VI SA/Wa 3782/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant: ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. sprawy ze skargi I.O. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] sierpnia 2014 r. sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia naruszenia zakazu prowadzenia reklamy aptek ogólnodostępnych oraz nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny (w skrócie: GIF) decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania I.W. (dalej: skarżąca, strona, przedsiębiorca) prowadzącej aptekę ogólnodostępną o nazwie "[...]" położoną w K. przy ul. J., od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach (w skrócie: [...]WIF) z dnia [...] lutego 2014 r., nr [...] umarzającej postępowanie administracyjne w części dotyczącej realizowania w aptece programu lojalnościowego "Program 60+" oraz uczestnictwa apteki w konkursie "Zdrowopomarańczowo", stwierdzającej naruszenie zakazu z art. 94a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.), dalej: "p.f." i nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy apteki, nakładającej karę pieniężną w wysokości 1.200 zł oraz nadającej nakazowi zaprzestania prowadzenia reklamy apteki rygor natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 115 pkt 4, art. 94a ust. 1 oraz art. 129b ust. 1 i 2 p.f. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujące ustalenia: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w [...], po przeprowadzeniu w dniu [...] sierpnia 2013 r. w prowadzonej przez I. O. aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]" znajdującej się w K. przy ul. J. kontroli planowej (opisanej w protokole kontroli, nr: [...]) wydał decyzję w przedmiocie 1) na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzenia postępowania w części dotyczącej realizowania w aptece programu lojalnościowego "Program 60+" i uczestnictwa apteki w konkursie "Zdrowopomarańczowo", 2) stwierdzenia przez przedsiębiorcę naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 94a ust. 1 p.f., poprzez: - umieszczenie danych apteki na portalu Dbam o Zdrowie (DOZ.PL) działającym za pośrednictwem strony internetowej www.doz.pl, na której zamieszczone są treści reklamowe i zachęcające do zakupu w aptece, m.in. "Hit cenowy Pampers Premium 39,99 zł", "RABAT 20%", "Super cena, polecany", "darmowa dostawa w 24-73 h do jednej z aptek w całej Polsce!", "Super ceny dla każdego", "Wielkie polowanie na ceny! Tylko dziś! Dr Witt Immuno, Śpiesz się! Oferta ważna jeszcze 11 godz. 44 min. 49 sek. w cenie promocyjnej 3,62 zł, taniej o 35%, oszczędzasz 1,96 zł", - akceptowanie kart Ubezpieczenia Lekowego [...] oraz umieszczenie danych apteki na stronie internetowej [...], jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści, jakie uzyska posiadacz karty "[...]", tj. m.in. o treści: "Dzięki naszemu ubezpieczeniu Twoi pracownicy zapłacą za leki jedynie 20% ich ceny, a pozostałe 80% pokryje P. w ramach ubezpieczenia", "szeroka lista leków objętych ubezpieczeniem – dofinansowanie obejmuje prawie wszystkie leki dostępne na receptę", "dodatkowa ochrona, tzn. 100 zł na produkty lecznicze dostępne w aptece bez recepty, w sytuacji nieskorzystania z dofinansowania leków na receptę" i nakazania zaprzestania prowadzenia reklamy powyższej apteki, 3) nałożenia kary pieniężnej w wysokości 1.200 zł na podstawie art. 129b ust. 1 i 2 p.f. 4) nadania nakazowi zaprzestania prowadzenia reklamy apteki rygoru natychmiastowej wykonalności na mocy art. 94a ust. 4 p.f. Co do uczestniczenia w "Programie 60+" strona złożyła do [...]WIF w dniu [...] grudnia 2013 r. pismo informujące o wypowiedzeniu deklaracji uczestnictwa skontrolowanej apteki w tymże Programie. Natomiast konkurs "Zdrowopomarańczowo" został zakończony w dniu [...] września 2013 r. Zatem oba naruszenia zostały zaprzestane przed wydaniem decyzji przez [...]WIF. W ocenie [...]WIF stwierdzone przypadki uczestniczenia w opisanych programach, konkursach, umieszczenia danych apteki w katalogu aptek realizujących zamówienia na portalu internetowym doz.pl i na stronie internetowej [...] miały na celu zachęcenie pacjentów do skorzystania z usług apteki, a w konsekwencji zwiększenie sprzedaży w danej aptece. Sformułowania umieszczone na powołanych stronach internetowych wskazywały korzyści, jakie może uzyskać pacjent decydując się na dokonanie zakupów w aptekach wymienionych w katalogu. Organ zauważył, że skoro stwierdzono naruszenia art. 94a p.f., to zgodnie z art. 129b ust. 1 p.f. [...]WIF był zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej. Ustalając wysokość kary [...]WIF wziął pod uwagę okoliczności naruszenia zakazu reklamy oraz, że było to pierwsze naruszenie tego zakazu. Od powyższej decyzji strona, za pośrednictwem [...]WIF, złożyła w terminie odwołanie do Głównego Inspektora Farmaceutycznego, w którym wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej części i w tym zakresie orzeczenie co do