III SA/Gl 1408/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Protokolant Specjalista Beata Mahlhofer, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. , na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit.a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), uchylił w całości własną decyzję z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą ""A" " Spółka z o.o. z siedzibą w K. przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa [...] , wydanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. dnia [..] r. (nr [...] ), i umorzył postępowanie w sprawie. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. udzielił spółce z o.o. ""A" " – zwanej dalej w skrócie "spółka" - zezwolenia, na okres 6 lat, na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa śląskiego. Pismem z dnia [...] r. spółka wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w K. o przedłużenie ww. zezwolenia na kolejne 6 lat, na podstawie ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.). Do wniosku załączyła dokumenty potwierdzające spełnienie warunków wynikających z ustawy o grach i zakładach wzajemnych. W dniu 31 października 2009 r. weszła w życie ustawa o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz.1323), która przeniosła kompetencje w sprawach udzielania zezwoleń i koncesji w zakresie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych na dyrektorów izb celnych (art. 197 pkt 11), skutkiem czego organem właściwym do rozpatrzenia wniosku był Dyrektor Izby Celnej w K.. W toku postępowania, pismem z dnia [...] r. spółka, na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wystąpiła o zawieszenie postępowania do czasu udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej – dalej w skrócie TSUE - odpowiedzi na pytanie prejudycjalne, przedstawione w analogicznych sprawach przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniami z dnia 16 listopada 2010 r. sygn. akt lII SA/Gd 261/10, III SA/Gd 262/10 i III SA/Gd 352/10, o treści: Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. UE L 98.204.37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje przedłużania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych ? Dyrektor Izby Celnej w K. postanowieniem z dnia [...] r. nr[...] odmówił zawieszenia w/w postępowania wskazując w uzasadnieniu, że wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym do TSUE nie stanowi w rozpatrywanej sprawie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Wskutek zażalenia organ II instancji prawomocnym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] odmówił przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielonego przez Dyrektora Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...] r. W odwołaniu spółka zaskarżonej decyzji zarzuciła: I. Naruszenie przepisów prawa materialnego: 1. art. 36 ust. 3 i 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych poprzez niewydanie decyzji o przedłużeniu zezwolenia udzielonego na gruncie ustawy o grach i zakładach wzajemnych, pomimo spełnienia wszystkich wymagań niezbędnych przy ubieganiu się o udzielenie zezwolenia; 2. art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych poprzez błędną ich wykładnię, w tym niesłuszne przyjęcie, iż art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie; 3. art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, poprzez niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji na podstawie przepisów ustawy, która nie może być skutecznie stosowana wobec obywateli, z uwagi na niedochowanie obowiązku notyfikacji ustanowionego w niej zakazu urządzania gier na automatach o niskich wygranych, wynikającego z jej art. 6 ust. 1; 4. art. 6 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 9 oraz art. 11 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uniemożliwienie spółce kontynuowania działalności gospodarczej; 5. art. 9 Konstytucji RP poprzez złamanie zasady z niej wynikającej i wydanie decyzji na podstawie przepisów prawa, które są niezgodne z prawem międzynarodowym; 6. art. 2 i 7 Konstytucji RP poprzez nieuwzględnienie zasady ochrony interesów w toku oraz niewydanie decyzji na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, w tym ustawy o grach i zakładach wzajemnych, która miała zastosowanie do wniosku spółki, a także art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w zw. z art. 2 Konstytucji RP i wynikającej z niej zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów pomimo, iż ustawa o grach hazardowych nie uwzględnia faktu, iż uzyskanie przedłużenia zezwolenia na kolejne 6 lat nie było w poprzednim stanie prawnym obwarowane szczególnymi wymaganiami; przedsiębiorcy mieli więc prawo spodziewać się, że mogą planować swoją działalność łącznie przez 12 lat, czego skutkiem musi być uznanie tej ustawy za niezgodną z art. 2 