I SA/Łd 154/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia NSA Bogusław Klimowicz (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Pomocnik sekretarza Dominika Borowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Akcyjnej z siedzibą w Ł. na interpretację Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie uznania przedstawionego sposobu wykorzystania pojazdów służbowych przez Wnioskodawcę za wykorzystanie pojazdów wyłącznie do działalności gospodarczej i prawa do odliczenia 100 % podatku VAT od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu 11 sierpnia 2014 r. A S.A. z siedzibą w Ł. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej możliwości pełnego odliczenia (100%) podatku VAT od wydatków związanych z wykorzystaniem samochodów służbowych przez pracowników uznanych za Kluczowy Personel. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny: Spółka jest firmą produkcyjną, w której praca zorganizowana jest w systemie trzy zmianowym przez 5 do 7 dni w tygodniu. Zakład produkcyjny Spółki znajduje się w Ł. przy ulicy A 117/119. W związku ze specyfiką pracy Spółki istnieje ryzyko wystąpienia nieprzewidywanych zdarzeń i wypadków przy pracy, które mogą się zdarzyć poza godzinami pracy kadry kierowniczej. Stąd został ustalony tryb postępowania w przedstawionych sytuacjach nagłych, który został opisany w Załączniku Nr l do uchwały Zarządu nr 7/11/2013 pod tytułem "Zasady w zakresie mobilności i dostępności kluczowego personelu A SA". Wskazany Załącznik nr 7/11/2013 stanowi załącznik do niniejszego wniosku. Zgodnie z §2, ww. Załącznika ustanawia się krąg osób uznawanych za Kluczowy Personel. W myśl § 3 ww. Załącznika do Kluczowego Personelu zalicza się Zarząd, wybranych Dyrektorów, Kierownika Produkcji, Głównego Księgowego oraz inne osoby wskazane przez Zarząd spółki, Regulamin ten przewiduje, że Kluczowy Personel zobowiązany jest do bycia dyspozycyjnym poza godzinami podstawowego czasu pracy, oraz posiadania niezbędnej łączności, w tym również wykorzystywania samochodów służbowych. Kluczowy Personel musi mieć możliwość stałego kontaktu z zakładem produkcyjnym, oraz natychmiastowego dotarcia na teren zakładu produkcyjnego, szczególnie w przypadku zaistnienia awarii maszyn, przerwy w dostawie energii, wypadku pracownika, kradzieży, kontroli, pożaru itp. Członkowie Kluczowego Personelu z uwagi na charakter pracy często wypełniają obowiązki służbowe poza siedzibą firmy (wizyty w różnych instytucjach, spotkania z kontrahentami, itp.), jak również poza wyznaczonymi godzinami pracy. Na potrzeby przepisów o czasie pracy Kodeks pracy (dalej: "KP") definiuje w art. 128 pojęcie "pracowników zarządzających w imieniu pracodawcy zakładem pracy, zaliczając do nich: - pracowników zarządzających jednoosobowo w imieniu pracodawcy zakładem pracy, - zastępców wyżej wskazanych, - pracowników wchodzących w skład kolegialnego organu zarządzającego zakładem pracy oraz głównych księgowych. W odniesieniu do wyżej wskazanych osób, ustawodawca istotnie zmniejsza, w porównaniu z ogółem pracowników, poziom ochrony w zakresie np. prawa do odpoczynku. Czas pracy kadry zarządzającej może, bowiem co do zasady przekraczać, wraz z nadgodzinami, przeciętnie 48 godzin tygodniowo (art. 131 § 2 KP). Zgodnie z art. 1514. § 1 kodeksu pracy pracownicy zarządzający w imieniu pracodawcy zakładem pracy zobowiązani są, w razie konieczności, świadczyć pracę poza normalnymi godzinami pracy, bez prawa do wynagrodzenia z tego tytułu oraz dodatku z tytułu pracy w godzinach nadliczbowych. Działając w wykonaniu wskazanych przepisów Spółka zobowiązała Kluczowy Personel do pozostawania w stałym kontakcie telefonicznym ze spółką poza godzinami pracy, oraz przewidziała możliwość wezwania pracownika przez Zarząd Spółki do bezzwłocznego stawienia się w Spółce w razie nagłej potrzeby, jednocześnie pracodawca, aby umożliwić sprawowanie zarządu i nadzoru (w celu zapewnienia wysokiej mobilności, w tym możliwości natychmiastowego dotarcia do siedziby Spółki o każdej porze) oddaje wybranym pracownikom do użytkowania samochody służbowe, telefony