IV SA/Gl 752/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz - Furmanik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek Sędzia WSA Beata Kozicka Protokolant Monika Rał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi R.N. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza policji ze służby oddala skargę. Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] wydanym na odstawie art. 41 ust. 2 pkt 8, art. 45 ust. 3 oraz art. 114 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (t.j. Dz.U. z 2011r. Nr 287 poz. 1687 ze zmianami) Komendant Powiatowy Policji w B. zwolnił ze służby funkcjonariusza Policji R.N. z dniem [...]. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na wydane przez Prokuratora Rejonowego w M. postanowienie o wszczęciu śledztwa o sygn. akt [...] przeciwko funkcjonariuszom Wydziału Ruchu Drogowego KPP w B. w sprawie przyjmowania korzyści majątkowej w zamian za odstąpienie od wykonania czynności w związku z popełnionym wykroczeniem z art. 140 Kodeksu wykroczeń, to jest o czyn z art. 228 § 1 i 3 w zw. z art. 12 Kodeksu karnego. Wskazano, że R.N. został zatrzymany i przedstawiono mu następujące zarzuty - 1. w dniu [...] w M., działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem Policji w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako funkcjonariusz Policji Wydziału Prewencji KPP w B. przyjął korzyść majątkową w kwocie [...] zł za odstąpienie od wykonania czynności służbowych w związku z popełnionym wykroczeniem z art. 140 kw, t.j. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 kk; 2. w dniu [...] w M., działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem Policji w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako funkcjonariusz Policji Wydziału Prewencji KPP w B. żądał korzyści majątkowej tj. o przestępstwo z art. 228 § 4 kk; 3. w dniu [...] w B. działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem Policji w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako funkcjonariusz Policji Wydziału Prewencji KPP w B. przyjął korzyść majątkową w kwocie [...] zł za odstąpienie od wykonania czynności służbowych w związku z popełnionym wykroczeniem z art. 140 kw, tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 kk; 4. w dniu z [...] w B. działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem Policji w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako funkcjonariusz Policji Wydziału Prewencji KPP w B. przyjął korzyść majątkową w kwocie [...] zł za odstąpienie od wykonania czynności służbowych w związku z popełnionym wykroczeniem z art. 140 kw, tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 kk; 5. w dniu [...] w B. działając wspólnie i w porozumieniu z innym funkcjonariuszem Policji w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako funkcjonariusz Policji Wydziału Prewencji KPP w B. przyjął korzyść majątkową w kwocie [...] zł za odstąpienie od wykonania czynności służbowych w związku z popełnionym wykroczeniem z art. 140 kw, tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 kk; W związku z przedstawionymi funkcjonariuszowi zarzutami Komendant Powiatowy Policji w B. w dniu [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia podejrzanego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego doręczone zostało do rak adresata w dniu [...]. Zdaniem organu zebrany w przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym materiał dowodowy świadczy o oczywistości popełnienia przez funkcjonariusza czynów opisanych w postanowieniu o przedstawieniu zarzutów, wypełniających znamiona przestępstwa. Wydanie postanowienia o wszczęciu śledztwa i przedstawieniu zarzutów ma natomiast istotne znaczenie dla określenia prawdopodobieństwa popełnienia czyny o znamionach przestępstwa. Materiał dowodowy stanowiły uwierzytelnione kserokopie protokołu okazania wizerunku z dnia [...], protokołu zatrzymania, protokołu przeszukania samochodu służbowego marki [...], protokół oględzin rzeczy oraz innych dokumentów. Organ powołał się także na protokoły przesłuchania świadków zdarzenia w osobach E.B. i J.G., w których według Komendanta Powiatowego świadkowie i potwierdzili, że R.N. wraz z innym funkcjonariuszami przyjmowali w czasie objętym zarzutem korzyści majątkowe w zamian odstąpienie od czynności służbowych. Świadek E.B. rozpoznała nadto na tablicy poglądowej pod pozycją nr 10 policjanta, któremu przekazała pieniądze w wysokości [...] zł, a policjant ten miał przyjmować pieniądze również od klientów świadka. Komendant Policji odniósł się do zeznań J.G., który zeznał, że w dniu [...] został wylegitymowany przez policjantów, w miejscu gdzie korzystał z usługi seksualnej świadczonej przez E.B. i okazało się, że nie posiada ważnego dowodu rejestracyjnego samochodu, którym przyjechał. Celem uniknięcia konsekwencji wręczył policjantom [...] zł, a oni odstąpili od czynności służbowych. Jako dowód w sprawie wskazano także treść przesłuchania podejrzanego, który przyznał się do win i wyjaśnił, ze wspólnie z innym funkcjonariuszem – A.S. - wielokrotnie przyjmowali korzyści majątkowe od klientów prostytutek w zamian za zaniechanie czynności służbowych. Podejrzany nie był w stanie wskazać wszystkich dat tych działań. Pamiętał jednak przebieg zdarzenia z dnia [...], [...] i [...]