II SA/Kr 158/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2015 r. sprawy ze skargi A.R. na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013 r. Nr XC/1326/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Wzgórze Lasoty" skargę oddala. W dniu 20 listopada 2013r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XC/1326/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Wzgórze Lasoty". W piśmie z dnia 11 grudnia 2014r. A. R. , reprezentowana przez adw. J.Z. zaskarżyła ww. uchwałę w części dotyczącej wprowadzenia ograniczenia zawartego w § 30 pkt 5 nakazującego bezwzględne zachowanie kształtu i gabarytu budynku w stosunku do nieruchomości położonej przy ul. S. Tym samym zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie: 1. art. 17 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym poprzez: a. nieuzasadniony nakaz zachowania kształtu bryły i gabarytów budynku wprowadzony w § 30 ust. 5 niniejszej uchwały w odniesieniu do budynku zlokalizowanego przy ul. S. mimo uzyskania zgody Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków na dokonanie przebudowy przedmiotowego budynku; b. wyłożenie planu zagospodarowania przestrzennego dla Wzgórza Lasoty jedynie w ograniczonym zakresie, co uniemożliwiło dostęp do zmian niniejszego planu; c. bezzasadne pominięcie uwag składanych przez skarżącą do niniejszego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez: nierozpatrzenie przez Radę Miejską wniesionych przez skarżącą uwag do projektu planu. 3. naruszenie art. 64 pkt 3 w związku z art. 31 pkt 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez: nieproporcjonalne i niekonieczne ograniczenie prawa własności, naruszające jego istotę. 4. naruszenie art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez: nieposzanowanie prawa własności, które nie ma jakiejkolwiek uzasadnionej przyczyny oraz jest nieproporcjonalne w stosunku do podstawowych wartości konstytucyjnych. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że planuje inwestycję dotyczącą budynku przy ul. S. w Krakowie, polegającą na zmianie sposobu użytkowania pomieszczeń strychowych, znajdujących się w zachodniej części poddasza na cele mieszkalne. Tym samym planuje powiększyć część użytkową poddasza. Inwestycja ta wymaga doświetlenia pomieszczeń strychowych, co wiąże się z koniecznością wstawienia okien połaciowych oraz budowy lukarny po stronie zachodniej (identyczna lukarna znajduje się po stronie wschodniej). Skarżąca powołała się również na stanowisko Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Krakowie z przedmiocie zaopiniowania planowanej inwestycji. Podniosła również, że wniesione przez nią uwagi, po wyznaczonym przez organ planistyczny terminie, nie zostały uwzględnione choć dotyczyły tych samych kwestii, co uwagi dot. budynków sąsiednich, do których się przychylono. W dalszej części uzasadnienia podkreślono, że kwestionowany przez skarżącą zapis uchwały uniemożliwia dokonanie robót budowlanych mających na celu zmianę sposobu użytkowania pomieszczeń strychowych, znajdujących się w zachodniej części poddasza na mieszkalne i w ten sposób powiększenia pow. użytkowej. Dodatkowo zaznaczyła, iż planowana budowa lukarny nie jest czynnością, która wpływa na zabytkowy wygląd obszaru. Budynek przy ul. S. posiada już lukarny od strony wschodniej, południowej i północnej, zatem dobudowanie lukarny od strony zachodniej stanowiłoby utworzenie spójnej całości bryły budynku i niejako uporządkowało wygląd dachu. Co więcej zamierzona przez skarżącą zmiana nie narusza chronionych prawem wartości (jak wyżej wskazano, zmiany takie już zostały dokonane, a także udzielona została zgoda konserwatora zabytków też dla budynków sąsiednich). W związku z tym ustalenia zawarte w § 30 ust. 5 uchwały Rady Miasta uznano za niezgodne z art. 31 ust. 3 Konstytucji. Dodatkowo w skardze wskazano, iż w zakresie w jakim w tej samej strefie w odniesieniu do budynków przy ul. S. , ul. S. , ul. S. , a także budynków znajdujących się w podobnych strefach (ZPm.1 oraz ZPm.3) dopuszczalne jest wykonanie robót budowlanych celem wykorzystania poddasza, postanowienia przedmiotowej uchwały stanowią naruszenie art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji, a także art. 17 oraz art. 20 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o p.z.p. Zdaniem skarżącej, we wskazanym stanie faktycznym nie zostały spełnione przesłanki proporcjonalności, warunek niezbędności i konieczności, a także warunek proporcjonalności sensu stricte. Wprowadzenie bowiem bezwarunkowego nakazu zachowania kształtu bryły budynku co prawda prowadzi do ochrony dobra prawnego jakim jest konieczność dbałości o ochronę zabytków, a tym samych zachowanie spójnego stylu architektonicznego. Jednakże warunek ten mógł zostać także zachowany poprzez wprowadzenie ograniczeń w stosunku do dokonywanych przebudowań, remontów i odnów nieruchomości. Taki wniosek wynika z przyjęcia analogicznej regulacji w stosunku do nieruchomości sąsiednich. Dodatkowo, mając na uwadze zgodę na wykonanie zmian w kształcie bryły, wydaną przez Małopolskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, niezaprzeczalnym jest fakt, że rozwiązanie przyjęte przez Radę Miasta Krakowa nie jest niezbędne, ale również nie jest konieczne. Co za tym idzie, przyjęte w tym stanie faktycznym rozwiązanie nie jest adekwatne w stosunku do ciężaru jaki ma ponieść z tego tytułu skarżąca. Dalej podniesiono, że w trakcie prac nad uchwaleniem ww. miejscowego planu, wnioskodawczyni niejednokrotnie