istoty sprawy, albo uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, albo uchylenie zaskarżonej decyzji we wskazanej części i umorzenie postępowania w pierwszej instancji w całości. Strona zarzuciła decyzji [...]WIF naruszenie: 1) art. 129b ust.1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. i art. 107 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona w sytuacji, według stanu na dzień wydania decyzji, nierealizowania w aptece ogólnodostępnej o nazwie "[...]", położonej w K. przy ul. J. Programu 60+, nieuczestniczenia tej apteki w konkursie "Zdrowopomarańczowo", nie stwierdzając naruszenia art. 94a p.f., nałożenia kary pieniężnej wobec niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 p.f., 2) art. 129b ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja nakładająca karę pieniężną może być elementem decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie naruszenia art. 94a ust. 1 p.f., poprzez prowadzenie reklamy apteki ogólnodostępnej o nazwie "[...]", polegającej na realizowaniu w aptece Programu 60+, uczestniczeniu tej apteki w konkursie "Zdrowopomarańczowo", 3) art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: a)realizowanie w aptece Programu 60+, b) uczestniczenie tej apteki w konkursie "Zdrowopomarańczowo", c) umieszczenie danych apteki na portalu [...], działającym za pośrednictwem strony internetowej www.doz.pl, na której zamieszczone są treści reklamowe i zachęcające do zakupu w aptece, m.in.: "Hit cenowy Pampers Premium 39,99 zł", "RABAT 20%", "Super cena, polecamy", "darmowa dostawa w 24-72 h do jednej z aptek w całej Polsce!", "super ceny dla każdego", "wielkie polowanie na ceny! Tylko dziś! Dr Witt Immuno, śpiesz się! Oferta ważna jeszcze 11 godz.44 min. 49 sek w cenie promocyjnej 3,62 zł, taniej o 35%, oszczędzasz 1,96 zł", d) akceptowanie kart Ubezpieczenia Lekowego [...] oraz umieszczenie danych apteki na stronie internetowej [...], jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści, jakie uzyska posiadacz karty "Karta Lekowa [...]", tj. m.in. o treści: "dzięki naszemu ubezpieczeniu Twoi pracownicy zapłacą za leki jedynie 20% ich ceny, a pozostałe 80% pokryje [...] w ramach ubezpieczenia", szeroka lista leków objętych ubezpieczeniem – dofinansowanie obejmuje prawie wszystkie leki dostępne na receptę", "dodatkowa ochrona, tzn. 100 zł na produkty lecznicze dostępne w aptece bez recepty, w sytuacji nieskorzystania z dofinansowania do leków na receptę" – stanowi niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności, oraz powinno skutkować – w zakresie pkt c i d nakazem w drodze decyzji z rygorem natychmiastowej wykonalności, zaprzestania prowadzenia takiej reklamy, 4) art. 20 i 22 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie; 5) art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona, zanim decyzja, o której mowa w art. 94a ust. 3 p.f. stanie się ostateczna, a strona nie zastosuje się do niej; 6) art. 129b ust.1 i ust. 2 w związku z art. 94a ust. 1, 2, 3, 4 p.f. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja nakładająca karę pieniężną może być elementem decyzji nakazującej zaprzestania prowadzenia niedozwolonej reklamy apteki i jej działalności; 7) art. 6, art. 7, art.77 § 1, art. 80 i art. 107 k.p.a. Główny Inspektor Farmaceutyczny powołaną decyzją utrzymał w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie [...]WIF. Organ odwoławczy podzielił stanowisko [...]WIF co do zakwalifikowania działań wymienionych w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji jako form reklamy apteki i jej działalności w rozumieniu art. 94a ust. 1 p.f. Jednocześnie GIF odnotował, że w art. 94a ust. 1 p.f. brak jest legalnej definicji reklamy aptek, a ustawodawca wskazuje jedynie, co nie jest reklamą. Dlatego uznał, że co do analizy pojęcia "reklama apteki" niezbędne jest oparcie się na obowiązującym orzecznictwie. Zdaniem organu z orzecznictwa wynika, że reklamą apteki, jest każdego rodzaju informacja, której celem jest zachęta do nabycia oferowanych przez aptekę towarów lub skorzystania z określonych usług i w związku z tym może przyjmować różne formy. Organ odwoławczy jednocześnie stwierdził, że "Program 60+" oraz konkurs "Zdrowopomarańczowo" odpowiadają istocie programu lojalnościowego, a zatem jednej z form zakazanej reklamy apteki i jej działalności. Jak bowiem zauważył GIF, programy lojalnościowe zapewniają nie tylko podniesienie sprzedaży i często osłabienie pozycji konkurencji, ale i reklamę, gdyż przyciągają klientów do konkretnych aptek, zachęcając ich w ten sposób do nabywania produktów leczniczych, a dystrybutorzy próbują w ten sposób zachęcić pacjentów, którzy rozpoznając znak programu, motywowani są do dokonywania zakupów, uzyskując w ten sposób dodatkowe korzyści. Zdaniem organu zaprzestanie brania przez aptekę udziału we wspomnianych programach przemawia za umorzeniem postępowania administracyjnego w tej części przy jednoczesnym nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 129b ust. 1 p.f. za udowodniony fakt prowadzenia reklamy apteki w określonym czasie. Za reklamę, zdaniem GIF, należało także uznać umieszczenie danych apteki na portalu DOZ.PL. sugerujące, że przedstawiona na tym portalu oferta w zakresie asortymentu i cen jest rzeczywistą ofertą aptek. Organ nie uznał przy tym, że wspomniany portal stanowi reklamę poszczególnych produktów, a nie aptek, na co w odwołaniu wskazywała strona. Z uwagi na umieszczenie danych apteki na stronie [...], jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści, jakie uzyska posiadacz karty "[...]" ta forma promocji również została uznana za reklamę apteki. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że konstrukcja ubezpieczenia nie powinna różnicować możliwości skorzystania ze świadczenia gwarantowanego przez ubezpieczyciela od dokonania zakupów w oznaczonych aptekach. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu naruszenia przepisów k.p.a. i uznał, że podniesiona w tym zakresie argumentacja dotyczy odmiennej oceny prawnej systemu oraz sposobu rozumienia przepisów art. 94a i 129b p.f. Organ drugiej instancji nie dostrzegł przy tym uchybień proceduralnych mających wpływ na wynik sprawy i nie znalazł podstaw do uznania nałożonej pieniężnej za zbyt wysoką. Organ wskazał przy tym, że obowiązujące przepisy nie stanowią o żadnych okolicznościach, które pozwoliłyby na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w stwierdzonej sytuacji. Na powyższe orzeczenie strona złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 94a ust. 1-4 p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że: a) uczestnictwo apteki w Programie 60+ oraz w konkursie "Zdrowopomarańczowo", b) umieszczenie danych apteki na portalu Dbam o Zdrowie, za pośrednictwem strony internetowej www.doz.pl, c) akceptacja kart [...] oraz umieszczenie danych apteki na stronie internetowej [...] jak jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści, jakie uzyska posiadacz karty "[...]" stanowi niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności; 2) art. 2, 20, 22 i 68 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie poprzez przyjęcie, że zakazane jest a) uczestnictwo apteki w Programie 60+ oraz w konkursie "Zdrowopomarańczowo", b) umieszczenie danych apteki na portalu Dbam o Zdrowie działającym za pośrednictwem strony internetowej [...] na której umieszczone są treści reklamowe i zachęcające do zakupu w aptece, c) akceptacja kart [...] oraz umieszczenie danych apteki na stronie internetowej [...] jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści, jakie uzyska posiadacz karty "[...]"; 3) art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1-4 p.f. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że kara pieniężna może zostać nałożona, zanim decyzja, o której mowa w art. 94a ust. 3 p.f. stanie się ostateczna, oraz że: a) uczestnictwo apteki w Programie 60+ oraz w konkursie "Zdrowopomarańczowo", b) umieszczenie danych apteki na portalu Dbam o Zdrowie działającym za pośrednictwem strony internetowej [...], na której zamieszczone są treści reklamowe i zachęcające do zakupu w aptece, c) akceptacja kart [...] oraz umieszczenie danych apteki na stronie internetowej [...], stanowi niedozwoloną reklamę apteki i jej działalności, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji; 4) art. 129b ust. 1 i 2 w zw. z art. 94a ust. 1-4 p.f. i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że decyzja nakładająca karę pieniężną może być elementem decyzji nakazującej zaprzestania prowadzenia reklamy apteki i jej działalności, co doprowadziło do utrzymania w mocy decyzji [...]WIF; 5) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. art. 6, 7, 77 § 1, 80 i art. 107 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że analizowane w toku postępowania administracyjnego formy promocji stanowią dozwoloną formę reklamy i uważała, że brak legalnej definicji reklamy apteki oraz nie do końca spójne orzecznictwo sądów administracyjnych powodują, że występuje problem z ustaleniem, jaki zakres działań apteki jest objęty zakazem wyrażonym w art. 94a ust. 1 p.f. Skarżąca wskazała przy tym na rozbieżne linie orzecznicze różniące się podejściem do reklamy apteki z uwagi na jej upublicznienie przekazu bądź też brak tego elementu. Skarżąca podniosła także, że w stanie prawnym obowiązującym po dniu 1 stycznia 2012 r. nie można zrównywać reklamy produktu leczniczego z reklamą apteki. Ponadto strona wskazała, że jeżeli przyjąć, iż dobrem chronionym w przypadku zakazu reklamy aptek ma być ograniczenie możliwości konkurowania aptek ze względu na misję aptek w zakresie ochrony zdrowia publicznego, niezależnie od tego, czy w ogóle zakaz reklamy jest proporcjonalny do uzasadniającego go dobra, ograniczenie swobody działalności gospodarczej, jako wyjątkowe, nie może być interpretowane rozszerzająco. Skarżąca podniosła