. Wyjaśnił, że poruszali się nieoznakowanym radiowozem marki [...] na trasie DK [...] i przyjęli od klientów prostytutek pieniądze za niewypisywanie mandatu za wykroczenie z art. 140 kw. W dniu [...] na trasie na M. było to [...] zł, a w dniu [...]- [...] zł w miejscowości W., [...] zł na trasie na M., a nad zalewem P. [...] zł (dwa banknoty po [...] zł) i [...] zł w miejscowości P. W dniu [...] podejrzany przyznał, że przyjął także [...] zł od prostytutki. Wyjaśnił, że działali tak od około pół roku i wyraził skruchę. Zdaniem organu wyjaśnienia podejrzanego stanowią o prawdopodobieństwie, że dopuścił się on zarzucanych mu czynów. Odwołując się do dowodu z wyjaśnień drugiego podejrzanego, A.S., organ stwierdził, że treść tych wyjaśnień jest logiczna i spójna z wyjaśnieniami R.N. Jednoczesne zatrzymanie w chwilę po popełnieniu przestępstwa i odseparowanie funkcjonariuszy uniemożliwiło im ustalenie wspólnej linii obrony, a ma to znaczący wpływ na ocenę ich wyjaśnień. Komendant Powiatowy Policji wskazał, że w trakcie przeszukania radiowozu, którym poruszał się funkcjonariusze ujawniono [...] zł. Podejrzany podał, że całość tej kwoty stanowią pieniądze przyjęte w zamian za odstąpienie od czynności służbowych. Przedstawiony materiał dowodowy zdaniem organu świadczy o oczywistości popełnienie przestępstwa przez R.N., a podejrzany nie ukrywał okoliczności objętych zarzutem zdarzeń, wyraźnie wskazywał na swój aktywny i wiodący udział wspólnie z A.S. Powołując się na stanowisko judykatury wskazano, że oczywistość popełnienia przestępstwa może być stwierdzona nie tylko na podstawie prawomocnego wyroku skazującego. Dotyczy bezsporności faktu, a więc zaistnienia czynu kwalifikowanego, bez względu na to czy będzie ścigany, a jego sprawca skazany. Przestępstwo jest oczywiste jeżeli stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, że pracownik dopuścił się czynu zagrożonego sankcją karną przez ustawę. Mając na względzie obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji zwrócono się do przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów w K. o zajęcie stanowiska w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji R.N. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. W dniu [...] Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów województwa [...] postanowiło nie wynosić zastrzeżeń, co do trybu zwolnienia policjanta ze służby. Oceniając charakter przestępstw, jakich dopuścił się zdaniem organu, funkcjonariusz policji wskazano, że były to przestępstwa popełniane z niskich pobudek, a ich ciężar gatunkowy uniemożliwia pozostawianie sprawcy w służbie w Policji. Komendant Powiatowy odniósł się także do roli społecznej, charakteru i zakresu kompetencji Policji zobowiązujących do zapewnienia właściwego jej funkcjonowania i uznał, że zwolnienie policjanta, który dopuścił się czyny przestępczego o wskazanych następstwa jest w pełni uzasadnione. Służbę w tej formacji pełnić może zgodnie z art. 25 ustawy o Policji obywatel polski o nieposzlakowanej opinii, niekarany, korzystający w pełni z praw publicznych. Zwrócono uwagę, że wymagania w stosunku do funkcjonariuszy Policji muszą być tak wysokie, by dawały rękojmię prawidłowego wykonywania powierzonych obowiązków. Interes służby jest tożsamy z interesem publicznym, a zatem zwolnienie policjanta, który nie spełnia tych wymagań zgodne jest z interesem publicznym. Ze względu na interes publiczny, na podstawie art. 108 k.p.a. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Wskazano nadto, że policjant zwolniony ze służby otrzymuje 50 % odprawy oraz ekwiwalent pieniężny za urlopy wypoczynkowe lub dodatkowe niewykorzystane w latach poprzedzających zwolnienie ze służby. Opisana powyżej decyzją doręczona została pełnomocnikowi funkcjonariusza w dniu [...]. W osobiście sporządzonym odwołaniu R.N. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego z dnia [...] i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania zarzucając naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a to art. 7, art. 77 i art. 10 k.p.a. Uzasadniając postawione zarzuty odwołujący podniósł, że organ skierował do jego pełnomocnika pismo z dnia [...]. W piśmie tym zawarł informację o możliwości zapoznania się z całością materiałów i dowodów zgromadzonych w toku postępowania i wypowiedzenia się, co do nich przed wydaniem decyzji, zakreślając 7 dniowy termin. Pismo to zostało odebrane w dniu [...] przez pełnomocnika odwołującego, który poinformował o tym fakcie klienta. Korzystając z możliwości, o której go pouczono, odwołujący w dniu [...] złożył wnioski dowodowe. Decyzja organu I instancji z dnia [...] wydana została zatem bez uwzględnienia stanowiska strony postępowania. Odwołujący zarzucił także naruszenie przepisów o doręczaniu. Zwrócił uwagę, że organ był powiadomiony o wypowiedzeniu pełnomocnictwa pełnomocnikowi ze względu na jego chorobę, co nastąpiło w dniu [...]. Podkreślił, że wiedzę o wydaniu decyzji powziął dopiero w dniu [...]. Do akt sprawy włączono pismo funkcjonariusza z dnia [...] z datą wpływu do organu w dniu [...]