VI SA/Wa 202/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2015 r. sprawy ze skargi K. z siedzibą w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego oddala skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (w skrócie: Prezes UKE) postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r., nr [...], na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 z późn. zm., dalej: p.t.) oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: k.p.a.) ograniczył podmiotom na prawach strony: K. z siedzibą w W. (dalej: K., skarżąca), P. (w skrócie: P.) oraz PI. (w skrócie: PI.) prawo wglądu do materiału dowodowego w połączonym postępowaniu administracyjnym w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości opłat w zakresie świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego w zakresie informacji przekazanych przez T. S.A. z siedzibą w W. (w skrócie: T., strona) w piśmie strony z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] w zakresie: - Tabeli kalkulacji kosztów usługi "Wstępna Weryfikacja Techniczna"; - Tabeli kalkulacji kosztów usługi "Pomiary Telediagnostyczne"; - Tabeli kalkulacji kosztów usługi "Restart Portu" - w części, w której informacje te zawierają tajemnice przedsiębiorstwa T. i nie zostały ujawnione w piśmie T. z dnia [...] czerwca 2013 r. Prezes UKE wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] (zwana dalej: Decyzja SMP Rynek 5) określającą rynek właściwy jako krajowy rynek świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego, z wyłączeniem obszarów gminnych (dalej: Rynek 5) i ustalił, że na Rynku 5 występuje przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej. Pismem z dnia [...] września 2011 r. Prezes UKE zawiadomił T. o wszczęciu, na podstawie art. 40 ust. 4 p.t., postępowania w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości opłat w zakresie usług świadczonych na Rynku 5 wynikających z Decyzji SMP Rynek 5. Jednocześnie, Prezes UKE poinformował o wszczęciu postępowania K., P. oraz PI. Z wnioskiem o dopuszczenie do udziału wystąpiły K. (pismo z dnia 3 października 2011 r.), PI. (pismo z dnia [...] października 2011 r.) oraz P. (pismo z dnia [...] października 2011 r., nr [...]). Podmioty te zostały dopuszczone do udziału w postępowaniach na prawach strony postanowieniami Prezesa UKE z dnia [...] października 2011 r. (K.), z dnia [...] października 2011 r. (P.) oraz z dnia [...] października 2011 r. (PI.). Pismem z dnia [...] maja 2013 r. Prezes UKE wezwał T. do przedstawienia informacji w następującym zakresie: 1) Aspektów kalkulacji kosztów usług świadczonych na Rynku 5, i w których T. zastosowała założenia szacunki i prognozy wraz z uzasadnieniem zastosowanego podejścia; 2) Metodologii kalkulacji przez T. wskaźnika WACC na poziomie 11,38%, a także wskazania parametrów, które posłużyły do ustalenia wartości wskaźnika WACC oraz źródeł ich pozyskania; 3) Sposobu wydzielenia kapitału zaangażowanego dla elementów infrastruktury współdzielonej przez wiele usług, które były przedmiotem inwestycji w 2011 r. 4) Wskazania zasadności dokonywania aktualizacji wyceny środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych w świetle obowiązku ustalania opłat w oparciu o koszty ponoszone wynikające z art. 40 Prawa telekomunikacyjnego; 5) Wskazania szczegółowych czynności, kosztu każdej z czynności oraz czasu pędnego do wykonania każdej czynności składającej się na realizację usług "Wstępna Weryfikacja Techniczna", "Pomiary Telediagnostyczne" i "Restart Portu". W odpowiedzi na powyższe wezwanie, T. pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] (data wpływu do UKE w dniu [...] czerwca 2013 r.) przedstawiła odpowiedź na zagadnienia poruszone w pkt 1-4 wezwania w wersji jawnej. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...] (data wpływu do UKE w dniu [...] czerwca 2013 r.) T. przedstawiła uzupełnienie informacji w związku z wezwaniem w zakresie odpowiedzi na zagadnienie poruszone w pkt 5. Strona opatrzyła informacje zawarte w piśmie klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T." na podstawie art. 9 p.t. oraz art. 207 ust. 1 tej ustawy. Argumentowała to tym, że dane zawarte w niniejszym piśmie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy z dnia [...] kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., Nr 153, poz. 1503, z późn, zm. dalej: u.z.n.k.). Uzasadniając rozstrzygnięcie, Prezes UKE stwierdził, że informacje zawarte w piśmie T. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa T., wyczerpują wszystkie przesłanki z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. Są one bowiem ściśle związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą i mają dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą, gdyż zawierają szczegółowe informacje dotyczące propozycji procedur związanych w funkcjonowaniem przedsiębiorstwa T. Ponadto informacje te nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej i podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu zachowania ich poufności, poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Udostępnienie tych informacji pozostałym podmiotom biorącym udział w postępowaniu groziłoby ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa T. W skardze z dnia [...] września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. wniosła o uchylenie powyższego postanowienia Prezesa UKE w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3, art. 126 i art. 124 § 2 k.p.a., poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny, czy zachodzi konieczność ograniczenia K. wglądu do akt sprawy oraz poprzez sporządzenie uzasadnienia postanowienia z pominięciem wskazania motywów zastrzeżenia większości materiału dowodowego i niewyjaśnienie podstaw zastrzeżenia; a także 2) art. 207 ust. 1 p.t., polegające na nieprawidłowym przyjęciu, że zastrzeżone pismo zawiera informacje stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa T., Zdaniem skarżącej Prezes UKE wydał zaskarżone postanowienie w sposób automatyczny i nie uzasadnił motywów jego wydania. W ocenie skarżącej przed wydaniem ww. postanowienia organ obowiązany był rzetelnie zweryfikować zasadność nadania przez T. S.A. klauzuli "tajemnica przedsiębiorstwa" dla zastrzeżonego pisma, bowiem w kompetencji organu administracji publicznej należy zweryfikowanie żądania strony tak, aby mogły być zrealizowane podstawowe zasady postępowania wyrażone w k.p.a., a udział organizacji społecznej nie był fikcją. Zdaniem skarżącej powyższe informacje są o tyle istotne, gdyż usługi, których dotyczą zastrzeżone informacje, są świadczone wyłącznie przez T., poza którą nikt nie świadczy analogicznych usług na odnośnym rynku. Zdaniem skarżącej organ poprzestał na wskazaniu przedmiotu informacji i stwierdzeniu, że bez wątpienia posiadają one wartość gospodarczą. Jednak organ nie zbadał wszystkich okoliczności mających znaczenie na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3144/13 odrzucił złożoną skargę. Wskazał, że zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. w związku z art. 206 ust. 1 tej ustawy. Sąd zauważył, że zgodnie z 207 ust. 1 p.t. w postępowaniach prowadzonych na podstawie tej ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych i zaznaczył, że powyższy przepis nie przyznaje stronie prawa do wniesienia zażalenia. Z kolei, jak wskazał Sąd, stosownie do dyspozycji art. 206 ust. 1 p.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z Prawa telekomunikacyjnego. Sąd I instancji podkreślił, że zaskarżone postanowienie dotyczy wyłącznie kwestii ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Nie można uznać, aby jego przedmiotem była kwestia incydentalna w postępowaniu w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości opłat w zakresie świadczenia hurtowych usług dostępu szerokopasmowego. W ocenie Sądu dotyczy ono samoistnego problemu prawnego, jakim jest rozstrzygnięcie, czy udostępnienie materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Powołując się na orzecznictwo sądowoadministracyjne, Sąd I instancji uznał, że zaskarżone postanowienie kończy postępowanie w sprawie samoistnej, tj. ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych, a zatem jest zaskarżalne do sądu administracyjnego. Zdaniem Sądu I instancji, od rozstrzygnięcia Prezesa UKE wydanego w postępowaniu administracyjnym na podstawie art. 207 p.t., wobec stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie przysługiwało jednak zażalenie, lecz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś po ponownym wydaniu postanowienia – skarga do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, skoro warunkiem dopuszczalności złożenia skargi do sądu było wykorzystanie przez skarżącą środka w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a ten środek zaskarżenia nie został złożony, skarga podlegała odrzuceniu. Skargi kasacyjne od powyższego postanowienia wnieśli Prezes UKE i K., zaskarżając powyższe orzeczenie w całości i wnosząc o jego uchylenie. W skardze kasacyjnej wniesionej przez Prezesa UKE Sądowi I instancji zarzucono naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w zw. z art. 141 § 1, art. 144 oraz 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, iż na postanowienie Prezesa UKE przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sytuacji, gdy żaden z przepisów prawa nie przewidywał takiego środka zaskarżenia względem postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 p.t., 2) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi wobec uznania, iż przed wniesieniem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego koniecznym było uprzednie zaskarżenie postanowienia Prezesa UKE, w drodze złożonego organowi wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W skardze kasacyjnej wniesionej przez K. postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 p.t. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w zw. z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., poprzez odrzucenie skargi w związku z uznaniem, iż nie został wyczerpany administracyjny tryb instancyjny, podczas gdy żaden przepis nie przyznaje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t., a zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługuje wtedy, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (a zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. postanowienie to jest oczywiście zaskarżalne), 2) art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 p.t. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t., poprzez nieuwzględnienie możliwości wniesienia skargi administracyjnej na postanowienie rozstrzygające co do istoty, jakim jest postanowienie o ograniczeniu wglądu do materiału dowodowego, 3) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie odpowiada wymogom wskazanym w tym przepisie, w szczególności poprzez brak wskazania podstawy prawnej twierdzenia, iż od postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. stronie przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargi kasacyjne O. S.A. (dawniej: T. S.A.) wniosła o ich oddalenie w całości i przeprowadzenie rozprawy. Ponadto spółka wniosła o ewentualne wystąpienie Sądu do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym: "Czy art. 207 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2014 r., nr 243 ze zm.) w związku z art. 206 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, w zakresie, w jakim nie przewiduje środka zaskarżenia od postanowienia wydanego w trybie art. 207 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego w administracyjnym toku instancji, jest zgodny z art. 78 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 31 ust. 2 Konstytucji przez to, że w sposób nieproporcjonalny ogranicza zasadę dwuinstancyjności?". W uzasadnieniu odpowiedzi na skargi kasacyjne spółka wyraziła pogląd, że postanowienia wydane w trybie art. 207 p.t. w zw. z art. 206 tej ustawy mają charakter orzeczeń merytorycznych, rozstrzygających sprawę co do istoty i powinny być zaskarżalne w administracyjnym toku instancji. Zdaniem spółki pozbawienie stron postępowania prawa zaskarżenia postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty w jakimkolwiek trybie określonym w k.p.a. stanowi nieproporcjonalne ograniczenie konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności i w związku z tym jest sprzeczne z ustawą zasadniczą. Rozpatrując sprawę, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 950/14 uznał, że skargi kasacyjne zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach i wskazał, że Sąd I instancji prawidłowo uznał w niniejszej sprawie, że postanowienie odmawiające prawa wglądu do materiału dowodowego, wydane na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie bądź rozstrzygającym sprawę co do istoty i nie dotyczy kwestii incydentalnej. Sąd kasacyjny uznał jednakże, że nie uprawnia to wniosku, że na postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 p.t. służy stronie środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przepis art. 206 ust. 1 p.t. stanowi, że postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z ustawy – Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Przewidziana w k.p.a. możliwość zaskarżenia postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym nie ma charakteru bezwzględnego, a na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno w przepisach k.p.a., jak i Prawa telekomunikacyjnego brak jest podstawy prawnej do przyjęcia, że na postanowienie wydane w trybie art. 207 ust. 1 p.t. przysługuje zażalenie. Skoro zatem brak jest możliwości skutecznego zaskarżenia tego postanowienia w administracyjnym toku instancji, to za błędną należało uznać konkluzję, że od powyższego postanowienia strona może złożyć wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak środków prawnych do zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym postanowienia wydanego na podstawie art. 207 ust. 1 p.t. nie oznacza, że takie postanowienie nie może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, gdyż kontroli sądu administracyjnego podlegają, stosownie do art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., nie tylko wydane w postępowaniu administracyjnym postanowienia, na które służy zażalenie, ale także postanowienia kończące postępowanie i postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Odnosząc się do zawartego w odpowiedzi na skargi kasacyjne wniosku o wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozstrzygnięcie sprawy nie zależy od odpowiedzi na proponowane przez Spółkę pytanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Aktualne rozpoznanie sprawy jest związane z uchyleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 950/14 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3144/13 