II OSK 1985/15

Dnia 6 kwietnia 2017 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędziowie: sędzia NSA Grzegorz Czerwiński sędzia del. NSA Jerzy Solarski (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Anita Lewińska - Karwecka po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1430/14 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 29 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. II SA/Wa 1430/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA"), po rozpoznaniu skargi A. D.(dalej: "Skarżącego") na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 29 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do ochrony osobistej, skargę oddalił. W uzasadnieniu przestawiono następującą argumentację faktyczną i prawną: w dniu 7 maja 2013 r. Mazowiecki Komendant Wojewódzki Policji (dalej: "MKWP") uzyskał informację z komisariatu Policji Warszawa Ursus, że Skarżący będąc pod wpływem alkoholu ( 1,35 ‰), został zatrzymany w związku z nieumyślnym doprowadzeniem do utraty broni palnej wraz z amunicją oraz powiadomieniem o niepopełnionym przestępstwie pobicia innej osoby. W związku z tym, decyzją z dnia 18 września 2013 r., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r. poz. 576; dalej: "ustawa o broni i amunicji"), MWKP cofnął Skarżącemu pozwolenie na broń palną bojową do ochrony osobistej. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego, w którym zakwestionowano ustalenia faktyczne i wskazano na toczące się w tej spawie postępowania w Prokuraturze Rejonowej Warszawa Śródmieście pod sygn. [...], Komendant Główny Policji ( dalej: "KGP"), decyzją z dnia 29 maja 2014 r.nr [...], utrzymał zaskarżone rozstrzygnięcie w mocy. Cytując art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 10 ust. 9 tej ustawy stwierdził, że w przypadku Skarżącego dyspozycja tych przepisów została spełniona, co obligowało organ do cofnięcia pozwolenia na broń. Z akt wynika, że skarżący będąc pod wpływem alkoholu zgubił broń, a następnie dokonał fikcyjnego zgłoszenia popełnienia przestępstwa. Podstawą wszczęcia postępowania był więc okoliczność utraty broni i przemieszczania się z nią pod wpływem alkoholu, co potwierdza protokół badania krwi oraz zeznania świadka. W świetle powyższego argumenty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Skarżący w skardze zakwestionował ustalenie faktyczne naprowadzając, że notatka policyjna z 7 maja 2013 r. jest niezgodna z prawdą. Podał też, że w tej sprawie prowadzone jest śledztwo w sprawie przekroczenia przez funkcjonariuszy uprawnień, w którym ma status pokrzywdzonego. W związku z tym postępowanie w tej sprawie powinno być zawieszone do ukończenia tego śledztwa. Nadto wydarzenia z dnia 7 maja 2013 r. są przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym dla m.st. Warszawy pod sygn. [...]. Okoliczności te w powiązaniu ze sprzecznym materiałem dowodowym winny skutkować zawieszeniem postępowania do czasu rozstrzygnięcia tych spraw przez niezawisły sąd. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie. Opisanym na wstępie wyrokiem WSA skargę oddalił i przywołał przepisy stanowiące materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji. Następnie nawiązał do art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r., poz. 1356 ze zm.), który określa m.in. stan nietrzeźwości. Podzielając ustalenia faktyczne i aprobując ze szczegółową argumentacją ocenę dowodów dokonaną przez ograny Policji WSA przyjął, że Skarżący w dniu 7 maja 2013 r. przemieszczał się z rozładowaną bronią w postaci pistoletu Beretta, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu (w stanie nietrzeźwości). Wobec tego zaistniały ustawowe przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 97 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej: "K.p.a.") polegającego na odmowie zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu zakończenia śledztwa w sprawie [...] i ostatecznego wyjaśnienia zarzutów stawianych Skarżącemu, WSA nie dopatrzył się zależności pomiędzy postępowaniami. Rozstrzygnięcie przez Sąd sprawy dotyczącej zawiadomienia przez Skarżącego o niepopełnionym przestępstwie, czy też ustalenia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy KP Warszawa Ursus, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy dotyczącej cofnięcia pozwolenia na broń. Za pozostający bez wpływu na wynik sprawy WSA ocenił wniosek dowodowy kierowany pierwotnie do Sądu Rejonowego, gdyż załączone do tego wniosku pisma stanowią jedynie polemikę Skarżącego z dokonanymi przez Policję i Prokuraturę ustaleniami. W skardze kasacyjnej Skarżący, reprezentowany przez fachowego pełnomocnika, zaskarżył wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., aktualnie - Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."), wyrokowi zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., poprzez nieuchylenie decyzji w całości w sytuacji, gdy organy administracji zobowiązane były do zawieszenia postępowania wobec zawisłego postępowania karnego dotyczącego zagadnienia wstępnego, co do popełnienia przez Skarżącego przestępstwa zbieżnego z przesłankami cofnięcia pozwolenia na broń, w wyniku czego doszło do wydania zaskarżonych decyzji oraz wyroku, pomimo prawomocnego uniewinnienia Skarżącego od zarzutu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo, że rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji zależało od wyniku toczącego się postępowania karnego dotyczącego popełnienia przez Skarżącego przestępstwa zbieżnego z przesłankami cofnięcia pozwolenia na broń, w wyniku czego doszło do wydania wyroku pomimo prawomocnego uniewinnienia Skarżącego od zarzutu z art. 51 ust., 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, - art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organ w swoim rozstrzygnięciu pominął lub niewłaściwie ocenił okoliczności faktyczne w postaci m.in. opinii toksykologicznej oraz przez uchylenie się przez Sąd od oceny prawidłowości przeprowadzenia pobrania i przechowywania próbki krwi będących podstawą cofnięcia pozwolenia na broń, co doprowadziło do utrzymania w mocy przez Sąd wadliwej decyzji, - art. 106 § 3 P.p.s.a. poprzez brak uzupełnienia materiału dowodowego i oddalenie wniosków dowodowych Skarżącego z 8 stycznia 2015 r. dotyczących wykazania braku przesłanek do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń pomimo tego, że były to nowe i istotne dowody dotyczące dynamicznego postępowania karnego w sprawie zbieżnej z postępowaniem administracyjnym, a których przeprowadzenie nie wpływało na nadmierne przedłużenie postępowania. Na tych podstawach wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wskazano, że postępowanie karne w sprawie o sygn. V W 2159/14 zakończyło się prawomocnym uniewinnieniem od zarzutu popełnienia czynu z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Powołując wyrok z dnia 12 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 824/07, wedle którego przesłanki określone w art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji są tożsame z przesłankami z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy, a wynik toczącej się sprawy karnej mieści się w kategorii zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. naprowadzono, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Wprawdzie przepisy prawa karnego i administracyjnego nie regulują wpływu wyroku uniewinniającego na postępowanie administracyjne, jednak w takich okolicznościach Sąd powinien brać pod uwagę materiał dowodowy zebrany w postępowaniu karnym. Na poparcie wyrażonego stanowiska przywołano wyroki NSA oraz Trybunału Konstytucyjnego sygn. Sk 21/04 i Sk 44/04. Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1, 80 i 84 K.p.a. wskazano na nieprawidłowości w przeprowadzonym przez organy postępowaniu, które WSA pominął, a które dotyczyły braku wskazania daty poboru krwi, nieuwzględnienia faktu pozostawania przez Skarżącego w konflikcie z funkcjonariuszami Policji, braku ustaleń dotyczących noszenia przez Skarżącego broni w rozumieniu ustawy o broni i amunicji (Skarżący rozebrał broń, chowając jej elementy w różne miejsca; przy sobie miał wyłącznie zamek z lufą a pozostałe elementy i amunicję umieszczono w samochodzie, szkielet broni ujawniono w samochodzie). Także doszło do naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a., gdyż wnioskowane dowody związane były z toczącym się postępowaniem karnym. Do skargi kasacyjnej Skarżący dołączył wyrok Sądu Rejonowego w Warszawie z dnia 16 stycznia 2015 r., sygn. akt V W 2159/14 uniewinniający go od zarzutu, że w dniu 7 maja 2013 r. około godziny 02:10 w Warszawie nosił przy sobie broń palną typu Beretta, której był właścicielem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do przepisu art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przewidziane przepisem art. 183 § 2 P.p.s.