II SA/Wa 1461/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sławomir Fularski (spr.), Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji – oddala skargę – Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...] Komendant [...] Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako "K.p.a.") oraz art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) utrzymał w mocy rozkaz personalny z [...] maja 2014 r. Komendanta Rejonowego Policji [...] o zwolnieniu [...] K.S. ze służby w Policji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym z [...] maja 2014 r. zwolnił [...] K.S. ze służby w Policji z dniem [...] maja 2014 r. w związku z upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Funkcjonariusz nie pełnił bowiem służby z powodu choroby od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., natomiast od dnia [...] kwietnia 2014 roku został zwolniony od zajęć służbowych w związku z niedopuszczeniem do służby przez lekarza medycyny pracy. Nieobecność policjanta w służbie z powodu choroby trwała nieprzerwanie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. W oparciu o przepis art. 108 § 1 K.p.a. organ I instancji nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. Odwołanie od rozkazu personalnego wydanego przez organ I instancji wniósł funkcjonariusz reprezentowany przez adwokata. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik nie zgadzając się z argumentacją organu I instancji zawartą w rozstrzygnięciu, podniósł, że brak stosownego zaświadczenia lekarskiego po długotrwałej nieobecności w służbie z powodu choroby nie wynikał z zaniedbania, czy też zawinienia ze strony policjanta. Zwolnienie funkcjonariusza w dniu [...] kwietnia 2014 roku z wykonywania obowiązków służbowych przez Komendanta Rejonowego Policji [...] przerwało bieg terminu określonego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, bowiem nieobecność w służbie wynikała z przyczyn administracyjnych, nie zaś z powodu choroby. Odwołujący się wskazał, że organ naruszył również art. 77 § 1 kpk, z powodu nieuwzględnienia wniosków dowodowych strony, pozorne zapewnienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, nadto podniósł fakt zmiany okoliczności faktycznych zaistniałych w toku prowadzonego postępowania. Wobec powyższego wniósł o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności rozkazu personalnego organu I instancji, jego uchylenie i umorzenie postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że analiza materiałów sprawy wykazała, iż ww. funkcjonariusz w okresie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. nie pełnił służby z powodu choroby, przebywając na ciągłym zwolnieniu lekarskim. W dniu [...] kwietnia 2014 r., po stawieniu się do służby, wymieniony został skierowany do lekarza medycyny pracy celem przeprowadzenia badań profilaktycznych w związku z długotrwałą chorobą. W dniu [...] kwietnia 2014 r. uzyskał zaświadczenie lekarza medycyny pracy o niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku "do czasu orzeczenia Komisji Zdrowia MSWiA". Wobec powyższego, Komendant Rejonowy Policji [...] pismem z tego samego dnia zwolnił wymienionego od zajęć służbowych, z jednoczesną informacją, że policjant skierowany do komisji lekarskiej celem określenia stanu zdrowia i ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby jest obowiązany bez zbędnej zwłoki poddać się badaniom lekarskim. Z materiałów sprawy wynika, że Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w W. zawiadomieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. poinformowała stronę o zakończeniu czynności komisyjno - lekarskich, w wyniku których podjęto orzeczenie Nr [...] o zdolności do służby w Policji. W zawiadomieniu zawarto zapis, że przedmiotowe orzeczenie do czasu zatwierdzenia przez Okręgową Komisję Lekarską MSW (także w razie wniesienia odwołania) nie jest orzeczeniem ostatecznym. Zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] kwietnia 2014 r. lekarz medycyny pracy stwierdził zdolność wymienionego do wykonywania pracy na stanowisku policjanta, "zgodnie z orzeczeniem Komisji MSWiA z dnia [...] kwietnia 2014 roku". Skoro zatem wymieniony z powodu choroby nie został dopuszczony do pełnienia służby i nie podjął służby w dniach od [...] do [...] kwietnia 2014 r. stwierdzić należy, że zaprzestał pełnienia służby z powodu choroby w dniu [...] kwietnia 2013 r. i nie pełnił tej służby nieprzerwanie z powodu choroby do dnia [...] kwietnia 2014 r. (zawiadomienia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w W. o wydaniu orzeczenia nr [...]), tj. przez łączny okres 12 miesięcy i 10 dni. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w okresie przebywania na długotrwałym zwolnieniu lekarskim strona została skierowana na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, kartą skierowania - wnioskiem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w związku z absencją chorobą. Wojewódzka Komisja Lekarska MSW w W. nie wydała orzeczenia o stanie zdrowia wymienionego. Z pisma funkcjonariusza z dnia [...] września 2013 r. wynika natomiast, że w dniu [...] września 2013 r. stawił się na wezwanie komisji lekarskiej, jednakże lekarz, po przeprowadzonym wywiadzie stwierdził, iż powyższe skierowanie jest błędne i powinno być wystawione celem ustalenia uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobą pozostającą w związku ze służbą w Policji. Wymieniony wniósł zatem m. in. o prawidłowe skierowanie do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w W. W odpowiedzi udzielonej stronie na przedmiotowe pismo Komendant Rejonowy Policji [...] poinformował, że nie przychyla się do prośby zawartej w wystąpieniu z dnia [...] września 2013 r., bowiem karta skierowania - wniosek nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. dotyczący przeprowadzenia komisyjnych badań lekarskich - został wystawiony w związku z przebywaniem policjanta na długotrwałym zwolnieniu lekarskim od dnia [...] kwietnia 2013 r. Ponieważ łączny okres niepełnienia przez [...] K.S. służby z powodu choroby przekroczył 12 miesięcy, organ wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia wymienionego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Organ podniósł, że z użytego w powołanym wyżej przepisie sformułowania "można zwolnić" wynika, iż podejmowana na tej podstawie decyzja ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że organ posiada swobodę działania i możliwość wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy. Należy jednak dodać, że organ dokonujący takiego zwolnienia musi kierować się kryterium określonym w ustawie o Policji. W przedmiotowej sprawie takim kryterium - przesłanką konieczną do zwolnienia na podstawie powołanego przepisu ustawy o Policji jest upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Dla zapewnienia prawidłowej realizacji zadań Policji organ ma prawo, w ramach uznania administracyjnego, przewidzianego w powołanej podstawie prawnej rozstrzygnięcia, zwolnić ze służby w Policji funkcjonariusza długotrwale niepełniącego służby z powodu choroby. Następnie organ odwoławczy wskazał, że funkcjonariusz przedłożył zwolnienia lekarskie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Wymieniony w dniu [...] kwietnia 2014 r. stawił się do służby, jednakże nie mógł zostać do niej dopuszczony przez przełożonego z powodu braku stosownego zaświadczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do służby. W związku z tym, w dniu [...] kwietnia 2014 r. został niezwłocznie skierowany na badania profilaktyczne, celem orzeczenia o zdolności do służby spowodowanej długotrwałą chorobą. Mocą zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] kwietnia 2014 r. lekarz medycyny pracy stwierdził niezdolność ww. funkcjonariusza do podjęcia/wykonywania pracy na stanowisku policjanta do czasu orzeczenia komisji lekarskiej MSW w W. Z tych powodów stwierdzić należy, że strona nie pełniła służby z powodu choroby w nieprzerwanym okresie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r., tj. do dnia zawiadomienia przez Wojewódzką Komisję Lekarską MSW o orzeczeniu Nr [...] - łącznie przez 12 miesięcy i 10 dni. Biorąc pod uwagę, że okres niepełnienia przez wymienionego służby z powodu choroby przekracza 12 miesięcy, uznać należy, że zaistniała przesłanka do zwolnienia ze służby w Policji zgodnie z przepisem art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Nie ulega wątpliwości, że funkcjonariusz zaprzestał służby z powodu choroby w dniu [...] kwietnia 2013 r., a następnie nie pełnił służby z powodu choroby do dnia [...] kwietnia 2014 r., a zatem przez nieprzerwany okres, przekraczający 12 miesięcy nie realizował ustawowych zadań Policji. Wobec tego zadania i czynności służbowe przypisane wymienionemu zobowiązani byli realizować inni policjanci. Dlatego Komendant Rejonowy Policji [...], będąc organem zobowiązanym do zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, zobowiązany był jednocześnie do takiego kształtowania sytuacji kadrowej, która zapewni właściwe funkcjonowanie Komendy Rejonowej Policji [...], a przez to pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie działania wskazanej komendy Policji. Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji. W ocenie Komendanta [...] Policji u podstaw rozstrzygnięcia legł długotrwały, przekraczający 12 miesięcy okres zaprzestania przez stronę służby z powodu choroby. Rozkaz personalny organu I instancji zawiera podstawę prawną rozstrzygnięcia, a ponadto w jego uzasadnieniu Komendant Rejonowy Policji [...] wskazał przesłanki uzasadniające zwolnienie policjanta ze służby. W ocenie organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 K.p.a. i prawidłowo go uzasadnił, wskazując na interes społeczny, który jest tożsamy z interesem służby. Interes społeczny, przejawia się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z tych instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Funkcjonariusz przez nieprzerwany okres, przekraczający 12 miesięcy nie realizował ustawowych zadań Policji, zaś przypisane mu zadania i czynności służbowe realizować musieli inni policjanci. Odnosząc się do podnoszonej przez pełnomocnika strony w odwołaniu kwestii przerwania w dniu [...] kwietnia 2014 r. 12 - miesięcznego terminu nieobecności w związku ze skierowaniem do lekarza medycyny pracy, organ odwoławczy uznał, że przerwanie tegoż terminu, określonego w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, nie nastąpiło, bowiem w wydanym w tym dniu zaświadczeniu lekarskim lekarz stwierdził niezdolność wymienionego do podjęcia pracy na stanowisku policjanta do czasu orzeczenia komisji lekarskiej MSW. Zatem, przedmiotowe zaświadczenie lekarskie z dnia [...] kwietnia 2014 r. o niezdolności do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku świadczy o nadal trwającej chorobie od dnia [...] kwietnia 2013 r. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że kwestię poddania policjanta kontrolnym badaniom lekarskim, wobec braku jej unormowania w ustawie o Policji, reguluje art. 229 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 ze zmianami), zgodnie z którym pracownik podlega okresowym badaniom lekarskim. W przypadku niezdolności do pracy trwającej dłużej niż 30 dni, spowodowanej chorobą, pracownik podlega ponadto kontrolnym badaniom lekarskim w celu ustalenia zdolności do wykonywania pracy na dotychczasowym stanowisku. Badania kontrolne przeprowadza się na podstawie skierowania wydanego przez pracodawcę. Bezspornym jest, że wymieniony takie skierowanie otrzymał w dniu [...] kwietnia 2014 r., oraz że w tym samym dniu uzyskał zaświadczenie lekarskie o niezdolności do podjęcia pracy na stanowisku policjanta do czasu orzeczenia komisji lekarskiej. Zdaniem organu odwoławczego nie zasługują również na uwzględnienie wnioski dowodowe strony zawarte w wystąpieniu z dnia [...] kwietnia 2014 r., dotyczące przesłuchania lekarzy na okoliczności wskazane przez policjanta, głównie dotyczące niewłaściwie wystawionego przez organ skierowania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW. Z materiałów sprawy wynika bowiem, że organ I instancji skierował wymienionego kartą skierowania - wnioskiem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. na badania do Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w związku z długotrwałą absencją chorobową trwającą od dnia [...] kwietnia 2013 r. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych skierowanie jest czynnością materialno-techniczną, która inicjuje podjęcie postępowania przed właściwą komisją lekarską MSW i stwarza podstawy do kształtowania uprawnień lub obowiązków dla funkcjonariuszy Policji. Organ l instancji wystawiając kartę skierowania - wniosek nr [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. takie postępowanie zainicjował. Zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie jest w żaden sposób uzależnione od orzeczenia komisji lekarskiej, zaś organ nawet pomimo skierowania policjanta na badania kontrolne do komisji lekarskiej, nie ma obowiązku czekać ze zwolnieniem ze służby w oparciu o wskazany przepis ustawy o Policji do czasu wydania orzeczenia w tym zakresie (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 07.05.2009 r, sygn. akt II SA/Wa 183/09). Za niezasadny należy również uznać wniosek pełnomocnika strony, zawarty w odwołaniu, o umorzenie postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie. Przedmiotowego postępowania nie wszczęło żądanie strony, ale z urzędu organ administracji. Stąd brak jest przesłanek do kierowania przez adwokata - pełnomocnika ww. funkcjonariusza żądania umorzenia postępowania w przedmiocie zwolnienia jego mocodawcy ze służby w Policji. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że sprawa nie stała się bezprzedmiotowa, albowiem w przepisie stanowiącym podstawę decyzji nie chodzi o nieprzerwany okres pozostawania policjanta na zwolnieniu lekarskim, ale o nieprzerwany okres zaprzestania przez policjanta służby z powodu choroby. Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty zawarte w odwołaniu dotyczące nieuwzględnienia wniosków dowodowych strony oraz pozornego tylko zapewnienia stronie czynnego udziału w toczącym się postępowaniu. Z materiałów sprawy wynika bowiem, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. funkcjonariusz zapoznał się z materiałami postępowania administracyjnego w rozpoznawanej sprawie. Skargę na powyższą decyzję Komendanta [...] Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł K.S. (dalej jako "skarżący") reprezentowany przez adwokata. Autor skargi zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia a polegający na błędnym ustaleniu, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim ponad 1 rok, tj. od [...] kwietnia 2013 r. do [...] kwietnia 2014 r., gdy tymczasem okres nieprzerwanego niewykonywania czynności służbowych trwał od [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Wskazując na powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przywrócenie skarżącego do pełnienia służby oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. (a więc przed upływem roku kalendarzowego) skarżący powrócił do pełnienia obowiązków służbowych i wobec trwającej ponad 30 dni absencji chorobowej skierowany został do lekarza w celu uzyskania pozytywnej lub negatywnej oceny jego stanu zdrowia. Ocena stanu zdrowia dokonana przez lekarza medycyny pracy była błędna na tyle, że ostatecznie komisja lekarska MSW ustaliła o zdolności skarżącego do pełnienia służby w Policji. Nie zachodzi zatem zarzut niezdolności do pełnienia służby w okresie 12 miesięcy. Błędna interpretacja zebranego w sprawie materiału zdaniem skarżącego wynika również z innych jeszcze okoliczności, bowiem w dniu [...] kwietnia 2014 r. Komendant Rejonowej Policji [...] wydał rozkaz personalny nr [...] w którym skierował skarżącego do wykonywania czynności w Zespole [...]