informowała Radę Miasta o planowanych pracach budowlanych odnoszących się do jej nieruchomości, działając na podstawie art. 17 pkt 11 u.p.z.p. Pismem z dnia 11 lipca 2013r. zostały wniesione uwagi do projektu planu, które nie zostały rozpatrzone (pierwszy termin do wnoszenia uwag upłynął 19 kwietnia 2013 roku). W związku z powyższym, po ponownym wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu, skarżąca wniosła uwagę do projektu pismem z dnia 15 lipca 2013 roku. Uwaga po raz kolejny nie została rozpatrzona, gdyż projekt wyłożony do ponownego wglądu publicznego został jedynie w części, która nie dotyczyła obszaru na którym znajduje się nieruchomość skarżącej. Skarżąca podniosła nadto, iż ostateczny termin wnoszenia uwag dot. projektu został wyznaczony na dzień 10 września. Mając to na uwadze należy jednak stwierdzić, iż organ planistyczny miał wiedzę o planowanym przedsięwzięciu wnioskodawczyni dotyczącym nieruchomości przy ul. S. Mimo to, nie uwzględniony został jej interes, podczas gdy takie same uwagi w stosunku do nieruchomości sąsiednich zostały uwzględnione. W zaistniałym przypadku podstawą zastosowaniu środków godzących w istotę prawa własności był termin, w którym zgłoszono uwagi. Autor skargi podkreślił, że uwagi skarżącej nie zostały zgłoszone w pierwotnym terminie, który został ustalony, jednakże były zgłoszone jeszcze w trakcie prac nad projektem. Tego typu rozwiązanie oraz nieuzasadnione rozróżnienie wydaje się być niedopuszczalne. Wskazano, że równolegle skarżąca zgłosiła postulaty dotyczące zmiany projektu miejscowego planu w części odnoszącej się do nieruchomości ul. S. na wypadek nieuwzględnienia uwag z powodu niedochowania wyznaczonego terminu. W związku z tym dnia 14 sierpnia 2013 roku, odbyło się spotkanie wnioskodawczyni z Zastępcą Prezydenta Miasta Krakowa i p.o. Kierownika Pracowni Urbanistycznej BP Krakowa w celu przekazania ustnie uwag do rzeczonego projektu. Wnioskodawczyni została pouczona, co do przysługujących jej uprawnień w procedurze planistycznej. W dalszej części skargi opisano udział skarżącej w toku procedury planistycznej. W podsumowaniu swojej argumentacji, autor skargi podkreślił, iż organ administracji publicznej w momencie uchwalania zaskarżonej uchwały dysponował informacjami dotyczącymi sytuacji faktycznej skarżącej. W szczególności Rada Miasta znała status prawny nieruchomości i wiedziała o braku konieczności wprowadzania tak restrykcyjnego ograniczenia – przedstawiona została bowiem zgoda wojewódzkiego konserwatora zabytków na dokonanie zmian przedmiotowej nieruchomości. Rada Miasta Krakowa uchwalając przedmiotowy plan, dopuściła się rażącego naruszenia wskazanych w petitum pisma norm prawnych, w szczególności zaś poprzez naruszenie warunku konieczności i proporcjonalności sensu stricto naruszyła ona przysługujące skarżącemu prawo własności, poprzez ingerencję w jego istotę przy jednoczesnym braku potrzeby ochrony innego dobra prawnego w sposób tak radykalny. Organ planistyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie z powodu jej bezzasadności. W uzasadnieniu przedstawiano tok formalnoprawny podjęcia przedmiotowej uchwały oraz stanowisko w przedmiocie przedstawionych zarzutów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena zgodności z prawem uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 20 listopada 2013r. nr XC/1326/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze – Wzgórze Lasoty". Skarga złożona została w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym. Stosownie do tego przepisu, każdy czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Oznacza to, że w pierwszej kolejności obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez sąd administracyjny i czy spełnia wymogi formalne, do których w niniejszej sprawie zaliczyć należy: 1) zaskarżenie uchwały z zakresu administracji publicznej, 2) wcześniejsze bezskuteczne wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) zachowanie terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości w świetle jednolitego stanowiska i doktryny, że uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest uchwałą z zakresu administracji publicznej. Zaznaczyć należy także, że skarżąca dopełniła wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia występując z takim wezwaniem do Rady Miasta Krakowa. Uwzględniając treść art. 53 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 poz. 270 ze zm.) oraz uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007 sygn. akt: II OPS 2/2007 wyjaśniającą powyższy przepis, w związku z rozbieżnościami orzecznictwa w zakresie jego stosowania, Sąd stwierdził, że skarga została wniesiona w terminie. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20.10.2014r. zostało nadane przesyłką poleconą z dniu 24.10.2014r. a skarga z dnia 11.12.2014r. została nadana w tym samym dniu przesyłką poleconą. Zgodnie z dyspozycją art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2013 poz. 594 ze zmianami) zwana dalej u.s.g., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. W orzecznictwie przyjmuje się powszechnie, iż każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia przy czym, na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego a nie faktycznego. Odnosząc przedstawiony wyżej stan prawny do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że skarżąca wykazała, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny, bowiem w dacie uchwalania zaskarżonej uchwały i jej wejścia w życie (a także w