także, że reklama musi mieć formę publicznego przekazu niezależnie od pominięcia tego elementu w nowym brzmieniu art. 94a p.f. i być skierowana na zewnątrz lokalu. W konsekwencji zdaniem skarżącej cechy reklamy nakłaniającej do wybrania określonej apteki nie posiada informacja dostępna dopiero po wejściu do lokalu zajmowanego przez aptekę. Zdaniem skarżącej nie każdy rodzaj zachęcania do nabywania leków w aptece jest reklamą apteki i jej działalności, gdyż za taką nie można uznać np. nazwy (logo), atrakcyjnej architektury wnętrza i wystroju, kultury obsługi, zaangażowania personelu w udzielenie informacji i odpowiadaniu na pytania pacjentów, czy korzystnych cen. Skarżąca podniosła przy tym, że działania polegające na zachęceniu do zakupów poprzez korzystne dla pacjenta ceny oferowanych produktów nie mogą być uznane za wchodzące w zakres prawnego pojęcia reklamy aptek, gdyż jako zwykła w warunkach swobody gospodarczej i uczciwej konkurencji zjawisko handlowe są przejawem strategii marketingowej, która nie jest pod względem definicyjnym tożsama z reklamą. Zdaniem skarżącej sam fakt uczestnictwa apteki w programach mających na celu skłonienie konsumentów do dalszych zakupów w aptece nie stanowi reklamy apteki i jej działalności, i powinien być postrzegany jako forma marketingu, który nie jest zabroniony. Strona podkreśliła, że zakaz takich działań pozostawałby w sprzeczności z istotą prowadzenia działalności zarobkowej opartej na swobodnym kształtowaniu warunków handlu i uczciwej konkurencji. Ponadto skarżąca zauważyła, że przedsiębiorcy apteczni zaopatrują się w hurtowniach farmaceutycznych na różnych warunkach, zależnych między innymi od wartości obrotów i muszą mieć możliwość zdyskontowania tych różnic poprzez dostosowanie swojej oferty do oczekiwań klienta. W ocenie strony nie mieści się w prawnym pojęciu reklamy aptek informowanie przez apteki lub podmioty działające na ich zlecenie o programach cenowych (rabatowych) tych osób, które stały się ich uczestnikami z jednoznacznie wyrażoną intencją regularnego otrzymywania takich informacji, gdyż informacje takie nie mają charakteru publicznego i stanowią jedynie realizację uprawnień konsumenckich. Skarżąca w uzasadnianiu skargi wskazała także, że działania w zakresie kart [...] koncentrują się wobec usługi podmiotu trzeciego, a rola apteki ogranicza się w tym przypadku do przyjęcia płatności za zakupione przez pacjenta leki na zasadach wynikających z umowy zawartej przez niego z [...] S.A. Ponadto, zdaniem skarżącej, technika dokonywania rozliczeń transakcji zakupu leków przy użyciu kart [...] oraz rola apteki w tym procesie nie prowadzą do obniżenia ceny leku, lecz do dokonania częściowej zapłaty za leki, przy czym zapłatę pozostałej części dokonuje ubezpieczyciel. Skarżąca zauważyła również, że programy lojalnościowe nie są działaniami o charakterze reklamowym, lecz promocyjnym i jako takie nie mają na celu pozyskanie nowego klienta a "nagradzanie" pozyskanych klientów za dokonane już zakupy. Prawo farmaceutyczne zawiera zaś zakaz reklamy aptek i ich działalności, a nie zakaz działań promocyjnych. Skarżąca wskazała także, że poza obrotem lekami refundowanymi działalność aptek jest prowadzona na warunkach rynkowych podlegających ochronie konstytucyjnej, a całkowity zakaz reklamy aptek prowadzących działalność wykraczającą poza obrót lekami budzi wątpliwości konstytucyjne w zakresie swobody działalności gospodarczej, swobody wypowiedzi czy proporcjonalności ograniczeń. Ponadto strona podniosła, że brak jest podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej w decyzji, na mocy której nakazane jest określone postępowanie przedsiębiorcy prowadzącego aptekę na podstawie art. 94a ust. 3 p.f., a decyzje o nałożeniu zakazu reklamy oraz kary pieniężnej powinny być decyzjami od siebie odrębnymi. Jednocześnie zdaniem skarżącej nałożenie kary pieniężnej wobec niewystąpienia zdarzenia określonego w art. 94a ust. 3 p.f. jest bezpodstawne i odbywa się w warunkach, w których decyzja o nałożeniu zakazu reklamy nie jest decyzją ostateczną. Strona wskazała także, że z uwagi na niemożliwość uznania prowadzonych przez aptekę działań promocyjnych za niedozwoloną reklamę niedopuszczalne jest nałożenie kary pieniężnej za te podejmowane działania. W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2015 r. (data złożenia w biurze podawczym WSA) I. O. cofnęła skargę w części dotyczącej uczestnictwa prowadzonej przez nią apteki w "Programie 60+", w konkursie "Zdrowopomarańczowo", akceptacji kart [...] i umieszczenia danych apteki na stronie internetowej [...], jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści , jakie uzyska posiadacz karty "[...]" czyli w odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze pod pkt 1 lit. a) i c), pkt 2 lit. a) i c), pkt 3 lit. a) i c) oraz pkt 4 i 5 w zakresie, w jakim odnosi się do wymienionych wyżej aktywności apteki. Skarżąca ponadto uzupełniła stanowisko zawarte w skardze kwestionujące decyzje w zakresie umieszczania danych na portalu [...] i [...]