. W piśmie tym (wskazując na [...] jako na datę odbioru przez pełnomocnika zawiadomienia o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zajęcia wobec niego stanowisko) funkcjonariusz stwierdził, że zebrany przez organ materiał nie jest wystarczający. Zakwestionował postawione mu zarzuty i stwierdził, że nie potwierdzają ich zeznania świadków. Żaden ze świadków nie wskazał bowiem na niego ani też nie opisał, jako osoby przyjmującej korzyść majątkową. Odwołujący wskazał, że w dniach [...] i [...] oraz [...], a więc w dniach odpowiadających datom określonym w przedstawionych mu zarzutach, pełnił służbę w innych miejscach z innymi funkcjonariuszami i na tę okoliczność wniósł o przeprowadzenie dowodu z książki wyjazdów oraz z zeszytu służbowego, celem potwierdzenia opisanych faktów, a także dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność, że w dniu [...] pełnił z nim służbę w innej miejscowości. [...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] wydaną na podstawie art.138 § 1 pkt 1. w zw. z art.127 § 2 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w B. z dnia [...]. Badając terminowość wniesionego odwołania organ odwoławczy uznał, że zaskarżona decyzja przyjęta została przez pełnomocnika strony w dniu [...]. Przyjęcie rozkazu personalnego, zdaniem organu, potwierdza umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu strony. Informacja o wypowiedzeniu pełnomocnictwa z dniem [...] wpłynęła natomiast do organu dopiero w dniu [...]. Mając na względzie, że odwołanie nadane zostało za pośrednictwem urzędu pocztowego w dniu [...] organ uznał, że termin do jego wniesienia został zachowany. Przechodząc do stanu prawnego sprawy Komendant Wojewódzki przytoczył art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji i stwierdził, że przepis ten stanowi podstawę fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby. Zastosowanie tego przepisu jest możliwe wtedy, gdy występuje oczywistości popełnienia przez policjanta przestępstwa, a charakter tego czynu uniemożliwia pozostanie sprawcy w służbie. Podkreślono, że na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia postępowania z zachowaniem zasady prawdy obiektywnej. Oceniając zgromadzony w postepowaniu przed organem I instancji materiał dowodowy w postaci kserokopii dokumentów wytworzonych w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko odwołującemu Komendant Wojewódzki uznał, że materiał ten pozwala ponad wszelką wątpliwość wykazać sprawstwo odwołującego wobec wszystkich zarzucanych czynów. Tym samym zaistniała jedna z dwóch obligatoryjnych przesłanek niezbędnych do zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jaka stanowi oczywistość popełnienia przestępstwa. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, w opinii Komendanta Wojewódzkiego, można stwierdzić, że odwołujący oraz funkcjonariusz A.S. w okresie od [...] do [...] w trakcie służby, korzystając ze służbowych pojazdów jeździli w miejsce przy trasie [...], gdzie przebywała trudniąca się nierządem E.B., która wraz z klientami wjeżdżała do lasu. Wtedy podjeżdżali funkcjonariusze i pod pozorem podejmowania czynności służbowych wobec mężczyzn korzystających z usług tej kobiety przyjmowali od nich pieniądze w zamian za odstąpienie od czynności związanych z popełnieniem wykroczenia. Z E.B. rozmawiał przede wszystkim A.S. i to jego rozpoznała świadek na tablicy poglądowej pod pozycją nr 10 w czasie okazania w dniu [...]. Organ ocenił wyjaśnienia odwołującego i drugiego funkcjonariusza w zakresie przedstawionych zarzutów jako zgodne i niepozostawiające wątpliwości. Zwrócono uwagę, że odwołujący przyznał się do wszystkich zarzucanych czynów, a jego przyznanie się do winy uzupełnione zostało wyjaśnieniami A.S. oraz zeznaniami świadków E.B. i J.G. odnośnie zdarzenia z dnia [...], co stanowi o oczywistości popełnienia zarzucanych czynów. Opisując zdarzenie z dnia [...] Komendant Wojewódzki wskazał, że z wyjaśnień A.S. wynika, iż tego dnia przyjechał do M. razem z odwołującym. Kierowca samochodu marki [...] przebywający w towarzystwie E.B. został poproszony o wyjście z auta, a rozmowa z nim odbyła się w radiowozie. W rozmowie tej policjanci mieli dać do zrozumienia kierowcy, że o zdarzeniu dowiedzieć się mogą jego najbliżsi. W zamian za odstąpienie od czynności służbowych kierowca wręczył funkcjonariuszom [...] zł. Zdarzenie z dnia [...], według organu opisała dokładnie świadek E.B. Stwierdziła bowiem, że A.S. podszedł do samochodu, w którym była z klientem. Funkcjonariusz ten poprosił mężczyznę o przejście do radiowozu, gdzie za kierownicą siedział R.N. Mężczyzna po powrocie do samochodu przekazał świadkowi informację, że zbył funkcjonariuszy bez płacenia. Przedstawiając zdarzenie z dnia [...] Komendant Wojewódzki wskazał, że i tym razem A.S. podszedł do samochodu, w którym siedziała świadek wraz z mężczyzną. W radiowozie natomiast miał oczekiwać R.N., któremu mężczyzna wręczył [...] zł. Przedstawiając zdarzenie opisane jako zarzut nr 4, które miało miejsce z [...] na [...] organ odwoławczy stwierdził, że funkcjonariusze przeprowadzili standardową rozmowę z mężczyzną przebywającym w towarzystwie świadka E.B. Mężczyzna miał zwrócić się z prośbą o niepodejmowanie czynności służbowych ze względu na to, że jest żonaty i pozostawił [...] zł na tylnej kanapie radiowozu. W dniu [...] odwołujący i A.S. przybyli na miejsce, gdzie przebywała świadek E.B. wraz z klientem. A.S. poprosił