dniu wniesienia skargi) była ona właścicielem nieruchomości objętej powyższą uchwałą. Zarzuty odnośnie nieprawidłowo przeprowadzonej procedury jako najdalej idące podlegają rozważeniu w pierwszej kolejności. Przebieg procesu sporządzania projektu planu miejscowego i uchwalania tego planu został uregulowany w art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zachowanie powyższego trybu jest jednym z zasadniczych warunków uznania legalności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego postępowania oraz właściwości organów w tym zakresie powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. W art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał na kolejność poszczególnych etapów procedury planistycznej przewidując ich chronologiczny porządek po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Procedura planistyczna objęta tym przepisem została odnośnie zaskarżonego planu prawidłowo zastosowana i nie została naruszona. Ze zgromadzonej dokumentacji planistycznej wynika, że po przyjęciu przez Radę Miasta Krakowa uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Prezydent Miasta Krakowa ogłosił ten fakt w prasie miejscowej tj. Gazecie Wyborczej w dniu 14 października 2011r., a obwieszczenie w tej sprawie rozmieszczone zostało na tablicach informacyjnych w budynkach Urzędu Miasta Krakowa. W dniu 31 października 2012 r. Zarządzeniem Nr 3167/2012 Prezydent Miasta Krakowa rozpatrzył wnioski złożone w ustawowym terminie do projektu planu. Sporządzony projekt planu uzyskał niezbędne opinie i uzgodnienia. W dniu 22 lutego 2013 r. opublikowane zostało ogłoszenie Prezydenta Miasta w Gazecie Wyborczej oraz wywieszone zostało na tablicach ogłoszeń Miasta Krakowa obwieszczenie o wyłożeniu projektu planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Wzgórze Lasoty" do publicznego wglądu. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko wyłożony był do publicznego wglądu w dniach od 7 marca do 5 kwietnia 2013 r., a uwagi można było składać do 19 kwietnia 2013r. Uwagi złożone do planu zostały rozpatrzone Zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa nr 1303/2013 z dnia 10 maja 2013 r. Zaznaczenia wymaga, że skarżąca nie składała w tym otwartym terminie uwag do projektu planu. W wyniku rozpatrzenia złożonych prawidłowo uwag, projekt planu wymagał ponowienia procedury planistycznej w niezbędnym zakresie, w tym uzyskania ponownych uzgodnień organów i jednostek ustawowych. W dniu 19 lipca 2013 r. ukazało się w Gazecie Wyborczej kolejne ogłoszenie Prezydenta Miasta Krakowa, jak również wywieszone zostało obwieszczenie na tablicach ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa o ponownym wyłożeniu do publicznego wglądu części projektu ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale co ważne tylko w zakresie wprowadzonych zmian wynikających z rozpatrzenia uwag wraz z prognozą oddziaływania na środowisko. Część projektu planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko została ponownie wyłożona do publicznego wglądu w dniach od 29 lipca do 27 sierpnia 2013 r., a uwagi do tej części planu można było składać do 10.09.2013r. Kolejne uwagi złożone do tej części planu, który był ponownie wyłożony, zostały rozpatrzone Zarządzeniem Prezydenta Miasta Krakowa Nr 2804/2013 z dnia 30 września 2013 r. W tym miejscu wskazać należy, że Skarżąca wniosła pismem z 11.07.2013r. – "uwagę" do projektu planu. "Uwaga" ta została złożona poza otwartymi terminami do wniesienia uwag przewidzianymi procedurą planistyczną (poprzedni termin dla składania uwag co do wyłożonego całego planu zakończył się 19 kwietnia 2013r., a nowy co do ponownego wyłożenia części planu jeszcze się nie rozpoczął), a nadto odnosiła się ona do tej części planu, która nie podlegała ponownemu wyłożeniu. Organ planistyczny zasadnie zatem uznał, że pismo to nie stanowiło uwagi w sensie formalnym, gdyż nie dotyczyło ono tej części projektu planu, która podlegała ponownemu wyłożeniu do publicznego wglądu i nie wpłynęła w prawem przewidzianych terminach. Dlatego też pismo to z 11.07.2013r. nie podlegało formalnej procedurze rozpatrzenia uwag przewidzianej przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i z tego punktu widzenie nie było prawnie relewantne, aby mogło wywołać określone skutki. Projekt uchwały w sprawie planu został przekazany do Rady Miasta Krakowa celem uchwalenia (Zarządzenie Nr 3031/2013 Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 22 października 2013 r., w sprawie przyjęcia i przekazania pod obrady Rady projektu uchwały Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Wzgórze Lasoty"). Zgodnie z § 34 ust. 4 pkt 2 Statutu Miasta Krakowa (t.j. Uchwała Nr CXXI/1934/14 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 listopada 2014r.) projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjmowany jest w trybie dwóch czytań. W przedmiotowej sprawie pierwsze czytanie odbyło się na sesji Rady Miasta Krakowa nr LXXXVIII w dniu 6.11.2013r. Natomiast drugie czytanie wraz z głosowaniem na sesji Rady Miasta Krakowa nr XC w dniu 20.11.2013r. Dodać należy, że zgodnie z brzmieniem § 14 Statutu Miasta Krakowa o terminie, miejscu i porządku obrad sesji Przewodniczący zawiadamia radnych, co najmniej 7 dni przed dniem rozpoczęcia obrad. Zawiadomienia, projekty, dokumenty i inne materiały związane z wykonywaniem mandatu radnego Miasta przekazuje się radnym drogą elektroniczną z wykorzystaniem Internetu. Uznaje się, że materiały przesłane drogą elektroniczną są