. Obecny na rozprawie w dniu 31 marca 2015 r. pełnomocnik organu podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednocześnie wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.". Przed przystąpieniem do rozpatrzenia skargi należało rozważyć wpływ częściowego cofnięcia skargi, to jest w zakresie stanowiska GIF odnoszącego się do uczestnictwa prowadzonej przez stronę apteki w "Programie 60+", w konkursie "Zdrowopomarańczowo", akceptacji kart [...] i umieszczenia danych apteki na stronie internetowej [...], jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści , jakie uzyska posiadacz karty "[...]" czyli w odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze pod pkt 1 lit. a) i c), pkt 2 lit. a) i c), pkt 3 lit. a) i c) oraz pkt 4 i 5 w zakresie, w jakim odnosi się do wymienionych wyżej aktywności apteki. Przepis art. 60 p.p.s.a. stanowi, że skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Odnosząc się do przedmiotu skargi sformułowanego w konsekwencji w pismach skarżącej z dnia [...] września 2014 r. (data nadania u operatora) i z dnia [...] marca 2015 r. oraz stosując rozumowanie argumentum a maiori ad minus za dopuszczalne należy uznać "cofnięcie" skargi w części. Zdaniem składu orzekającego "cofnięcie" skargi w części nie wiąże Sądu w rozumieniu art. 60 p.p.s.a. Pozostaje bowiem w postępowaniu przed Sądem skarga w pozostałym zakresie i w związku z tym brak jest podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.). Nie ma także podstaw do umorzenia postępowania w części na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.). Cofnięcie skargi w części może mieć, co najwyżej, wpływ na ocenę legalności zaskarżonego aktu dokonywaną przez Sąd (por. postanowienie NSA z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 106/11 i powołane w nim orzecznictwo NSA, opubl.orzeczenia.nsa.gov.pl, B. Dauter. Komentarz do art. 60 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka- Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. LEX 2013). Zatem uwzględniając dyspozycyjny charakter skargi, tj. konieczność złożenia odpowiedniego środka zaskarżenia w przypisanej temu formie procesowej, zależnej od woli skarżącego oraz podzielając powyższy pogląd o dopuszczalności częściowego cofnięcia skargi i w tym zakresie jego wiążącego dla Sądu charakteru, w konsekwencji należało przyjąć, że została zaskarżona decyzja GIF w zakresie określonym w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. W ocenie Sądu dopuszczalne było ograniczenie (sprecyzowanie) skargi. Nie stwierdzono bowiem nieważności decyzji, co skutkowałoby zastosowaniem art. 134 § 2 p.p.s.a. Zatem skarżąca ograniczyła zakres kontroli sądowej decyzji GIF do jej części zarzucającej naruszenie zakazu reklamy apteki polegającego na umieszczeniu danych apteki na portalu [...] działającym za pośrednictwem strony internetowej www.doz.pl, na której zamieszczone są treści reklamowe i zachęcające do zakupu w aptece, m.in. "Hit cenowy Pampers Premium 39,99 zł", "RABAT 20%", "Super cena, polecany", "darmowa dostawa w 24-73 h do jednej z aptek w całej Polsce!", "Super ceny dla każdego", "Wielkie polowanie na ceny! Tylko dziś! Dr Witt Immuno, Śpiesz się! Oferta ważna jeszcze 11 godz. 44 min. 49 sek. w cenie promocyjnej 3,62 zł, taniej o 35%, oszczędzasz 1,96 zł" i nakładającej karę pieniężną oraz nadającej rygor natychmiastowej wykonalności pkt 3 decyzji [...]WIF. Oceniając skargę w ograniczonym przez stronę zakresie, co pozostawało w zgodzie z art. 57 § 1 p.p.s.a., według którego skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności (pkt 1), jak i określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego (pkt 3), a także kierując się przy tym art. 134 § 1 p.p.s.a., mówiącym, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, jak i art. 135 p.p.s.a. stanowiącym, że sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia, Sąd uznał, że skarga I. O. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, organ II instancji prawidłowo dokonał analizy zebranego materiału dowodowego oraz wykładni przepisów, a następnie ich zastosowania dla ustalonego stanu faktycznego. Przepis art. 94a ust. 1 p.f. stanowi, że zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Nie stanowi reklamy informacja o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Przepis art. 94a p.f. został zmieniony z dniem 1 stycznia 2012 r. przez art. 60 pkt 7 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o refundacji leków, środków spożywczych specjalnego przeznaczenia żywieniowego oraz wyrobów medycznych (Dz. U. Nr 122, poz. 696). W poprzednim brzmieniu stanowił, że zabroniona jest reklama działalności aptek lub punktów aptecznych skierowana do publicznej wiadomości, która w sposób bezpośredni odnosi się do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Oznacza to, że zakaz ten został rozszerzony w kierunku jakiejkolwiek reklamy aptek, punktów aptecznych oraz - co istotne - ich działalności. W poprzednio wskazanym stanie prawnym, czyli przed datą 1 stycznia 2012 r. był niejako zawężony do spełnienia łącznie trzech przesłanek, gdy: działalność ta nosiła cechy reklamy, była skierowana do publicznej wiadomości oraz odnosiła się w sposób bezpośredni do produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na wykazach leków refundowanych, lub produktów leczniczych lub wyrobów medycznych o nazwie identycznej z nazwą produktów leczniczych lub wyrobów medycznych umieszczonych na tych wykazach. Zauważyć należy, że w aktualnym w sprawie stanie prawnym także nie zawarto definicji reklamy apteki i jej działalności, tak jak uczyniono w art. 52 ust. 1 pf - w zakresie reklamy produktu leczniczego. Posiłkując się definicjami reklamy zawartymi w publikacjach słownikowych (vide: Wielki Słownik Wyrazów Obcych pod red M. Bańki, wyd. PWN, Warszawa 2003) wskazać trzeba, że za reklamę uważa się każde działanie, mające na celu zachęcenie potencjalnych klientów do zakupu konkretnych towarów lub do skorzystania z określonych usług (por. wyroki NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 1667/13, z dnia 4 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 2267/13, powołany przez skarżącą wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 1003/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że w obecnej sytuacji prawnej reklamą apteki może być także każde działanie skierowane do publicznej wiadomości, zmierzające do zwiększenia sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych w niej oferowanych. Przy rozróżnieniu informacji od reklamy trzeba mieć zatem na względzie, że podstawowym wyznacznikiem przekazu reklamowego jest nie tylko mniej lub bardziej wyraźna zachęta do kupna towaru, ale i faktyczne intencje podmiotu dokonującego przekazu oraz odbiór przekazu przez jego adresatów. Wypowiedź jest reklamą, gdy nad warstwą informacyjną kryje się zachęta do nabycia towaru - taki cel przyświeca nadawcy wypowiedzi i tak odbiera ją przeciętny odbiorca, do którego została skierowana. Wszelkie promocje, w tym cenowe, są reklamą towaru i firmy, która ich dokonuje (por. wyrok SN z dnia 2 października 2007r., sygn. akt II CSK 289/07, opubl. Lex nr 307127, zaaprobowany przez wyżej powołane przykładowo wyroki NSA). Podobnie reklamę zdefiniowano w art. 2 dyrektywy 2006/114/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz. U. UE L z 2006 r. Nr 376, s. 21), w którym przyjęto, że reklama oznacza przedstawienie w jakiejkolwiek formie w ramach działalności handlowej, gospodarczej, rzemieślniczej lub wykonywania wolnych zawodów w celu wspierania zbytu towarów lub usług, w tym nieruchomości, praw i zobowiązań. Spod pojęcia reklamy apteki i ich działalności wyłączony jest tylko element, określony w zdaniu 2 art. 94a ust. 1 p.f. - kierowanie do publicznej wiadomości informacji o lokalizacji i godzinach pracy apteki lub punktu aptecznego. Ma tylko to być przekaz informacyjny, gdyż powiązany z działaniami stanowiącymi zachętę do kupna towaru mieści się już w zachowaniach zakazanych przez zdanie pierwsze art. 94a ust. 1 p.f. Sposób zredagowania art. 94a ust. 1 p.f. wskazuje, że pojęcie reklamy apteki należy pojmować szeroko, gdyż oprócz wyłączenia ze zdania drugiego nie zawiera katalogu działań, które byłyby ex lege wyłączone z zakresu tego pojęcia (por. wyrok NSA z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1336/13, Lex nr 1591994). Zdaniem Sądu reklama może przyjmować różne formy zachęty: ulotek, folderów czy gazetek temu służących, nie tylko wręczanych przez farmaceutów klientom apteki, ale także informacje o takim samym charakterze umieszczone w Internecie, jak też i inne formy, w szczególności: haseł, sloganów, spotów TV, ulotek, billboardów, folderów, czy też gazetek, czynności polegających na wręczaniu bonów rabatowych, umieszczenia obok nazwy apteki napisów "niskie ceny, wysokie rabaty", udzielania bonifikaty za zrealizowanie recepty (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 1336/13 czy wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1660/13, opubl. Lex nr 1368285 i przywołane w nich orzecznictwo oraz stanowiska doktryny). Na gruncie niniejszej sprawy i aktualnego stanu prawnego, przy zastosowaniu analogii do ustawowej definicji reklamy produktu leczniczego, określonej w art. 52 ust. 1 p.f., za reklamę działalności apteki skarżącej spółki można uznać działalność polegającą na informowaniu i zachęcaniu do zakupu produktów leczniczych lub wyrobów medycznych w danej aptece poprzez program kierowany do klientów, który dla jego uczestników przewiduje określone bonusy, upusty, rabaty przy nabyciu towarów, co ma na celu zwiększenie ich sprzedaży. Innymi słowy, reklamą działalności apteki będzie więc zamiar przyciągnięcia potencjalnych klientów do dokonania zakupu towarów sprzedawanych