mężczyznę do radiowozu, w którym pozostał R.N. Świadek zaproponowała A.S. pieniądze w kwocie [...] zł w zamian za zaprzestanie dotychczasowych kontroli. Funkcjonariusz przyjął tę pieniądze, o czym poinformować miał R.N. Z kolei ten przyjął od mężczyzny [...] zł. Komendant Wojewódzki wskazał, że po zatrzymaniu funkcjonariuszy w miejscowości Przeczów dokonano przeszukania radiowozu, w trakcie którego ujawniono pieniądze w kwocie [...] zł. Funkcjonariusze wyjaśnili, że cała ta kwota uzyskana został w sposób nielegalny od mężczyzn korzystających z usług prostytutek. Przechodząc do oceny drugiej z przesłanek wymaganych przy zwolnieniu funkcjonariusza ze służby na mocy art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji organ odwoławczy dokonał wykładni warunku w postaci "braku możliwości pozostawania policjanta w służbie". Uznał, ze warunek ten powinien być rozumiany jako utratę przez policjanta nieposzlakowanej opinii, o której mowa w art. 25 ustawy o Policji, a której posiadanie warunkuje pełnienie służby w Policji. Utrata takiej opinii jest wynikiem popełnienia przez funkcjonariusza czynu o znamionach przestępstwa. Dla oceny, czy funkcjonariusz utracił tę szczególną kwalifikację ma zatem znaczenie jaki czyn popełnił, gdyż charakter popełnionego czynu o znamionach przestępstwa uniemożliwia dalsze pozostawanie w służbie. Zwrócono uwagę, że policjant, jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać tego prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie rodzić muszą zdecydowane kroki zmierzające do uniemożliwienia mu wykonywania czynności służbowych. Charakteryzując czyny popełnione przez odwołującego Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że pozostają one w ścisłym związku z pełnioną przez funkcjonariusza służbą, a popełnione zostały z niskich pobudek związanych z uzyskaniem korzyści materialnej. W tym celu funkcjonariusz wykorzystał pełnioną przez siebie funkcję publiczną do prywatnych celów. Za dodatkowo obciążającą okoliczność uznano wielokrotność podejmowanych działań nastawionych na uzyskanie nielegalnego źródła dochodu. Tego rodzaju postępowanie stanowi według organu zaprzeczenie wartości, o których mowa w rocie ślubowania składanej przez funkcjonariuszy Policji. Wartości te reprezentować musi każdy funkcjonariusz Policji, co wynika z treści art. 58 ust. 1 ustawy o Policji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. przedstawionego w odwołaniu organ stwierdził, że zawiadomienie zawierające informacje o terminie końcowego zaznajomienia się z aktami postępowania zostało doręczone do siedziby pełnomocnika strony w dniu [...]. Pracownik kancelarii odmówił przyjęcia przesyłki powołując się na zakaz otrzymany od radcy prawnego I.K. Odpowiednia adnotacja o tym zdarzeniu wraz z zawiadomieniem dołączone zostały do akt sprawy (k.60), co stanowi realizację postanowień art. 47 § 1 k.p. Organ odwoławczy zauważył, że w przypadku ustanowienia pełnomocnika przez stronę postępowania, pisma doręcza się temu pełnomocnikowi. W myśli art. 47 § 1 k.p.a. jeśli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego lub inny organ pismo zwraca się do nadawcy z adnotacją o odmowie przyjęcia i datą odmowy. Pismo takie włącza się do akt sprawy i uznaje się je za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia, jak stanowi art. 47 § 2 k.p.a. Pismo zawierające informacje o zakończeniu postępowania uznać zatem należy za doręczone w dniu [...] i od tej daty należy liczyć wyznaczony termin do końcowego zapoznania się z materiałem sprawy oraz do wypowiedzenia co do jego treści. Zwrócono uwagę, że z możliwości skorzystania z uprawnienia do zapoznania się z aktami i oświadczenia się na ich treść nie skorzystał ani odwołujący ani jego pełnomocnik. Komendant Wojewódzki zauważył jednocześnie, że jako całkowicie niezrozumiały uznaje zakaz odbierania korespondencji prowadzącego postępowanie administracyjne przez pełnomocnika strony tego postępowania. Oceniając zarzut naruszenia art. 7 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy organ wskazał, że strona nie sprecyzowała w odwołaniu w jakim zakresie miałoby dojść do zaniedbań. Wynika to natomiast z pisma datowanego na dzień [...], które wpłynęło do organu w dniu [...] już po zakończeniu postępowania przed organem I instancji. Organ odwoławczy zaprzeczył, by zachodziła konieczność uzupełnienia zebranych dowodów poprzez dokonanie czynności w zakresie wskazanym przez skarżącego w jego piśmie z dnia [...]. Zgromadzony materiał dowodowy dowiódł faktu popełnienia przez odwołującego zarzucanych mu czynów wypełniających znamiona przestępstwa, do których popełnienia funkcjonariusz się przyznał i złożył wyjaśnienia znajdujące potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym. Wskazano dodatkowo, że o fakcie zakończenia postępowania poinformowany został kolejny, reprezentujący stronę pełnomocnik. Pełnomocnik ten bowiem odebrał w dniu [...] egzemplarz rozkazu personalnego z dnia [...] o zwolnieniu R.N. ze służby w Policji z dniem [...]