. W tym samym też dniu odbyło się szkolenie skarżącego w zakresie ochrony danych osobowych. Zatem skarżący wykonywał czynności jako czynny zawodowo funkcjonariusz Policji. Funkcjonariusz nie był więc w stanie spoczynku, tylko od [...] kwietnia 2014 r. wykonywał czynności związane z badaniem okresowym wynikającym z przebytej choroby w związku i w czasie pełnienia służby. Pojęcie niezdolności do wykonywania służby i stan choroby są pojęciami różnymi i nie można utożsamiać tych określeń wyłącznie do potrzeb zastosowania art. 41 ust 2 pkt. 7 ustawy o Policji, jak to uczyniono w niniejszej sprawie. Brak więc w przypadku skarżącego 12 miesięcznego okresu stanu choroby, bowiem okres jego choroby to czas pomiędzy [...] kwietnia 2013 r. a [...] kwietnia 2014 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Tak więc sąd administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Skarga analizowana w aspekcie tych podstaw nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. W przedmiotowej sprawie spornym jest, czy przesłanka, o której mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7, rzeczywiście zaistniała. Skarżący podnosi bowiem, że jego nieobecność w służbie z powodu choroby trwała nieprzerwanie od dnia [...] kwietnia 2013 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. Zdaniem organu, nieobecność skarżącego z powodu choroby trwała zaś do dnia [...] kwietnia 2014 r., kiedy to otrzymał stosowne zaświadczenie lekarskie o zdolności do służby. W ocenie Sądu, organ prawidłowo przyjął, że bieg okresu zaprzestania służby z powodu choroby przez skarżącego nie został przerwany w dniu [...] kwietnia 2014 r., tj. w dniu w którym skarżący stawił się do służby i został zwolniony przez przełożonego z uwagi na brak dopuszczenia do służby przez lekarza medycyny pracy, który to odmówił mu wydania stosownego zaświadczenia lekarskiego. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, nieobecność skarżącego w służbie od dnia [...] kwietnia 2014 r. do dnia [...] kwietnia 2014 r. była związana z jego chorobą, bowiem nie został on dopuszczony do wykonywania zajęć służbowych z uwagi na brak wymaganego zaświadczenia lekarskiego o zdolności do służby. Tym samym, nieobecność skarżącego w służbie trwała nieprzerwanie od [...] kwietnia 2013 r. do [...] kwietnia 2014 r., tj. 375 dni, czyli 12 miesięcy i 10 dni. Nic nie zmieni faktu, że dwunastomiesięczny okres niepełnienia służby przez skarżącego z powodu choroby upłynął w dniu [...] kwietnia 2014 r. Wobec powyższego uznać należy, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka zwolnienia ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji. W przepisie tym nie chodzi bowiem o nieprzerwany okres zwolnienia lekarskiego, ale o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, co w niniejszej sprawie miało miejsce. Taka też interpretacja przepisu art. 41 ust. 2 pkt. 7 ustawy o Policji znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (patrz - wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 maja 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 183/09, stanowisko którego podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1188/09). W ocenie Sądu organ podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nie naruszył prawa materialnego ani też przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Komendant [...] Policji w uzasadnieniu swojej decyzji ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów oraz wskazał przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu orzeczenia oraz dowody, na których się oparł. Mając na uwadze treść art. 7 K.p.a., który nakazuje załatwienie sprawy w sposób uwzględniający interes społeczny i słuszny interes obywatela, organ dokonał ich wyważenia i uzasadnił przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i ich gotowości do wykonywania zadań dla dobra społeczeństwa. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, że jest ona zgodna z prawem. Organ prawidłowo ustalił, że zestawienie daty zaprzestania służby przez skarżącego z datą jej podjęcia, świadczy o tym, że zaprzestanie przez skarżącego służby z powodu choroby trwało ponad 12 miesięcy, tj. trwało przez okres, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Organ miał więc możliwość zastosowania sankcji, jaką dopuszcza ww. norma prawna. Organ wyjaśnił także w sposób wyczerpujący motywy jakie nim kierowały przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia, odwołując się m.in. do faktu, że w czasie nieobecności skarżącego, jego obowiązki służbowe musieli realizować inni funkcjonariusze, co dezorganizowało pracę jednostki. Organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego i wydał swoją decyzję zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Tym samym, Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając, że organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy a przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).