II SA/Gl 1433/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant Barbara Urban, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2015 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej "A" w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. Na wniosek J. J. z dnia [...] roku (złożony przez pełnomocnika inwestora S. K.), uzupełniony pismami z dnia [...] roku oraz z dnia [...] roku Prezydent Miasta K. decyzją nr [...] z dnia [...] roku ustalił warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla wielofunkcyjnego pawilonu handlowo-usługowego, drogi dojazdowej i parkingu oraz sieci infrastruktury technicznej na działkach nr "1", "2", "3", "4", "5" (k.m. 1 i 10, Dz. ob. P.) przy ul. [...] w K. stwierdzając, że zostały spełnione łącznie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.). Decyzja powyższa została wydana na podstawie art. 60 ust. 1, 59 ust. 1, 61 ust. 1 pkt 1-5, 54 w związku z art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 647 ze zm.) oraz art. 104 kpa. W jej uzasadnieniu organ podał między innymi, że Wspólnota Mieszkaniowa "A" (obecna skarżąca) jeszcze przed wydaniem decyzji "wyraziła sprzeciw" wobec realizacji przedmiotowej inwestycji a jej uwagi dotyczyły: potencjalnego obniżenia wartości zarządzanej nieruchomości, wzrostu hałasu, ochrony środowiska oraz § 19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (§ 19 ust. 1 określa odległość wydzielonych miejsc postojowych od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynkach mieszkalnych). Załącznikami do decyzji organ uczynił mapę zasadniczą w skali 1:500 z granicą terenu objętego wnioskiem z naniesioną nieprzekraczalną linią zabudowy oraz wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej. Odwołanie od decyzji organu I instancji złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "A" działająca za pośrednictwem profesjonalnego pełnomocnika. Zarzuciła, że decyzja I instancji została wydana z naruszeniem art. 53 ust. 3, 4 pkt 5, 7, 8 ustawy o planowaniu (ust. 3 dotyczy analizy w zakresie warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, a także ustalenia stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji, a ust. 4 pkt 5, 7, 8 uzgodnień), art. 54 ust. 2 a-e (dotyczy określenia w decyzji o warunkach zasad wynikających z przepisów odrębnych) oraz art. 107 § 1 kpa przez wydanie decyzji "w której część wyrzeczenia organ zmieścił w pouczeniu, a obowiązki nałożone na stronę nie mogą przez nią zostać wykonane". W konsekwencji powyższych zarzutów odwołująca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i odmówienie ustalenia żądanych warunków. Z uzasadnienia skargi wynika, że odwołująca się kwestionuje także ustalenia organu w zakresie art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu bowiem w okolicznej zabudowie nie występują budynki usługowe o powierzchni odpowiadającej inwestycji (pow. terenu objętego wnioskiem określona w decyzji organu I instancji około 7296 m2). Zdaniem odwołującej się na obszarze na którym wnioskowano o wydanie decyzji znajduje się typowa zabudowa mieszkaniowa, a realizacja kilkukondygnacyjnego obiektu handlowo-usługowego o wielkiej powierzchni z parkingiem na 60 samochodów i drogami dojazdowymi jest sprzeczna z dotychczasowym zagospodarowaniem terenu. Podniesiono także zarzuty dotyczące zwiększenia ruchu w związku z tym emisji hałasu, spalin i pyłu związanego z ruchem kołowym. Zdaniem autora odwołania, dla części inwestycji koniecznym było dokonanie oceny oddziaływania hałasu na lokale mieszkalne a więc istniała konieczność sporządzenia oceny oddziaływania hałasu przed wydaniem decyzji, a przynajmniej dokonania uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska z organami administracji. Wskazano także pouczenie tiret pierwszy (dotyczący możliwości powstania zagrożenia powodziowego) twierdząc, że obowiązkiem organu jest takie ustalenie warunków by inwestycja nie narażała m. in. zdrowia ludzi i chroniła interesy osób trzecich i zakwestionowano także zapisy zawarte w punkcie VI ust. 1 podpunkcie 2 decyzji wskazując, że są one niewykonalne. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] roku na podstawie "art. 138 § 1 pkt 1 kpa" w związku z art. 4 ust. 2 pkt 2, 59 ust. 1, 60 ust. 1, 61 ust. 1, 54 w związku art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uchyliło pkt VI ust. 1 tiret 2 decyzji organu I instancji i umorzyło postępowanie organu I instancji w tym zakresie, a w pozostałej części decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] roku utrzymało w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie o uchyleniu pkt VI ust. 1 tiret 2 decyzji organu I instancji organ odwoławczy stwierdził, że nakładając ten warunek organ I instancji działał poza zakresem swojej właściwości rzeczowej (brak bowiem możliwości do ustalania harmonogramu prac budowlanych i projektowych). Za zasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący odmiennej funkcji zabudowy znajdującej się na działkach sąsiednich. Wskazał na dokonaną w sprawie analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu z której wynika, że na obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i wielorodzinna a także zabudowa o funkcji handlowej, usługowej, przemysłowej i biurowej. W obszarze analizowanym znajduje się budynek centrum handlowo-usługowe "B", który zarówno funkcją, jak i gabarytami jest zbliżony do budynku planowanego. Uzasadniono także w decyzji ostatecznej gabaryty planowanej inwestycji odwołując się w tym zakresie do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (...). W zakresie zarzutu (braku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko) organ wyjaśnił, że planowana inwestycja nie mieści się w katalogu zawartym w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do kwestii zwiększonego ruchu samochodowego i zwiększonego hałasu Kolegium stwierdziło, że kwestia hałasu będzie przedmiotem postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. W kwestii związanej z [...] (zawarte w pkt III.2 zaskarżonej decyzji organu I instancji) stwierdzono, że wskazują one na obowiązki inwestora w przypadku gdyby wyszedł poza fazę planowania inwestycji. W pouczeniu decyzji zawarto fragment pisma Wydziału Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta K. (zacytowano obfitą część tego pisma), z którego wynika, że zły stan rowu nie będzie efektem realizacji planowanej inwestycji, lecz wynika z faktu zrealizowanej istniejącej już zabudowy. Pouczenie wskazuje na możliwe niebezpieczeństwo, ale nie wskazuje, że zrealizowanie planowanego zamierzenia doprowadzi do wystąpienia powodzi. Skargę na decyzję ostateczną złożyła Wspólnota Mieszkaniowa "A" wnosząc o jej uchylenie, a także o uchylenie decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji ostatecznej zarzuciła naruszenie: 1) § 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie ustalania wymagań (...) poprzez wykonanie analizy funkcji i cech zabudowy na mapie w skali 1:2000 oraz poprzez wykonanie załącznika graficznego do decyzji organu I instancji na mapie, na której brak pieczęci potwierdzającej jej przyjęcie do zasobów geodezyjnych, 2) § 2 pkt 3 i pkt 8 rozporządzenia w sprawie nazewnictwa (...) poprzez niewskazanie powierzchni biologicznie czynnej w stosunku do powierzchni działki i brak jednoznacznego określenia nakazów, zakazów, dopuszczeń i ograniczeń w zakresie terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi oraz terenów górniczych, a także pominięcie oceny potencjalnego wpływu inwestycji na zwiększenie zagrożenia powodziowego, 3) art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu w związku z ustawą o cmentarzach i chowaniu zmarłych oraz rozporządzeniem Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, 4) art. 54 pkt 1c ustawy o planowaniu przez pominięcie przy ustalaniu warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej sposobu gospodarki odpadami, 5) przepisu art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu poprzez ustalenie warunków zabudowy w sytuacji, gdy planowana inwestycja odbiega od obiektów już istniejących w obszarze analizowanym, 6) przepisu art. 107 § 1 kpa przez niepowołanie pełnej podstawy prawnej wydanego orzeczenia, 7) przepisu art. 138 § 1 poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w pkt VI w sytuacji w której nie sposób było zrozumieć treść tego warunku, a w związku z tym przesądzić, "iż był on poza kompetencjami organu". Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, a odnosząc się do jej zarzutów stwierdził, że w aktach sprawy znajduje się kopia mapy zasadniczej w skali 1:1000 z wyznaczonym obszarem analizowanym, a kopia ta zawiera oryginalne poświadczenie jej zgodności z oryginałem przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego z mapą zasadniczą S. Zdaniem organu ani ustawa o cmentarzach i chowaniu zmarłych, ani rozporządzenie Ministra Gospodarki Komunalnej z 1959 roku nie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu. Przepisy rozporządzenia dotyczą bowiem postępowań w sprawie lokalizacji cmentarzy, a nie lokalizacji obiektów budowlanych planowanych w sąsiedztwie cmentarzy już istniejących (tu powołano orzecznictwo sądowoadministracyjne). Wskazano, że rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie nazewnictwa (...) określa słowa i związki frazeologiczne jakie winien stosować organ ustalający warunki zabudowy, a nie zawiera przepisów mogących stanowić podstawę do ustalenia konkretnych warunków. Konkretnie odnosząc się do zarzutu braku ustalenia powierzchni biologicznie czynnej Kolegium podało, że nie istnieje w polskim prawie przepis, który by wskazywał jak ten parametr ustalić dla danej inwestycji. Nie doszło też do naruszenia art. 54 pkt 1 litera c ustawy o planowaniu przez brak rozstrzygnięcia w zakresie gospodarki odpadami. Przepis art. 54 pkt 1 litera c stanowi bowiem, że w decyzji o warunkach zabudowy ustala się warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji, a gospodarstwo odpadami nie mieści się w ramach tych pojęć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzję o warunkach zabudowy wydaje się w przypadku braku planu miejscowego oraz gdy dotyczy innych inwestycji niż lokalizacja celu publicznego (art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy o pzp). Jej celem jest określenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków jego zabudowy. Decyzja ta nie uprawnia do rozpoczęcia robót budowlanych a jej otrzymanie nie przesądza o otrzymaniu pozwolenia na budowę. W tym ostatnim przypadku inwestor musi bowiem spełniać wymogi ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy. Decyzja ta w swojej istocie ma charakter deklaratoryjny, jest informacją o tym, że na danym terenie może być realizowana dana inwestycja. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich (art. 63 ust. 2 upzp). Decyzja ta winna określać rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali (art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 upzp). Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o pzp. Celem postępowania administracyjnego prowadzonego w trybie art. 61 ustawy o pzp jest stwierdzenie, czy na konkretnej nieruchomości możliwa jest realizacja inwestycji w sytuacji, gdy dla określonego obszaru nie uchwalono miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przywołany przepis uzależnia wydanie pozytywnej decyzji od stwierdzenia kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (pkt 1), dostępu do drogi publicznej (pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3), braku wymogu uzyskania dla danego terenu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi (pkt 5). Z powyższego wynika, że podstawową regułą, która winna przyświecać organom wydającym decyzję o warunkach zabudowy terenu jest tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, której istotą jest takie kształtowanie ładu przestrzennego, aby przestrzeń była spójna pod względem gabarytów, estetyki, funkcji oraz sposobu zagospodarowania. Zachowanie tych elementów oznacza, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej i architektonicznej zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji (ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Komentarz pod red. prof. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2004, str. 500). Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji (z wyjątkiem pkt VI ust. 1 tiret 2 decyzji organu I instancji) jest zgodna z prawem. Decyzją organu I instancji utrzymano w mocy decyzję zaskarżoną z wyjątkiem części uchylającej i umarzającej postępowanie przed I instancją. W tym zakresie została ona wydana po przeprowadzeniu analizy zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalania wymagań dla nowej zabudowy (...) w przypadku braku planu miejscowego. Zgodnie z tym rozporządzeniem wykreślono obszar analizowany (w odległości trzykrotnej szerokości działki "6" – szerokość tej działki od ul. [...] wynosi 61 m) i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5. W zakresie istniejących na terenie funkcji w następstwie analizy stwierdzono istnienie budynków mieszkalnych jedno i wielorodzinnych, budynków gospodarczych, garaży wolnostojących, terenów przemysłowych, cmentarza, centrum handlowo-usługowego "B" w którym są gabinety medyczne, weterynaryjne, apteka, powierzchnie biurowe, banki, delikatesy spożywcze "C", usługi zdrowia i pomieszczenia biurowe w zespole zabudowy mieszkaniowej "A", parkingi towarzyszące w/w obiektom. Z