczonego z faktur wystawionych przez Agencję dokumentujących zakup usług promocyjno- reklamowych oraz o uznanie stanowiska Skarżącej w całości za prawidłowe. Interpretacji zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przekazanie nagród i prezentów w formie towarów, będące elementem kompleksowej usługi promocyjno - reklamowej, stanowi odrębną od tej usługi dostawę towarów; 2) art. 29a ust. 1 u.p.t.u., poprzez jego niezastosowania w sprawie, skutkujące przyjęciem, że przekazanie nagród i prezentów w postaci towarów stanowi odrębną dostawę towarów, nie zaś element świadczenia złożonego, polegającego na organizacji akcji promocyjnych; 3) zasady zakazu podwójnego opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wynikającej w szczególności z art. 84 Konstytucji RP, polegające na uznaniu, że wydanie nagród i prezentów w formie towarów, których wartość została już uwzględniona w podstawie opodatkowania usługi promocyjno-reklamowej, stanowi odrębną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT, zatem doszłoby tutaj do podwójnego opodatkowania tej samej czynności - raz w ramach świadczenia kompleksowej usługi promocyjno-reklamowej, drugi zaś raz w wyniku przekazania przez Agencję nagród i prezentów; 4) art. 86 ust. 1 u.p.t.u., poprzez uznanie, iż w przypadku zakupu kompleksowej usługi polegającej na organizacji akcji promocyjno - reklamowej, Skarżąca nie może w pełnej wysokości potrącić podatku od towarów i usług naliczonego wynikającego z faktury dokumentującej zakup powyższej usługi; 5) art. 14b § 1 O.p., poprzez nieustosunkowanie się przez organ podatkowy do treści zapytania wyrażonego przez Skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; 6) art 14c § 1 i § 2 O.p., poprzez nie przedstawienie przez organ podatkowy własnej oceny stanu prawnego w analizowanym stanie faktycznym; 7) art. 121 § 1 O.p., polegające na nieuwzględnieniu wcześniej wydawanych przez organy podatkowe interpretacji podatkowych, orzecznictwa sądów administracyjnych oraz TSUE w sprawach o analogicznym stanie faktycznym, bez podania przyczyny takiego postępowania. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) zwana dalej p.p.s.a. sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga ma uzasadnione podstawy, bowiem zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania wskazanymi w skardze, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, że zasadniczą kwestią istotną dla jej rozstrzygnięcia jest właściwa interpretacja art. 14b i 14 c O.p. W myśl § 1 Minister właściwy do spraw finansów publicznych na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną.) Paragraf 2 powołanego przepisu stanowi, iż wniosek o interpretację może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art.14 c § 1 ord. pod. Interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.( § 2) Zgodnie z jednoznaczną, jasną i niebudzącą wątpliwości treścią przytoczonego przepisu rolą organu i istotą jego postępowania w sprawie indywidualnej interpretacji jest ocena stanowiska strony, nie zaś przedstawianie poglądów i interpretacji mających zastosowanie w sprawie przepisów prawnych w odniesieniu do różnych sytuacji faktycznych. Obowiązkiem organu jest dokonanie wykładni co do treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy, przy czym granice sprawy wyznacza treść wniosku Strony. Należy też zaakcentować, że pełną wiedzę o stanie faktycznym stanowiącym punkt wyjścia dla ustalenia adekwatnych regulacji prawa podatkowego organ podatkowy czerpie wyłącznie z wniosku uprawnionego podmiotu. Jeśli wniosek ten nie zawiera określonych informacji, organ może zwrócić się o jego uzupełnienie w trybie przewidzianym dla usuwania braków formalnych. Ponadto organ w tym postępowaniu nie może prowadzić żadnego postępowania dowodowego. Właśnie z tego względu, że ustalenie stanu faktycznego nie jest przedmiotem postępowania w sprawie o wydanie interpretacji indywidualnej, wynika, iż stan ten jest stanem hipotetycznym, określonym przez wnioskującego o interpretację. Dla rozstrzygnięcia kwestii prawnych nie jest bowiem istotne rzeczywiste wystąpienie określonych zdarzeń. Zarówno na etapie postępowania wywołanego wniesieniem wniosku jak i na etapie kontroli sądowej wydanego w wyniku tego postępowania interpretacji indywidualnej, kontroli podlega prawidłowość wyjaśnienia treści przepisów w odniesieniu do zadanego pytania. Nie jest więc możliwe dalsze uzupełnienie bądź doprecyzowanie zgłoszonego wniosku o interpretację. Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że organ interpretujący nieprawidłowo rozstrzygnął wniosek Strony o udzielenie interpretacji w kontekście zadanego pytania i okoliczności faktycznych przedstawionych we wniosku. Przypomnieć należy, że pytanie Strony brzmi: "Czy w opisanej sytuacji, w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r., interpretacja Ministra Finansów z dnia 8 września 2011 r. nr 1PPP2-443-675/11- 4/AK, będzie nadal aktualna i tym samym Skarżąca nadal nie będzie zobowiązana wystawiać faktur wewnętrznych (lub innych dowodów wewnętrznych) i wykazywać VAT-u należnego od towarów wydawanych przez Agencję w ramach akcji promocyjno-reklamowych i będzie mogła w pełnej wysokości potrącać VAT naliczony z faktur dokumentujących zakup powyższych usług reklamowych, również w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2014 r." Nie budzi wątpliwości o którą interpretację Ministra Finansów chodzi Stronie. Strona opisała dokładnie stan faktyczny sprawy, jak również wyjaśniła motywy ponownego zapytania wskazując, na nowelizację ustawy o podatku od towarów i usług, wchodzącą w życie od 1 stycznia 2014 r. zgodnie z ustawą z dnia 7 grudnia 2012 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 35). Minister Finansów natomiast, uznał stanowisko Skarżącej za prawidłowe w zakresie braku obowiązku opodatkowania nieodpłatnego wydania towarów w ramach akcji promocyjnych oraz za nieprawidłowe w zakresie prawa do pełnego odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez agencję reklamową. W swojej interpretacji organ interpretujący całkowicie pominął istotę pytania Strony, tj. czy aktualna jest w nowym stanie prawnym wydana przez Ministra Finansów interpretacja z 8 września 2011 r. nr 1PPP2-443-675/11- 4/AK. Sąd podziela również stanowisko Strony skarżącej, iż konstrukcja uzasadnienia zaskarżonej interpretacji sprowadzająca się de facto do przytoczenia obszernych fragmentów orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 7 października 2010 r, C-55/09 i uznanie wyrażonego tam stanowiska za własne, nie odpowiada wymogom przepisów art. 14c § 1 i § 2 O.p. Wskazać jeszcze raz należy, iż organ podatkowy wydający interpretację indywidualną ocenia stanowisko konkretnego, a nie abstrakcyjnego, wnioskodawcy, w jego ściśle określonej sprawie, przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych opisanych w konkretnym wniosku, a nie w sprawie ogólnej dotyczącej stosowania prawa podatkowego. Dlatego też indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego, w swoim uzasadnieniu prawnym, nie może ograniczać się do zacytowania mających zastosowanie w sprawie przepisów, bez ich szczegółowej, odnoszącej się do okoliczności sprawy wskazanych w przedstawionym stanie faktycznym, wykładni, prowadzącej do negatywnej lub pozytywnej oceny stanowiska wnioskodawcy, bądź też ograniczenia się do przytoczenia stanowiska wyrażonego w innej chociaż bardzo podobnej sprawie przez sąd administracyjny bądź TSUE. Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r. sygn. akt I FSK 597/13, wskazanym w skardze: "Nie powinno budzić wątpliwości to, że organ interpretacyjny wydając interpretację przy wykładni u.p.t.u. powinien uwzględniać orzecznictwo TSUE. Nie oznacza to jednak, że ta okoliczność zwalnia organ od dokonania własnej oceny prawnej przedstawionego we wniosku o interpretację stanu faktycznego. Wskazać też należy, że orzeczenia TSUE osadzone są w konkretnym stanie faktycznym. Przyjmując nawet za i własną ocenę zawartą w wyroku TSUE, organ powinien wskazać przy tym, że stan faktyczny zawarty we wniosku jest identyczny jak w sprawie rozpoznanej przez TSUE, bądź że ewentualne różnice nie mają istotnego wpływu na jego ocenę prawną. Z wydanej interpretacji nie wynika, by organ analizował stan faktyczny, jaki miał miejsce w sprawie, na której oparł swoją interpretację, bowiem poza stwierdzeniem, że problem, jak przedstawiony w niniejszej sprawie, był przedmiotem rozważań TSUE w sprawie C-55/09 i przytoczeniem niektórych tez tego orzeczenia stwierdził jedynie, że biorąc powyższe pod uwagę w przedmiotowej sprawie wydanie nagród uznać należy za odpłatną dostawę towarów, a w konsekwencji za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Ponadto jak trafnie wskazała Strona zgodnie z przepisem art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Spółka przytoczyła szereg interpretacji, które otrzymała w latach wcześniejszych potwierdzających stanowisko Spółki oraz jak twierdzi znajdujące potwierdzenie w orzeczeniach TSUE i polskich sądów administracyjnych. Tymczasem w zaskarżonej interpretacji Minister Finansów zajął całkowicie odmienne stanowisko nie podając żadnego uzasadnienia, powołując się jedynie na wyrok TSUE w sprawie C-55/09 nie analizując, czy znajduje on zastosowania w przedstawionym stanie faktycznym. Strona podniosła również, iż już po opublikowaniu wyroku TSUE w sprawie C-55/09 wydawane były przez Ministra Finansów interpretacje indywidualne w analogicznych stanach faktycznych, zgodne ze stanowiskiem Spółki oraz to, że w pierwszej interpretacji indywidualnej z dnia 8 września 2011 r. nr 1PPP2-443-675/11- 4/AK wydanej dla Spółki w przedmiotowej sprawie, Minister Finansów w pełni podzielił stanowisko Spółki, mimo, że przedmiotowy wyrok TSUE był już wtedy znany. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister Finansów zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną wyrażoną przez Sąd i wydać prawidłową interpretację indywidualną spełniającą wymogi określone w art.14b i art.14c O.p. Dopiero wówczas możliwa będzie pełna ocena stanowiska Ministra Finansów co istoty sprawy czyli wykładni przepisów prawa materialnego. Z tych wszystkich względów Sąd uchylił zaskarżoną interpretację na podstawie art.146 § 1 p.p.s.a. uznając za zasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania art.14b, art.14c oraz art.121 O. p. jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.