VIII SA/Wa 719/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kobylski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty R. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Zaskarżoną decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, dalej określany jako "kpa") oraz art. 2 ust. 1, art. 71 ust. 1 i 2 w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r. poz. 674, dalej określana jako "ustawa o promocji zatrudnienia"), po rozpatrzeniu odwołania Z. K. od decyzji Starosty R. z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] orzekającej o uznaniu ww. z dniem [...] maja 2014 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku – orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty R.. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu [...] maja 2014 r. ww. decyzją Starosty R. orzeczono o uznaniu Z. K. z dniem [...] maja 2014 r. za osobę bezrobotną oraz o odmowie przyznania prawa do zasiłku. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymieniony spełnia warunki uznania za osobę bezrobotną, natomiast suma okresów o których mowa w art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji jest krótsza niż 365 dni. W odwołaniu od powyższej decyzji, które złożył Z. K., wymieniony podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca. Wskazał, że celem rejestracji zgłosił się do PUP Filia w S. w dniu [...] kwietnia 2014 r., jednakże nie było to możliwe ze względu na to, że w tym dniu był jeszcze osobą wykonującą umowę zlecenia. Podniósł, że przez pracownicę, która go załatwiała jako interesanta, został poinformowany, aby w celu rejestracji zgłosił się w dniu [...] maja 2014 r. Wojewoda [...] ww. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, że zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 lit. a i c ustawy o promocji zatrudnienia "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym PUP z zastrzeżeniem art. 75 jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...) c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r., Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia (...) Organ ustalił, że Z. K. w okresie 18 miesięcy poprzedzających zarejestrowanie się w PUP w dniu [...] maja 2014 r., tj. od dnia [...] listopada 2012 r. do dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz od dnia [...] października 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. był zatrudniony na podstawie umów zlecenia przez Wspólnotę Mieszkaniową w S.. Organ wyliczył, że powyższe okresy zatrudnienia wynoszą łącznie 361 dni. Organ wskazał, że przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji uprawnień do uznaniowego rozstrzygania. Nawet w przypadku, gdy osobie bezrobotnej brakuje kilku dni do wymaganego okresu uprawniającego do zasiłku, organ jest zobowiązany do odmowy przyznania zasiłku (WSA Wrocław IV SA/Wr 859/11). Organ podkreślił, że nie można również brać pod uwagę opóźnienia w zarejestrowaniu się w charakterze bezrobotnego spowodowanego dniami wolnymi od pracy (WSA Gliwice IV SA/Gl 266/12). W tej sytuacji nie kwestionując trudnej sytuacji Pana K., wobec braku uznaniowości i konieczności ścisłego spełnienia przesłanek organ doszedł do wniosku, że należało odmówić wnioskowi. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. K. (dalej określany także jako: "skarżący"). W treści skargi mającej charakter opisowy skarżący stwierdził, że czuje się pokrzywdzony tak pierwszą, jak i drugą decyzją wydaną z upoważnienia Wojewody. Podniósł, że spełnia wymogi uzyskania prawa do zasiłku, gdyż ma przepracowane 365 dni w ciągu 18 miesięcy i nie rozumie dlaczego organy nie wzięły pod uwagę rzeczywistego okresu zatrudnienia od [...] listopada 2012 r., a zaliczyły okres od [...] listopada 2012 r. Po raz kolejny oświadczył, że w celu załatwienia formalności związanych z zarejestrowaniem się w Filii PUP w S. był [...] kwietnia 2014 r. i wtedy został poinformowany, że jest za wcześnie na rejestrację, ponieważ jest zatrudniony i aby przybył do urzędu [...] maja 2014 r. w poniedziałek. Natomiast, gdy stawił się tak jak został pouczony w dniu [...] maja 2014 r. okazało się, że jest za późno i że nie otrzyma prawa do zasiłku. Stawia pytanie, czyja jest to wina, co do takiego załatwienia sprawy oraz że czuje się pokrzywdzony i pozostawiony bez środków do życia. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie zaznaczył, że urząd był czynny w dniu [...] maja 2014 r. i nie jest prawdą, że pierwszym możliwym terminem rejestracji był dzień [...] maja 2014 r. Na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. skarżący oświadczył, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. został poinformowany przez kierownika Fili w S. PUP Panią M., że w dniu [...] maja 2014 r. urząd nie pracuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługiwała na uwzględnienie. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia, bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz z naruszeniem przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną decyzji wydanej w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (j.t. Dz. U. z 2008 r., Nr 69, poz. 415, dalej ustawa o promocji zatrudnienia). Odnosząc się do argumentacji podnoszonej w skardze należy zauważyć, iż Wojewoda [...] w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji trafnie wskazał, że uprawnienia do świadczeń z Funduszu Pracy ustalane na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie mają charakteru uznaniowego. Skoro zaś decyzja o przyznaniu, względnie odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie jest decyzją uznaniową, to organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, wśród których nie ma jednakże możliwości przyznania zasiłku ze względu na trudną sytuację majątkową, bądź życiową wnioskodawcy. Pogląd ten jest już ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: wyrok NSA z dnia 25.01.2011 r., sygn. I OSK 1553/10, publ. Lex nr 951977, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14.02.2010 r., sygn. IV SA/Wr 859/11, publ. Lex nr 1125695, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 14.10.2010 r., sygn. IV SA/GL 269/10, publ. Lex nr 758343 i wyrok WSA w Opolu z dnia 24.01.2008 r. o sygn. II SA/Op 401/07, publ. Lex nr 489517) i Sąd orzekający w tym składzie również go podziela. Pomimo prawidłowego zastosowania przez organ II instancji w zaskarżonej decyzji zasady, że decyzja o przyznaniu względnie odmowie przyznania zasiłku dla bezrobotnych nie jest decyzją uznaniową, zaskarżona decyzja w części obejmującej odmowę przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, nie mogła się ostać jako wydana z naruszeniem prawa materialnego, a nadto przepisów postępowania. Kluczowe bowiem znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy miała wykładnia przepisów zawartych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym w szczególności w art. 71 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni, b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę, e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej połowy minimalnego wynagrodzenia za pracę, f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75 % przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia, h) był zatrudniony za granicą przez okres co najmniej 365 dni, w okresie 18 miesięcy przed zarejestrowaniem się w powiatowym urzędzie pracy, i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant, i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę organy administracji obu instancji dokonały błędnej wykładni wskazanego powyżej przepisu przyjmując w sposób dorozumiany, iż okres 18 miesięcy, w ramach którego bezrobotny winien łącznie przez okres co najmniej 365 dni spełniać warunki określone w ustawie, winien przypadać bezpośrednio przed dniem zarejestrowania danej osoby w charakterze bezrobotnego, w sytuacji, gdy ustawodawca w analizowanym przepisie takiego wymogu bezpośredniości nie umieścił. Podkreślić z całą mocą należy, że ustawodawca w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia nie używa słowa "bezpośrednio", czy też innego określenia wskazującego na analogiczne konsekwencje, jak na przykład sformułowania "ostatnich 18 miesięcy poprzedzających złożenie wniosku". Ustawodawca ogranicza się jedynie do wskazania, iż chodzi o 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Skoro zatem ustawodawca odnośnie okresu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nigdy nie używał słowa "bezpośrednio", bądź innych sformułowań dookreślających, to mając na uwadze zasadę racjonalności prawodawcy, należy uznać, że niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających". Wykładnia taka skutkowałaby uznaniem, że przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem, niezależnie od tego czym spowodowana, przesuwa kalendarzowo okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem faktycznie wypracowanego przez obywatela okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych. Wskazać przy tym należy, że jednoznaczne wskazanie przez ustawodawcę w analizowanym przepisie, iż jego zamiarem jest, by ustalać wymaganą ilość 365 dni określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku byłoby zabiegiem nieskomplikowanym legislacyjnie. A skoro tak, to gdyby taka była wola ustawodawcy, to zawarłby on odpowiednie sformułowanie w analizowanym przepisie. Zauważyć w tym miejscu należy, iż racjonalny prawodawca w tych przepisach, w których chciał wskazać na konieczność uwzględniania w danym postępowaniu jedynie zdarzeń bezpośrednio poprzedzających wniosek złożony przez uprawnionego, wymóg taki umieszczał wprost w przepisie, czego przykładem są: – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. Nr 153, poz. 1227 z 2009 r. ze zm.), gdzie wskazano, iż podstawę wymiaru emerytury i renty stanowi przeciętna podstawa wymiaru składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe lub na ubezpieczenie społeczne w okresie kolejnych 10 lat kalendarzowych, wybranych przez zainteresowanego z ostatnich 20 lat kalendarzowych poprzedzających bezpośrednio rok, w którym zgłoszono wniosek o emeryturę lub rentę, – art. 25 ust. 6 pkt 2 lit. g ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 114, poz. 930 z 1998 r. ze zm.), gdzie wskazano, iż do liczby pracowników uzasadniających opodatkowanie w formie karty podatkowej (a więc formę opodatkowania dostępna wyłącznie na wniosek podatnika) nie wlicza się łącznie nie więcej niż trzech zatrudnionych bezrobotnych lub absolwentów zarejestrowanych w urzędzie pracy, przy czym okres zarejestrowania w urzędzie pracy bezrobotnego musi trwać co najmniej 6 miesięcy w okresie bezpośrednio poprzedzającym jego zatrudnienie, – § 4 pkt 2 rozporządzenia z 19 czerwca 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Renty strukturalne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz. U. z 2007 Nr 109, poz. 750 ze zm.), gdzie wskazano, iż rentę strukturalną przyznaje się producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną, jeżeli prowadził nieprzerwanie działalność rolniczą w gospodarstwie rolnym w okresie co najmniej 10 lat bezpośrednio poprzedzających złożenie wniosku o rentę strukturalna i w okresie ostatnich 10 lat podlegał przez okres co najmniej 5 lat ubezpieczeniu emerytalno-rentowemu określonemu w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników. Podkreślić wreszcie należy, iż również w samej ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tam gdzie ustawodawca uznał za zasadne wprowadzenie wymogu bezpośredniości, umieszczone zostały odpowiednie określenia w przepisach, czego przykładem jest: – art. 48 ust. 4 pkt 2 stanowiący, że dodatek aktywizacyjny nie przysługuje w przypadku podjęcia przez bezrobotnego z własnej inicjatywy zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej u pracodawcy, u którego był zatrudniony lub dla którego wykonywał inną pracę zarobkową bezpośrednio przed zarejestrowaniem jako bezrobotny, – art. 51 ust. 5 stanowiący, iż jeżeli pracodawca bezpośrednio po zakończeniu prac interwencyjnych trwających co najmniej 6 miesięcy zatrudniał skierowanego bezrobotnego przez okres dalszych 6 miesięcy i po upływie tego okresu dalej go zatrudnia w pełnym wymiarze czasu pracy, starosta może przyznać pracodawcy jednorazową refundację wynagrodzenia w wysokości uprzednio uzgodnionej, nie wyższej jednak niż 150% przeciętnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu spełnienia tego warunku, – art. 81 ust. 1 pkt 12 lit. b, stanowiący, iż cudzoziemiec jest uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli posiada zezwolenie na pracę oraz legalnie przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy wydanej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach, jeżeli bezpośrednio przed wydaniem tej wizy był uprawniony do wykonywania pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Tak więc wykładnia gramatyczna analizowanego przepisu poparta zasadą racjonalności ustawodawcy prowadzi do wniosku, że należy uznać, iż niedopuszczalna jest wykładnia ścieśniająca termin "miesięcy poprzedzających" jedynie do "miesięcy bezpośrednio poprzedzających". Za przyjęciem zaproponowanej w niniejszym wyroku wykładni przepisu art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poza przytoczonymi powyżej wynikami wykładni językowej i systemowej przemawia nadto wykładnia funkcjonalna. Ratio legis powyższego przepisu, stanowi bowiem chęć wyeliminowania spośród osób ubiegających się o zasiłek dla bezrobotnych osób unikających zatrudnienia, a przynajmniej unikających zatrudnienia legalnego. Z takim celem nie koresponduje zaś w żaden sposób wyeliminowanie spośród kręgu osób uprawnionych do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych osób takich jak skarżący, które wykazują się odpowiednim stażem pracy, a jedyną jego "winą" jest opóźniona rejestracja w charakterze bezrobotnego i to w okolicznościach, za które skarżący nie może ponosić ujemnych skutków w zakresie przysługujących mu uprawnień. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela poglądu zaprezentowanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że ponieważ faktyczna rejestracja skarżącego została dokonana w dniu [...] maja 2014 r., to liczony zgodnie z literalnym brzmieniem art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, okres uprawniający do zasiłku w przypadku skarżącego wynosi 361 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Ponieważ okres ten powinien wynosić co najmniej 365 dni, to mając na względzie bezwzględnie obowiązujący charakter ww. przepisu, organ zobligowany jest do odmowy przyznania zasiłku. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę nie można stosować wykładni ścieśniającej terminu "miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania". Innymi słowy należy przyjmować, iż przerwa pomiędzy zakończeniem zatrudnienia, a zarejestrowaniem i to spowodowana dniami ustawowo wolnymi od pracy i przesuwająca kalendarzowy okres 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tak, że skutkuje to skróceniem o te dni wolne okresu 365 dni zatrudnienia uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, jest niedopuszczalna. Sąd podziela poglądy prezentowane w orzecznictwie sądowym, że bezrobotny nie może ponosić negatywnych konsekwencji tego, że z uwagi na dni ustawowo wolne od pracy nie mógł zarejestrować się w terminie wymaganym do przyznania mu prawa do zasiłku (vide wyrok WSA w Poznaniu z dn. 14.03.2013 r. sygn. IV SA/Po 5/13, wyrok WSA w Poznaniu z dn. 15.12.2010 r. sygn. IV SA/Po 672/10, wyrok WSA w Gliwicach z dn. 3.08.2010 r. sygn. IV SA/Gl 266/120). Reasumując, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, prawidłowa wykładnia art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy każe uznać, iż prawo do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie dowolnych 18 miesięcy poprzedzających dzień aktualnego zarejestrowania jako osoby bezrobotnej łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Odnosząc się do argumentów skarżącego dotyczących wprowadzenia go w błąd podczas załatwiania czynności związanych z zarejestrowaniem się w urzędzie pracy, należy stwierdzić, że okoliczności stanu faktycznego z tym związane, uzasadniają postawienie organom zarzutów naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa. Skarżący Z. K. wskazał, że dochował należytej staranności co do terminowego zarejestrowania się w charakterze bezrobotnego, celem załatwienia tej sprawy był w Filii w S. PUP w R. w dniu [...] kwietnia 2014 r. i uzyskał informacje, że ponieważ tego dnia pozostaje w zatrudnieniu, powinien dokonać rejestracji w dniu [...] maja 2014 r. z uwagi na dni ustawowo wolne od pracy 1 maja i 3 maja. Tego rodzaju informacje miała skarżącemu udzielić kierownik filii urzędu PUP w S. R. M.. Stosując się do tych informacji i pouczeń przybył do urzędu w dniu [...] maja 2014 r. i dokonał stosownych czynności rejestracyjnych. W treści skargi Z. K. daje wyraz poczuciu skrzywdzenia i niesprawiedliwości, ze względu na to że ww. pracownica nie poinformowała go, że w dniu 2 maja 2014 r. urząd będzie czynny i powinien w celu załatwienia sprawy zgłosić się w tym dniu. Art. 7 kpa ustanawia zasadę prawdy obiektywnej przy prowadzeniu postępowania administracyjnego, natomiast art. 9 kpa zobowiązuje organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania. W orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, że udowodnione naruszenie obowiązku informacyjnego strony jest wystarczającą podstawą do uchylenia decyzji administracyjnej formalnie nawet odpowiadającej prawu materialnemu. Ma to miejsce w szczególności wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że to właśnie błędna informacja lub jej brak spowodowały zachowanie strony przynoszące w rezultacie niekorzystne dla niej skutki. W orzecznictwie zwrócono uwagę, iż naruszenie zasady informowania strony przez organ administracji publicznej pozwala na uchylenie decyzji bez potrzeby mniej lub bardziej usilnego poszukiwania szczególnego przepisu, przeciw któremu wykroczyło działanie organu administracji. Zachowanie się przez stronę zgodnie z udzielonymi jej przez organ informacjami, nie może powodować dla strony ujemnych konsekwencji, a wątpliwości co do stanu faktycznego nie powinny być rozstrzygane na niekorzyść strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992 r., sygn. akt III ARN 40/92, opubl. z glosą aprobującą W. Tarasa w PiP 1993, nr 3, poz. 110 oraz glosą J. Zimmermanna opubl. w PiP 1993, nr 8, poz. 46, a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 1996 r., sygn. akt III ARN 19/96, wyroki NSA z dnia 17 marca 1995 r., sygn. akt III SA 1054/94, z dnia 16 grudnia 1998 r., sygn. akt III SA 1559/97, zbiór LEX nr 38213). Wobec stwierdzonych naruszeń wskazanych przepisów prawa materialnego ustawy o promocji zatrudnienia oraz przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną i poprzedzającą decyzję Starosty R. (pkt 1 wyroku). W przedmiocie braku możliwości wykonania decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. (pkt 2 wyroku). Przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organów będzie wydanie decyzji uwzględniającej poglądy prawne Sądu wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Ponadto obowiązkiem organów będzie wyjaśnić, w kontekście wskazanych powyżej zasad ogólnych postępowania administracyjnego, zagadnienie wprowadzenia skarżącego w błąd podczas rejestrowania się w charakterze bezrobotnego.