dostarczone z dniem, w którym wprowadzono je do środka komunikacji elektronicznej w taki sposób, że radny mógł zapoznać się z ich treścią. W konsekwencji w dniu 20 listopada 2013 r. Rada Miasta Krakowa podjęła uchwałę Nr XC/1326/13 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Wzgórze Lasoty", rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu. Jak wynika ze stenogramów posiedzeń Rady Miasta Krakowa z 6.11.2013r. i 20.11.2013r. ich przedmiotem była m.in. kwestia nie uwzględnionych przez Prezydenta Miasta Krakowa uwag do procedowanego projektu planu a złożonych w prawem przewidzianych terminach i ich rozstrzygnięcia przez Rade Miasta Krakowa. Po podjęciu przez Radę Miasta Krakowa ww. uchwały Wojewoda Małopolski, na podstawie dokumentacji planistycznej, badał zgodność z prawem przebiegu procesu planistycznego oraz rozstrzygnięć samej uchwały o planie. Wojewoda Małopolski opublikował uchwałę Rady Miasta Krakowa w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Podgórze - Wzgórze Lasoty" w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 3 grudnia 2013r., poz. 7019. Uchwała weszła w życie dnia 18 grudnia 2013 r. Przystępując do oceny procedury planistycznej poprzedzającej uchwalenie planu miejscowego jednoznacznie należy stwierdzić, że ani procedura planistyczna, ani właściwość organów biorących udział w tej procedurze nie została naruszona w postępowaniu zmierzających do uchwalenia planu miejscowego obszaru "Stare Podgórze - Wzgórze Lasoty". Rada Miasta Krakowa, jako właściwy organ planistyczny, prawidłowo uchwaliła zaskarżony plan miejscowy. Również Prezydent Miasta Krakowa – jako organ wykonawczy Gminy Miasto Kraków podejmował przypisane temu organowi działania w procedurze planistycznej. Przystępując do badania zarzutów skargi, po pierwsze należy się odnieść do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 17 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennego poprzez nieuzasadniony nakaz zachowania kształtu bryły, mimo uzyskania zgody Konserwatora Zabytków na dokonanie przebudowy ww. budynku. Odnosząc się zatem do zarzutów skarżącej, dotyczących naruszenia przez Radę Miasta Krakowa władztwa planistycznego, poprzez ustalenia planu, które naruszają prawo własności nieruchomości skarżącej oraz nie respektują ustaleń wynikających przede wszystkim z pisma Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 30.09.2013r. poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej realizacji jej zamiarów inwestycyjnych w przedmiotowym budynku, wskazać należy, że zarzut ten nie jest uzasadniony. W tym zakresie podzielić trzeba w całości stanowisko i argumenty organu – Rady Miasta Krakowa, przedstawione w odpowiedzi na skargę. Na wstępie podkreślić należy, że pisma z 3.08.2013r. i 30.09.2013r. pochodzące od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, na które powołuje się strona skarżąca, stanowią skierowaną do strony odpowiedź o charakterze informacyjnym odnośnie planowanego przez stronę zamierzenia, nie mając przy tym żadnej mocy wiążącej dla organu planistycznego w przedmiotowym postępowaniu. W piśmie tym poinformowano skarżącą, że realizacja przedmiotowej inwestycji wymaga uzyskania pozwolenia konserwatorskiego. Podkreślenia wymaga, że organ wydając ww. pismo nie występował w roli organu opiniującego czy uzgadniającego projekt planu miejscowego na podstawie art.17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej: u.p.z.p.), czy art.17 pkt 8 lit.b u.p.z.p., ani nawet w kontekście złożonego przez skarżącą wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Co więcej w tych pismach informacyjnych Konserwator zawarł wyraźną informację, że "budynek położony przy ul. S. w Krakowie figuruje w gminnej ewidencji zabytków. Inwestycja znajduje się na obszarze układu urbanistycznego dawnego miasta Podgórza, wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-608, decyzją z dnia 26 października 1981r. oraz na obszarze uznanym za pomnik historii "Kraków – historyczny zespół miasta", zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 8 września 1994r." W tym kontekście podkreślić należy, że Małopolski Wojewódzki Konserwator Zabytków w Krakowie w trybie formalnoprawnym przewidzianym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kilkakrotnie uzgadniał projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Stare Podgórze-Wzgórze Lasoty" (postanowienie z dnia 7 grudnia 2012r., znak: [...], postanowienie z dnia 18 lutego 2013 r., znak: [...] oraz postanowienie z dnia 1 lipca 2013 r., znak: [...]). Z powyższego, a także z analizy tych postanowień wynika, że podmiot uzgadniający był bardzo aktywny w toku procedury planistycznej zmierzającej do uchwalenia podlegającego kontroli Sądu planu. W swoich postanowieniach uzgadniających zawarł szereg warunków, które musiał uwzględnić organ planistyczny (odnosił się wręcz do poszczególnych budynków). Jednak żaden z warunków Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie nie kwestionował zapisów projektu planu dotyczących budynku przy ul. S. w Krakowie – a więc § 30 ust.5. Co więcej a postanowieniu z 7.12.2012r. w uwadze nr 4 Konserwator jednoznacznie wskazał, że "należy założyć całościowe traktowanie zabudowy willowej o jednakowym charakterze na terenach MN.2, MN.4, ZPm.2, ZPm.3, ZPm.4" – a więc także obszaru ZPm.2 obejmującego działkę skarżącej zabudowaną budynkiem przy ul.S. w Krakowie. Ostatecznie podkreślić należy, że przygotowany projekt planu został uzgodniony przez Małopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie, a w toku prowadzonego postępowania planistycznego organ ten nie wniósł zastrzeżeń do sformułowanych zapisów dotyczących ww. budynku, a wręcz przeciwnie są one zgodne z zaleceniami Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. W konsekwencji bezzasadny jest podnoszony przez autora skargi zarzut naruszenia art.17 u.p.z.p. tj. wprowadzenia do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nieuzasadnionego nakazu zachowania kształtu bryły i gabarytów przedmiotowego budynku, mimo uzyskania zgody konserwatora na dokonanie przebudowy ww. budynku. Ustosunkowując się do kolejnego zawartego w skardze zarzutu, organ planistyczny w słusznie wskazał w odpowiedzi na skargę, że budowa lukarny wiąże się ze zmianą parametrów kubatury budynku, co stoi w kolizji z koniecznością zachowania istniejącej bryły budynku. Podkreślenia wymaga również to, że budynek przy ul. S. w Krakowie zlokalizowany jest w obrębie układu urbanistycznego dawnego miasta Podgórza, wpisanego do rejestru zbytków pod numerem A-608 decyzją z dnia 26 października 1981r. Powyższe wzmacnia argumentację przemawiającą za koniecznością planistycznej ochrony budynku, o którym mowa w skardze. Obszar planu obejmuje bowiem jedno z najcenniejszych kulturowo miejsc Krakowa – wapiennego wzgórza Krzemionek Podgórskich wraz ze śladami wczesnośredniowiecznego osadnictwa. Już na przełomie X i XI wieku wzniesiono na nim rotundę Św. Benedykta wraz z prostokątnym obiektem (palatium książęcym ?) oraz starochrześcijańskim cmentarzyskiem. Rejon Wzgórza Lasoty ze względu na swoje malownicze i dominujące położenie, perspektywę widokową nad doliną Wisły, Stare Miasto, Kazimierz i Wzgórze Wawelskie stał się w XIX wieku i na pocz. XX. Wieku miejscem ciekawej architektury willowej, której przykłady zachowały się do dziś. Ulica S. jest najwyżej położoną trawersowo ulicą na Wzgórzu Lasoty od strony Wisły. Zatem ulica, a w zasadzie położona przy niej zabudowa w sposób naturalny góruje nad okolicą i jest eksponowana. Przy ulicy tej znajdują się tylko trzy budynki o charakterze willi wolnostojących w ogrodzie (budynki nr 2, 4 i 6 przy ul. S. ). Wszystkie zostały wpisane, ze względu na swoją już unikatowość i konieczność ochrony, do gminnej ewidencji zabytków. Jak wynika z "Kart obiektu zabytkowego" w stosunku do wszystkich tych willi w zaleceniach konserwatorskich wpisano zachowanie bryły i elewacji oraz utrzymanie typów stolarki okiennej. Ponadto odnośnie willi przy S. nakazano utrzymanie ceramicznego pokrycia dachowego i zachowanie kompozycji elewacji. Ponadto przeznaczenie nieruchomości skarżącej jest zgodne z wiążącymi ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Jak bezspornie wynika z dokumentu studium nieruchomość zabudowana przedmiotowym obiektem znajduje się w strefie ochrony wartości kulturowych (strona 163 tekstu studium). Należy zatem podzielić stanowisko organu planistycznego, że ustalone planem warunki zagospodarowania terenu dla budynku przy ul. S. korespondują ze wskazaniami zawartymi w studium odnośnie terenów cennych z punktu widzenia ochrony kształtowania dziedzictwa kulturowego. Bezpośrednio sąsiadujące ze sobą wille (budynki nr [...], [...] i [...] przy ul. S. ) objęte są takimi samymi zapisami (obostrzeniami) – nakaz zachowania kształtu bryły i gabarytów budynków. W tym kontekście zarzuty skargi, iż w zaskarżonej uchwale w sposób nieuzasadniony zróżnicowano zapisy planu odnoście nieruchomości dotyczącej skarżącej i sąsiednich budynków położonych przy ul.S. [...], [...] i [...], gdzie zezwolono na przebudowę poddaszy jest nieuzasadniony. Budynki te nie są wpisane do gminnej ewidencji zabytków, a i tak ich ewentualna przebudowa lub odbudowa musi odbywać się w ramach istniejących gabarytów i zasad przewidzianych w § 30 ust.1, 2 i 6 zaskarżonego planu. Podobnie rzecz należy odnieść do budynków nr [...], [...], [...], [...], [...] przy ul. S. w Krakowie. Otóż budynki nr [...] [...], i [...] położone po drugiej stronie przy ul.S. – obszar ZPm.1 § 29 zaskarżonego planu - jako wpisane do gminnej ewidencji zabytków podlegają określonym obostrzeniom. I tak odnośnie budynku nr [...] wprowadzono także nakaz zachowania kształtu bryły i gabarytu budynku (najbliżej położny w stosunku do nieruchomości skarżącej), a w przypadku dwóch pozostałych istnieje możliwość wykorzystania poddasza pod wskazanymi w planie warunkami. Także odnośnie budynków 11 i 11a wprowadzono określono ograniczenia pomimo tego, że nie są to obiekty wpisane do gminnej ewidencji zabytków. Zatem wprowadzone do zaskarżonego planu ograniczenia w możliwości zagospodarowania poszczególnych nieruchomości są zróżnicowane i zindywidualizowane pod względem podjęcia stosownych działań ochronnych oraz adekwatne do potrzeb wynikających z ich ekspozycji oraz statusu jako obiektu wpisanego do gminnej ewidencji zabytków. Zwrócić wprawdzie należy uwagę na wątpliwą redakcję § 30 ust.4 i 5 sugerującą, że budynek przy ul.S. nie jest obiektem objętym ochroną konserwatorską i ujętym w gminnej ewidencji zabytków – a w konsekwencji bezpodstawnie w planie wprowadzono w stosunku do niego określone obostrzenia. Ale w świetle przedstawionej dokumentacji planistycznej (w szczególności "Karty obiektu zabytkowego") fakt, iż budynek przy S. jest objęty gminną ewidencją zabytków nie budzi wątpliwości, a więc sam sposób redakcji tych przepisów, choć niewłaściwy i nieco mylący nie stanowi sam w sobie naruszenia zasad lub istotnego naruszenia trybu w rozumieniu art.28 u. o p.z.p. Zwłaszcza, że znajdują one merytoryczne uzasadnienie w zgromadzonym i przedstawionym w sprawie materiale planistycznym. Wskazać także należy, że w myśl art. 3 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy należy do zadań własnych gminy. Niesporny w orzecznictwie sądów administracyjnych jest pogląd, że kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie może dotyczyć celowości czy słuszności dokonywanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rozstrzygnięć, lecz ogranicza się jedynie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Nadto żaden sąd administracyjny nie posiada kompetencji do merytorycznej oceny trafności i celowości rozwiązań planu, skoro jedynym kryterium dopuszczalnym w postępowaniu sądowym jest kryterium legalności (por. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1947/10 i z dnia 23 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 834/10 oraz prawomocny wyrok WSA w Olsztynie z dnia 16 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Ol 180/08). Sąd nie może zastępować organu administracji w działaniach należących do jego kompetencji. Skoro zaś ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy do zadań własnych gminy (art. 4 ust. 1 u.z.p.) wykluczyć należy z zakresu kontroli sądu ocenę celowości poszczególnych ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie uwzględnił podnoszonych w skardze pozostałych zarzutów. I tak odnośnie zarzutu wyłożenia zaskarżonego planu "jedynie w ograniczonym zakresie" podnieść należy, że projekt planu w całości został prawidłowo wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 7.03.2013r. do 5.04.2013r. z publiczną dyskusją w dniu 3.04.2013r. Natomiast w wyniku uwzględnienia wniesionych wówczas do projektu planu uwag zaszła konieczność częściowej zmiany treści przygotowanego projektu planu i w tym niezbędnym zakresie powtórzono procedurę planistyczną – co skutkowało obowiązkiem ponownego wyłożenia do publicznego wglądu tylko tej "poprawionej" części planu. Nastąpiło to w dniach od 29 lipca do 27 sierpnia 2013 r. z publiczną dyskusją (ograniczoną tylko do zmian wynikających z ponownie wyłożonego projektu planu) w dniu 20.08.2013r. Nie sposób więc podzielić powyższego zarzutu, że wyłożenie projektu zaskarżonego planu nastąpiło jedynie w ograniczonym zakresie. Podobnie bezzasadny jest zarzut pominięcia w toku procedury planistycznej zgłaszanych przez skarżącą "uwag" do projektu planu. Jak wskazano już wyżej organ planistyczny zasadnie uznał, że pismo skarżącej z 11.07.2013r nie stanowiło "uwagi" w sensie formalnoprawnym przewidzianym ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. "Uwaga" ta została złożona poza otwartymi terminami do wniesienia uwag przewidzianymi procedurą planistyczną (poprzedni termin dla składania uwag co do wyłożonego całego planu zakończył się 19 kwietnia 2013r., a nowy co do ponownego wyłożenia części planu jeszcze się nie rozpoczął), a nadto pismo to odnosiło się do obszaru i kwestii, które nie były objęte ponownym wyłożeniem projektu planu do publicznego wglądu. i nie wpłynęła w prawem przewidzianych terminach. Dlatego też to pismo skarżącej z 11.07.2013r. nie podlegało formalnej procedurze rozpatrzenia uwag przewidzianej przez ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i nie musiało być rozpatrzone jako uwaga przez Prezydenta Miasta Krakowa i przez Radę Gminy. Wręcz przeciwnie właśnie formalne rozpatrzenie takiego pisma, złożonego poza procedurą, jako uwagi przez organy planistyczne, a zwłaszcza jego uwzględnienie mogłoby być rozpatrywane w kontekście zarzuty istotnego naruszenia procedury przez organy planistyczne. Jednocześnie podnieść należy, daleko idącą poza proceduralną aktywność skarżącej. Otóż oprócz wspomnianego pisma skarżącej z 11.07.2013r., doprowadziła ona do spotkania w dniu 14.08.2013r. z Zastępcą Prezydenta Miasta Krakowa i p.o. Kierownikiem Pracowni Urbanistycznej BP UM Krakowa "w celu przekazania ustnie uwag do rzeczonego projektu". Uczestniczyła także w sesji "Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Rady Miasta Krakowa w dniu 4 listopada 2014 roku. Wówczas każdy z członków niniejszej Komisji otrzymał od skarżącej komplet dokumentów". Co więcej w dniu 18.11.2013r. skarżąca złożyła "na ręce przewodniczącego Komisji Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska pisemny wniosek o dokonanie poprawki w § 30", jak również uczestniczyła i zabrała głos przedstawiając swoje racje w tracie pierwszego czytania projektu planu na sesji Rady Miasta Krakowa nr LXXXVIII w dniu 6.11.2013r. Natomiast podczas drugiego czytania projektu planu na sesji Rady Miasta Krakowa nr XC w dniu 20.11.2013r. radny W.Pietrus z powołaniem się na pismo Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków dotyczące budynku przy ulicy S. złożył wniosek o odesłanie do projektodawcy projektu uchwały "według druku Nr 1520 celem wprowadzenia zmian wynikających z uzyskanej opinii." Wniosek ten został odrzucony w głosowaniu. W wyniku tej aktywności skarżącej, aczkolwiek prowadzonej poza płaszczyznami przewidzianymi przez procedurę planistyczną wynikającą z ustawy, jej zastrzeżenia co projektu planu, a w szczególności odnośnie ograniczeń wynikających z jego § 30 ust.5 były szeroko znane organom planistycznym i przede wszystkim radnym głosującym nad projektem planu. Wskutek tego wydaje się, że indywidualny problem podnoszony przez skarżącą, jak rzadko który, nawet prawidłowo zgłaszany w toku procedury planistycznej, był znany i