. Odnosząc się do rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego zaskarżonemu rozkazowi personalnemu Komendant Wojewódzki Policji stwierdził, że jest to uzasadnione interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które to zadania mogą być realizowane wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami art. 25 i art. 27 ustawy o Policji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach R.N. wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie rozkazu personalnego z dnia [...] w całości ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do jej ponownego rozpoznania z uwagi na naruszenie: - art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy i pominięcie wniosków dowodowych strony złożonych w wyznaczonym przez organ terminie; - art. 10 k.p.a. poprzez wydanie decyzji bez możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranego materiału dowodowego; - art. 42 § 1 - 3, art. 43 i art. 47 k.p.a. poprzez wydanie wyroku w oparciu o błędną i pobieżną analizę akt sprawy oraz błędne ustalenia faktyczne i przyjęcie, że adres do doręczeń pełnomocnika strony stanowi jego adres zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej oraz, że stażystka, którą pełnomocnik stron posługiwał się przy prowadzeniu działalności gospodarczej była uprawniona do odbioru korespondencji kierowanej do pełnomocnika stron. W konsekwencji powyższego organ błędnie przyjął, że doręczenie zawiadomienia z dnia [...] o możliwościach i terminie zaznajomienia się z aktami postepowania organu I instancji nastąpiło w sposób prawidłowy, zgodny z art. 47 k.p.a, gdy odmowa odbioru korespondencji nie było złożona przez jej adresata. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że pismo zawierające zawiadomienie o zakończeniu postępowania administracyjnego odebrane zostało przez jego byłego pełnomocnika dopiero w dniu [...] i wtedy dopiero przekazane do wiadomości skarżącego. Skarżący zauważył, że nie nastąpiło doręczenie w/w pisma w dniu [...], tak jak przyjmuje to organ odwoławczy, bowiem przepis art. 47 k.p.a. nie mógł być stosowany w stanie faktycznym sprawy. Powołał się tu na stanowisko prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych a także Sądu Najwyższego wywodząc, że nie ma podstaw do przyjęcia, że kancelaria radcy prawnego jest jednostką organizacyjną nie mającą osobowości prawnej w rozumieniu art. 45 k.p.a., a radcy prawnemu doręcza się korespondencję w jego miejscu zamieszkania lub pracy na zasadach określonych w art. 42 § 1 k.p.a. W przypadku nieobecności adresata doręczyć można przesyłkę za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Ich odmowa nie uzasadnia jednak uznania doręczenia za skuteczne, gdyż regulacja zawarta w art. 47 k.p.a. odnosi się wyłącznie do odmowy odebrania przesyłki przez adresata, a nie jakąkolwiek inna osobę. Ponownie odwołując się do stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych skarżący podniósł, że art. 47 § 1 k.p.a. dotyczy sytuacji, w której strona postępowania osobiście odmówiła przyjęcia pisma do wiadomości. Skarżący zauważył, że skoro stażystka – jako osoba nie będąca pracownikiem kancelarii oraz nieuprawniona do odbioru korespondencji odmówiła jej odbioru organ nie mógł uznać, że pismo zostało skutecznie doręczone, a jedynie uprawniony było do zastosowania doręczenia zastępczego, o którym mowa w art. 44 k.p.a. Nie dokonano tego, a w konsekwencji skarżący nie mógł przed wydaniem rozkazu personalnego z dnia [...] wypowiedzieć się, co do zebranego materiału dowodowego i przedstawić swoich wniosków dowodowych. Zdaniem skarżącego naruszono w ten sposób zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, a możliwość uznania danej okoliczności za udowodnioną w postępowaniu administracyjnym uzależniona jest od umożliwienia stronom postępowania wypowiedzenia się, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Zasada ta obowiązuje także w postępowaniu odwoławczym. Wskazując na pogląd wyrażony w judykaturze i uznając go za utrwalona linię orzeczniczą skarżący stwierdził, że okoliczności faktyczne ustalone w postępowaniu, w którym strona nie miała możliwości wzięcia udziału i wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów przed wydaniem decyzji nie mogą być uznane za udowodnione. Brak możliwości ustosunkowania się przed wydaniem decyzji organu I instancji do zebranego materiału dowodowego pozbawił go więc możliwości obrony swych praw, a organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy i całego stanu faktycznego. Ponownie wskazując na stanowisko sądów administracyjnych zajęte wobec przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. skarżący wskazał, że hipotezą tej normy prawnej objęta jest sytuacja polegająca na niezawinionym przez stronę braku jej udziału w całym postępowaniu lub w jednej z faz, co odnieść należy do niezapewnienia jej udziału (biernego lub czynnego) w prowadzonym postępowaniu oraz w istotnych jego częściach. Wyrażać się to może w braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania i jednoczesnym braku wezwania do udziału w czynnościach postępowania wyjaśniającego albo w niezapewnieniu, wbrew przepisom prawa, aktywnego udziału w czynnościach procesowych, odrzucaniu wniosków dowodowych i uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się czy też w niezawiadomieniu o wniesieniu odwołania przeprowadzeniu postępowania bez udziału strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Przedstawił tożsamą argumentację, co w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że