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do oceny podstaw powołanych w skardze kasacyjnej. W skardze kasacyjnej sformułowano wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ze wskazaniem na art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji w całości w sytuacji, gdy organy administracji zobowiązane były do zawieszenia postępowania, wobec zawisłego postępowania karnego dotyczącego zagadnienia wstępnego. Wskazano też na naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niezawieszenie postępowania pomimo, że rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji zależało od wyniku toczącego się postępowania karnego. W ocenie skargi kasacyjnej zagadnieniem wstępnym, jak również przesłanką zawieszenia postępowania sądowego było toczące się postępowanie karne w stosunku do Skarżącego o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, a więc o przestępstwo zbieżne z przesłankami cofnięcia pozwolenia na broń. W wyniku naruszenia przepisów o zawieszeniu postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego doszło do wydania wyroku oddalającego skargę, pomimo prawomocnego uniewinnienia Skarżącego od zarzutu z art. 51 ust., 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. Przez "zagadnienie wstępne" w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. należy rozumieć przeszkodę powstającą lub ujawnioną w toku postępowania, której usunięcie jest istotne z punktu widzenia możliwości realizacji celu tego postępowania i ma bezpośredni wpływ na jego wynik. Jest to zagadnienie odrębne od sprawy administracyjnej, na tle której wystąpiło, a właściwym do jego rozstrzygnięcia jest inny organ lub sąd. W rozpoznawanej sprawie toczące się przeciwko Skarżącemu postępowanie karne o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji polegający na tym, że w dniu 7 maja 2013 r. około godziny 2,10 nosił przy sobie broń palną typu Beretta, której był właścicielem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie stanowiło zagadnienia wstępnego. Przede wszystkim należy wskazać, że czyn objęty przepisem art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji stanowi wykroczenie i penalizuje zachowanie polegające na noszeniu broni ("nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego"). Natomiast materialnoprawna podstawa cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, jest szersza, niż zarzucane wykroczenie. Wymienia bowiem – i to na pierwszym miejscu - "przemieszczanie się" z rozładowaną bronią ("właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego"). W realiach sprawy organy Policji ustaliły, że Skarżący "przemieszczał się" z rozładowaną bronią, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu. Wobec tego postępowanie o czyn objęty przepisem art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji w żądnym wypadku nie było zagadnieniem wstępnym. Zatem prawomocny wyrok z dnia 16 stycznia 2015 r. w sprawie w sprawie sygn. V W 2159/14 o czyn polegający na tym, że Skarżący w dniu 7 maja 2013 r. około godziny 2,10 nosił przy sobie broń palną typu Beretta, której był właścicielem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, nie stanowił zagadnienia wstępnego. Organy Policji prowadziły bowiem postępowanie w sprawie, której przedmiotem było cofnięcie pozwolenia na broń z powodu "przemieszczania się" Skarżącego znajdującego się w stanie po użyciu alkoholu z rozładowaną bronią, a nie "noszenia" broni w stanie po użyciu alkoholu. Prowadzi do wniosku, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c. P.p.s.a. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. jest nieusprawiedliwiony. Z tych samych powodów nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., skoro wynik postępowania sądowego nie był zależny od postępowania w sprawie o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji. W ramach podstawy kasacyjnej przewidzianej przepisem art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wskazano również na art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. upatrując ich naruszenie w oddaleniu skargi, chociaż organ w swoim rozstrzygnięciu pominął lub niewłaściwie ocenił okoliczności faktyczne. Jak wynika z uzasadnienia, naruszenie powyższych przepisów polegało na tym, że organ uzyskał i przechowywał materiał dowodowy w postaci próbki krwi Skarżącego w sposób godzący w poczucie praworządności, a potwierdzeniem tego jest brak w sprawozdaniu z badania daty pobrania krwi. Dodatkowo nie uwzględniono okoliczności, że Skarżący pozostawał w konflikcie z funkcjonariuszami Policji a także, że dokonał rozebrania broni mając przy sobie jedynie zamek z lufą. Poza sporem pozostaje, że w dniu 7 maja 2013 r. Skarżący w godzinach nocnych zawiadomił Policję o utracie broni palnej do ochrony osobistej (pistoletu Beretta). Okoliczność ta była podstawą do podjęcia czynności przez funkcjonariuszy, w tym również – uwzględniając zachowanie Skarżącego, który m.in. odmówił poddaniu się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu - przewiezieniu go do szpitala celem pobrania krwi. Z protokołu pobrania krwi wynika, że czynności tej dokonano w dniu 7 maja 2013 r. o godz. 5,45. Do protokołu Skarżący potwierdził fakt spożywania alkoholu. W protokole odnotowano również, że z ust Skarżącego wyczuwalny jest zapach alkoholu