komórkowe, laptopy, które muszą być w miejscu przebywania pracownika poza godzinami pracy. Pracownik zaliczony do Kluczowego Personelu nie ma prawa odmowy korzystania z służbowego telefonu, samochodu lub laptopa. Jedynie w uzasadnionych przypadkach (np. okoliczności osobistych) Prezes Zarządu może zwolnić pracownika z ww. obowiązków dotyczących dostępności. W celu nadzoru nad wykorzystaniem samochodów służbowych wyłącznie do działalności gospodarczej, każdorazowy przejazd samochodem służbowym jest potwierdzony w prowadzonej przez podatnika dla tych pojazdów ewidencji przebiegu pojazdu. Weryfikacja zapisów w ewidencji pozwala wykluczyć użycie samochodów służbowych do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. Należy podkreślić, iż zapewnienie ciągłości działalności podmiotu, oraz ograniczenie wszelkiego ryzyka wpływającego na zakłócenia w funkcjonowaniu spółki, (co wiąże się z generowaniem dodatkowych kosztów lub ograniczeniem przychodów) jest nadrzędnym celem działalności podmiotów gospodarczych. W związku z powyższym w ocenie Spółki celowym i racjonalnie uzasadnionym jest ponoszenie dodatkowych kosztów na zapewnienie mobilności Kluczowego Personelu poprzez zapewnienie wybranym pracownikom dostępu do samochodu służbowego, telefonu komórkowego, itp. poza siedzibą spółki. Wnioskodawca do wniosku załączył odpis z KRS, "Zasady w zakresie mobilności i dostępności kluczowego personelu A SA" i regulamin w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych przez pracowników A SA. W uzupełnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że: 1. Jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT. 2. Pytanie obejmuje wydatki dotyczące: a. nabycia samochodów osobowych; b. używania tych pojazdów na podstawie umowy leasingu, związane z tą umową; c. nabycia lub import paliw silnikowych, oleju napędowego i gazu, wykorzystywanych do napędu tych pojazdów, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów. 3. Faktury dotyczące wydatków związanych z samochodami będącymi przedmiotem pytania będą wystawiane na Wnioskodawcę. 4. Pojazdy samochodowe, w związku, z którymi ponoszone są wydatki objęte zakresem pytania, będą wykorzystywane wyłącznie do czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług. 5. Kluczowy personel korzysta z trzech samochodów osobowych marki BMW X5, Audi A6 i Peugeot Partner oraz samochodu ciężarowego Peugeot Partner 1,6 HD o dopuszczalnej ładowności 748 kg. Samochody BMW X5 oraz Audi A6 są wykorzystywane przez spółkę na podstawie umów leasingu. 6. Pojazdy wymienione w opisie sprawy nie są pojazdami konstrukcyjnie przeznaczonymi do przewozu co najmniej 10 osób. 7. Istnieją obiektywne przesłanki dla nie wykorzystania przez Kluczowy personel pojazdów do użytku prywatnego. Podstawową okolicznością jest fakt, iż pracownik ("Kluczowy personel") posiadający przydzielony samochód ma obowiązek poza godzinami pracy posiadać go w pełnej dostępności, to jest w miejscu gdzie aktualnie przebywa prywatnie poza godzinami pracy. W związku z powyższym taki zapis obliguje pracownika do wykorzystania samochodu w zasadzie w każdej sytuacji istotnego oddalenia się od miejsca parkowania samochodu. Niezależnie, czy udaje się w podróż z powodów prywatnych czy służbowych. Narzucenie przez pracodawcę obowiązku posiadania auta przez cały czas fizycznie nie daje mu nawet możliwości wykorzystania prywatnego samochodu (nie będzie prowadził dwóch samochodów w tym samym momencie).W związku z tym z założenia każda jego podróż samochodem służbowym ma na cel służbowy, (co najmniej cel zachowania mobilności dla pracodawcy). Niezależnie od powyższego prowadzona jest ewidencja, która dokumentuje przejazd i wyklucza to możliwość wykorzystania samochodu do celów innych niż przewidziane dla "Kluczowego personelu". 