doręczenie zawiadomienia o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów wysłane zostało na adres pełnomocnika skarżącego za pośrednictwem poczty wyłącznie wobec odmowy przyjęcia pisma przez obecną w kancelarii K.P. Mimo powtórnego przesłania tego pisma prawidłowy jego odbiór miał miejsce w dniu [...] w trybie art. 47 § 1 k.p.a. Organ dodatkowo wskazał, że w trakcie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej w dniu [...] z pełnomocnikiem skarżącego, I.K., oświadczył ona, że w czasie jej nieobecności w kancelarii jest tam pracownica zajmująca się obsługą kancelaryjną. Odnosząc się do zarzutów skargi organ stwierdził, że zacytowano w niej wybiórczo fragmenty wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 listopada 2010r. sygn. I OSK 911/10 nie zauważając, że w kontrolowanym i zaakceptowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku sądu I instancji wyrażono pogląd, iż "bez znaczenia jest też, wobec różnorodności form zatrudnienia, czy pełnomocnik zatrudnia pracowników na umowę o pracę, czy wykonują oni zadania w kancelarii bezpłatnie, np. w formie praktyk studenckich. Posługując się przy prowadzeniu kancelarii prawnej osobami trzecimi w czynnościach prawnych, zawodowy pełnomocnik nie może zwolnić się od odpowiedzialności za powierzone im działania. Ponosi bowiem ryzyko związane ze skutkami powierzenia osobom trzecim czynności, które winien wykonać samodzielnie. Domniemywa się bowiem, że osoba dorosła, odbierająca w imieniu zawodowego pełnomocnika korespondencję kierowaną na adres jego kancelarii (przez niego wskazany), jest domownikiem lub osobą uprawnioną przez niego do odbioru korespondencji". Odnosząc się do treści wniosku dowodowego postawionego przez skarżącego złożonego w toku postępowania administracyjnego organ powtórnie uznał, że przeprowadzenie tego dowodu byłoby bezcelowe. Skarżący domagał się bowiem przeprowadzenia dowodu z jego notatnika służbowego. Tymczasem w czasie przesłuchania przyznał, że w notatniku tym nie dokumentował zdarzeń objętych zarzutami. W dodatkowym piśmie skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący oświadczył, że osoba przebywająca w kancelarii jego byłego pełnomocnika w dniu [...] nie była upoważniona do odbioru korespondencji kierowanej do adwokata I.K. Do pisma załączył oświadczenie adw. I.K., w którym stwierdziła ona, że nie zatrudniała od [...] do [...] pracowników na podstawie umowy o pracę ani na podstawie innych stosunków cywilnoprawnych. Osoba przebywająca w siedzibie jej kancelarii nie posiadała upoważnienia do odbioru korespondencji kierowanej na adres kancelarii, o czym organy administracji zostały poinformowane. W związku z tą informacją pozostawiono w siedzibie kancelarii dokument awizo. W dniu [...] osoba obecna w kancelarii poinformowała pracowników Komendy Powiatowej Policji w B. o niemożliwości odbioru pisma i konieczności pozostawienia dokumentu awizo. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując kontroli legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne mogą w razie uznania kontrolowanego aktu za nielegalny w rozumieniu w/w przepisów, uchylić ten akt lub stwierdzić jego nieważność. Zatem Sąd nie jest władny uwzględnić wniosku skarżącego o zmianę zaskarżonej decyzji, gdyż byłoby to przekroczenie nadanych mu kompetencji orzeczniczych. Także wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji nie był zasadny ze względu na brak takich uchybień po stronie organu, które prowadziłyby do konieczności uwzględnienia skargi. Zarzuty skargi sprowadzają się przede wszystkim do zakwestionowania skuteczności doręczenia pełnomocnikowi strony zawiadomienia z dnia [...], w którym zawarto informację o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do merytorycznego załatwienia sprawy, pouczenie o możliwości skorzystania z uprawnienia do zaznajomienia się z materiałami dowodowymi sprawy i wypowiedzenia się co do ich treści. Wyznaczono przy tym siedmiodniowy termin na realizację wskazanego uprawnienia biegnący od doręczenia zawiadomienia. Zdaniem skarżącego nieskuteczne doręczenie zawiadomienia doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji pozbawienia go udziału w postępowaniu - do niewyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Oceniając stanowisko skarżącego wskazać trzeba po pierwsze, że w aktach sprawy znajduje się upoważnienie udzielone przez skarżącego adwokatowi. Z treści pełnomocnictwa bezspornie wynika, że pełnomocnik prowadzi działalność gospodarczą w formie indywidualnej kancelarii adwokackiej. W pełnomocnictwie tym określono również adres siedziby kancelarii. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu utrwalony jest już pogląd, który co prawda zaprezentowany został na gruncie procedury cywilnej i sądowoadministracyjnej ale zdaniem składu orzekającego pozostaje w pełni adekwatny do uregulowań procedury administracyjnej. Zgodnie z tym poglądem pisma skierowane w toku postępowania administracyjnego do adwokata (radcy prawnego) wykonującego zawód indywidualnie należy doręczać tak jak osobie fizycznej (art. 42 § 1 k.p.a.) z możliwością doręczenia zastępczego określonego w art. 43 k.p.a. (tak m.in. postanowienie NSA z dnia 8 kwietnia 2011r. sygn. OZ 248/11 publ CBOSA i cytowane tam orzecznictwo, jak też J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2010, str. 228). Kancelaria indywidualna adwokata (radcy prawnego) nie spełnia bowiem cech ani osoby prawnej ani też jednostki organizacyjnej, o której mowa w art. 45 k.p.a. Po myśli art. 42 § 1 k.p.a. pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Stosownie natomiast do art. 43 k.p.a. w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Zauważyć trzeba, że doręczenie innej niż adresat osobie, wymienionej w treści art. 43 k.p.a., może nastąpić wyłącznie w przypadku, gdy podjęły się one oddania pisma adresatowi. Brak zgody na przyjęcie pisma osób wymienionych w art. 43 k.p.a. nie może być traktowany w sposób tożsamy z odmową przyjęcia pisma, o którym mowa w art. 47 § 1 k.p.a. Odmówić przesyłki może bowiem jej adresat, a także osoba wyraźnie upoważniona do takiej funkcji. Z powyższych przyczyn odmowa przyjęcia przesyłki przez osobę przebywającą w siedzibie kancelarii pełnomocnika skarżącego, która powołała się na brak upoważnienia do jej odbioru, nie zezwala na uznanie przesyłki tej za skutecznie doręczoną z uwzględnieniem art. 47 § 1 k.p.a. W takim stanie faktycznym, właściwym działanie doręczyciela było skorzystanie z możliwości opisanych w art. 44 k.p.a. określonych jako doręczenie zastępcze. Odnosząc się do przedstawionego w treści odpowiedzi na skargę fragmentu uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2010r. sygn. akt II SA/Wa 1777/09 (publ. CBOSA) wskazać trzeba, że dotyczy on całkowicie odmiennego stanu faktycznego. Kwestią sporną w sprawie sygn. akt II SA/Wa 1777/09 było, czy odbiór dokonany przez osobę znajdującą się w siedzibie kancelarii prawnej można uznać za odbiór skuteczny. W kontrolowanej sprawie kwestią ocenianą jest natomiast odmowa dokonania odbioru przez taką osobę i wynikający z tego skutek prawny dla adresata. Zdaniem Sądu, w świetle stanu faktycznego kontrolowanej sprawy, za niedopuszczalne jest uznanie doręczenia za skuteczne w przypadku odmowy przyjęcia pisma przez osobę nieupoważnioną do jego odbioru nawet wtedy, gdy przebywała w siedzibie kancelarii pełnomocnika skarżącego. Jak wynika z akt sprawy organ zajął tożsame stanowisko, dokonując próby kolejnego doręczenia w siedzibie kancelarii za pośrednictwem swego pracownika, a następnie skorzystał z możliwości doręczenia zastępczego polegające na pozostawieniu tam awiza. Próba doręczenia zawiadomienia w dniu [...] potraktowana została w istocie jako doręczenie w trybie art. 47 § 1 k.p.a. dopiero w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Podsumowując przedstawioną analizę Sąd stwierdza, że pełnomocnik skarżącego nie został poinformowany w dniu [...] o możliwości skorzystania z uprawnień do czynnego udziału w postępowaniu. Późniejsze doręczenie pisma nastąpiło już po wydaniu decyzji organu I instancji. Słusznie zatem skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Zważyć jednak trzeba, że uchybienie procesowe może stać się przyczyną uwzględnienia skargi wyłącznie wtedy, gdy mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W drugiej kolejność obowiązkiem Sądu było zatem ocenić, czy pozbawienie skarżącego możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym i wypowiedzenia się, co do jego treści, a w tym złożenia wniosków dowodowych, miało taki wpływ na zaskarżoną decyzję, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. Z treści pisma skarżącego sporządzonego w dniu [...] a otrzymanego przez organ I instancji w dniu [...] wynika, że kwestionując fakt popełnienia zarzucanych mu czynów domaga się on dopuszczenia dowodów, których celem miałoby być dostarczenie skarżącemu alibi w datach poszczególnych zarzutów. Jedną z przesłanek niezbędnych do zwolnienia policjanta na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji jest oczywistość popełnienia czynu o znamionach przestępstwa. Przekroczenie obowiązującej na mocy art. 42 ust. 3 Konstytucji RP zasady domniemania niewinności ( "Każdego uważa się za niewinnego, dopóki jego wina nie zostanie stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu") dopuszczalne jest tylko wyjątkowo, przy rygorystycznym zachowaniu przesłanki "oczywistości popełnienia przestępstwa" wskazanej w treści przywołanego art. 41 ust. 2 pkt 8 cyt. ustawy. Punktem wyjścia dla oceny wpływu uchybienia art. 10 § 1 k.p.a. na treść zaskarżonego orzeczenia winno być zdefiniowanie pojęcia "oczywistość popełnienia przestępstwa". Bezspornie, poza stwierdzeniem tej okoliczności na podstawie prawomocnego wyroku skazującego, jest to możliwe również na podstawie takiej oceny konkretnego zdarzenia, które nie pozostawia wątpliwości co do wyniku ewentualnego postępowania karnego, np. gdy sprawca został "złapany na gorącym uczynku" (por. wyrok Sądu Najwyższego sygn. I PR 13/79 z 4 kwietnia 1979 r. OSNC 1979/11/221). Za oczywiste można uznać także przestępstwo, jeżeli nie nasuwający wątpliwości stan faktyczny pozwala na pewne stwierdzenie, iż obwiniony dopuścił się czynu zagrożonego sankcją karną przez ustawę (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 1977 r. sygn. akt I PRN 141/7 PiZS 1978/4/64). Oczywistość popełnienia przestępstwa to jedyny słuszny i zgodny z zasadami logiki i doświadczenia osąd w sprawie, w której zebrane dowody wskazują jednoznacznie na wypełnienie przez obwinionego (podejrzanego) przesłanek normy karne. Do zastosowania przepisu art. 41 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji nie jest natomiast wystarczające jedynie uprawdopodobnienie popełnienia czynu o znamionach przestępstwa, gdyż za oczywiste może być uznane tylko takie twierdzenie, które nie pozostawia jakichkolwiek wątpliwości co do jego prawdziwości. Akta administracyjne przedstawione Sądowi wraz ze skargą pozwalają przyjąć, iż zasadniczo o oczywistości przestępstw zarzucanych skarżącemu stanowić miały jego wyjaśnienia złożone w toku postępowania karnego po przedstawieniu zarzutów, w czasie zatrzymania. W wyjaśnieniach tych skarżący potwierdził popełnienia zarzucanych mu czynów przyznając się do winy. Cechą procesu karnego jest dążenia do wykrycia prawdy obiektywnej. Dlatego też przyznanie się oskarżonego do winy przestało być "królową dowodów" - jaką było w procesie dawniejszym. Sąd może za zgodą stron nie przeprowadzać postępowania dowodowego lub przeprowadzić je tylko częściowo, wtedy tylko, jeżeli wyjaśnienia oskarżonego, przyznającego się do winy, nie budzą wątpliwości. Przyznanie to należy skontrolować, jeżeli oskarżony przyznanie cofnie, lub też jeżeli nasunie się podejrzenie, że przyznanie nie odpowiada prawdzie (por. nadal aktualny w przedstawionym zakresie wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 grudnia 1958 r. sygn. K 624/57 publ. OSNPG 1958/8/6). Podzielając ten pogląd Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co do tego, by generalnie nie było konieczne uzupełnienie materiału dowodowego poprzez dokonanie czynności wskazanych przez skarżącego w sytuacji, gdy ten raz już przyznał się do popełnienia zarzucanych czynów, a następnie odwołuje swoje wyjaśnienia. Trudno jest także zgodzić się z twierdzeniem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że przedstawione przez skarżącego wnioski dowodowe są bezprzedmiotowe. Nie domagał się on bowiem sprawdzenia zapisów w notatniku służbowym na okoliczność popełnionych czynów lecz na okoliczność, że nie mógł ich popełnić będąc gdzie indziej, czego dowodem miał być zapis w tym notatniku. Drobna nawet wątpliwość dotycząca popełnienia przestępstwa wyklucza bowiem zastosowanie trybu zwolnienia, o jakim mowa w art. 47 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. Dla ostatecznej oceny sprawy istotna jest jednak treść pisma skarżącego z dnia [...] doręczonego organowi w dniu [...]. Zauważyć trzeba, że skarżący kwestionuje tam postawione mu zarzuty, co do następujących dat – [...] i [...] oraz [...] i [...]. Nie przedstawia natomiast wniosków dowodowych na okoliczność popełnienia czynu w dniu [...] a także nie ustosunkowuje się do tego zdarzenia. Przyjąć zatem należy, że nadal aktualne jest przyznanie się skarżącego, co do tej części postawionych mu zarzutów. Analizując przestawione w aktach sprawy protokoły zawierające zeznania świadków i wyjaśnienia współpodejrzanego Sąd podziela stanowisko organu, co do tego, że materiał dowodowy w zakresie czynu określonego datą [...] wzajemnie się uzupełnia i pozostaje w logicznym związku, potwierdzając w pełni winę skarżącego. Sąd w pełni podziela również wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stanowisko co do tego, że popełnienie przez skarżącego czynu o znamionach przestępstwa w istotny sposób narusza interes służby, tożsamy z ważnym interesem społecznym. Interes ten przejawia się w tym, że bezpieczeństwo i porządek publiczny winny być realizowane przez osoby spełniające wymogi określone w art. 25 ustawy o Policji. Skarżący, popełniając nawet jeden z zarzucanych mu czynów, niewątpliwie sprzeniewierzył się zasadom, które winien przestrzegać będąc funkcjonariuszem Policji. Należy więc podzielić pogląd organów, że pozostawienie skarżącego w służbie przeczyłoby ogólnie przyjętemu poczuciu sprawiedliwości społecznej oraz świadczyłoby o niewiarygodności Policji. Oczywisty fakt popełnienia przestępstwa umyślnego, ściganego z oskarżenia publicznego, spowodował bowiem utratę przez skarżącego przymiotu osoby o nieposzlakowanej opinii, co uniemożliwia pozostawienie go w służbie z uwagi na szczególny charakter zawodu policjanta ukierunkowany na ochronę bezpieczeństwa ludzi i utrzymania porządku publicznego. Czyn dokonany w dniu [...] popełniony był, tak jak pozostałe zarzucane mu, z niskich pobudek a skarżący wykorzystał pełnioną przez siebie funkcję publiczną do prywatnych celów i osiągnięcia korzyści majątkowej. Zauważyć przyjdzie, że wielość popełnionych czynów nie miała dla organu przesądzającego znaczenia, gdyż o uniemożliwieniu pozostania skarżącego w służbie zadecydował fakt utraty nieposzlakowanej opinii wskutek niepraworządnego działania. O niepraworządnym działaniu świadczyć może jeden czyn przestępczy popełniony z winy umyślnej. Tylko jako dodatkowo obciążający potraktował organ fakt świadomego, kilkakrotnego działania nastawionego na uzyskanie nielegalnego źródła dochodu. Wobec powyższego nie budzi wątpliwości prawidłowa ocena drugiego z warunków, koniecznego dla zwolnienia funkcjonariusza policji w trybie w o jakim mowa w art. 42 ust. 2 pkt 8 ustawy o Policji. W przedstawionym stanie faktycznym należało orzec jak w sentencji na mocy art. 151 P.p.s.a.