Konstytucji. II. Naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 120 Ordynacji podatkowej i art. 2 Konstytucji poprzez ocenę wniosku z punktu widzenia przepisów, które nie obowiązywały w chwili udzielania zezwolenia; 2. art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę zawieszenia postępowania, pomimo istnienia w sprawie przesłanki jego obligatoryjnego zawieszenia; 3. art. 124 oraz art. 210 § 4, art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez nieodniesienie się w treści decyzji i nieuwzględnienie przy jej wydaniu wydanego w dniu 19 lipca 2012 r. wyroku przez ETS (prawidłowo: TSUE) wskazującego, że przepis stanowiący podstawę do wydania decyzji może być nieskuteczny wobec jednostek, a nadto nieodniesienie się do innych istotnych kwestii dotyczących sprawy; 4. art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i nieuwzględnienie, iż przedłożone dowody potwierdzały spełnienie wszystkich wymagań warunkujących przedłużenie zezwolenia; 5. art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej polegające na jego błędnej wykładni poprzez uznanie, iż w przedmiotowej sprawie nie występuje zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania, podczas gdy z uwagi na przedstawione Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytanie prawne przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oraz skierowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wniosek do Trybunału Konstytucyjnego oraz wyrok ETS (prawidłowo: TSUE) z 19 lipca 2012 r., rozstrzygnięcie sprawy przed organem II Instancji zależy od wyniku innego toczącego się postępowania, tj. rozstrzygnięcia TSUE oraz Trybunału Konstytucyjnego; ma to dowodzić, że postępowanie w przedmiotowej sprawie winno zostać zawieszone do czasu rozstrzygnięcia powyższych zagadnień. W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu spółka umotywowała stawiane zarzuty, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzupełniającym odwołanie piśmie z dnia [...] r. spółka podniosła, że w dniu [...] r. zapadł wyrok TSUE, w którym przepisy ustawy o grach hazardowych uznane zostały za przepisy techniczne, co powinno skutkować uznaniem odwołania za zasadne. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. spółka podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie akcentując, że projekt przepisów ustawy o grach hazardowych nie został notyfikowany Komisji Europejskiej, skutkiem czego przepisy techniczne ustawy z 2009 r. nie mają mocy obowiązującej. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r. nr [... ] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Wskutek skargi na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1541/13 uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że całe postępowanie w sprawie przedłużenia ważności udzielonego zezwolenia stało się bezprzedmiotowe, gdyż w momencie orzekania przez organ w przedmiocie sprawy zezwolenie już wygasło. W takim stanie rzeczy nie funkcjonowała w obrocie prawnym decyzja, do której odnosiło się rozstrzygnięcie organu I instancji. Wobec powyższego brak było podstaw faktycznych i prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdyż postępowanie organu I instancji w sprawie przedłużenia zezwolenia, które wygasło z mocy prawa, stało się więc bezprzedmiotowe. Prowadząc ponownie postępowanie Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej, uchylił własną decyzję z dnia 19 września 2012 r. i umorzył postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 233 § 1 pkt 2 lit.a Ordynacji podatkowej organ odwoławczy jest władny uchylić rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w całości lub w części i m.in. umorzyć postępowanie w sprawie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Bezprzedmiotowości postępowania występuje m.in. wówczas, gdy w toku postępowania odwoławczego z mocy prawa wygasło zezwolenie, o którego przedłużenie strona wnioskowała, w następstwie czego nie tylko postępowanie odwoławcze, ale całe dotychczasowe postępowanie stało się bezprzedmiotowe, co zaistniało w przedmiotowej sprawie. W skardze do sądu administracyjnego pełnomocnik spółki zaskarżył w całości powyższą decyzje, zarzucając jej naruszenie art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, polegające na umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość wynikającą z faktu wygaśnięcia zezwolenia, o którego przedłużenie skarżąca występowała, podczas gdy w sprawie nie może być mowy o bezprzedmiotowości postępowania, albowiem w dacie złożenia wniosku zezwolenie jeszcze obowiązywało. W dniu złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia (tj. w dniu [...] r.) spółka posiadała zezwolenie na organizowanie gier, ważne do dnia [...] r. Od złożenia wniosku do jego prawomocnego rozstrzygnięcia upłynęło prawie 1,5 roku i w tym czasie zezwolenie wygasło. Bezprzedmiotowość musi być rozpatrywana w kategoriach obiektywnych, istniejących w chwili złożenia wniosku. Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia w chwili, gdy funkcjonowało ono w obrocie prawnym i to ten właśnie moment winien być brany pod uwagę przy ocenie bezprzedmiotowości postępowania. Uznanie postępowania za bezprzedmiotowe nie może w żadnym wypadku obciążać samej strony, a taki właśnie przypadek odnotować należy w niniejszej sprawie. Dochowując wszelkiej staranności, skarżąca wystąpiła o przedłużenie zezwolenia z odpowiednim wyprzedzeniem, zaś obecnie ponosi odpowiedzialność za nazbyt wydłużony czas trwania postępowania. Taka interpretacja jest nie do pogodzenia z zaufaniem do organów państwa i zasadą państwa prawa. Skarżąca dostrzega, iż obecnie chodzi o przedłużenie zezwolenia, którego już "nie ma", jednak w przedmiotowej sprawie "bezprzedmiotowość" była całkowicie od skarżącej niezależna i stanowiła konsekwencję długotrwałego prowadzenia postępowania przez organ. To przewlekłość działania organów stanowiła wyłączną przyczynę wygaśnięcia zezwolenia przed prawomocnym rozstrzygnięciem wniosku o jego przedłużenie, za co w państwie prawa, odpowiedzialności skarżąca ponosić nie może. W efekcie spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez m.in. kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem wydawanych przez nią decyzji, postanowień bądź innych aktów. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub że doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. Uzupełniająco wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji z punktu widzenia wskazanych kryteriów, a przy tym niezależnie od zarzutów i wniosków skargi oraz powołanej w niej podstawy prawnej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego koniecznością jej uchylenia. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze m.) urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 138 ust. 1 w/w ustawy zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Rozważania dotyczące zastosowania w zaskarżonej decyzji unormowań zawartych w ustawie o grach hazardowym należy poprzedzić uwagą, że zarzuty skargi dotyczą w istocie niemożności stosowania ustawy o grach hazardowych z 2009 r., na podstawie której zapadały rozstrzygnięcia, ze względu na jej nielegalność spowodowaną brakiem notyfikacji przepisów tej ustawy Komisji Europejskiej. W związku z tym – nawiązując do przywołanego w skardze wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. – należy zwrócić uwagę, że dyrektywa Nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych, ma służyć wspieraniu swobodnego przepływu produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Przy realizacji tego celu niezbędna jest jak największa przejrzystość w sferze krajowych inicjatyw wprowadzania norm i przepisów technicznych (punkt 3 preambuły). W związku z tym, Komisja musi mieć dostęp do niezbędnej informacji technicznej przed przyjęciem przepisów technicznych, a dostęp ten mają umożliwić państwa członkowskie przez powiadamianie Komisji o swoich projektach w dziedzinie przepisów technicznych (punkt 5 preambuły). W art. 8 ust. 1 dyrektywy nałożono na państwa członkowskie obowiązek niezwłocznego przekazania Komisji wszelkich projektów przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej. Wraz z tekstem przepisów, powinny przekazać także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie została ona wyraźnie ujęta w projekcie, oraz tekst podstawowych przepisów prawnych i innych regulacji, które zasadniczo i bezpośrednio dotyczą normy, jeżeli znajomość tego tekstu jest niezbędna do prawidłowej oceny implikacji, jakie niesie za sobą projekt przepisów technicznych. Przepisy techniczne zostały zdefiniowane w dyrektywie Nr 98/34/WE jako specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, włącznie z odpowiednimi przepisami administracyjnymi, których przestrzeganie jest obowiązkowe, de iure lub de facto, w przypadku wprowadzenia do obrotu, świadczenia usługi, ustanowienia operatora usług lub stosowania w państwie członkowskim lub na przeważającej jego części, jak również przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne państw członkowskich, z wyjątkiem określonych w art. 10, zakazujące produkcji, przywozu, wprowadzania do obrotu i stosowania produktu lub zakazujące świadczenia bądź korzystania z usługi lub ustanawiania dostawcy usług. Przepisy techniczne obejmują de facto: przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne państwa członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług (art. 1 pkt 11 dyrektywy Nr 98/34/WE). Urządzanie gier hazardowych nie podlega harmonizacji, co oznacza, że państwa członkowskie, ustanawiając zasady prawne regulujące tę dziedzinę, same wybierają własny, odpowiedni dla warunków i potrzeb lokalnych poziom ochrony, jednakże przy ustanawianiu norm prawnych muszą uwzględniać, że środki krajowe nie