I SA/Kr 2006/14

|Sygn. akt I SA/Kr 2006/14 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 kwietnia 2015 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Sędziowie: WSA Maja Chodacka (spr.), WSA Grażyna Firek, Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r., sprawy ze skargi S.G. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 8 października 2014 r. nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne - skargę oddala - Skarżący S.G. złożył wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, w zakresie sposobu ustalenia przychodów podlegających opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, uzyskanych ze świadczenia usług na terytorium Szwecji. We wniosku został przedstawiony stan faktyczny, z którego wynikało, iż wnioskodawca prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą zarejestrowaną w Polsce. Rozlicza się w formie podatku zryczałtowanego wynoszącego 5,5% przychodu uzyskanego z prac remontowo-budowlanych. Na terenie kraju nie osiąga żadnego przychodu. W okresie letnim wyjeżdża do Szwecji i tam poszukuje prac budowlanych u osób fizycznych. Z tego powodu, że świadczy usługi budowlane na rzecz osób fizycznych jest zobowiązany do zarejestrowania się w Szwecji, jako podatnik podatku od wartości dodanej (VAT) i pobierania oraz odprowadzania tego podatku do tamtejszego organu finansowego. Rozliczenia takiego ma obowiązek dokonywać kwartalnie (co trzeci miesiąc). Do złożonej deklaracji zobowiązany jest przedstawić faktury rozliczeniowe na rzecz osób fizycznych. Faktury zawierają przychód netto oraz dodatkową pozycję dotyczącą podatku od wartości dodanej, gdzie podatek od wartości dodanej wynosi 25%. Ww. rozliczenia dokonuje wyspecjalizowane biuro podatkowe. Wnioskodawca nie ma zarejestrowanego zakładu świadczącego usługi remontowo-budowlane na terenie Szwecji pod żadną postacią (filia, biuro, fabryka, warsztat, kopalnie itd.). Na terenie Szwecji Wnioskodawca stosuje obowiązujące druki faktur z zaznaczonym podatkiem moms/VAT. W dniu 27 sierpnia 2013r. naczelnik urzędu skarbowego dokonał czynności sprawdzających prawidłowości rozliczenia podatku zryczałtowanego za 2010r. i stwierdził, że podatek od wartości dodanej nie jest tożsamy z podatkiem określonym ustawą z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług, który obowiązuje w Polsce. Zatem w oparciu o treść art. 2 pkt 11 tej ustawy, sporządzono korektę zeznania za 2010r. i dokonano dopłaty podatku, także od wielkości otrzymanego i odprowadzonego podatku od wartości dodanej w Szwecji. W związku z powyższym zadano pytanie: czy polski podatnik, podlegający w Polsce obowiązkowi podatkowemu od całości przychodów, a jednocześnie obowiązkowo zarejestrowany w Szwecji dla potrzeb podatku od wartości dodanej, jest zobowiązany do zapłacenia w Polsce podatku zryczałtowanego także od podatku od wartości dodanej zapłaconego w Szwecji? Zdaniem Wnioskodawcy, mając na uwadze zasadę unikania podwójnego opodatkowania oraz zasadę neutralności podatku VAT dla podatnika, rozumianą jako stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego - nie można zaliczać go do przychodu opodatkowanego podatkiem zryczałtowanym, na co wskazuje Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. Znajduje to potwierdzenie w art. 14 ust. 1 zdanie drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca uważa, że zobowiązany jest płacić podatek zryczałtowany od przychodu netto bez zaliczania do niego podatku od wartości dodanej odprowadzonego w Szwecji. W interpretacji z dnia 8 października 2014r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej , działający w imieniu Ministra Finansów, działając na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), stwierdził, że stanowisko Wnioskodawcy w zakresie sposobu ustalenia przychodów podlegających opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, uzyskanych ze świadczenia usług na terytorium Szwecji - jest nieprawidłowe. W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, iż ustawa o podatku od towarów i usług wyraźnie rozróżnia pojęcie podatku od wartości dodanej i pojęcie podatku od towarów i usług. Sformułowanie "podatek od towarów i usług" jest określeniem podatku od wartości dodanej obowiązującym wyłącznie w Polsce, a nie w innych krajach członkowskich Unii Europejskiej. Tym samym nie można utożsamiać podatku od wartości dodanej obowiązującego w innym państwie członkowskim niż Polska, z podatkiem od towarów i usług obowiązującym w Polsce. W świetle powyższego brak jest podstaw prawnych, aby uzyskane na terytorium Szwecji przychody pomniejszać o zapłacony tam podatek od wartości dodanej, bowiem jak wskazano podatek od wartości dodanej nie jest tożsamy z podatkiem od towarów i usług (nie jest tym podatkiem), o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym podlegającym opodatkowaniu w Rzeczypospolitej Polskiej przychodem z tytułu prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej będą przychody uzyskane ze świadczenia usług na terytorium Szwecji wykazywane w wartości brutto, a więc bez ich pomniejszenia o podatek od wartości dodanej. Skarżący, po wyczerpaniu trybu wezwania do usunięcia naruszenia prawa i uzyskaniu odpowiedzi, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił, iż interpretacja narusza Dyrektywę 2006/112/WE Rady oraz jest niezgodna z art. 14 ust. 1 zdanie drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący podniósł, iż w krajach Unii Europejskiej powinno obowiązywać jednolite stanowisko w zakresie podatku od wartości dodanej, nazwanego w Polsce podatkiem od towarów i usług. Podkreślił, iż w kontekście ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie można płacić podatku od podatku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1259 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Natomiast według art. 146 § 1 tej ustawy sąd uwzględniając skargę uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona interpretacja dotknięta jest wadą niezgodności z prawem skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Z kolei odnosząc się do przepisów regulujących postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji prawa podatkowego, zwrócić należy uwagę na treść art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej stanowiącego, że minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego wydaje w jego indywidualnej sprawie pisemną interpretacje przepisów prawa podatkowego. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy z przytoczeniem przepisów prawa. Postępowanie "interpretacyjne" opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę. Tylko w stosunku do tak określonego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyrażana jest ocena prawna, tak przez samego podatnika, jak i przez organ podatkowy. Przy czym granice oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy zawartej w indywidualnej interpretacji zakreślone są treścią pytania postawionego we wniosku o interpretację. Dokonując kontroli legalności wydanej przez Ministra Finansów interpretacji indywidualnej na tle przedstawionego przez skarżącego stanu faktycznego oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu jej wydania, Sąd uznał, że skarga analizowana według powyższych kryteriów nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem interpretacja indywidualna będąca przedmiotem kontroli nie narusza przepisów prawa. W niniejszej sprawie organ wydając interpretację ocenił skutki podatkowe - w podatku dochodowym od osób fizycznych – zapłaty przez skarżącego podatku od wartości dodanej na terytorium Szwecji. Zdaniem skarżącego zapłaconego podatku nie można zaliczać do przychodu opodatkowanego podatkiem zryczałtowanym. Skarżący błędnie interpretuje przepisy, wskazując, iż przy uwzględnieniu stanowiska organu płaciłby podatek od podatku. Wydana interpretacja dotyczy rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych i te przepisy prawidłowo zastosował i zinterpretował Minister Finansów. Jak trafnie wskazano, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 20 listopada 1998r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. Nr 144, poz. 930 ze zm.), opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych podlegają przychody osób fizycznych z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 14 ustawy o podatku dochodowym, w tym również, gdy działalność ta jest prowadzona w formie spółki cywilnej osób fizycznych lub spółki jawnej osób fizycznych. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2012r. poz. 361 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3, uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Zgodnie z art. 5a pkt 17 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o podatku od towarów i usług oznacza to ustawę z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Zatem organ trafnie wskazał, iż przez podatek od towarów i usług należy rozumieć podatek, o którym mowa w ustawie o podatku od towarów i usług. Natomiast w myśl art. 2 pkt 11 tej ustawy, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o podatku od wartości dodanej rozumie się przez to podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium innych państw członkowskich, z wyjątkiem podatku od towarów i usług nakładanego tą ustawą. Zatem przychód może zostać pomniejszony wyłącznie o podatek od towarów i usług rozliczany na podstawie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a nie o podatek od wartości dodanej nakładany na terytorium innych państw członkowskich. To nie oznacza, że skarżący płaci "podatek od podatku", bowiem może ubiegać się o zwrot uiszczonego w Szwecji podatku od wartości dodanej. Podstawę prawną takiego zwrotu stanowią: Dyrektywa Rady 2008/9/WE z dnia 12 lutego 2008r. określająca szczegółowe zasady zwrotu podatku od wartości dodanej, przewidzianego w dyrektywie 2006/112/WE, podatnikom niemającym siedziby w państwie członkowskim zwrotu, lecz mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (Dz. U. UE L.08.44.23); Rozporządzenie Rady (UE) NR 904/2010 z dnia 7 października 2010r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (wersja przekształcona) (Dz. U. UE L.10.268.1), ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054) oraz rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009r. w sprawie wniosków o zwrot podatku od wartości dodanej naliczonego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. Nr 224, poz. 1800). Zwrot podatku od wartości dodanej przysługuje przy nabyciu na terytorium państwa członkowskiego zwrotu towarów i usług, albo w odniesieniu do towarów, które były importowane na terytorium tego państwa członkowskiego, jeżeli towary te i usługi podatnik wykorzystywał do wykonywania takich czynności, które uprawniają do zmniejszenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. O zwrot podatku od wartości dodanej mogą ubiegać się podatnicy, którzy w okresie, do którego odnosi się wniosek: w państwie członkowskim zwrotu, na terytorium którego nabywali towary i usługi lub dokonywali importu do tego państwa członkowskiego, nie mieli ani siedziby działalności gospodarczej ani stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z których wykonywaliby transakcje gospodarcze albo, w przypadku braku siedziby lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, nie mieli tam stałego miejsca zamieszkania ani zwykłego miejsca pobytu, byli podatnikami, o których mowa w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, nie dokonywali wyłącznie dostaw towarów lub świadczenia usług zwolnionych od podatku (poza transakcjami, o których mowa w art. 86 ust. 9 ustawy o podatku od towarów i usług), nie byli zwolnieni od podatku na podstawie art. 113 ustawy o podatku od towarów i usług. Zatem konstrukcja przepisów krajowych i unijnych, umożliwia pomniejszenie podatku dochodowego wyłącznie o krajowy należny podatek od towarów i usług, natomiast odzyskanie uiszczonego w Szwecji podatku od wartości dodanej odbywa się na zasadach i w trybie wynikających z powołanych wyżej przepisów prawa Mając powyższe na uwadze Sąd nie znalazł uzasadnienia dla podnoszonych w skardze zarzutów, wobec czego orzekł jak w sentencji wyroku biorąc za podstawę art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.