rozpatrywany przez organy planistyczne. Okoliczności te znalazły swoje potwierdzenie również w treści skargi. Podsumowując tę część rozważań podnieść należy, że pismo z 11.07.2013r nie stanowiło "uwagi" w sensie formalnoprawnym i nie wymagało ustosunkowania się do niego ze strony organów planistycznych; pisma z 3.08.2013r. i 30.09.2013r. pochodzące od Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie mają wyłącznie charakter informacyjnym odnośnie planowanego przez stronę zamierzenia, nie stanowią opinii, ani tym bardziej uzgodnienia, nie mając przy tym żadnej mocy wiążącej dla organu planistycznego w przedmiotowym postępowaniu; a sama skarżąca wprawdzie aktywnie występowała przed organami planistycznymi zaznajamiając je ze swoją argumentacją, ale czyniła to na innych płaszczyznach niż przewidziane procedurą planistyczną. W tym miejscu wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie żaden z właścicieli ww. nieruchomości nie uczestniczył aktywnie w procedurze planistycznej. Skarżąca w wyznaczonym terminie nie złożyła ani wniosków do planu, ani uwag do projektu planu miejscowego. Projekt planu miejscowego został wyłożony do publicznego wglądu w okresie od dnia 7 marca do dnia 7 kwietnia 2013r., a uwagi do projektu można było składać do dnia 19 kwietnia 2013r. Słusznie zatem organ planistyczny nie uwzględnił pisma skarżącej z dnia 11 lipca 2013 r. jako uwagi, gdyż zostało ono złożone po zakreślonym wyżej terminie. Również kolejne pisma pochodzące od właściciela przedmiotowej nie zostały zakwalifikowane jako uwaga w rozumieniu art. 18 ust. 1 ww. ustawy, bowiem nie dotyczyły części projektu planu podlegającej ponownemu wyłożeniu do publicznego wglądu. Za uwagę nie można bowiem uznać każdego postulatu złożonego w dowolnym czasie trwania procedury planistycznej. Wskazać należy, że procedura sporządzania planu miejscowego jest bardzo precyzyjnie określona przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a organ sporządzający projekt planu musi kolejno wykonywać czynności określone w art. 17 ww. ustawy. Przepisy ustawy regulują również (kwestię, kiedy i w jaki sposób, na kształtowanie ustaleń planu mają wpływ właściwe organy oraz sami zainteresowani właściciele nieruchomości, objęci postępowaniem planistycznym. Zatem organ planistyczny nie mógł, poza poszczególnymi etapami toczącego się postępowania planistycznego, uwzględnić postulatów A. R., ani W. Z., ponieważ wprowadzenie zmian do projektu planu z naruszeniem przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego. Podsumowując wskazać należy na bezzasadność zarzutu naruszenia art. 20 ust. 1 ww. ustawy poprzez nierozpatrzenie przez Radę Miasta Krakowa wniesionych przez skarżącą "postulatów" do projektu planu, które nie zostały złożone we właściwym terminie. Również wnioski zawarte w piśmie z dnia 15 lipca 2013r. nie mogły zostać rozpatrzone, gdyż w tym czasie do ponownego wglądu publicznego projekt wyłożono jedynie w części, która nie dotyczyła obszaru, na którym znajduje się nieruchomość skarżącej. Najwięcej miejsca w skardze poświęcono zarzutowi przekroczenia władztwa planistycznego przez organy Gminy Miasto Kraków poprzez nadmierne i nieproporcjonalne ograniczenie prawa własności skarżącej. W ocenie Sądu także i ten zarzut nie jest jednak skuteczny w tej sprawie. Sama treść zaskarżonego planu miejscowego nie neguje zasady ochrony prawa własności. To, że skarżąca chciałaby innego przeznaczenia terenu, na którym znajduje się stanowiący jej własność budynek nie oznacza, że przysługujące jej prawom własności zostało w niedopuszczalny sposób naruszone. Ustalone w planie miejscowym przeznaczenie oraz warunki zabudowy i zagospodarowania dla budynku przy ul. S. nie stanowiły bowiem dowolnych działań organów planistycznych, lecz powstały w wyniku przeprowadzenia pełnego postępowania planistycznego, po uzgodnieniu zasad ochrony obiektów zabytkowych z właściwym wojewódzkim konserwatorem zabytków, który nie zakwestionował sposobu ochrony zabytkowego obiektu przy ul.S. w K.. Nie doszło także do przekroczenia władztwa planistycznego i niedopuszczalną w związku z tym ingerencję w prawo własności skarżącej. Skarżąca zarzuciła organom planistycznym również naruszenie art. 31 ust. 3 art. 64 ust. 3 Konstytucji. Sąd stwierdza, że plan miejscowy niewątpliwie ingeruje w sposób wykonywania prawa własności skarżącej naruszając jej interes prawny. Samo naruszenie interesu prawnego nie może jednak przesadzić o nieważności zaskarżonej uchwały w tej części. Naruszenie interesu prawnego skarżącej nie jest bowiem równoznaczne w tej sprawie z naruszeniem prawa. Uniemożliwienie skarżącej przeprowadzenia planowanej inwestycji w ww. budynku, polegającej na zmianie użytkowania pomieszczeń strychowych, budowie dodatkowej (czwartej już) lukarny w realiach niniejszej sprawy, nie wystarcza dla uznania przekroczenia władztwa planistycznego. Istotą planowania przestrzennego jest przeznaczanie nieruchomości na różne cele, wyznaczone w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego i zgodnie z zadaniach gminy. Planowanie przestrzenne wpisane zostało w zakres "władztwa" organów gminy, a to oznacza, że organy gminy mają prawo ingerowanie władczego (a więc i bez zgody właściciela bądź użytkownika wieczystego) w określenie sposobu zagospodarowania terenu. Władztwo planistyczne gminy umożliwia np. ograniczenie zabudowy lub jej eliminowanie, jeżeli cel społeczny (publiczny) tego wymaga. Istnieją instrumenty prawne, które umożliwiają właścicielom rekompensatę