mogą naruszać swobód traktatowych (swobodnego przepływu towarów, osób, usług, kapitału na obszarze Unii Europejskiej). Państwa członkowskie decydują nie tylko o zakresie i poziomie ochrony, ale i o sposobie, w jaki zostanie to osiągnięte, przy czym granice tej ochrony wyznaczają zasady niedyskryminacji (braku ukrytego ograniczenia) oraz proporcjonalności. Zasada proporcjonalności wyraża się w zachowaniu kryterium adekwatności przyjętego środka krajowego do realizowanego celu. Z orzecznictwa TSUE (zob.: w wyrok z dnia 8 września 2009 r. C-42/07), w tym orzeczenia z dnia 19 lipca 2012 r. wynika, że to, iż przepis ma charakter techniczny, nie wyklucza możliwości powołania się przez państwo na klauzulę porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, zdrowia publicznego, czy moralności publicznej, jako nadrzędnych wartości podlegających ochronie w państwie członkowskim, które ma prawo chronić obywateli (konsumentów) przed niepożądanymi, szkodliwymi dla struktur społecznych zjawiskami. Do zbioru takich zagrożeń należy zaliczyć bez wątpienia hazard, którego uprawianie prowadzi niejednokrotnie do uzależnienia, a w konsekwencji pozbawiania rodziny środków do życia, upadłości, rozpadu więzi rodzinnych, zawodowych, społecznych, przestępczości itp. Podobny pogląd wyrażony został w uzasadnieniu do projektów ustawy o grach hazardowych z 2009 r. (druk sejmowy Nr VI.2481 i Nr VI.2482). Ustawa o grach hazardowych z 2009 r. stanowi spójną i adekwatną całość zmierzającą do osiągnięcia założonego przez polskiego ustawodawcę poziomu ochrony wskazanych wyżej celów. Na tle art. 1 pkt 11 dyrektywy Nr 98/34/WE definiującego pojęcie "przepisów technicznych", uregulowania podjęte w wykonaniu dopuszczalnych w/w klauzul bezpieczeństwa (art. 14 ust. 1, art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych) nie stanowią, zdaniem Sądu, przepisów technicznych (zob.: wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11). Przedstawione uwagi prowadzą do wniosku, że obowiązująca ustawa o grach hazardowych z 2009 r. miała zastosowanie do wniosku spółki, a przepisy mające odniesienie do sprawy nie miały charakteru technicznego. Natomiast kwestia ewentualnego naruszenia obowiązku notyfikacji przepisów technicznych, mająca charakter naruszenia trybu ustawodawczego, została rozstrzygnięta – co należy podkreślić – wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, w którym stwierdzono, że art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych są zgodne z a) art. 2 i art. 7 w związku z art. 9 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; b) art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Dodać trzeba, że gdyby nawet uznać niedopuszczalność stosowania art. 138 ust. 1 ustawy, to niemożliwe było przedłużenie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie przepisów dotychczasowych bowiem niedopełnienie obowiązku notyfikacji nie przywraca do stosowania poprzedniego aktu normatywnego, który utracił moc. Przechodząc do istoty rozpoznawanej sprawy, której przedmiotem jest skarga na decyzję z dnia [...] r. Dyrektora Izby Celnej w K. uchylającą w całości własną decyzję z dnia [...] r. odmawiającą spółce przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na obszarze województwa [...] i umarzającą postępowanie w sprawie – stwierdzić trzeba, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. dnia [...] r. w sprawie w/w zezwolenia wygasła z dniem [...] r. W tym stanie rzeczy postępowanie w sprawie przedłużenia jego ważności prowadzone przez organ po [...] r., stało się bezprzedmiotowe, gdyż nie funkcjonowała już w obrocie prawnym decyzja administracyjna, do której odnosiłoby się to postępowanie. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (wyrok NSA z 31 stycznia 2014r., sygn. akt II FSK 2954/13, LEX nr 1450207). Wygaśnięcie decyzji ma bowiem ten skutek, że przestaje ona istnieć w obrocie prawnym. Odpadła bowiem przesłanka przedmiotowa warunkująca (obok przesłanki podmiotowej) możliwość prowadzenia postępowania. W tej sytuacji bez znaczenia pozostają zarzuty skargi, według których skoro Skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie zezwolenia w chwili, gdy decyzja funkcjonowała jeszcze w obrocie prawnym, to wniosek powinien zostać rozpatrzony merytorycznie. Wygaśnięcie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. stanowi przesłankę obiektywną, którą organ zobowiązany był obligatoryjnie uwzględnić w prowadzonym postępowaniu. Natomiast kwestia zarzucanej przewlekłości postępowania wywołanego wnioskiem spółki z dnia 8 lutego 2012 r. wykracza poza ramy niniejszej sprawy (art. 134 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.) i może – o ile wystąpi o to spółka - stanowić przedmiot odrębnego postępowania. Z tych względów – stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a. – należało orzec, jak w sentencji wyroku.