I SA/Po 393/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Zygmont po rozpoznaniu w dniu 07 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi: [...] na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2014 r., Nr [...] w przedmiocie uznania w części zarzutu nieistnienia obowiązku i umarzającej postępowanie w tej części oraz uznającej w pozostałej części zarzut za bezzasadny postanawia: odrzucić skargę. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r., nr [...] uchylił zaskarżone przez [...] postanowienie z dnia [...] września 2014 r., Dyrektora [...] nr [...]. Na postanowienie to skargę wniósł organ orzekający w l instancji , wnosząc o uchylenie postanowienia w całości . Dyrektor Izby Skarbowej w [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, jako niedopuszczalnej, ponieważ została wniesiona przez nieuprawniony podmiot. Organowi egzekucyjnemu nie przysługuje legitymacja do składania tego środka zaskarżenia, bowiem stroną w przedmiotowym postępowaniu jest zobowiązany. Skarżący pismem procesowym z dnia [...] lutego 2015 r. cofnął skargę (k. [...] akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast stosownie do art. 50 ww. ustawy, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Przepisy te nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ I instancji. Dyrektor [...] wydając postanowienie w I instancji nie działał jako podmiot, którego własnego interesu prawnego dotyczy sprawa, ale jako organ administracji realizujący przyznane mu kompetencje do rozstrzygania indywidualnych spraw. Nie mieści się on więc w pojęciu podmiotu, który ma interes prawny w rozumieniu wyżej powołanego przepisu i nie może w związku z tym żądać skontrolowania postanowienia drugiej instancji. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości postanowienie jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnego dla siebie postanowienia. W piśmie z dnia [...] lutego 2015 r. strona skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania, jednak złożone oświadczenie nie mogło wywołać zamierzonych skutków procesowych. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają bowiem pierwszeństwo przed okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania. Wobec tego cofnięcie niedopuszczalnej skargi nie mogło odnieść skutku (por. postanowienie NSA z dnia 16 stycznia 2014 r. sygn. II OSK 3150/13 oraz z dnia 3 stycznia 2008 r. sygn. I OSK 1829/07; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 3 sierpnia 2012 r. II SA/Rz 687/12 ( dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl.). Mając powyższe na uwadze sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 16 § 2 i art. 58 § 3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.