8. Wnioskodawca będzie nadzorował używanie pojazdów zgodnie z Regulaminem w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych przez pracowników A SA, tzn. w celu nadzoru nad wykorzystaniem samochodów służbowych wyłącznie do działalności gospodarczej, każdorazowy przejazd samochodem służbowym jest potwierdzony w prowadzonej przez podatnika dla tych pojazdów ewidencji przebiegu pojazdu. Weryfikacja zapisów w ewidencji pozwala wykluczyć użycie samochodów służbowych do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika. 9. Poza osobami z "kluczowego personelu" z pojazdów w godzinach pracy w celu wykonania obowiązków służbowych będą korzystali również inni pracownicy. Poszczególne samochody nie są przypisane konkretnemu pracownikowi i ich użytkownicy w zależności od bieżących potrzeb i dostępności pojazdów mogą się zmieniać. 10. Wnioskodawca, aby umożliwić sprawowanie zarządu i nadzoru (w celu zapewnienia wysokiej mobilności, w tym możliwości natychmiastowego dotarcia do siedziby Spółki o każdej porze) oddaje wybranym pracownikom do użytkowania samochody służbowe, które muszą być w miejscu przebywania pracownika poza godzinami pracy. Wobec powyższego do dojazdów do pracy "kluczowy personel", zgodnie z zasadami określonymi w Regulaminie używa pojazdów służbowych. Co oznacza, że co do zasady osoba spełniająca warunki określone w regulaminie, która otrzymała samochód otrzymała samochód służbowy nie używa do dojazdów do pracy prywatnych samochodów. Taka sytuacja może jednak wystąpić w momencie, gdy z przyczyn obiektywnych Spółka nie dysponuje samochodem. 11. W godzinach pracy pojazdy, jeżeli nie są wykorzystywane w celu wykonania obowiązków służbowych poza siedzibą spółki (np. delegacje), są parkowane na parkingu w siedzibie spółki - nie są garażowane. Po godzinach pracy pojazdy wykorzystywane przez "kluczowy personel" są parkowane w pobliżu miejsca zamieszkania "kluczowego personelu". Pozostałe (nieobjęte zapytaniem) są parkowane, co do zasady na parkingu w siedzibie spółki. 12. Zgodnie z Regulaminem w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych przez pracowników A SA - obligatoryjnym miejscem parkowania jest siedziba spółki, nie ma możliwości pobrania tego samochodu z parkingu po godzinach pracy. Wyjątkiem od powyższego obowiązku jest sytuacja wykorzystania samochodu do zadań służbowych poza godzinami pracy w delegacji (np. wyjazdy z noclegiem) jak również wykorzystanie samochodu przez "kluczowy personel" zgodnie z ustalonymi zasadami. Wówczas samochody parkowane są odpowiednio w miejscu delegacji oraz miejscu przebywania osoby ("kluczowego personelu"). 13. Nadzór nad używaniem pojazdów w trakcie wykonywania obowiązków służbowych istnieje poprzez weryfikację rozliczenia ewentualnej delegacji, bieżącej kontroli ewidencji przebiegu pojazdów, jak również innych narzędzi kontroli wewnętrznych w Spółce dotyczących kontroli realizacji zadań przez pracowników. Samochody w spółce nie posiadają i nie przewiduje się montażu urządzeń typu GPS do monitoringu przemieszczania się samochodów. 14. Wnioskodawca dokona należytej staranności, aby wykluczyć możliwość użycia pojazdu do celów prywatnych pracownika, w tym celu zgodnie z Regulaminem w sprawie zasad korzystania z samochodów służbowych przez pracowników A SA użytkownik samochodu służbowego zobowiązany jest dokonywać wpisów rejestrujących każde wykorzystanie tego pojazdu, odpowiedzialny za nadzorowanie prowadzenia ewidencji przebiegu samochodów służbowych jest dyspozytor, dział księgowości weryfikuje i kontroluje ewidencję przebiegu pojazdów w powiązaniu z kontrolą innych kosztów samochodów (w tym paliwa) jak również innych obiektywnych zewnętrznych danych jak stany liczników spisywane przez serwisy samochodowe, ubezpieczyciela. 15. Wnioskodawca monitoruje ilość zużytego paliwa poprzez weryfikację poniesionych kosztów, które są agregowane na poszczególne pojazdy. 