II SA/Wa 2103/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska Ewa Pisula-Dąbrowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi Z. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. W. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], którym to rozkazem stwierdzono nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie ustalenia Z. W. prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] grudnia 2001 r. W motywach uzasadnienia podał, że Komendant [,,,] Policji [...] w rozkazie personalnym z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...], dokonując ustalenia wysokości uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] grudnia 2001 r. na poziomie 7%, decyzję tę wydał z rażącym naruszeniem prawa tj. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Organ wskazał, że Komendant [...] Policji [...], nieprawidłowo na podstawie art. 6f, art. 101 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. zaliczył policjantowi okres od dnia [...] grudnia 1995 r. do dnia [...] marca 1996 r., tj. korzystania z urlopu bezpłatnego w czasie stosunku pracy w Kopalni i Zakładzie Wzbogacania [...] [...], do wysługi lat, od której zależy wzrost uposażenia zasadniczego. Wyjaśnił, że zgodnie z § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się okresy służby w Policji (pkt 1); okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej (pkt 2); okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 z 1995 r. ze zm.); zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku (pkt 4); inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego (pkt 5). Do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (§ 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r.). Stwierdzając nieważność rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. organ nadzorczy uznał, że z naruszeniem przepisów prawa zaliczono Z. W. do wysługi lat okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym. Nie ustalono bowiem, czy matka policjanta była rolnikiem. Nie zweryfikowano powierzchni gospodarstwa rolnego, nie wyjaśniono, czy uprawa obszaru będącego własnością matki policjanta wymagała dodatkowych osób, w tym Z. W.. Nadto nie ustalono, czy i jakie czynności w gospodarstwie rolnym wykonywała strona. Uzasadniając konieczność stwierdzenia nieważności organ wskazał, że stosownie do treści art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, zmiana upoważnienia winna nastąpić na dzień złożenia przez policjanta dokumentów uzasadniających nabycie prawa do zwiększonego uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a nie na dzień przyjęcia do służby. W konkluzji organ stwierdził, iż przy wydawaniu rozkazu personalnego nr [...] z dnia[...] grudnia 2004 r. przez Komendanta [...] Policji [...] doszło do rażącego naruszenia: 1. art. 8, art. 9, art. i 11 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a., poprzez zaniechanie przez organ zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego; 2. art. 75 K.p.a., poprzez niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy; 3. art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 4. art. 80 K.p.a. w związku z art. 7 K.p.a., polegającego na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych; 5. art. 81 K.p.a., poprzez niezastosowanie podstawowych zasad dotyczących postępowania dowodowego, tj. oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie mogą zostać uznane za udowodnione; 6. art. 107 K.p.a., poprzez brak wskazania w decyzji motywów rozstrzygnięcia, tj. uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ I instancji nie wskazał dlaczego pewne fakty uznał za udowodnione, nie skonkretyzował dowodów na których się oparł oraz nie wyjaśnił przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie przedstawił argumentów przemawiających za przyjęciem interpretacji przepisów, będących podstawą do wydania niniejszej decyzji za prawidłową. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi Z. W. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanego przez nią w mocy rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji i zwrot kosztów postępowania skarżący zarzucił: 1. Naruszenie norm prawa materialnego, tj. art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu pracy w gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, a w szczególności przypadających po dniu [...] grudnia 1982 r. okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, poprzez ich nie zastosowanie do sytuacji strony; 2. Rażące naruszenie norm prawa procesowego, a mianowicie art. 7, art. 9, art. 75, art. 77, art. 80 i art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., poprzez dowolną i bezzasadnie odmienną od dotychczasowej ocenę materiału dowodowego, nie informowanie strony działającej bez pełnomocnika o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na wynik postępowania, wprowadzenie hierarchii dowodów i podważanie, ustalonego wcześniej stanu faktycznego na podstawie domysłów, a nie dowodów, uznanie że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. został wydany w wyniku rażącego naruszenia przez ten organ prawa i obciążenie wszystkimi tego skutkami strony postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową ocenę, iż przy ustalaniu prawa do wzrostu uposażenia z tytułu zaliczenia okresu pracy w charakterze domownika w indywidualnym gospodarstwie rolnym doszło do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga Z. W. zasługuje na uwzględnienie. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych i ma na celu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji dotkniętych najcięższymi wadami. Wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej możliwe jest tylko w ściśle określonych przez ten kodeks lub ustawy szczególnych przypadkach. Stosownie do art. 156 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Zatem organ administracyjny w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej wszczyna postępowanie w nowej sprawie, w której nie orzeka, co do istoty sprawy, rozstrzygniętej w wadliwej decyzji, lecz orzeka jako organ kasacyjny. Organ orzeka więc wyłącznie, co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, nie jest zaś władny rozstrzygać o innych kwestiach, dotyczących istoty sprawy, a przedmiotem postępowania jest ustalenie, czy decyzja administracyjna, poddana kontroli w trybie nadzorczym, jest dotknięta jedną z wymienionych powyżej wad oraz czy nie występują przesłanki negatywne, wymienione w art. 156 § 2 K.p.a., zgodnie z którym nic stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także, gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 K.p.a., organ orzekający w tym zakresie jest obowiązany ustalić zarówno stan faktyczny, jak i stan prawny na dzień wydania decyzji, w stosunku do której toczy się postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji. Stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. wymaga wykazania, że decyzja ostateczna wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji, czego skutkiem jest naruszenie norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi zatem w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz wyrażona w niej treść załatwienia sprawy stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. W ocenie Sądu, rozkaz personalny Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie ustalenia procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, w części dotyczącej okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym (1 rok, 4 miesiące i 1 dzień) nie jest obarczony wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a zatem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja II instancji, naruszają przepis prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r. Nr 987, poz. 1687 ze zm.), wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby. Do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, stosownie do § 4 ust. 1 cytowanego rozporządzenia, zalicza się: 1) okresy służby w Policji; 2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214, z 1995 r. Nr 4, poz. 17, z 1997 r. Nr 28, poz. 153, z 1998 r. Nr 162, poz. 1118, z 1999 r. Nr 106, poz. 1215, z 2000 r. Nr 122, poz. 1313 oraz z 2001 r. Nr 27, poz. 298 i Nr 81, poz. 877), zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego. Za inne okresy, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie i na podstawie których podlegają one wliczeniu do okresu pracy lub służby, uważa się art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy z dnia 20 lipca 1990 r. (Dz. U. Nr 54, poz. 310 ze zm.), w myśl którego ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy tej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy, a jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamiają o tej okoliczności na piśmie (ust. 2), zaś w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3). Pojęcie "domownik" nie zostało zdefiniowane we wskazanej już wyżej ustawie o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy. Nic oznacza to jednak, że pojęcie owo jest abstrakcyjne, bowiem jego treści należy doszukiwać się, z uwagi na wnioskowany przez skarżącego okres od [...] października 1987 r. do [...] lipca 1991 r., w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, gdzie według jego treści przez określenie "domownicy" rozumie się członków rodziny rolnika i inne osoby pracujące w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostają we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyły 16 lat, nie podlegają obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowi ich główne źródło utrzymania. Skoro od dnia 1 stycznia 1991 r. zaczęła obowiązywać ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników, to w myśl art. 6 pkt 2 ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o "domowniku", rozumie się osobę bliską rolnikowi, która ukończyła 16 lat, pozostaje z rolnikiem we wspólnym gospodarstwie domowym lub zamieszkuje na terenie jego gospodarstwa rolnego albo w bliskim sąsiedztwie i stale pracuje w tym gospodarstwie rolnym i nie jest związana z rolnikiem stosunkiem pracy. Zatem w obu przytoczonych definicjach ustawodawca nie zamieścił warunku podlegania ubezpieczeniu społecznemu i opłacania składek na to ubezpieczenie, a ocena owa jest zbieżna z ustalonym już orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (por.: np. wyrok z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt I OSK 650/10). W ocenie Sądu, brak było podstaw do stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w przedmiocie ustalenia skarżącemu prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w wymiarze 1 rok, 4 miesiące i 1 dzień. Organ dla oceny prawidłowości rozkazu z dnia [...] grudnia 2004 r. zastosował zasady właściwe i stosowne do kontroli decyzji administracyjnej w trybie tzw. "zwykłym". Uszło uwadze organu, że tryb nadzwyczajny – stwierdzenia nieważności – przewiduje inne reguły postępowania. Podnoszone przez organ wady postępowania, dotyczące ustalenia stanu faktycznego, oceny dowodów w tym zeznań świadków, mogą być weryfikowane w drodze instancji odwoławczej, a nie w trybie nieważnościowym. Kwestionując dowody zebrane przez Komendanta [...] Policji [...], na których organ oparł rozkaz personalny z dnia [...] grudnia 2004 r. o ustaleniu prawa do wzrostu uposażenia, organ nadzorczy prezentując własną ocenę nie wskazuje na żadne dowody, które zaprzeczałyby, iż skarżący pracował w indywidualnym gospodarstwie rodziców. Wątpliwości organu nadzorczego nie mieszczą się w kategorii rażącego naruszenia prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. Ocena organu nadzorczego wywodząca się z odmiennej oceny stanu faktycznego nie może stanowić podstawy stwierdzenia nieważności. Podkreślenia wymaga, że rażące naruszenie prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kp.a., będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji, stanowi kwalifikowaną postać naruszenia prawa i nie może być interpretowane w sposób rozszerzający. Cechą rażącego naruszenia prawa jest bowiem to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą, a charakter naruszenia prawa powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego Państwa i powinna ulec wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Nie chodzi tu bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r. o sygn. akt V SA 2998/99, publ. LEX nr 51249). W sposób rażący, może być naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy, taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa (vide: wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07). W ocenie Sądu, nieuzasadniona jest ocena organu nadzorczego, że ustalając w rozkazie personalnym procentową wysokość wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat rażąco naruszony został przepisy art. 106 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów i dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r., które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 102 ustawy o Policji, w § 5 ust. 2 wyraźnie stanowi, że wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba, że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 3 tego paragrafu stanowi zaś, że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat określa się natomiast w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (§ 5 ust. 4). Za trafną Sąd uznał ocenę organu nadzorczego, iż zaliczenie skarżącemu do wysługi lat okresu korzystania z urlopu bezpłatnego w okresie od [...] grudnia 1995 r. do [...] marca 1996 r. nastąpiło z rażącym naruszeniem § 4 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego. Stosownie do tego przepisu do wysługi lat nie zalicza się okresów służby i pracy, za które nie przysługiwało uposażenie zasadnicze, wynagrodzenie lub zasiłek na podstawie przepisów o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby, macierzyństwa. Cytowany przepis nie pozostawia wątpliwości, że okres urlopu bezpłatnego nie podlegał zaliczeniu do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia policjantów, gdyż stanowił okres za który nie przysługiwało wynagrodzenie. Nie podlega on również zaliczaniu w aktualnym stanie prawnym. W sytuacji gdy [...] Z. W. pracując w Kopalni i Zakładzie Wzbogacania [...] w pełnym wymiarze czasu pracy korzystał z urlopu bezpłatnego – jedynie okres pracy za który przysługiwało wymienionemu wynagrodzenie winien zostać uwzględniony przy zaliczeniu do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego policjanta, natomiast brak było podstaw do zaliczenia urlopu bezpłatnego w całości bądź w część do tejże wysługi. Zatem stwierdzić należy, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w tej części rażąco narusza przepis § 4 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 6 grudnia 2001 r. Podkreślić jednak należy, iż wniesiona skarga nie dotyczyła powyższych kwestii. Z uwagi na ekonomię postępowania i zawiłości proceduralne Sąd uchylił całość zaskarżonego rozkazu oraz rozkazu go poprzedzającego. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę prawną. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach orzeczono stosownie do treści art. 200 w związku z art. 205 § 2 tej ustawy.