analizy (k. 90) wynika także, że wnioskowany pawilon handlowo-usługowy stanowi kontynuację funkcji handlowo-usługowej: centrum handlowo-usługowego "B", usług zdrowia i pomieszczeń biurowych w zespole zabudowy mieszkaniowej "A". W oparciu o tą analizę organ I instancji wydał decyzję ustalającą żądane warunki, która została utrzymana w mocy w części zasadniczej przez organ odwoławczy (uchylenie dotyczy pkt VI ust. 2 tiret 2 i w tym zakresie organ odwoławczy umorzył postępowanie przed organem I instancji). Istotnie w części decyzji organu I instancji dotyczącej podstawowych danych charakteryzujących inwestycję w zakresie pkt 3, 4, 5, 6 wskazano na § 5 ust. 2, § 4 ust. 4, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie ustalenia wymagań dla nowej zabudowy (...), jednakże w każdym wypadku uzasadnienie dla poczynionego rozstrzygnięcia znajduje się w analizie architektoniczno-urbanistycznej. W konsekwencji zarówno organ I jak i II instancji stwierdził, że zostały spełnione warunki o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o pzp. Powracając do wyznaczenia w decyzji szerokości elewacji frontowej należy stwierdzić, że w granicach obszaru analizowanego znajdują się obiekty o szerokości elewacji frontowej zbliżonej lub nawet większej od szerokości elewacji frontowej budynku planowanego. Dopuszczalne było też ustalenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej zgodnie z wnioskiem (7,5 m do 9 m) na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia, które dopuszcza wyznaczenie innej wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy funkcji. Podobnie wygląda sprawa w zakresie średniej wartości wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu. Do decyzji organu I instancji dołączył mapę zasadniczą w skali 1:500 z granicą terenu objętego wnioskiem z naniesioną nieprzekraczalną linią zabudowy oraz wyniki analizy architektoniczno-urbanistycznej (część opisowa i graficzna). Nie ma więc racji skarżąca formułując zarzut sporządzenia analizy funkcji na kopii mapy w skali 1:2000. Zgodnie z § 3 ust. 2 rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 upzp. Obszar analizowany winien zostać wyznaczony na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku na kopii mapy katastralnej przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy i obszar na który ta inwestycja będzie oddziaływać w skali 1:500 lub 1:1000 (w stosunku do inwestycji liniowych w skali 1:2000). Wbrew stanowisku skarżącej obszar analizowany w sprawie został wyznaczony na kopii mapy we właściwej skali, zawierającej oryginalne poświadczenie jej zgodności z przyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego mapą zasadniczą S. Kopia owej mapy zasadniczej jest załączona do decyzji organu I instancji (k. 84 i 142). Jest faktem, że organ I instancji dołączył do decyzji mapę w skali 1:2000 na której także zaznaczono obszar analizowany, jednakże (tu Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego) nie może to być – w sytuacji przedstawionej wyżej – potraktowane jako uchybienie skutkujące uchyleniem zaskarżonej decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy dla objętej wnioskiem inwestycji nie wymagała przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko bowiem nie mieści się ona w katalogu zawartym w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Natomiast zwiększony ruch samochodowy i zwiększony hałas nie podlegają badaniu na etapie wydawania decyzji o warunkach. Odnośnie hałasu należy wskazać, że będzie on przedmiotem badania na etapie ubiegania się przez inwestora o pozwolenie na budowę. W związku z warunkami związanymi z [...] należy stwierdzić, że decyzja o warunkach zawiera warunki, które inwestor ma obowiązek spełnić na etapie projektowania obiektu budowlanego i jego otoczenia bądź na etapie realizacji inwestycji. Warunki dotyczące [...] zawarto w pkt III.2 decyzji organu I instancji, która w tej części została utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją. Natomiast w pouczeniu decyzji organu I instancji zawarto fragment pisma Wydziału Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta w K., a pismo to wskazuje na możliwe niebezpieczeństwo ale nie wskazuje, że zrealizowanie planowanego zamierzenia doprowadzi do występowania powodzi. W trakcie prowadzonego postępowania, poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, dokonano także wszystkich niezbędnych w świetle art. 53 ust. 4 upzp uzgodnień oraz ustalono stan faktyczny i prawny terenu (działki "1", "2" i "3" stanowią własność J. J., a działki nr "4" i "7" własność "D"). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp przez pominięcie rozporządzenia Ministra Gospodarki Komunalnej z dnia 25 sierpnia 1959 roku w sprawie określenia jakie tereny pod względem sanitarnym są odpowiednie na cmentarze, to zarzut ten jest bezzasadny. Rozporządzenie to bowiem (wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 roku o cmentarzach i chowaniu zmarłych) dotyczy postępowań w sprawie lokalizacji cmentarzy, a nie lokalizacji obiektów budowlanych. W związku z tym brak podstaw do przyjęcia, że przepisy tego rozporządzenia wydanego w oparciu o ustawowe upoważnienie są przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp. W tym zakresie skład orzekający podziela poglądy wyrażone w wyroku z dnia 17 maja 2013 roku – II SA/Łd 373/13 i w wyroku z dnia 5 stycznia 2012 roku – IV SA/Wa 1501/11. W zakresie naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych (...) w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003 roku, nr 164, poz. 1589) Sąd stoi na stanowisku, że rozporządzenie to określa słowa, związki frazeologiczne jakie powinien stosować organ ustalający warunki, co wynika z delegacji zawartej w art. 67 ust. 3 upzp. Rozporządzenie to nie zawiera przepisów mogących stanowić podstawę do ustalenia konkretnych warunków zabudowy i nakładania na inwestora obowiązków. W zaskarżonej decyzji nie określono sposobu gospodarki odpadami, co jednak nie stanowi naruszenia art. 54 pkt 2c upup. Ten przepis bowiem stanowi, że w decyzji o warunkach zabudowy (w związku z art. 64 § 1 ustawy) ustala się warunki w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, a sposób wywozu i segregacji śmieci nie mieści się w tych pojęciach. Skład orzekający podziela stanowisko organu odwoławczego co do uchylenia i umorzenia postępowania w zakresie pkt VI ust. 1 tiret 2 decyzji organu I instancji zarówno z uwagi na jego niejasność i de facto niewykonalność, a w szczególności z uwagi na fakt, że ustawa z 1985 roku o drogach publicznych nie pozwala zarządcy drogi (tutaj Miejski Zarząd Ulic i Mostów w K.) na narzucanie inwestorowi harmonogramu prac projektowych oraz prac budowlanych. Skoro zatem zaskarżoną decyzją ustalono warunki zabudowy dla planowanego zamierzenia, które odpowiada zasadzie dobrego sąsiedztwa, a samo postępowanie poprzedzające wydanie tej decyzji, jak i decyzja co do zasady odpowiada wymogom prawa skargę uznał Sąd za nieuzasadnioną. Sąd pragnie podkreślić znaczenie regulacji ustawowej (art. 61 ust. 1-5) jako mającej pierwszeństwo przed szczegółowymi rozwiązaniami zawartymi w rozporządzeniach wykonawczych. Przepisy rozporządzeń nie mogą być tak traktowane jak gdyby miały one pierwszeństwo przed ustawą, a zwłaszcza Konstytucją, przy czym niedopuszczalne jest takie ich interpretowanie, które mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia zabudowy objętej wnioskiem inwestora, stanowiąc w istocie hamulec dla budownictwa (por. II OSK 496/10), a budownictwo jest motorem napędzającym gospodarkę krajową i bez niego nie może być mowy o rozwoju państwa, a następnie sąd administracyjny, nie powinien przykładać wagi do mających mniejsze znaczenie kwestii formalistycznych bowiem celem ustawy planistycznej jest zapewnienie, aby na etapie podejmowania inwestycji budowlanych zagwarantować ład przestrzenny. Należy jeszcze raz podkreślić, że zasada podobieństwa to nie zasada jednakowości, także w zakresie gabarytów, a w ramach decyzji o warunkach zabudowy nie powinno się dążyć do budowy "pod linijkę". Skoro zaskarżona decyzja czyni zadość wymaganiom określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy (zasada kontynuacji funkcji i podobieństwa) to skarga nie mogła być uwzględniona, o czym była już mowa wyżej. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2010 roku, II OSK 860/09 stwierdza się, iż zasada ustalająca prawo do zabudowy podmiotu, który ma prawo do terenu na cele budowlane i nie narusza chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich, statuowana ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga, aby nie przedkładać podejścia nadmiernie formalistycznego nad istotę rzeczy, to jest prawo każdego kto ma prawo do terenu, aby w granicach określonych ustawą mógł zagospodarować dany teren. Sąd pragnie także zwrócić uwagę organowi odwoławczemu na wadliwe powołanie w zaskarżonej decyzji art. 138 § 1 pkt 1 kpa, co Sąd uznał za błąd prawdopodobnie maszynowy. sw