16. Prowadzona ewidencja przebiegu pojazdu będzie zawierała elementy, o których mowa w art. 86a ust. ustawy o VAT. 17. Wnioskodawca złożył w ciągu 7 dni od dnia, w którym poniósł pierwszy wydatek związany z tym pojazdem - złożył właściwemu dla Wnioskodawcy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego informację VAT-26. W związku z powyższym wnioskodawca sformułował pytanie: Czy przedstawiony sposób wykorzystania pojazdów służbowych, który wiąże się z posiadaniem przez wyznaczonych pracowników samochodów służbowych poza godzinami pracy, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu Spółka może uznać za wykorzystanie pojazdu wyłącznie do potrzeb działalności gospodarczej podatnika, a tym samym stosować odliczenie kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w wysokości 100 % kwoty podatku, zgodnie z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit a) i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, przedstawiony sposób wykorzystania pojazdów służbowych, który jest związany z posiadaniem przez wyznaczonych pracowników samochodów służbowych poza godzinami pracy, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, Spółka może uznać za wykorzystanie pojazdów wyłącznie do potrzeb działalności gospodarczej podatnika, gdyż wykorzystanie pojazdów wiąże się bezpośrednio z wykonywaniem czynności opodatkowanych, jakimi są czynności produkcyjne zmierzające do wytworzenia wyrobów w postaci płytek elewacyjnych, których sprzedaż jest opodatkowana. Wykorzystywanie pojazdów służbowych służy bezpośrednio zapewnieniu utrzymania ciągłości procesu produkcji oraz zagwarantowaniu stanu produktywności zakładu produkcyjnego. Stąd zdaniem Spółki może ona stosować odliczenie kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w wysokości 100 % kwoty podatku wynikającego m.in. z wystawianych faktur, zgodnie z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a) i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT od wszelkich wydatków związanych z pojazdami służbowymi. Sposób użytkowania pojazdów służbowych obowiązujący w Spółce jest zgodny z przepisami Kodeksu pracy oraz wynika z aktów prawa wewnętrznego obowiązujących w Spółce. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca wskazał, iż Jego zdaniem przedstawiony sposób wykorzystania pojazdów służbowych, który jest związany z posiadaniem przez "kluczowy personel" (rozumiany jako: pracownik, zaliczany do grona Kluczowego Personelu w rozumieniu "Zasad w zakresie mobilności i dostępności kluczowego personelu A SA" dysponujący samochodem, poza godzinami pracy") samochodów służbowych poza godzinami pracy, dodatkowo potwierdzony prowadzoną przez podatnika dla tych pojazdów ewidencją przebiegu pojazdu, spółka może uznać za wykorzystanie pojazdów wyłącznie do potrzeb działalności gospodarczej podatnika, gdyż wykorzystanie pojazdów wiąże się bezpośrednio z wykonywaniem czynności opodatkowanych, jakimi są czynności produkcyjne zmierzające do wytworzenia wyrobów w postaci płytek elewacyjnych, których sprzedaż jest opodatkowana. Wykorzystywanie pojazdów służbowych służy bezpośrednio zapewnieniu utrzymania ciągłości procesu produkcji oraz zagwarantowaniu stanu produktywności zakładu produkcyjnego. Stąd zdaniem Spółki może ona stosować odliczenie kwoty podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, w wysokości 100% kwoty podatku wynikającego m.in. z wystawionych faktur, zgodnie z art. 86a ust.3 pkt 1 lit. a) i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT od wszelkich wydatków związanych z pojazdami służbowymi. Sposób użytkowania pojazdów służbowych obowiązujący w Spółce jest zgodny z przepisami Kodeksu pracy oraz wynika z aktów prawa wewnętrznego obowiązujących w Spółce. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku tut. Organ wydał w dniu [...] r. indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług Nr [...] uznającą stanowisko przedstawione przez Wnioskodawcę za nieprawidłowe. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., działając z upoważnienia Ministra Finansów w oparciu o przepisy prawa, w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji stwierdził, że z uwagi na przedstawiony sposób wykorzystywania pojazdów przez Wnioskodawcę, wykluczonym jest przyjęcie, że samochody te wykorzystywane są wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu przepisu art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w związku z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy o VAT . Zatem, Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia 50% podatki naliczonego z tytułu nabycia samochodów osobowych, używania tych pojazdów na podstawi umowy leasingu, usług naprawy lub konserwacji tych pojazdów oraz innych towarów i usług związanych z eksploatacją lub używaniem tych pojazdów, o którym mowa we wniosku, zgodnie z art. 86a ust. l ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od l kwietnia 2014 r. Wskazano również, iż Wnioskodawcy, nie będzie przysługiwało w ogóle prawo do odliczenia podatku VAT od nabycia paliwa służącego do napędu samochodów osobowych, natomiast w stosunku do pojazdu ciężarowego, z uwagi na to, iż mamy do czynienia z pojazdem samochodowym, o masie nieprzekraczającej 3,5 tony, posiadającym liczbę miejsc 5, którego ładowność wynosi 748 kg, nie znajdzie zastosowania obowiązujący do dnia 30 czerwca 2015r, zakaz odliczenia podatku od nabywanego paliwa służącego do napędu powyższego samochodu, W związku z tym Wnioskodawcy przysługuje, zgodnie z art. 86a ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustaw prawo do odliczenia podatku w wysokości stanowiącej 50% kwoty podatku naliczonego przy zakupie paliwa służącego do napędu przedmiotowego samochodu (Peugeot Partner 1.6HDI ). Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa A S.A. z siedzibą w Ł. złożyła skargę do WSA w Łodzi na powyższą interpretację wnosząc o jej uchylenie. W skardze podniesiono następujące zarzuty: I. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 26 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 168 dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2013/805/UE - dalej: dyrektywa VAT), poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy Rzeczpospolita Polska implementując decyzję wykonawczą Rady z dnia 17 grudnia 2013 r. upoważniającą RP do stosowania środków stanowiących odstępstwo od art. 26 ust. 1 lit. a) i art. 168 dyrektywy VAT w następstwie której wprowadzono nową regulację dotyczącą odliczenia podatku VAT od wydatków dotyczących pojazdów ustawą z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., póz. 312), przekroczyła zakres upoważnienia udzielonego przez Radę, co skutkowało wprowadzeniem istotnych ograniczeń prawa podatników do skorzystania z pełnego odliczenia podatku VAT oraz odstępstwo od ogólnej zasady, że wyjątki powinny być interpretowane ściśle, podczas gdy na skutek naruszenia prawa unijnego przepisy ustawy VAT oraz ustawy nowelizującej nie powinny być stosowane przez organ podatkowy wydający interpretację indywidualną w niniejszej sprawie, a podatnik ma prawo powoływać się bezpośrednio na postanowienia dyrektywy VAT; 2. art. 26 ust. 1 lit. a) w zw. z art. 168 i art. 395 ust. 1 dyrektywy VAT w zw. z decyzją Rady z dnia 17 grudnia 2013 r, poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że ograniczenie prawa do odliczenia podatku VAT obowiązuje już w przypadku istnienia samego ryzyka, że dane pojazdy nie są używane wyłącznie do celów działalności gospodarczej, podczas gdy Rzeczpospolita Polska uprawniona była do odstępstwa jedynie w odniesieniu do "wydatków związanych z pojazdami silnikowymi, które nie są używane wyłącznie do celów działalności gospodarczej', a zatem które rzeczywiście do takiej działalności nie są wyłącznie używane; 3. art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a w zw. z art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., nr 177, póz. 1054 - dalej: ustawa VAT), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedstawiony sposób wykorzystania samochodów skarżącego nie pozwala na stwierdzenie, iż pojazdy te wykorzystywane są wyłącznie do celów prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, a w konsekwencji uznanie, że skarżącemu nie przysługuje odliczenie całości podatku naliczonego z tytułu wydatków na przedmiotowe pojazdy; 4. art. 86a ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 86a ust. 7 ustawy VAT, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że nawet w przypadku gdy podatnik spełnia przesłanki określone w tych przepisach, tj. określa zasady używania samochodów wyłączając możliwość ich przeznaczenia dla celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika, prowadzi ewidencję przebiegu tych pojazdów zawierającą wszystkie elementy przewidziane prawem oraz podejmuje działania zabezpieczające ich wykonanie, nie może skorzystać z prawa do pełnego odliczenia podatku VAT; 5. art. 12 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lutego 2014 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., póz. 312) - (dalej: ustawa nowelizująca), poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w stanie faktyczny przedstawionym organowi podatkowemu pojazdy samochodowe podatnika nie są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej, co skutkuje nie spełnieniem warunku do odliczenia podatku naliczonego od nabycia paliwa do samochodów osobowych opisanych w zdarzeniu przyszłym; 6. w postaci zasady ogólnej prawa UE - zasady proporcjonalności - poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu, który ma być osiągnięty przez organy podatkowe; 7. art. 2 Konstytucji RP, poprzez niezachowanie właściwej równowagi pomiędzy potrzebą ochrony praw jednostki - przedsiębiorcy, a ochroną uzasadnionego interesu publicznego, poprzez przyjęcie domniemania, że w przypadku samochodów osobowych podatnik co do zasady użytkuje je w celach niezwiązanych z działalnością gospodarczą pomimo spełnienia przesłanek ustawowych do skorzystania z pełnego odliczenia podatku VAT, co skutkuje brakiem rzeczywistego obowiązku organu podatkowego prowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania i nakłada na podatnika zbyt daleko idące obciążenia, a wręcz uniemożliwia podatnikowi skorzystanie z pełnego odliczenia podatku VAT - co czyni przedmiotową regulację pozorną; 8. art. 32 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie przedsiębiorców w zależności od formy prowadzonej działalności gospodarczej i pozbawienie prawa do pełnego odliczenia podatku VAT przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w miejscu zamieszkania, poprzez przyjęcie, że w tym przypadku korzystanie z samochodu osobowego zawsze ma charakter mieszany i nie występują sytuacje, gdzie podatnik nabywa prawo do odliczenia podatku VAT; 9. art. 9 Konstytucji RP, poprzez dokonanie interpretacji prawa polskiego w sposób niezgodny z treścią prawa unijnego w zakresie zasady prawa podatnika do pełnego odliczenia podatku VAT w przypadku samochodów osobowych wykorzystywanych w całości w prowadzonej przez podatnika działalności. II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, poprzez nieuwzględnienie całokształtu okoliczności przedstawionych we wniosku o wydanie pisemnej interpretacji, a w szczególności charakteru działalności gospodarczej prowadzonej przez podatnika i sposobu użytkowania pojazdów determinowanego procesem produkcyjnym w przedsiębiorstwie podatnika, nieustosunkowanie się do wszystkich argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę oraz brak dostatecznego wyjaśnienia przyczyn uznania stanowiska skarżącego za nieprawidłowe; - art. 14c § 1 i 2 w zw. z art. 14b § 3 O.p., poprzez pominięcie okoliczności, że samochody w zakresie jakim organ podatkowy kwestionuje ich wykorzystanie do celów działalności gospodarczej podatnika, są wykorzystywane jedynie w ograniczonych zakresie, a mianowicie wyłącznie przez określonych pracowników zaliczonych do kategorii Personelu Kluczowego, oraz posiadających odpowiednie kwalifikacje zapewniające ciągłość produkcji w przedsiębiorstwie podatnika; - art. 14h w zw. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p., poprzez wydanie interpretacji z naruszeniem przepisów prawa z pominięciem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, z uwagi na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa oraz podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.). Obowiązek przedstawienia zindywidualizowanego stanu faktycznego przez konkretny, zainteresowany uzyskaniem interpretacji indywidualnej podmiot wyróżnia ją od innych obszarów, w których może dokonywać się wykładnia prawa (w szczególności od interpretacji ogólnych). W rozpoznawanej sprawie Minister Finansów pismem z dnia 30 września 2014 r. wezwał stronę do uzupełnienia wniosku poprzez udzielenie odpowiedzi na niemal 30 pytań dotyczących okoliczności związanych z działalnością podatnika, nabyciem pojazdów, ich cechami, wykorzystaniem i nadzorem nad korzystaniem z samochodów przez pracowników "kluczowego personelu". Wskutek tych działań okazało się, że stan faktyczny obejmuje nie jedno zdarzenie, ale szereg odrębnych sytuacji związanych z korzystaniem z różnego rodzaju samochodów (osobowych, ciężarowych, leasingowych, stanowiących własność spółki) oraz z różnego rodzaju wydatkami (wydatki na nabycie samochodów, koszty leasingu, koszty związane z eksploatacją i używaniem samochodów). Z samego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej nie wynika, aby spółka była zainteresowana wydaniem interpretacji obejmującej szereg odmiennych stanów faktycznych. W zaskarżonej interpretacji odniesiono się nie tylko do przedstawionego pytania i stanu faktycznego, ale do wielu okoliczności związanych z wykorzystaniem przez podatnika pojazdów używanych przez "kluczowy personel". Wskutek objęcia jedną interpretacją szeregu stanów faktycznych traci ona swój indywidualny charakter i staje się dla wnioskodawcy mało czytelna i zrozumiała. Intencją wnioskodawcy nie było przecież uzyskanie np. odpowiedzi, w jaki sposób ma uwzględniać odliczenia z tytułu nabycia paliwa do napędu samochodu ciężarowego, ale uzyskanie informacji, czy w przedstawionym stanie faktycznym spółka może dokonać pełnego odliczenia kwot podatku naliczonego, o których mowa w art. 86 ust. 2 w zw. z art. 86a ust. 3 pkt 1 lit. a i art. 86a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Wydana interpretacja powinna się ograniczać do odpowiedzi na zindywidualizowane konkretne pytanie wnioskodawcy a nie zajmować się wszystkimi kwestiami związanymi z zagadnieniem zasad odliczania podatku VAT od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi. Organy podatkowe nie są uprawnione do dowodowego ustalania czy weryfikowania stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Organ wydający interpretację nie może zmienić jej stanu faktycznego, czy dokonywać nowych, dodatkowych ustaleń. W przedstawionym stanie faktycznym spółka wskazała na sposoby korzystania z samochodów służbowych przez pracowników zaliczonych do "kluczowego personelu". Z przedstawionego stanu faktycznego nie wynika, aby samochody służbowe były wykorzystywane dla celów prywatnych. Z samochodów tych w godzinach pracy korzystają również inni pracownicy (poza "kluczowym personelem"). Nie ma wystarczającego oparcia stanowisko organu, że o tym, iż samochody nie są wykorzystywane wyłącznie do działalności gospodarczej podatnika decyduje sama tylko potencjalna możliwość użycia pojazdu do celów prywatnych. Z powyższych względów, wobec naruszenia wskazanych przepisów i zasad wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku należy w pierwszej kolejności wyjaśnić, jakiej ochrony prawnej oczekuje wnioskodawca i ile stanów faktycznych obejmuje wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej. W zależności od ilości stanów faktycznych (lub zdarzeń przyszłych) należy określić wysokość opłaty (art. 14f § 2 O.p.). Wydana interpretacja powinna odnosić się wyłącznie do zindywidualizowanego pytania sformułowanego przez wnioskodawcę a nie wszystkich zasad odliczania podatku VAT od wydatków związanych z pojazdami samochodowymi. Minister Finansów powinien ocenić przedstawione przez stronę we wniosku okoliczności i czynności, dla których realizacji "kluczowy personel" posługuje się samochodami służbowymi, w kontekście prawa do odliczenia podatku VAT od wydatków związanych z zakupem i eksploatacją pojazdów. Ocena sposobu wykorzystania samochodów służbowych przez "kluczowy personel" powinna być dokonana z uwzględnieniem tego, czy stan faktyczny przedstawiony we wniosku pozwala na stwierdzenie, że nie tylko zachodzi potencjalna możliwość użycia samochodów służbowych do użytku prywatnego, ale czy w rzeczywistości samochody te są wykorzystywane dla celów nie związanych z działalnością gospodarczą podatnika. ak