w przypadku tego rodzaju ograniczenia, ale samo ograniczenie - jeżeli nie jest dowolne – nie stanowi naruszenia prawa. Oczywiście nie obowiązuje żadna zasada zawierająca ustawowy prymat celu publicznego nad celami prywatnymi. Tym niemniej w konkretnej sprawie taki prymat celu publicznego może być uznany za dopuszczalny. W ocenie Sądu w tej sprawie prymat celu publicznego (ochrona obiektów zabytkowych wynikająca z potrzeby zachowania dziedzictwa kulturalnego dla przyszłych pokoleń) był uzasadniony. Stosownie do art. 6 u.p.z.p. wykluczona jest ingerencja w istotę prawa własności, a także nieuzasadnione z punktu widzenia interesu publicznego ograniczenie tego prawa w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W przedmiotowej sprawie zaskarżona uchwała nie ingeruje w istotę prawa własności skarżącej, mimo, że mocno je ogranicza. Rozważając kwestię naruszenia istoty prawa własności stwierdzić należy, że zaskarżona uchwała stanowi ingerencję w to prawo poprzez jego ograniczenie, ale to ograniczenie było dopuszczalne. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego podkreśla się, że do naruszenia istoty prawa własności dochodzi w sytuacji, gdy niemożliwe stanie się wykonywanie wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość rozporządzania rzeczą albo wszystkich uprawnień składających się na możliwość korzystania z rzeczy i rozporządzania nią (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 maja 1999 r., SK 9/98, publ. OTK z 1999 r., nr 4, poz. 78, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 stycznia 1999 r., P 2/98, publ. OTK z 1999, nr 1, poz. 2). Pozbawienie właściciela części – nawet znacznej – atrybutów korzystania lub (i) rozporządzania rzeczą – nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. "Prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji, przepisy art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności i art. 1 Protokołu nr 1 nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej, stanowiąc w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, w tym prawa własności mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych wyżej celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Na możliwość wprowadzenia przez ustawodawcę w drodze ustawy ograniczeń wykonywania prawa własności wskazuje też przepis art. 140 k.c., zgodnie z którym w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają z przepisów bardzo wielu ustaw. W niniejszej sprawie istotne jest ograniczenie wynikające z przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). Zgodnie z art. 4 ust 1 tej ustawy ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu należy, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych oraz morza terytorialnego, do zadań własnych gminy. Na mocy przepisów powołanej ustawy organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Wynika to wprost z treści art. 33 ustawy, zgodnie z którym ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości." – wyrok NSA z 10.03.2008r., sygn. akt II OSK 1427/07 Odnosząc to do treści zaskarżonej uchwały należy wskazać, że obszar ZPm.2 to teren, na którym nagromadzone są obiekty zabytkowe. Ze względu na konieczność zapewnienia ochrony zabytkowego charakteru ww. budynku, organ planistyczny przyjął zapisy zawarte w § 30 (jak również np. w § 29 i § 31 zaskarżonego planu). Nie jest więc zasadny zarzut niczym nie uzasadnionego ograniczania prawa własności skarżącej. Rada Miasta Krakowa miała dostateczne podstawy do uznania, że kwestionowane przez skarżącą zapisy planu jako zgodne ze studium są najbardziej uzasadnione. Rekapitulując należy wskazać, że organy planistyczne Gminy Miasto Kraków miały prawo w sposób władczy uregulować takie wykorzystywanie działek, które zostały objęte w tej sprawie skargą. Nie nastąpiło więc ograniczenie istoty prawa własności, a zakres ingerencji w to prawo jest uzasadniony celami publicznymi. Nie naruszono zasady równości, proporcjonalności ani konstytucyjnie chronionego prawa własności. Podkreślić należy, iż wprowadzone zaskarżonym planem ograniczenia nie odnoszą się tylko do budynku skarżącej, lecz także do innych obiektów wpisanych do ewidencji zabytków znajdujących się w obszarze ZPm.2, lecz w obszarze objętym całym planem. Nie można tu mówić o naruszeniu zasady równości wobec prawa. Oprócz budynku przy ul. S. ochrona konserwatorską wraz z nakazem zachowania kształtu, bryły i gabarytów budynku zostały objęte obiekty przy ul. S. [...] i [...] zlokalizowane w bezpośrednim sąsiedztwie budynku skarżącej. Nie sposób zatem stwierdzić nieważności tego przepisu tylko w stosunku do budynku przy ul.S. w Krakowie lub w tym zakresie stwierdzić nieważność planu, gdyż przede wszystkim wiązałoby się to z badaniem zasadności objęcia tego obiektu gminą ewidencją zabytków i celowością podjętych przez organ planistyczny rozwiązań w celu jego ochrony – co w kontroli sądowoadministracyjne jest niedopuszczalne. Jedynym kryterium kontroli sądowej jest legalność. Wreszcie w sytuacji stwierdzenia nieważności zapisów planu w stosunku do jednego obiektu, a które są wspólne lub tożsame dla wielu adresatów Sąd doprowadziłby do postawania stanu nierówności wobec prawa innych podmiotów objętych takimi regulacjami. Kontrola sądu administracyjnego w tym przedmiocie nie mogła dotyczyć oceny celowości czy słuszności dokonywanych w planie miejscowym rozstrzygnięć, lecz ograniczyła się do badania zgodności z prawem podjętej uchwały. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalił.