I SA/Wr 171/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Ewelina Bedyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi: D. S.-G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] grudnia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. 1.1.W wyniku przeprowadzonej kontroli działalności gospodarczej D. S. – G. (dalej : strona, podatnik, skarżący) w zakresie rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2009 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony podczas kontroli podatkowej oraz w postępowaniu podatkowym stwierdził nieprawidłowości w rozliczeniu podatku od towarów i usług w tym okresie. W toku kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie podatku od towarów i usług (jak również w prowadzonym równolegle postępowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.), stronę reprezentował przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w W. profesjonalny pełnomocnik A. A. - doradca podatkowy. Natomiast w toku prowadzonego postępowania podatkowego przed organem I instancji w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. Skarżący działał samodzielnie. Skarżący w postępowaniu podatkowym nie odbierał żadnej korespondencji kierowanej na adres zamieszkania. Nie przedkładał żadnych dokumentów. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami ustalonymi podczas kontroli podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z [...] 2014 r. nr [...] określił rozliczenie w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego 2009 r. do grudnia 2009 r. Powodem wydania ww. decyzji były stwierdzone przez organ podatkowy I instancji nieprawidłowości związane z prowadzeniem działalności handlowej, głównie artykułami pochodzenia chińskiego w lokalach na terytorium P.. Organ podatkowy I instancji stwierdził, iż podatnik w poszczególnych okresach 2009 r. dokonywał sprzedaży nieudokumentowanej towarów handlowych w punktach sprzedaży w: - W. przy ul. B. [...], ul. M.- dwa oddzielne punkty, ul. G. i ul. C., - O. przy ul. M. S. –C., - O. przy ul. N., - T. przy ul. C., - D. w namiocie, nie wykazując uzyskanych obrotów w ewidencji sprzedaży oraz podatkowej księdze przychodów i rozchodów oraz nie gromadząc i nie przechowując żadnych dokumentów potwierdzających te zdarzenia, jak również nie składając deklaracji VAT-7 za wskazane wyżej okresy rozliczeniowe. Ww. decyzja został doręczona w trybie art.150 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z 2012 r. poz.749 ze zm., dalej "O.p.") w dniu 14.07.2014 r.. 1.2. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem organu I instancji, pismem z 07.10.2014 r. podatnik reprezentowany przez doradcę podatkowego A. A. od ww. decyzji wniósł bezpośrednio do Dyrektora Izby Skarbowej we W. odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji. Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej we W. w trybie przepisu art. 170 w związku z art. 227 O.p. przekazał w dniu 13.10.2014 r. ww. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] 2014 r. nr [...] w sprawie podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2009 r. celem ustosunkowania się przez organ podatkowy I instancji do przedstawionych zarzutów, a także przekazanie akt sprawy. Jednocześnie poinformował organ podatkowy I instancji, iż łącznie z ww. odwołaniem wnoszący wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] 2014 r. nr [...]. 1.3. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący stwierdził, iż nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu podatkowym za poszczególne okresy 2009 r. Strona skarżąca uzasadniając swój wniosek o przywrócenie terminu wskazała, iż postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego, jak również decyzja wymiarowa, zostały doręczone w trybie zastępczym. Skarżący podniósł, iż w okresie po zakończeniu kontroli podatkowej nie zmienił adresu zamieszkania, jednakże przebywał poza tym miejscem zamieszkania w okresach: - od 15.06.2014 r. do 18.07.2014 r. z uwagi na urlop wypoczynkowy, - od 01.09.2014 r. do 30.09.2014 r. z uwagi na urlop bezpłatny. Dodatkowo wskazał, iż w postępowaniu kontrolnym w zakresie podatku od towarów i usług (jak również w prowadzonym równolegle postępowaniu w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.), był zastępowany przez ustanowionego pełnomocnika, który nie miał wiedzy na temat prowadzonego przez organ podatkowy postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. W ocenie skarżącego, na skutek podjętych czynności egzekucyjnych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] 2014 r. powziął informacje o ciążącym na nim zobowiązaniu w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. W dniu 30.09.2014 r. skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o wydanie kserokopii decyzji. Przedmiotową decyzję wydano pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 06.10.2014 r. 2.1. Dyrektor Izby Skarbowej we W. dokonując oceny przedmiotowego wniosku biorąc pod uwagę argumenty podniesione przez skarżącego oraz stan faktyczny sprawy stwierdził, iż wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z [...] 2014 r. nr [...] Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. został złożony po terminie określonym w art.162§2 O.p., który przypadał w dniu 02.10.2014 r. Wskazał, że strona sama wskazała, że powzięła wiadomość o wydanej decyzji w dniu 25.09.2014 r. z otrzymanego w tym dniu pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. Z ostrożności procesowej organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zarówno w złożonym w dniu 07.10.2014 r. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. jak również w skardze, Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy. Wobec powyższego w dniu 04.12.2014 r., postanowieniem nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. 3.1. Od ww. postanowienia podatnik wniósł skargę. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił, iż zostało wydane z naruszeniem prawa procesowego, przekroczeniem swobody uznania administracyjnego przy jednolitym braku wyjaśnienia wszystkich okoliczności mających istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż w dniu 7 października 2014 r. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej we W. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...]2014 r. nr [...] doręczonej 07.10.2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Skarżący wywodzi, iż na skutek podjętych czynności egzekucyjnych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. powziął w dniu 25.09.2014 r. informację o ciążącym na nim zobowiązaniu w podatku od towarów i usług za 2009 r. W dniu 30.09.2014 r. Skarżący reprezentowany przez pełnomocnika wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. o wydanie kserokopii decyzji w oparciu o którą prawdopodobnie wydano przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. upomnienie o numerze UP [...]. Kserokopię przedmiotowej decyzji wydano pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 06.10.2014 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wraz z odwołaniem skarżący wniósł 07.10.2014 r. po uzyskaniu w dniu 06.10.2014 r. od Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. kserokopii decyzji określającej zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od lutego do grudnia 2009 roku. W przedmiotowej sprawie 7 dniowy termin do wniesienie odwołania wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia należało liczyć w ocenie skarżącego od terminu otrzymania kserokopii decyzji. W skardze podniesiono również, iż skarżący nie miał wiedzy o toczącym się postępowaniu w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 r. Zarówno postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego jak również decyzja wymiarowa zostały doręczone w trybie zastępczym. Natomiast zgodnie z przytoczonym w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia art. 148 i 149 O.p. pisma doręcza się stronie w ich miejscu zamieszkania lub miejscu pracy, a także innym osobom wymienionym w art. 149 O.p. W przedmiotowej sprawie mimo niemożności doręczenia korespondencji począwszy od wszczęcia postępowania podatkowego do jego zakończenia na adres zamieszkania Skarżącego organ podatkowy nie wykorzystał innych możliwości doręczenia korespondencji określonych w obowiązujących przepisach. Tym samym fikcja doręczenia określona w art. 150 O.p. nie może być zastosowana w przedmiotowej sprawie. Zdaniem strony zarzut organu podatkowego w zakresie niesformułowania we wniosku argumentów na brak winy skarżącego odnośnie uchybienia terminu należy uznać za chybiony. Skoro skarżący nie miał wiedzy na temat wszczęcia postępowania podatkowego. Natomiast uzyskanie wiedzy na temat ewentualnych zaległości podatkowych, które następnie zostały potwierdzone poprzez uzyskanie kserokopii decyzji wymiarowych spowodowały niezwłoczne wystąpienie skarżącego w celu uruchomienia procedury odwoławczej. Fizyczny brak decyzji uniemożliwiał Skarżącemu wniesienie odwołania od niej. Skarżący nadmienia, że w okresie po zakończeniu kontroli podatkowej nie zmienił adresu zamieszkania. W okresie od 15.06.2014 r. do 18.07.2014 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym i w okresie od 01.09.2014 r. do 30.09.2014 r. na urlopie bezpłatnym poza miejscem zamieszkania. 3.2. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje : 4.1. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego, Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, iż regulacje normujące zasady doręczania korespondencji w postępowaniu podatkowym wskazują, iż korespondencję osobom fizycznym doręcza się w ich mieszkaniu lub miejscu pracy - zgodnie z art. 148 O.p. W razie niemożności doręczenia pisma w powyższy sposób, a także w innych uzasadnionych przypadkach pisma doręcza się w każdym innym miejscu, gdzie się adresata zastanie. Natomiast według art. 149 wskazanej ustawy w przypadku nieobecności adresata w mieszkaniu pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. Zawiadomienie o doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy domu umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub na drzwiach mieszkania adresata lub w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. Jednocześnie w razie niemożności doręczenia pisma w żaden z powyższych sposobów spośród wskazanych w art. 148 § 1 lub art. 149 ( vide art. 150 § 1 O.p. ): 1) poczta przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez pocztę; 2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę. Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni. W myśl art. 150 §2 O.p. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. 4.2. W przedmiotowej sprawie Skarżący wskazał, iż po zakończeniu kontroli podatkowej nie zmienił adresu zamieszkania, tj. ul. D. [...] [...] W.. Wskazany adres ważny jest od 01.01.2013 r. W świetle przedstawionego stanu prawnego oraz faktycznego, w ocenie Sądu wszelka korespondencja kierowana przez organ podatkowy I instancji do Skarżącego była prawidłowo adresowana i w trybie art. 150 O.p. skutecznie doręczana. Tym samym decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] 2014 r. nr [...] określająca rozliczenie w zakresie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do grudnia 2009 r. została prawidłowo doręczona stronie w trybie art. 150 § 2 O.p., tj. w dniu 14.07.2014 r. Podkreślić także należy, że organ podatkowy nie ma obowiązku doręczania pism w sposób określony w art.148§2 lub §3 O.p. jeżeli zastosował regulację art.148§1 w związku z art.150. Zatem zarzut skarżącego, iż fikcja doręczenia określona w art. 150 O.p. nie może być zastosowana w przedmiotowej sprawie należy uznać za chybiony. 4.3. Rozważenia w dalszej kolejności wymaga, czy strona skarżąca uchybiła 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania (art.162§2 o.p.). Termin do wniesienia odwołania, określony przepisem art. 223 § 1 i 2 pkt 1 O.p. jest terminem procesowym albowiem określa on termin do dokonania czynności procesowej - wniesienia odwołania. Gdy czynność procesowa nie została przez stronę dokonana w terminie, wówczas zachodzi uchybienie terminu w postępowaniu podatkowym, co powoduje jej bezskuteczność prawną. Przepisy przewidują jednak instytucję procesową, której celem jest ochrona strony przed negatywnymi skutkami uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, tzw. instytucję przywrócenia terminu. Reguluje ją przepis art. 162 § 1 O.p. stanowiąc, że w razie uchybienia terminu należy go przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin. Analizując zaskarżone postanowienie przez pryzmat powołanych wyżej przepisów prawa, stwierdzić należy, że organ ten dokonał właściwych ustaleń faktycznych w sprawie i prawidłowo przeprowadził subsumpcję ustalonych okoliczności faktycznych do przepisów obowiązującego prawa. 4.4. O tym, że skarżący miał świadomość toczącego się postępowania oraz wydania decyzji w zakresie podatku od towarów i usług świadczą poniżej przedstawione okoliczności (ujęte chronologicznie) : I/ W dniu 20.01.2014r. pełnomocnika strony potwierdził otrzymanie protokołu kontroli podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za okres 1.01.-31.01.2009 r. zawierającego stwierdzenia o licznych nieprawidłowościach w zakresie ewidencjonowania sprzedaży. II/ W dniu 12.03.2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postepowanie podatkowe w podatku od towarów i usług za ww. okres, doręczone w trybie zastępczym – art.150 O.p.). III/ W dniach 17.03.2014 r. oraz 15.05.2014 r. ten sam organ prowadząc równolegle postępowanie podatkowe w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. wydał postanowienia o ustaleniu nowego terminu załatwienia sprawy (doręczone pełnomocnikowi doradcy podatkowemu A. A. odpowiednio w dniu 18.03.2014 r. oraz 19.05.2014. r). W uzasadnieniu ww. postanowienia z [...] 2014 r. organ jako przyczynę wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy wskazał "konieczność zakończenia postępowania podatkowego w zakresie rozliczeń z budżetem podatku od towarów i usług za 2009 r. wszczętego z urzędu postanowieniem z dnia [...] 2014 r. znak [...]" (podkr. Sądu). IV/ W dniu 14.07.2014 r. doręczono w trybie art.150 O.p. decyzję w zakresie podatku od towarów i usług z poszczególne miesiące 2009 r. Decyzja z dnia [...] 2014 r. nr [...]. V/ W dniu 25.09.2014 r. J. W. (pracodawca skarżącego) odebrał korespondencję w sprawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. VI/ Strona powołując się na ww. pismo (pkt 5) występuję do organu o wydanie kopii decyzji w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 r. Kopie otrzymuje w dniu 6.10.2014 r. VII/ W dniu 7.10.2014 r. składa wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji w zakresie podatku od towarów i usług (pkt 4). Skarżący oświadczył jednocześnie, że w dniu 25.09.2014 r. powziął informację o ciążącym na nim zobowiązaniu w podatku od towarów i usług za 2009 r. (podkr. Sądu). 4.5. Rozważenia zatem wymaga czy w realiach przedmiotowej sprawy doszło do uchybienia terminowi określonemu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Zgodnie z art.162§2 O.p. podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. W uzasadnieniu wniosku z dnia 7.10.2014 r. skarżący wskazał cyt. "Na skutek podjętych czynności egzekucyjnych przez Urząd Skarbowy w W. Strona w dniu 25.09.2014 r. powzięła informacje o ciążącym na niej zobowiązaniu w podatku od towarów i usług za 2009 r." Z materiału dowodowego zebranego przez Dyrektora Izby Skarbowej sprawy wynika, iż w dniu 25.09.2014 r. J. W. pracodawca strony odebrał korespondencję w sprawie zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wynagrodzenie u dłużnika zajętej wierzytelności będącego pracodawcą. Mając powyższe na uwadze zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że skarżący wiadomość o wydaniu decyzji z [...] 2014 r. nr [...] przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. powziął w dniu 25.09.2014 r., (co wielokrotnie Skarżący podkreśla we wniosku o przywrócenie terminu i przedmiotowej skardze) tym samym 7 dniowy termin do wniesienia podania o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania liczony od ustania przyczyny uchybienia terminowi, o którym mowa w cytowanym powyżej art. 162 § 2 ustawy O.p. upłynął 02.10.2014 r. (czwartek). 4.6. Odnosząc się natomiast końcowo do kwestii braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania (art.162§1 O.p.) również zdaniem Sądu skarżący nie uprawdopodobnił tej okoliczności. Jak wynika z orzecznictwa sądów administracyjnych, o braku winy w niedopełnieniu czynności w terminie można mówić wyłącznie wtedy, gdy wywiązanie się z takiego obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przyczyna uchybienia terminu musi zatem być niezależna od strony (a przy tym istnieć przez cały okres uchybienia terminu). Zatem o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: CBOSA). Jednocześnie przyjmuje się, że od strony postępowania można oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw, a jakiekolwiek niedbalstwo strony dyskwalifikuje możliwość przywrócenia terminu. Przepis art. 162 § 1 O.p. nie uzależnia bowiem uprawnienia do przywrócenia terminu od stopnia zawinienia. Oznacza to, że każdy, nawet najlżejszy stopień zawinienia w uchybieniu terminu wyłącza możliwość zastosowania tej instytucji. Uniknięcie negatywnych skutków dokonania czynności postępowania po upływie ustawowego terminu zakreślonego do jej wykonania wymaga więc uprawdopodobnienia nie tylko braku winy umyślnej (przy rozumieniu umyślności jako zamierzonego działania sprzecznego z regułą lub regułami postępowania bądź na powstrzymaniu się od działania mimo obowiązku czynnego zachowania), ale także lżejszej jej postaci - niedbalstwa (rozumianego jako niedołożenie należytej staranności, jakiej można wymagać od każdej osoby dbającej o swoje interesy). Ponadto przy ocenie winy strony lub jej braku w niedochowaniu terminu do dokonania czynności procesowej należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub niepodjęciu przez stronę działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, Lex nr 50679 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OZ 354/08, CBOSA). W ocenie Sądu powoływana przez skarżącego okoliczność dotycząca braku wiedzy o prowadzonym wobec niego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług za 2009 r. nie jest też okolicznością nagłą, nieprzewidywalną i niezależną od woli strony. Oznacza to, że nie mogła stanowić podstawy do przywrócenia terminu na postawie art. 162 § 1 O.p. Nie jest przez organ kwestionowane, że wszystkie pisma kierowane do skarżącego, w tym również postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego były doręczane stronie w trybie art. 150 O.p. 4.7. Mając na uwadze powyższe należy po pierwsze wskazać, że powoływana przez skarżącego okoliczność dotycząca braku wiedzy o prowadzonym wobec niego postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy (por. pkt 4.4 pdpkt III). Mimo, że skarżący posiadał wiedzę o toczącym się postępowaniu konsekwentnie nie odbierał korespondencji kierowanej przez organ pierwszej. W przedmiotowej sprawie skarżący wskazał, iż po zakończeniu kontroli podatkowej nie zmienił adresu zamieszkania, tj. ul. D. [...] [...] W.. Wskazany adres ważny jest od 01.01.2013 r. Nie jest przez organ kwestionowane, że wszystkie pisma kierowane do skarżącego w trakcie postępowania podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, w tym również postanowienie o wszczęciu postępowania oraz decyzja wymiarowa były doręczane stronie w trybie art. 150 O.p. W tej sytuacji organ prawidłowo uznał, że powołane przez stronę okoliczności nie stanowią przyczyny uzasadniającej brak winy w uchybieniu terminu, o którym mowa w art. 162 § 1 O.p. (por. wyrok NSA z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, CBOSA). Dla oceny braku zawinienia nie ma przy tym znaczenia, że skarżący od 15.06.2014 r. do 18.07.2014 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym, w a w okresie od 01.09.2014 r. do 30.09.2014 r. na urlopie bezpłatnym bowiem skarżący mógł złożyć odwołanie od przedmiotowej decyzji już w dniach 19.07.2014r.- 28.07.2014 r., tj. w ustawowym terminie. W tym okresie skarżący nie zaprzecza, że przebywał pod adresem przy ul. D. [...], [...] W., a mimo to żadnej korespondencji kierowanej przez organ podatkowy nie odbierał. Ponadto zwrócić należy uwagę, że fakt, iż skarżący posiadając wiedzę o toczącym się postępowaniu w przedmiocie podatku od towarów i usług konsekwentnie nie odbierał korespondencji kierowanej przez organ pierwszej instancji świadczy o braku staranności w dbałości o własne interesy. A w konsekwencji przyjęte przez stronę uzasadnienie wniosku o przywrócenie terminu w sposób oczywisty nie usprawiedliwia uchybienia terminu. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności należy zdaniem Sądu uznać, iż skarżący nie wykazał w niniejszej sprawie, że wniesienie odwołania było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że skarżący nie mógł tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku, a przy tym powstała ona w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Kryterium braku winy wiąże się bowiem - jak już wskazano powyżej - z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przy czym to na osobie zainteresowanej ciąży obowiązek uprawdopodobnienia stosowną argumentacją swojej staranności Z tych przyczyn Sąd uznał, że zasadnie organ drugiej instancji odmówił stronie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, bowiem przytoczona przez nią argumentacja nie wskazuje na istnienie niezawinionej przyczyny uchybienia terminu. Okoliczności faktyczne sprawy nie wskazują na to, że strona skarżąca użyła możliwie największego wysiłku umożliwiającego zachowanie terminu do wniesienia odwołania. 4.8. Podsumowując stwierdzić należy, że skarżący nie tylko złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] 2014 r. Nr [...] z uchybieniem terminu określonego w art.162§2 O.p., ale także, nawet gdyby przyjąć założenie przeciwne, nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminowi (art.161§1 O.p.). 5. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art.151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.