w aptece - niezależnie od form i metod jej prowadzenia oraz użytych do jej realizacji środków - jeśli jej celem jest zwiększenie sprzedaży produktów leczniczych lub wyrobów medycznych. Do koncepcji szerokiego zakresu pojęcia reklamy produktu leczniczego, analogicznie stosowanego w odniesieniu do reklamy apteki, przychylił się Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, analizując uregulowania dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz. Urz. WE L 311 z 28.11.2001, s. 67), dalej: dyrektywa 2001/83 zmienionej w szczególności (w zakresie reklamy) dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. (Dz. Urz. UE L 136 z 30.04.2004, s. 34) w wyroku z dnia 5 maja 2011 r., sygn. C-316/09 (opubl. www.eur-lex.europa.eu). Stwierdził w nim, że szerokie pojmowanie reklamy jest potwierdzone zasadniczym celem dyrektywy 2001/83, który leży w ochronie zdrowia publicznego. W ocenie TSUE podstawową charakterystyczną cechą reklamy jest cel przekazu. Stanowi on decydujące kryterium dla celów odróżnienia reklamy od zwykłej informacji. Zatem nawet przekazy zawierające jedynie obiektywne informacje mogą zostać uznane za reklamę, o ile przekaz jest ukierunkowany na zachęcanie do przepisywania, dostarczania, sprzedaży lub konsumpcji produktów leczniczych. Natomiast wskazanie czysto informacyjne bez zamiaru zachęcania nie jest objęte zakresem przepisów dyrektywy dotyczących reklamy produktów leczniczych. Kwestię, czy rozpowszechnianie informacji jest dokonane w celu reklamowym należy rozpoznać, dokonując konkretnego badania istotnych okoliczności danego przypadku, co należy do sądu krajowego (por. także glosa aprobująca powyższy wyrok M. Świerczyńskiego, opubl. LEX/el. 2011). Warto bowiem zauważyć, że pewne formy działalności promocyjnej mogą stanowić zarówno reklamę produktu leczniczego zgodnie z art. 52 p.f., jak i reklamę działalności apteki. Przenosząc powyższe rozważania, GIF prawidłowo przyjął, że umieszczenie danych apteki na portalu Dbam o Zdrowie (DOZ.PL) działającym za pośrednictwem strony internetowej www.doz.pl, na której zamieszczone są treści reklamowe i zachęcające do zakupu w aptece, m.in. "Hit cenowy Pampers Premium 39,99 zł", "RABAT 20%", "Super cena, polecany", "darmowa dostawa w 24-73 h do jednej z aptek w całej Polsce!", "Super ceny dla każdego", "Wielkie polowanie na ceny! Tylko dziś! Dr Witt Immuno, Śpiesz się! Oferta ważna jeszcze 11 godz. 44 min. 49 sek. w cenie promocyjnej 3,62 zł, taniej o 35%, oszczędzasz 1,96 zł" stanowi niedozwoloną reklamę apteki skarżącej. Na wskazanej stronie internetowej bowiem nie zostały umieszczone li tylko informacje o lokalizacji apteki i godzinach jej otwarcia. Równocześnie zawarto informacje o poszczególnych artykułach, również lekach sprzedawanych z rabatem, w cenach promocyjnych, itp. także sprzedawanych w aptece skarżącej, jak wynikało z zasad używania tychże stron internetowych. Sama skarżąca przyznawała, że pacjent chcący zapewnić sobie dostępność wybranych produktów z oferty (czyli i tych umieszczonych na omawianych stronach internetowych), po uprzednim założeniu konta i zalogowaniu, wybiera najpierw lekarstwa i zamawia je, a następnie wybiera aptekę (z katalogu aptek umieszczonych na Portalu), w której osobiście dokona zakupu (por. wyjaśnienia skarżącej w piśmie z dnia 30 marca 2015 r., k. – 44 akt sądowych). Sposób posługiwania się omawianymi stronami internetowymi wskazuje, że wybór apteki następuje dopiero po wyborze leku(ów) i innych produktów oferowanych w aptekach, w tym tych oferowanych na tych samych stronach po przedstawianych jako atrakcyjne cenach. Zakup i odbiór zamówionych produktów następuje już w konkretnej aptece. Zmiany wprowadzone przez art. 1 pkt 22 ustawy z dnia 19 grudnia 2014 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r., poz. 28), obowiązujące od dnia 8 lutego 2015 r. (według jej art. 8) nie mają zastosowania do omawianej sytuacji, gdyż weszły w życie po dacie stwierdzenia naruszeń i wydania decyzji ostatecznych. Ponadto innych jest zakres tych uregulowań, gdyż wprowadzone do art. 68 p.f. zmiany dotyczą wysyłkowej sprzedaży produktów leczniczych i tylko przez apteki ogólnodostępne i punkty apteczne, prowadzące wysyłkową sprzedaż produktów leczniczych, umieszczane w Krajowym Rejestrze Zezwoleń Na Prowadzenie Aptek Ogólnodostępnych, Punktów Aptecznych oraz Rejestrze Udzielonych Zgód na Prowadzenie Aptek Szpitalnych i Zakładowych. W żadnym razie art. 68 p.f. nie wprowadza wyjątków od zakazu reklamy aptek z art. 94a ust. 1 p.f. Co do zarzutu naruszenia art. 2, 20, 22, 68 Konstytucji RP, należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt P 31/13 (OTK-A 2014/2/16) wyjaśnił, że wielokrotnie już podkreślał w swoim orzecznictwie, że gwarantowana w art. 22 Konstytucji wolność działalności gospodarczej nie ma charakteru absolutnego, a zatem może podlegać ograniczeniom. Zgodnie z art. 22 Konstytucji ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. W orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego został wyrażony pogląd, że art. 22 Konstytucji reguluje wprost w sposób wyczerpujący i kompleksowy zarówno formalne, jak i materialne przesłanki ograniczenia wolności działalności gospodarczej. Naczelny Sąd Administracyjny analizując przepisy Prawa farmaceutycznego zakazujące reklamy aptek w kontekście powołanych uregulowań konstytucyjnych uznał, że są one przepisami, które ograniczają swobodę działalności gospodarczej, ale w dopuszczalnej przez Konstytucję formie i zakresie. W pojęciu ważnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 22 Konstytucji mieści się, niewątpliwie ochrona zdrowia ludzkiego. Ta zaś może doznać uszczerbku nie tylko wskutek braku dostatecznego dostępu do leków, ale również wtedy, gdy dostęp do leków jest zbyt łatwy, prowadzący w rezultacie do ich nadużywania. Do tego prowadzi również nadmiernie obecna i sugestywna reklama zarówno leków, jak i aptek – miejsc w których leki są oferowane do sprzedaży. Leki bowiem nie są zwykłym towarem rynkowym. Obrót lekami musi być i jest reglamentowany przez państwo. Prowadzący taką działalność nie mogą się cieszyć pełną wolnością gospodarczą. Wzorzec dotyczący działalności gospodarczej określony w art. 20 Konstytucji wymaga w tym przypadku korekty przewidzianej w art. 22 Konstytucji. Ustawodawca, ograniczając dopuszczalność reklamy leków i zakazując reklamy aptek ma na uwadze ochronę zdrowia ludzkiego, kieruje się więc ważnym interesem publicznym w rozumieniu art. 22 Konstytucji RP. W ramach prawidłowo funkcjonującego systemu ochrony zdrowia powinny bowiem funkcjonować mechanizmy, które pozwalają na zakup leków wtedy, kiedy są one rzeczywiście niezbędne, a nie wtedy, gdy pojawia się taka pokusa wywołana reklamą. Z tych powodów reklamy leków i aptek nie można uznać za działalność jednoznacznie nakierowaną na dobro pacjentów. Z powodów wyżej przedstawionych, omawiany zakaz nie narusza ani art. 2 (zasady przyzwoitej legislacji), ani art. 68 Konstytucji, który przyznaje każdemu prawo do ochrony zdrowia. Reklama aptek bowiem nie może być traktowana w Polsce jako element systemu ochrony zdrowia obywateli (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 1667/13), który skład orzekający w pełni akceptuje. Sąd nie podziela także stanowiska skarżącej, że doszło do naruszenia art. 129b usta. 1 p.f. wskutek równoczesnego nałożenia kary pieniężnej z orzeczeniem zaprzestania reklamy apteki w formie wskazanej w decyzji, jak i umorzeniem postępowania co do naruszeń zaprzestanych przed datą wydania kwestionowanych decyzji. Sama skarżąca wycofując w części skargę, także w odniesieniu do kary pieniężnej dotyczącej naruszeń objętych pismem z dnia [...] marca 2015 r. potwierdziła stanowisko organu, wcześniej kwestionowane w pkt 3 i 4 skargi. Ponadto według art. 129b ust. 1 p.f. karze pieniężnej w wysokości do 50.000 złotych podlega ten kto wbrew przepisom art. 94a prowadzi reklamę apteki, punktu aptecznego, placówki obrotu pozaaptecznego oraz ich działalności. Karę pieniężną, określoną w ust. 1, nakłada Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w drodze decyzji. Przy ustalaniu wysokości kary uwzględnia się w szczególności okres, stopień oraz okoliczności naruszenia przepisów ustawy, a także uprzednie naruszenie przepisów (ust. 2). Z uregulowań tych nie wynika zakaz równoczesnego rozstrzygania o nakazie określonym w art. 94 ust. 3 p.f. i o karze na podstawie art. 129b p.f. Mało, mając na uwadze treść art. 129b ust. 2 p.f. dotyczącą przesłanek ustalania wysokości kary, zasadnym wydaje się połączenie obu rozstrzygnięć w jednym akcie. Z kolei, co jednoczesnego umorzenia postępowania prowadzonego na podstawie art. 94a ust. 1 p.f. i nałożenia kary pieniężnej z art. 129b ust. 1 p.f. w judykaturze panuje jednolite stanowisko, dopuszczające taką możliwość (por. wyroki NSA z dnia 14 stycznia 2015r., sygn. akt II GSK 53/14 i II GSK 2406/13, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl). Brak jest podstaw do kwestionowania zastosowania przez organy art. 94a ust. 4 p.f. stanowiącego, że decyzji nakazującej zaprzestanie prowadzenia zabronionej reklamy nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, skoro przepis ten także nakłada obowiązek wydania takiego rozstrzygnięcia w sytuacji w nim określonej. Ponadto skarżąca, wycofując częściowo skargę, przyznała, że prawidłowe było rozstrzygnięcie nakazujące zaprzestania akceptowania kart [...] oraz umieszczania danych apteki na stronie internetowej [...], jako jednej z aptek akceptujących karty [...] obok informacji o szeregu korzyści, jakie uzyska posiadacz karty "[...]". Sąd nie dopatrzył się także w czynnościach organu naruszenia przepisów postępowania, uznając, że zostały prawidłowo zebrane i ocenione dowody, a decyzja spełnia wymogi z art. 107 k.p.a. Z powyższych względów skargę jako niezasadną na mocy art. 151 p.p.s.a. należało oddalić.