oraz, że badany jest pod wpływem alkoholu (k. 208 – 209). Zatem stan nietrzeźwości wynikający z dokonanego badania krwi pobranej u Skarżącego w dniu 7 maja 2013 r. o godz. 5,45 ustalony został w oparciu o sprawozdanie Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji z dnia 27 maja 2013 r. Z badań przeprowadzonych przez Laboratorium wynika, że u Skarżącego stwierdzono 1,35‰ alkoholu etylowego w płynach ustrojowych (k. 117). Powyższego Skarżący nie kwestionował w postępowaniu przed organami Policji, dlatego formułowanie zastrzeżeń na etapie skargi kasacyjnej co do przeprowadzenia dowodu z badania krwi nie może odnieść zamierzonego skutku. Wobec powyższego zasadnicza okoliczność, a to stan nietrzeźwości w czasie dokonania przez Skarżącego zgłoszenia utraty broni, został trafnie przez organy Policji ustalony i zaaprobowany przez WSA. Szczegółowa argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku odnosząca się do oceny zgormadzonego materiału dowodowego, w tym zeznań świadka, z którym Skarżący przebywał w godzinach poprzedzających dokonanie zgłoszenia utraty broni w dniu 7 maja 2013 r., a przesłuchanego w dniu 8 maja 2013 r., nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie organy Policji nie uchybiły przepisom postępowania administracyjnego. Jeśli chodzi natomiast o ewentualny "konflikt" z funkcjonariuszami Policji i "negatywne" nastawienie funkcjonariuszy do Skarżącego (na co powołuje się skarga kasacyjna) to odczucia te, nawet gdyby były uzasadnione, w żadnym wypadku nie mogły mieć wpływu na zakres postępowania dowodowego i ocenę dowodów zgromadzonych w dniu dokonania zgłoszenia utraty broni oraz w dniu następnym (7 i 8 maja 2013 r.). Powtórzyć należy, że dokonując zgłoszenia utraty broni, wobec odmowy poddania się badaniu na zawartość alkoholu w wydychanym powietrzu, Skarżący został przewieziony do szpitala, gdzie o godz. 5,45 pobrano od niego krew, sporządzając z czynności tej protokół i na tym etapie postępowania nastawienie funkcjonariuszy do Skarżącego nie miało jakiegokolwiek znaczenia. Prowadzi to do konkluzji, że zasadnie WSA nie dopatrzył się naruszenia przez organy Policji przepisów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 84 § 1 K.p.a. W konsekwencji z tego powodu nie naruszył art. 151 P.p.s.a. Kolejny zarzut oparty na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. wskazuje na art. 106 § 3 P.p.s.a. Naruszenie tego przepisu skarga kasacyjna upatruje w braku uzupełnienia materiału dowodowego i oddaleniu wniosków dowodowych Skarżącego z 8 stycznia 2015 r. dotyczących wykazania braku przesłanek do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Dowodami tymi, zgodnie z uzasadnieniem zarzutu, były dokumenty związane z postępowaniem karnym w sprawie sygn. V W 2159/14 (o czyn polegający na tym, że Skarżący w dniu 7 maja 2013 r. około godziny 2,10 nosił przy sobie broń palną typu Beretta, której był właścicielem, znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. o czyn z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji – uwaga Sądu). Stosownie do art. 106 § 3 P.p.s.a., sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że celem postępowania dowodowego nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Wobec tego przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu przez sąd administracyjny będzie dopuszczalne wtedy, gdy wnioskowany dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu i pozwoli wyjaśnić istotne wątpliwości, oczywiście pod warunkiem, że wątpliwości takie istnieją. W rozpoznawanej sprawie dokumenty dołączone do wniosku odnoszące się do sprawy sygn. V W 2159/14, nie służyły wyjaśnieniu wątpliwości (istotnych) chociażby z tego względu, że postępowanie we wskazanej wyżej sprawie dotyczyło "noszenia" broni w stanie po użyciu alkoholu, zaś cofnięcie Skarżącemu pozwolenia na broń nastąpiło z powodu "przemieszczania się" w stanie po użyciu alkoholu z rozładowaną bronią. Niezalenie od tego wskazać należy, że fakt prowadzenia postępowania w sprawie sygn. V W 2159/14 był znany Sądowi, o czym świadczy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawierające odniesienie się do załączonych do wniosku z dnia 8 stycznia 2015 r. dokumentów. Wobec tego zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. jest nieusprawiedliwiony. Reasumując Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione. Z tych przyczyn orzeczono, jak w wyroku, w oparciu o przepis art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i art. 210 P.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika z urzędu należne od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.), przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 250 – 261 P.p.s.a.