i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Zgodnie z art. 153 i art. 190 p.p.s.a., rozpoznając sprawę ponownie po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowienia sądu pierwszej instancji - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, jest związany wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Uwzględniając zatem dopuszczalność skargi Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie Prezesa UKE nie narusza zarówno przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w szczególności art. 207 ust. 1 tego aktu. Prezes UKE nie dopuścił się również naruszenia przepisów art. 107 § 3 w zw. z art. 126 i art. 124 § 2 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia niespełniającego wymogów określonych oraz obrazy przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 p.t. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów skarżącej, jak stwierdził NSA, w myśl art. 206 ust. 1 p.t., postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. Niewątpliwie zmiany wynikające z przepisów ustawy - Prawo telekomunikacyjne, stanowią odstępstwo od uregulowań zamieszczonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Stosownie zaś do art. 207 ust. 1 p.t., w postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy Prezes UKE, w drodze postanowienia, może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, jeżeli udostępnienie tego materiału grozi ujawnieniem tajemnicy przedsiębiorstwa lub innych tajemnic prawnie chronionych. Przepis ten ma charakter ochronny i stanowi przeniesienie do ustawodawstwa krajowego postanowień dyrektywy 2002/21/WE. Znajduje on zastosowanie we wszystkich postępowaniach prowadzonych na podstawie ustawy przez Prezesa UKE, a więc nie tylko prowadzonych na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zakres tajemnicy objęty dyspozycją tego przepisu obejmuje tajemnice przedsiębiorstwa oraz inne tajemnice prawnie chronione, poza wymienioną w art. 74 k.p.a. tajemnicą państwową. Postanowienie w przedmiocie ograniczenia prawa do wglądu do materiału dowodowego wydaje Prezes UKE z urzędu, jeśli dotyczy to tajemnic chronionych prawnie lub tajemnicy przedsiębiorstwa. Jednocześnie należy zauważyć, że z mocy art. 9 ust. 1 p.t. przedsiębiorca telekomunikacyjny może zastrzec informacje, dokumenty lub ich części zawierające tajemnicę przedsiębiorstwa, dostarczane na żądanie Prezesa UKE lub na podstawie przepisów ustawy. Zatem najpierw sam przedsiębiorca decyduje czy informacje, dokumenty dostarczane na żądanie Prezesa UKE stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Następnie Prezes UKE, podzielając stanowisko strony może ograniczyć pozostałym stronom prawo wglądu do materiału dowodowego, co w kontrolowanym postępowaniu kolejnym postanowieniem – tym razem z dnia [...] sierpnia 2013 r. – ograniczył czterem podmiotom działającym na prawach strony wgląd do materiału dowodowego przekazanego przez T. S.A. w zakresie: - Tabeli kalkulacji kosztów usługi "Wstępna Weryfikacja Techniczna"; - Tabeli kalkulacji kosztów usługi "Pomiary Telediagnostyczne"; - Tabeli kalkulacji kosztów usługi "Restart Portu" - w części, w której informacje te zawierają tajemnice przedsiębiorstwa T. i nie zostały ujawnione w piśmie T. z dnia [...] czerwca 2013 r. Co do tego materiału T. opatrzyła go klauzulą tajemnica przedsiębiorstwa. Zatem nieuchylenie zastrzeżenia przez Prezesa UKE skutkowało już brakiem podstaw do zastosowania art. 207 ust. 1 p.t. Co do tajemnicy przedsiębiorstwa, zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo uznał, że przez tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 207 ust. 1 p.t. należy rozumieć tajemnicę zdefiniowaną w ustawie o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 4 u.z.n.k. tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Niewątpliwie ocena określonych działań jako odpowiednich, czy też rozsądnych w rozumieniu powołanych przepisów, zależy od okoliczności konkretnego przypadku. Nie ulega jednak wątpliwości, iż takie informacje, jak np. analiza kosztów są informacjami mającymi określoną wartość gospodarczą, przy czym należy brać pod uwagę zobiektywizowaną wartość przypisywaną informacji przez przedsiębiorcę (por. J. E. Nowicki "Naruszenie zasady zachowania uczciwej konkurencji", Zam.Pub.Dor. 2007/5/29-35.). Za tajemnicę przedsiębiorstwa uznać należy również wszelkie inne informacje, które w wyniku konkurencji rynkowej mogą zachwiać jego pozycją na rynku świadczonych usług. Nie ma przy tym znaczenia, że T. została wyznaczona operatorem o znaczącej pozycji na rynku usług telekomunikacyjnych, bowiem jest jednocześnie przedsiębiorstwem, którego (jak każdego innego przedsiębiorstwa) celem jest zyskowność wykonywanej działalności gospodarczej. Nie można w związku z tym wymagać od tego operatora ujawniania w toku postępowania administracyjnego wszystkich danych pozostałym operatorom tylko dlatego, że na T. regulator rynku telekomunikacyjnego nałożył dodatkowe szczególne obowiązki. W niniejszej sprawie to właśnie regulator rynku telekomunikacyjnego (Prezes UKE) uznał, że pewne dane nie mogą zostać ujawnione operatorom alternatywnym, gdyż organ ten jest obowiązany dbać także o prawa i prawidłowość funkcjonowania T., a nie wyłącznie o prawa i funkcjonowanie pozostałych operatorów. Ta dbałość o wszystkich operatorów rynku telekomunikacyjnego może przejawiać się m.in. w chronieniu pewnych informacji o operatorach na zasadzie wskazanej przez art. 207 ust. 1 p.t. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należało stwierdzić, że organ prawidłowo uznał informacje, o których zastrzeżenie wniosła T. (obecnie O. S.A.), za mieszczące się w zakresie przedmiotowym informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa, gdyż są ściśle związane z prowadzoną przez tę Spółkę działalnością i mają dla niej wartość gospodarczą, oraz że podjęto w stosunku do nich niezbędne działania w celu dochowania ich poufności. Zastrzeżone informacje nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, pozostają nieznane ogółowi oraz nie można się o nich dowiedzieć zwykłą i dozwoloną drogą, w szczególności przeglądając dostępne dokumenty w Krajowym Rejestrze Sądowym, stronę internetową spółki, czy też z innych oficjalnych źródeł. Po drugie, Prezes UKE słusznie uznał, że informacje dotyczące kosztów rocznych, kosztów jednostkowych i kosztów usług zawartych w poszczególnych tabelach są ściśle związane z prowadzoną przez T. działalnością gospodarczą i mają dla tego podmiotu wartość gospodarczą. Należy bowiem zauważyć, że postępowanie dotyczyło ustalenia prawidłowej wysokości opłat w zakresie hurtowych usług świadczonych na Rynku 5 – usług dostępu szerokopasmowego. Nie chodziło o to, że operatorzy alternatywni nie świadczą tego rodzaju usług na rynku krajowym, ale że właśnie ci operatorzy będą odbiorcami tych usług i w tej sytuacji zastrzeżone informacje przedstawiają także dla tych podmiotów określoną wartość gospodarczą. Ponadto K. działa w niniejszej sprawie na prawach strony w interesie operatorów alternatywnych, co też miało wpływ na stanowisko Prezesa UKE zajęte w postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. Jeżeli bowiem pewne z zastrzeżonych danych T były dla pozostałych operatorów zbędne, to tym bardzie nie było potrzeby ich ujawniania i w tym zakresie nie sposób zgodzić się z zarzutem skarżącej o nadużyciu przez Prezesa UKE uprawnień wynikających z przepisu art. 207 ust. 1 p.t. Zdaniem Sądu organ zasadnie wskazał, że zastrzeżone informacje są niewątpliwie związane z działalnością przedsiębiorstwa T. i obiektywnie przedstawiają określoną wartość gospodarczą, zatem zostały objęte ograniczeniem prawa wglądu do materiału dowodowego, gdyż spełniają przesłanki niezbędne do uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa. Prezes UKE prawidłowo przy tym uznał, że T. podjęła stosowne i niezbędne działania w celu zachowania poufności tych informacji. Odnosząc się w tym kontekście do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 207 ust. 1 p.t., przez niezasadne ograniczenie skarżącej prawa wglądu do przedmiotowych dokumentów, wskazać należy, że wydając wspomniane rozstrzygnięcie, organ orzekał na podstawie szczególnej regulacji zawartej w ustawie - Prawo telekomunikacyjne, a mianowicie w oparciu o przepis art. 207 p.t. Jak już wyżej wspomniano powołany wcześniej przepis art. 207 ust. 1 p.t. stanowi wyjątek od zasady jawności postępowania. Zdaniem Sądu orzeczone ograniczenie prawa wglądu do materiału dowodowego, w oparciu o tę właśnie regulację, podyktowane było koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorcy ze względu na panujące na rynku telekomunikacyjnym warunki konkurencji. W tej sytuacji podnoszony w skardze zarzut faktycznego uniemożliwienia organizacji społecznej udziału w postępowaniu na prawach strony nie jest zasadny, bowiem do tego ograniczenia doszło w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, których interpretacja, w świetle ustalonego przez organ stanu faktycznego, nie nasuwa istotnych wątpliwości. Prezes UKE nie uchybił przepisom postępowania, gdyż w rozważył wszechstronnie, na ile pozwalał art. 207 ust. 1 p.t. w powiązaniu z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu skarżonego postanowienia. Prezes UKE podał w uzasadnieniu postanowienia, na jakiej podstawie je wydał, wskazując w zakresie ograniczonym przez art. 207 ust. 1 p.t. z jakich powodów i jakiego rodzaju informacje przekazane mu przez T. należało zakwalifikować, jako tajemnicę tego przedsiębiorstwa. Nie można zatem zgodzić się z poglądem skarżącej, że organ administracji publicznej jedynie "automatycznie" przyjął i wyłącznie na podstawie wewnętrznego przekonania T., że informacje zastrzeżone powinny zostać objęte klauzulą niejawności. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.